{"id":23417,"date":"2025-06-01T11:54:26","date_gmt":"2025-06-01T09:54:26","guid":{"rendered":"https:\/\/liveactsbelgium.com\/?p=23417"},"modified":"2025-06-17T08:50:22","modified_gmt":"2025-06-17T08:50:22","slug":"festival-review-duvelblues-zaterdag-31-mei-2025-puurs-st-amands","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/?p=23417","title":{"rendered":"DUVELBLUES"},"content":{"rendered":"\n

Duvel Blues, zaterdag 31 mei 2025 –\u00a0 Puurs, St. Amands | <\/p>\n\n\n\n

Het is alweer het laatste weekend van mei. Heel wat bluesliefhebbers trekken dan traditiegetrouw op muzikale bedevaart richting Puurs, St. Amands. Neen, niet alleen voor die geestrijke Duvel\u2026.maar voor het Duvelblues Festival. Een traditie die ook wij graag in ere houden, en dit voor een 22ste<\/sup> editie ! Een muziekliefhebber doet op een festival ook al wel eens een ontdekking. Op zich is dat een geargumenteerde reden om de terreinen van Jeugdhuis Kabel een dag te bevolken. Naar goede gewoonte had de organisatie ook dit jaar gekozen voor twee podia. Naast de \u2018grote tent\u2019 werd, net zoals vorig jaar trouwens, de Kabalzaal omgeruild voor een tweede concertpodia. Dit alles bleek ook dit jaar alweer de juiste keuze. Duvelblues anno 2025 was dan ook een meer dan geslaagde editie. Laat daar alvast geen twijfel over gestaan!<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege <\/a><\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

We begonnen er aan in de grote tent met Blunk<\/strong>. De muzikale erfenis van Blue Blot. Luke Walter Jr. was ooit d\u00e9 blues hoop in bange dagen voor ons Belgenland. Blue Blot debuteerde een jaar na de oprichting met het album \u2018Shopping For Love\u2019 in 1987. In 1996 verloor Luke Walter Jr. een oneerlijke strijd tegen leukemie. Blunk is dan ook waardige Blue Blot Tribute Band. Frontman Luc Simon omringt zich op een podia met heel wat muzikanten. De band opende met Bill Whiters\u2019 Lonely Town, Lonely Street\u2019. En toch was het wachten op hits als \u2018Pretty Good\u2019, \u2018Who Is He\u2019 en \u2018Hold The Line\u2019. Tussendoor spijkerde Buddy Guy\u2019s titeltrack van zijn zesde album \u2018DJ Play My Blues\u2019, origineel uit 1982 zich in de setlist. Blunk, een afgeleide van blues en funk. Moet er nog zand zijn\u2026..<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Robbert Duijf<\/strong> mocht twee korte sets spelen in de kleine tent. Hij die winnaar was van de 2024 European Blues Challenge in het Portugeese Braga. Hij die logischerwijs heel wat ervaring op een podium heeft en zijn gelijke niet kent als het om Delta Blues gaat. Duijf staat garant voor akoestische blues \u00e9n die nieuwe langspeler \u2018Change Myself\u2019 uit 2024. Met zijn rauwe stem heeft Robbert ons al even snel in een wurggreep. Hij koppelt ook hier graag hedendaagse thema\u2019s aan zijn klassieke bluessound. Het contrast met de vorige set van Blunk kon niet veel groter zijn. Strepen moddervette mondharmonica, enthousiaste  fingerpicking, Robbert beheerst dit alles. Zijn zoon Rubin speelt double bass \u00e9n de veelzijdige slagwerker Sjaak Korsten, uit de band Ragtime Rumours, zit uiteraard op de drumstoel. Robbert verraste vriend en vijand met knappe vertolkingen als \u2018All Night Long\u2019 en \u2018Ticket For The Love Hair\u2019. Hij kreeg iedereen aan het meeklappen op nummers als \u2018Falling Of The Wagon\u2019 uit 2018 \u00e9n \u2018She Don\u2019t Know\u2019, wel dat had een lekker gospel vibe. Een intimistische set semi-akoestische Mississippi Hill Country, Deltaboogie- en folkblues. Robbert Duijf, als een muzikale heler omarmt hij Duvelblues..!<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Big Dave & The Dutchmen <\/strong>hebben net een nieuwe langspeler in de platenkast. Samen met de ritmesectie van Roel Spanjers (piano en zang), gitarist Mischa den Haring \u00e9n de twee Dordtse broers Darryl op drums en Dusty Ciggaar op bas neemt Big Dave je voorwaardelijk mee op een nostalgische bluesreis. Ze katapulteren je terug naar de hoogdagen van de blues in de jaren vijftig en zestig. Big Dave blaast dan weer traditiegetrouw zijn bluesharp aan flarden. De band die ergens ontstond in 2023 staat garant voor een potje onvermengde Chicago Blues.  Met die coole groove van \u2018I Dig You Baby\u2019, origineel van Billy Bizer, gingen we terug naar The Windy City. Een diepe basintro gaf afsluiter \u2018Screwdriver\u2019 de nodige schwung. Net zoals het swingende \u2018So Sweet\u2019 en \u2018Never Love Again\u2019 met zijn jazzy vibe knappe hoogtepunten waren. The blues had a baby, and they call it Big Dave..!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Josh Smith <\/strong>is ook allang geen onbekende meer bij de doorsnee blues liefhebber. Josh reist de wereld rond als gitarist bij Joe Bonamassa\u2019s band \u00e9n producet heel wat albums in zijn Flat V Studio in Los Angeles, CA. Smith wordt aanschouwd als een van de beste hedendaagse bluesrock gitaristen. Aan het begin van zijn carri\u00e8re stond hij twee jaar lang in het voorprogramma van B.B. King en speelde met gitaargrootheden als Jimmy Thackery, Tinsley Ellis en Lucky Peterson. Met bassist Travis Carlton en drummer Lemar Carter heeft Smith een soort supergroep rong zich heen verzameld. Vanaf de eerste noot domineerde Smith het podium met een fenomenale beheersing van zijn gitaarsnaren dito vocalen. Hij was \u00e9\u00e9n met zijn gitaar, intens verbonden met zijn ritmesectie. Hij opende met twee uitgesponnen instrumentale songs als interludium voor zijn showcase. Het aangezien steeg meer dan gestaag, hij die moeiteloos monden deed openvallen bij vele Duvelblues bezoekers. \u2018Letting You Go\u2019 was een heavy funky bluesrocker uit de plaat \u2018Burn To Grow\u2019. Met \u2018The Middle\u2019 werd een zeldzaam maar welgekomen rustpunt gecre\u00eberd, \u2018Penace\u2019 was zowaar een publiekslieveling dat werd geaccordeerd met krachtige gitaarriffs \u00e9n \u2018Paying The Cost To The Boss\u2019 ontleende Josh voor de gelegenheid bij B.B. King. Josh Smith, een soulvolle gitaarduivelskunstenaar\u2026.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Early James <\/strong>ontluikt in de kleine tent. Bluegrass, folk, blues en alt-country, nummers die tekstueel modificeren met vrij humeurige associaties. Zijn stem is uniek, omgeven door dat ruwe en korrelige. Voor zijn release \u2018Medium Raw\u2019, James derde langspeler, dook hij de studio in met Dan Auerbach. James schreeuwt en jammert alsof hij een oude ziel kanaliseert. In de song \u2018Steely Knives\u2019 tokkelde hij graag op zijn akoestische gitaar. En tussen set opener \u2018I Got This Problem\u2019 met zijn stampende blues en het afsluitende \u2018Dig To China\u2019, wat dan weer een swampy song bleek te zijn, schuilde heel wat moois. En ook die diepe bluesgroove van \u2018Tumble Weed\u2019 en \u2018Mama Can Be\u2019 bleven eindeloos aan de ribben plakken. Om dit alles te divergeren met de swampy bluesballade \u2018Straight Jack For Two\u2019. Early James spreekt zijn woorden vaak wat onduidelijk uit, \u00e9n net dat injecteert heel wat authenticiteit in zijn showcase.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

\u2018The Queen of The Blues\u2019 Shemekia Copeland <\/strong>mocht de grote tent leven inblazen.Shemekia, wat een prachtige voornaam trouwens, had de zware erfenis van haar vader Texas blueslegende Johnny \u2019Clyde\u2019 Copeland om dragen. Maar ze heeft haar eigen weg geplaveid, een eigen sound ontwikkeld. Copeland is winnaar van de 2021 Blues Music Award als \u2018B.B. King Entertainer Of The Year\u2019. Ze verhaald in haar lyrics de knoertharde realiteit. Al even vaak met persoonlijke waarheden, die van een jonge Amerikaanse zwarte vrouw. Een vrouw die tevens moeder en een echtgenote is. Maar Shemekia houdt ook van leuke tijden, en ook dat weerspiegeld zich makkelijk in haar muzikaliteit. Heel wat nummer kwamen dan ook uit de langspeler \u2018Blame It On Eve\u2019 uit 2024.  \u2018Tought Mother\u2019 was een vroeg uitgesponnen hoogtepunt. Maar Copeland hield ons makkelijk bij de les met de mid-tempo bluessong \u2018Would You Take My Blood\u2019, een ode aan haar vader, \u00e9n de soulballade \u2018Cadillac Blue\u2019. De titeltrack \u2018Blame It On Eve\u2019 was een zwoel accuraat nummer, \u2018Ghetto Child\u2019 een lied uit het rijkelijke oeuvre van pa Johnny, \u2018Beat Up Guitar\u2019 accordeerde ons naar de diepe Delta om te termineren met de sing-along song \u2018It\u2019s 2 A.M\u2019. Heerlijk\u2026<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

De laatste act in de kleine tent was weggelegd voor Jerron \u2018Blind Boy\u2019 Paxton. <\/strong>Hij is een van de zeldzame hedendaagse Afro-Amerikaanse artiesten. En dit op amper 36-jarige leeftijd. Op zestienjarige leeftijd verloor hij het grootste deel van zijn gezichtsvermogen. Ragtime, countryblues, een vleugje hokum, het vormt de basis voor zijn set. En alles wat hij speelt klinkt geweldig. Paxton is geestig, speelt graag in op wat er rond hem gebeurt in een venu. Als een volleert entertainer brengt hij zijn act tot leven. Voor het instrumentale \u2018Arkansas Traveler\u2019 haalde hij graag zijn banjo boven, haalt het tristesse in ons boven met nummers als \u2018The Story Of Wild Jones\u2019 en \u2018Tombstone Disposition\u2019 \u00e9n als een volleerd treinbestuurder leidde hij ons doorheen dat bluesharp aangedreven treinritme. Het nummer bracht ons in geen tijd weg van de negorij waar het leven vaak een dead end was. Jerron \u2018Blind Boy\u2019 Paxton, The Next Generation of the Acoustic Blues!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Ian Siegal meets Johnny Mastro <\/strong>mochten als afsluiter fungeren in de grote tent. Ian Siegal die werd geboren in Portsmouth, Engeland is de afgelopen twintig jaar wel vaker hoofdact geweest op wereldwijde festivals. Hij die ook talloze prijzen en onderscheidingen heeft verzameld, waaronder \u2018Best British Singer\u2019. Als soulvol, stilistisch en flexibele artiest ontmoet hij Johnny Mastro uit New Orleans. Een zeldzame interactie tussen twee disparate artiesten. \u2018Tall and Tight\u2019 was heerlijke swamp blues, \u2018Quick To Gun\u2019 werd vertolkt door Mastro \u00e9n ook \u2018I Won\u2019t Cry No More\u2019 was van ritmische bovenaardse orde. Ian Siegal\u2019s whiskey doordrenkte vocalen en diffuse gitaarriffs accordeerden ook hier perfect bij een van de meest rauwe bluesharp approaches in de muziekscene. Johnny Mastro\u2019s vette mondharmonica drijft vaak de band aan, cre\u00ebert een stuwend \u00e9n origineel geluid, een sound waarmee hij de muziek tot het uiterste instigeerde. En dat alles synthetiseerde feilloos met Ian Siegals gave en bedwelmende sound. D\u00e9 perfecte afsluiter voor Duvelblues anno 2025\u2026<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/a><\/p>\n\n\n\n

Met dank aan Duvelblues….<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n
<\/div>

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>

<\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Duvel Blues, zaterdag 31 mei 2025 –\u00a0 Puurs, St. Amands | Het is alweer het laatste weekend van mei. Heel wat bluesliefhebbers trekken dan traditiegetrouw op muzikale bedevaart richting Puurs, St. Amands. Neen, niet alleen voor die geestrijke Duvel\u2026.maar voor het Duvelblues Festival. Een traditie die ook wij graag in ere houden, en dit voor een 22ste editie ! Een muziekliefhebber doet op een festival ook al wel eens een ontdekking. Op zich is dat een geargumenteerde reden om de terreinen van Jeugdhuis Kabel een dag te bevolken. Naar goede gewoonte had de organisatie ook dit jaar gekozen voor twee podia. Naast de \u2018grote tent\u2019 werd, net zoals vorig jaar trouwens, de Kabalzaal omgeruild voor een tweede concertpodia. Dit alles bleek ook dit jaar alweer de juiste keuze. Duvelblues anno 2025 was dan ook een meer dan geslaagde editie. Laat daar alvast geen twijfel over gestaan! Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege We begonnen er aan in de grote tent met Blunk. De muzikale erfenis van Blue Blot. Luke Walter Jr. was ooit d\u00e9 blues hoop in bange dagen voor ons Belgenland. Blue Blot debuteerde een jaar na de oprichting met het album \u2018Shopping For Love\u2019 in 1987. In 1996 verloor Luke Walter Jr. een oneerlijke strijd tegen leukemie. Blunk is dan ook waardige Blue Blot Tribute Band. Frontman Luc Simon omringt zich op een podia met heel wat muzikanten. De band opende met Bill Whiters\u2019 Lonely Town, Lonely Street\u2019. En toch was het wachten op hits als \u2018Pretty Good\u2019, \u2018Who Is He\u2019 en \u2018Hold The Line\u2019. Tussendoor spijkerde Buddy Guy\u2019s titeltrack van zijn zesde album \u2018DJ Play My Blues\u2019, origineel uit 1982 zich in de setlist. Blunk, een afgeleide van blues en funk. Moet er nog zand zijn\u2026.. Robbert Duijf mocht twee korte sets spelen in de kleine tent. Hij die winnaar was van de 2024 European Blues Challenge in het Portugeese Braga. Hij die logischerwijs heel wat ervaring op een podium heeft en zijn gelijke niet kent als het om Delta Blues gaat. Duijf staat garant voor akoestische blues \u00e9n die nieuwe langspeler \u2018Change Myself\u2019 uit 2024. Met zijn rauwe stem heeft Robbert ons al even snel in een wurggreep. Hij koppelt ook hier graag hedendaagse thema\u2019s aan zijn klassieke bluessound. Het contrast met de vorige set van Blunk kon niet veel groter zijn. Strepen moddervette mondharmonica, enthousiaste  fingerpicking, Robbert beheerst dit alles. Zijn zoon Rubin speelt double bass \u00e9n de veelzijdige slagwerker Sjaak Korsten, uit de band Ragtime Rumours, zit uiteraard op de drumstoel. Robbert verraste vriend en vijand met knappe vertolkingen als \u2018All Night Long\u2019 en \u2018Ticket For The Love Hair\u2019. Hij kreeg iedereen aan het meeklappen op nummers als \u2018Falling Of The Wagon\u2019 uit 2018 \u00e9n \u2018She Don\u2019t Know\u2019, wel dat had een lekker gospel vibe. Een intimistische set semi-akoestische Mississippi Hill Country, Deltaboogie- en folkblues. Robbert Duijf, als een muzikale heler omarmt hij Duvelblues..! Big Dave & The Dutchmen hebben net een nieuwe langspeler in de platenkast. Samen met de ritmesectie van Roel Spanjers (piano en zang), gitarist Mischa den Haring \u00e9n de twee Dordtse broers Darryl op drums en Dusty Ciggaar op bas neemt Big Dave je voorwaardelijk mee op een nostalgische bluesreis. Ze katapulteren je terug naar de hoogdagen van de blues in de jaren vijftig en zestig. Big Dave blaast dan weer traditiegetrouw zijn bluesharp aan flarden. De band die ergens ontstond in 2023 staat garant voor een potje onvermengde Chicago Blues.  Met die coole groove van \u2018I Dig You Baby\u2019, origineel van Billy Bizer, gingen we terug naar The Windy City. Een diepe basintro gaf afsluiter \u2018Screwdriver\u2019 de nodige schwung. Net zoals het swingende \u2018So Sweet\u2019 en \u2018Never Love Again\u2019 met zijn jazzy vibe knappe hoogtepunten waren. The blues had a baby, and they call it Big Dave..! Josh Smith is ook allang geen onbekende meer bij de doorsnee blues liefhebber. Josh reist de wereld rond als gitarist bij Joe Bonamassa\u2019s band \u00e9n producet heel wat albums in zijn Flat V Studio in Los Angeles, CA. Smith wordt aanschouwd als een van de beste hedendaagse bluesrock gitaristen. Aan het begin van zijn carri\u00e8re stond hij twee jaar lang in het voorprogramma van B.B. King en speelde met gitaargrootheden als Jimmy Thackery, Tinsley Ellis en Lucky Peterson. Met bassist Travis Carlton en drummer Lemar Carter heeft Smith een soort supergroep rong zich heen verzameld. Vanaf de eerste noot domineerde Smith het podium met een fenomenale beheersing van zijn gitaarsnaren dito vocalen. Hij was \u00e9\u00e9n met zijn gitaar, intens verbonden met zijn ritmesectie. Hij opende met twee uitgesponnen instrumentale songs als interludium voor zijn showcase. Het aangezien steeg meer dan gestaag, hij die moeiteloos monden deed openvallen bij vele Duvelblues bezoekers. \u2018Letting You Go\u2019 was een heavy funky bluesrocker uit de plaat \u2018Burn To Grow\u2019. Met \u2018The Middle\u2019 werd een zeldzaam maar welgekomen rustpunt gecre\u00eberd, \u2018Penace\u2019 was zowaar een publiekslieveling dat werd geaccordeerd met krachtige gitaarriffs \u00e9n \u2018Paying The Cost To The Boss\u2019 ontleende Josh voor de gelegenheid bij B.B. King. Josh Smith, een soulvolle gitaarduivelskunstenaar\u2026. Early James ontluikt in de kleine tent. Bluegrass, folk, blues en alt-country, nummers die tekstueel modificeren met vrij humeurige associaties. Zijn stem is uniek, omgeven door dat ruwe en korrelige. Voor zijn release \u2018Medium Raw\u2019, James derde langspeler, dook hij de studio in met Dan Auerbach. James schreeuwt en jammert alsof hij een oude ziel kanaliseert. In de song \u2018Steely Knives\u2019 tokkelde hij graag op zijn akoestische gitaar. En tussen set opener \u2018I Got This Problem\u2019 met zijn stampende blues en het afsluitende \u2018Dig To China\u2019, wat dan weer een swampy song bleek te zijn, schuilde heel wat moois. En ook die diepe bluesgroove van \u2018Tumble Weed\u2019 en \u2018Mama Can Be\u2019 bleven eindeloos aan de ribben plakken. Om dit alles te divergeren met de swampy bluesballade \u2018Straight Jack For Two\u2019. Early James spreekt zijn woorden vaak wat onduidelijk uit, \u00e9n net dat injecteert heel wat authenticiteit in zijn showcase. \u2018The Queen of The Blues\u2019 Shemekia Copeland mocht de grote tent leven inblazen.Shemekia, wat een prachtige voornaam trouwens, had de zware erfenis van haar vader Texas blueslegende Johnny \u2019Clyde\u2019 Copeland om dragen. Maar ze heeft haar eigen weg geplaveid, een eigen sound ontwikkeld. Copeland is winnaar van de 2021 Blues Music Award als \u2018B.B. King Entertainer Of The Year\u2019. Ze verhaald in haar lyrics de knoertharde realiteit. Al even vaak met persoonlijke waarheden, die van een jonge Amerikaanse zwarte vrouw. Een vrouw die tevens moeder en een echtgenote is. Maar Shemekia houdt ook van leuke tijden, en ook dat weerspiegeld zich makkelijk in haar muzikaliteit. Heel wat nummer kwamen dan ook uit de langspeler \u2018Blame It On Eve\u2019 uit 2024.  \u2018Tought Mother\u2019 was een vroeg uitgesponnen hoogtepunt. Maar Copeland hield ons makkelijk bij de les met de mid-tempo bluessong \u2018Would You Take My Blood\u2019, een ode aan haar vader, \u00e9n de soulballade \u2018Cadillac Blue\u2019. De titeltrack \u2018Blame It On Eve\u2019 was een zwoel accuraat nummer, \u2018Ghetto Child\u2019 een lied uit het rijkelijke oeuvre van pa Johnny, \u2018Beat Up Guitar\u2019 accordeerde ons naar de diepe Delta om te termineren met de sing-along song \u2018It\u2019s 2 A.M\u2019. Heerlijk\u2026 De laatste act in de kleine tent was weggelegd voor Jerron \u2018Blind Boy\u2019 Paxton. Hij is een van de zeldzame hedendaagse Afro-Amerikaanse artiesten. En dit op amper 36-jarige leeftijd. Op zestienjarige leeftijd verloor hij het grootste deel van zijn gezichtsvermogen. Ragtime, countryblues, een vleugje hokum, het vormt de basis voor zijn set. En alles wat hij speelt klinkt geweldig. Paxton is geestig, speelt graag in op wat er rond hem gebeurt in een venu. Als een volleert entertainer brengt hij zijn act tot leven. Voor het instrumentale \u2018Arkansas Traveler\u2019 haalde hij graag zijn banjo boven, haalt het tristesse in ons boven met nummers als \u2018The Story Of Wild Jones\u2019 en \u2018Tombstone Disposition\u2019 \u00e9n als een volleerd treinbestuurder leidde hij ons doorheen dat bluesharp aangedreven treinritme. Het nummer bracht ons in geen tijd weg van de negorij waar het leven vaak een dead end was. Jerron \u2018Blind Boy\u2019 Paxton, The Next Generation of the Acoustic Blues! Ian Siegal meets Johnny Mastro mochten als afsluiter fungeren in de grote tent. Ian Siegal die werd geboren in Portsmouth, Engeland is de afgelopen twintig jaar wel vaker hoofdact geweest op wereldwijde festivals. Hij die ook talloze prijzen en onderscheidingen heeft verzameld, waaronder \u2018Best British Singer\u2019. Als soulvol, stilistisch en flexibele artiest ontmoet hij Johnny Mastro uit New Orleans. Een zeldzame interactie tussen twee disparate artiesten. \u2018Tall and Tight\u2019 was heerlijke swamp blues, \u2018Quick To Gun\u2019 werd vertolkt door Mastro \u00e9n ook \u2018I Won\u2019t Cry No More\u2019 was van ritmische bovenaardse orde. Ian Siegal\u2019s whiskey doordrenkte vocalen en diffuse gitaarriffs accordeerden ook hier perfect bij een van de meest rauwe bluesharp approaches in de muziekscene. Johnny Mastro\u2019s vette mondharmonica drijft vaak de band aan, cre\u00ebert een stuwend \u00e9n origineel geluid, een sound waarmee hij de muziek tot het uiterste instigeerde. En dat alles synthetiseerde feilloos met Ian Siegals gave en bedwelmende sound. D\u00e9 perfecte afsluiter voor Duvelblues anno 2025\u2026 Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege Met dank aan Duvelblues….<\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":23782,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[21],"tags":[62],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-23417","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-all-reviews","tag-duvel-blues"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":79,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/23417","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=23417"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/23417\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23920,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/23417\/revisions\/23920"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/23782"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=23417"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=23417"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=23417"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=23417"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=23417"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}