{"id":23322,"date":"2025-05-02T17:55:08","date_gmt":"2025-05-02T15:55:08","guid":{"rendered":"https:\/\/liveactsbelgium.com\/?p=23322"},"modified":"2025-12-05T11:08:32","modified_gmt":"2025-12-05T11:08:32","slug":"roots-roses-festival-donderdag-01-mei-2025-lessines","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/?p=23322","title":{"rendered":"Roots & Roses Festival, Donderdag 01 mei 2025 – Lessines"},"content":{"rendered":"\n

Roots & Roses, donderdag 01 mei 2025 \u2013 Lessines<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

01 mei, Dag van de Arbeid. Het festivalseizoen is officieel geopend met het authentiek muziekfestival Roots & Roses, dat meteen ook een unieke sfeer offreert. E\u00e9n dag, twee alterabele podia en een zonovergoten festivalterrein. Dit alles omvat een internationaal programma dat zowel actuele en innovatieve rockstromingen op zowel de Roses stage als in d\u00e9 Roots Tent altereert. Roots & Roses, in het Waalse Lessines net over de taalgrens, boort als het ware een nieuw verhaal aan. Deze veertiende editie sloeg zijn tenten op aan de voormalige voetbalvelden van Union Lessines, een terrein dat ter beschikking is gesteld door Carri\u00e8res Unies de Porphyre (CUP). Het is strategisch gelegen, vlakbij het treinstation en niet ver van het commerci\u00eble en historische stadscentrum, met zijn wereldberoemd H\u00f4pital-Mus\u00e9e Notre Dame \u00e0 La Rose. Op en rond het festivalterrein kan men niet alleen genieten van fantastische muziek, maar ook van lekkere gerechten uit de Belgische en internationale keuken. Daarnaast schenkt men er ook deugddoende drankjes waarbij er heel wat aandacht is voor lokale smaken \u00e9n bieren.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/a><\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

We begonnen er net voor het middaguur aan op de Roses Stage met The Flynts.<\/strong> Een viertal talentvolle jonge rockers uit Luik. Opgegroeid met de vinylcollecties van hun ouders, combineert de band een vintage vibe die ze elektriseerden met een moderne twist. \u2018Mystic Dreams\u2019 had een hypnotiserende groove, net zoals de heavy spijkerende openingssong \u2018Sacred Flint\u2019, nummers die recht uit die recente EP vloeiden. En ook met de single \u2018White Lava\u2019 oogsten ze heel wat affectie.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

In de Roots Tent stond de Nederlandse formatie Harlem Lake<\/strong> te wachten. Voor ons allang geen onbekende meer. Ze schitteren in een recent verleden op festivals als Swing Wespelaar. We herinneren ons nog vaag de pre-corona editie van Swing anno 2019. Toen verbaasde Dave Warmerdan Band haast heel Wespelaar. Eigenzinnig was het minste wat toen gezegd en geschreven werd. En toen, toen sloeg de pandemie keihard toe. Ondanks moeilijke omstandigheden bleef deze jonge meute creatief bezig met muziek. Nieuw songmateriaal werd bij elkaar gepend, nieuwe muzikale impulsen zorgden voor een nieuwe bandnaam en dit met enkele nieuwe leden; Harlem Lake was geboren. Een naam die verwijst naar hun roots, de Haarlemmermeerpolder. Dave Warmerdam blijft de spilfiguur \u00e9n zangeres Ashely de Jong werd aan boord gehaald. Ze openen meteen straf met \u2018Carry On\u2019 en \u2018Crying In A Desert\u2019, nummers uit de release \u2018The Mirrored Mask\u2019. \u2018Deaf & Blind\u2019 was dan weer opwindende Southern bluesrock \u00e9n dat alles contrasteerde met ballades als \u2018A Fool\u2019s Paradise\u2019 en \u2018I Won\u2019t Complain\u2019. Harlem Lake, blijft bevestigen en waren terecht winnaar van de European Blues Challenge 2022.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Voor het Bretoense gezelschap The Bloyet Brothers<\/strong> moesten we opnieuw naar de Roses Tent. Drie broers en prettig gestoorde rock-\u2018n-roll. Een organische en orgastische cocktail van originele seventies rock, met in de background wat forse blues. Ze promoten nu een nieuwe vijf-tracks tellende EP, \u2018Chapter I \u2013 Orgin\u2019. We maakten kennis met alternatieve nummers als \u2018Honor\u2019, de symfonische rocker \u2018Family Affair\u2019 en het weemoedige \u2018Hold On\u2019. Loeihard werd het vooral in oudere songs als \u2018Devil\u2019s Band\u2019 en de knappe opener \u2018Family Jewels\u2019. De broers charmeren met enig muzikale brutaliteit.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Rob Heron and The Tea Pad Orchestra<\/strong> zetten met hun rockabilly, swing en countryblues wel heel makkelijk de Roots Tent naar hun hand. Ze verleggen ruim tien jaar met plezier de grenzen van al deze muziekgenres. De Tea Pad komt oorspronkelijk uit Newcastle. Ze speelden op Glastonbury en het Cambridge Folk Festival. Maar ook in dorpshuizen en schuren, en alles daartussenin. Dus nu ook terecht op Roots & Roses! Ze staan \u200b\u200bbekend om hun energieke liveshows, ingepakt met heel wat droge humor. Hun zesde album \u2018Feet First\u2019 werd in slechts twee dagen opgenomen bij Lightning Recorders in Berlijn, een met vintage materiaal uitgeruste analoge studio. Naast Rob Heron (zang\/gitaar) vinden we Tom Cronin (mandoline\/mondharmonica\/gitaar ), Ben Powling (saxofoon\/klarinet), Adam Richards (contrabas\/elektrische bas) en drummer Paul Archibald. \u2018Still Go Honky Tonkin\u2019 en \u2018Six Month Sleeper\u2019. De sfeer zat meteen! Er was hillbilly met \u2018Blood in The Water\u2019 en er werd gedanst op de ritmisch ge\u00ebnte rockabilly van \u2018Good Lovin\u2019. En ook \u2018Cats & Chikens\u2019 was puur genot \u00e9n rock-‘n-roll. Het typerend \u2018Go Home\u2019 (The Party\u2019s Over) mocht de dans be\u00ebindigen. Rob Heron and The Tea Pad Orchestra, een muzikale gumbo dat knipoogt naar rockabilly, blues, country, swing, soul en zoveel meer!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

In de Roses Tent wacht ons The Whodads. <\/strong>Een veertienkoppig ensemble, een bigband die al meer dan twintig jaar hulde brengt aan instrumentale parels uit de jaren ’50 en ’60. Ze hadden speciaal \u2018the queen of mayhem\u2019 Miss Reena Riot a.k.a. Naomi Sijmons <\/strong>uitgenodigd voor het vocale werk. De band heeft een voorliefde voor surfmuziek, maar mambo en jazzy akkoorden zijn hun niet vreemd. Het zorgt voor een divergente sound. \u2018Peter Gunn Mambo\u2019, \u2018A Night In Tunesia\u2019 en \u2018The Pink Panter\u2019, het ging er als zoete broodjes wel heel makkelijk in. En dan die stem van Naomi. Whow, goosebumps van als die eerste noot uit dat stemtrot vloeit. Dat werd al duidelijk toen ze \u2018Paroles, Paroles\u2019 tijdens de soundcheck accordeerde. The Whodas, James Bond is back\u2026. are not!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Halo Rider, <\/strong>dat isAnne Haris, het vioolwonder uit Chicago, drummer Willy Jordan en zanger\/gitarist Markus James. Samen nodigen ze ons uit in de Roots Tent. Zowaar een eerste climax voor het festival. Opener \u2018For Blind Willie\u2019, we duiken meteen de diepe Delta in. \u2018Devil and Angel\u2019, met zijn swampy grooves \u00e9n \u2018See That My Groove\u2019 dat is ondergedompeld in de folkwereld, waren net zoals die Texasrocker \u2018Don\u2019t Let It Drag You Down\u2019 knappe hoogtepunten in de setlist.  Harris trekt wel vaker de muzikale aandacht met haar vioolkunsten \u00e9n met nummers als \u2018But You Still Know\u2019 concordeert ze die Hill countryblues. Halo Rider, een caleidoscoop van diepe grooves, sfeervolle instrumentale passages, knappe harmonie\u00ebn en po\u00ebtische flitsen in dat muzikaal area !<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Van heel andere orde waren de Amerikaanse The Georgia Thunderbolts. <\/strong>De weg naar erkenning als de nieuwe fakkeldragers van de steeds populair worden Southern rock was voor The Georgia Thunderbolts niet zo glamoureus als je je misschien zou notifi\u00ebren. Het is nog niet zo lang geleden dat ze optraden bij tankstations, covers doorzochten en vier uur naar Alabama reden om op te treden voor een barman en een driepotige hond op een barkruk. Zeg maar voor vijf man en een paardenkop! Tegenwoordig is het kwintet uit Rome, Georgia hot. En werden ze door critici geprezen als een internationaal toerende band die de tweedejaarsdip wist te pareren met hun nieuwste album \u2018Rise Above It All\u2019, op het label Mascot Records. De dertien nummers zijn een artistiek overtuigende verzameling van keiharde Southern rock, blues en oprechte Americana songs. The Georgia Thunderbolts worden naast TJ Lyle (leadzanger, mondharmonica- en keyboardspeler) gecompleteerd door Zach Everett (basgitaar, klassieke gitaar, samenzang), Bristol Perry (drums), Logan Tolbert (gitaar) en Riley Couzzourt (gitaar). \u2018Stand Up\u2019 zette meteen de bal aan het rollen als een bullet uit een schietgeweer. Recht in de roos! Een geweldige mix van heavy rock en hedendaagse countrymuziek, maar met een harder randje. En dat geldt ook voor \u2018Whiskey Talkin\u2019 \u00e9n \u2018Witness\u2019. Logan Tolbert en Riley Couzzourt zorgen voor die geweldige gitaarriffs. En Lyle accompagneert zijn klavier voor een zeldzame ballade. Dit alles zorgt voor enige aangename diversiteit in de set. The Georgia Thunderbolts, vintage rock-\u2018n-roll baby!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

De Zac Schulze Band <\/strong>komt uit Engeland en stond geprogrammeerd in de Roots Tent. Eigenlijk houdt Zac wel van ellelange gitaarsolo\u2019s. De band werd in 2020 opgericht in Gillingham in het zuidoosten van het VK.  Ze hebben in een kort tijdspanne een reputatie opgebouwd als een van de hardst werkende rockbands in en rond Kent. De sound is gefundeerd op die opwindende gitaarriffs van zanger Zac Schulze. Hij wordt geaccordeerd door de hard-hitting ritmesectie bestaande uit bassist\/zanger Ant Greenwell en broer Ben Schulze op drums. Rory Gallagher komt hier wel vaker om de hoed kijken en nummers als het knotsgekke \u2018Made of Three\u2019, met een vette knipoog naar die Amerikaanse garagerock en \u2018Take a Tip\u2019 waren de voorbode voor een geweldige concert. Net zoals \u2018Hole In My Pocket\u2019 opwindende bluesrock dat was ingekleurd met enkele heavy gitaarsolo\u2019s. Junior Wells\u2019 \u2018Messin With The Kid\u2019 was dan weer een welgekomen bluesy cesuur.  Zac Schulze Band, een powertrio dat liefde voor artiesten uit de 20ste<\/sup>  eeuw kanaliseert, maar wel een artiest om razendsnelle blues- en rockmuziek te designeren. Zac Shulze, vaak op het randje balancerende van moderne heavy metal\u2026.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

De bekroonde, in Zwitserland wonende Nigeriaanse Afro-Funk, soul en blues singer-songwriter \u00e9n allround entertainer Justina Ogunlolu, beter bekend als Justina Lee Brown<\/strong>, staat op het punt haar nieuwe EP \u2018Billiki\u2019 uit te brengen, een Afrobeats album. Een leuk hebbeding dat de in Lagos, Nigeria geboren schoonheid kwam voorstellen op de Roses Stage. Ze relateert haar muziek met blues, funk en soul \u00e9n alles wat er ook maar tussen in thuishoort. Een originele sound die naadloos is ge\u00efnfluenceerd met westerse wereldklanken. Justina cre\u00ebert zo een unieke en boeiende muzikale ervaring voor haar fanbase. Met haar krachtige, soulvolle stem inspireerde Justina haar publiek in Lessines.  \u2018You Never Know\u2019, \u2018Carry Me\u2019 en \u2018Lost Child\u2019, een perfecte showcase dat percipieerde alsof Justina Lee Brown zich thuis voelde bij die energieke \u2018party music\u2019 in Lessines.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

James Hunter <\/strong>is een van de headliners in de Roots Tent. Hij die pure klasse en ervaring relateert. Hij door MOJO bestempeld is als \u2018The United Kingdom’s Greatest Soul Singer\u2019. Hij die een nominatie ontving voor een Grammy Award voor \u2018Best Traditional Blues Album\u2019 en een \u2018Americana Music Award\u2019 voor \u2018Best New\/Emerging Artis\u2019. Hunter speelde dit jaar nog vijftig shows met Bonnie Raitt, en deelde ook ooit het podium met legendes als Aretha Franklin, B.B. King, Etta James \u00e9n Van Morrison. Als charismatische, gepassioneerde zanger\/gitarist en productief songwriter ontpop Hunter zich als soulvol performer. Hij is op het podium ook een \u200b\u200bhechte bandleider die stops en downbeats accentueert. Ook doet hij graag een stapje terug om zijn bandleden te kans te geven tot enig soleerwerk. <\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

De relaxte soulnummers zijn net zo aangrijpend als begeesterend. Hunter zet een oververhitte tent op stelten met nummers \u2018I Can Change Your Mind\u2019 en \u2018Make Everything Alright\u2019. De ziel en animus van Sam Cooke en Otis Redding bleven zo wel heel lang ronddwarrelend, op een boogscheut van het H\u00f4pital-Mus\u00e9e Notre Dame \u00e0 La Rose. \u2018Brother Or Other\u2019 was een swingende chapiter, \u2018Something\u2019s Calling\u2019 een heerlijk soulballade en in \u2018Only A Fool\u2019 was vooral de blazerssectie prominent voor die soulsound. \u2018Paradise For One\u2019 kon hier worden gecatalogeerd tussen dat crooner en jazz firmament. De instrumentale \u2018Okie Dokie Stomp\u2019 leende Hunter bij Clarence \u2018Gatemouth\u2019 Brown, en dat ging haast naadloos naar die no-nonsens Rhythm and Blues song \u2018Nick Of Time\u2019. De modern-maar-retro-soulmoves van James Hunter zijn onvolprezen verbonden met de Stax Sound. James Hunter is een must-see artiest die moeiteloos put uit de diepten van zijn muzikale bron.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Eli \u2018Paperboy\u2019 Reed <\/strong>was de laatste act in de Roses Tent. Hij komt uit Brookline, een buitenwijk van Boston, wat behoorlijk ver weg ligt van de regio waar die fantastische sound  werd ontwikkeld. Zijn vader was echter muziekcriticus, dus groeide Eli op met een breed scala aan geluiden en stijlen. Hij trok naar Clarksdale, Mississippi, waar hij deel uitmaakte van de lokale muziekscene in de juke joints, \u00e9n waar hij ook de bijnaam \u2018Paperboy\u2019 kreeg. Vervolgens trok hij naar Chicago om daar de blues, R&B en gospel van enkele van de grootste meesters op te snuiven. In een kerkgemeenschap in het zuiden van Chi Town speelde hij met soullegende Mitty Collier. Dit alles karakteriseert zijn sound. Met acht uitstekende albums in zijn backcatalogus bracht Reed twee jaar gelden \u2018Hits and Misses: The Singles\u2019 uit. Eli \u2018Paperboy\u2019 Reed heeft zijn carri\u00e8re gewijd aan die prachtige vintage soulmuziek. Met invloeden uit het Stax-tijdperk \u00e9n die strakke Mississippi-soul gaat Reeds stem van prachtig uitgevoerde ingetogenheid naar vurige ontlading. Reed opent in stijl met \u2018Cut You Down\u2019, vervolgt zijn weg met \u2018Am I Wasting My Time\u2019 en \u2018I Came To Play\u2019. Meteen werd duidelijk dat Paperboy er zin in had. Wat een stemtimbre, wat een podiumpresence. En wat dan gezegd van die strakke ritmesectie.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Op de Roots stage mocht Fred and The Healers<\/strong> ons de nacht insturen. Hoeft zanger\/gitarist Fred Lani, Bertrand Lani (basgitaar) en drummer Nicolas Sand nog enig betoon in Belgenland? Ik dacht het niet\u2026 want dit bluesrock trio staat bekend om zijn adembenemende en solide live reputatie. Fr\u00e9d\u00e9ric Lani richtte zijn toenmalige Healers op begin jaren \u201990 en de band werd al vrij snel populair. Heel wat passage volgden op gerenommeerde festivals in binnen- en buitenland. In maart \u201925 speelde de band een \u2018release party\u2019 ter promotie van de nieuwe langspeler \u2018No Escape\u2019 in de Zik Zak in Ittre. Nu deden ze dat kunstje nog eens over in Lessines. We maakten kennis met heel wat nieuwe songs. \u2018The Pulse\u2019 zou zo hun signature song kunnen zijn. Energie, daadkracht en intensiteit. Het hoort zo bij Fred\u2019s showcase. \u2018Big Bang\u2019 was een onvervalste rocker, setopener \u2018Another Fall\u2019 hoort thuis in het rijtje Texas blues. Net zoals \u2018Love Jungle\u2019 die een swampy vibe cre\u00ebert \u00e9n \u2018A Fool\u2019s Journey\u2019 een ouderwetse shuffle was. En dan moest \u2018Psycho Boogie\u2019 ons nog de nacht insturen! Wat een heerlijke afsluiter van een al even (h)eerlijk festival!<\/p>\n\n\n\n

Met dank aan Roots & Roses en al zijn vrijwillige medewerkers\u2026.<\/p>\n\n\n\n

Tekst & Fotoalbum: Philip Verhaege<\/a><\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>
<\/div>

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>

<\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Roots & Roses, donderdag 01 mei 2025 \u2013 Lessines 01 mei, Dag van de Arbeid. Het festivalseizoen is officieel geopend met het authentiek muziekfestival Roots & Roses, dat meteen ook een unieke sfeer offreert. E\u00e9n dag, twee alterabele podia en een zonovergoten festivalterrein. Dit alles omvat een internationaal programma dat zowel actuele en innovatieve rockstromingen op zowel de Roses stage als in d\u00e9 Roots Tent altereert. Roots & Roses, in het Waalse Lessines net over de taalgrens, boort als het ware een nieuw verhaal aan. Deze veertiende editie sloeg zijn tenten op aan de voormalige voetbalvelden van Union Lessines, een terrein dat ter beschikking is gesteld door Carri\u00e8res Unies de Porphyre (CUP). Het is strategisch gelegen, vlakbij het treinstation en niet ver van het commerci\u00eble en historische stadscentrum, met zijn wereldberoemd H\u00f4pital-Mus\u00e9e Notre Dame \u00e0 La Rose. Op en rond het festivalterrein kan men niet alleen genieten van fantastische muziek, maar ook van lekkere gerechten uit de Belgische en internationale keuken. Daarnaast schenkt men er ook deugddoende drankjes waarbij er heel wat aandacht is voor lokale smaken \u00e9n bieren. Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege We begonnen er net voor het middaguur aan op de Roses Stage met The Flynts. Een viertal talentvolle jonge rockers uit Luik. Opgegroeid met de vinylcollecties van hun ouders, combineert de band een vintage vibe die ze elektriseerden met een moderne twist. \u2018Mystic Dreams\u2019 had een hypnotiserende groove, net zoals de heavy spijkerende openingssong \u2018Sacred Flint\u2019, nummers die recht uit die recente EP vloeiden. En ook met de single \u2018White Lava\u2019 oogsten ze heel wat affectie. In de Roots Tent stond de Nederlandse formatie Harlem Lake te wachten. Voor ons allang geen onbekende meer. Ze schitteren in een recent verleden op festivals als Swing Wespelaar. We herinneren ons nog vaag de pre-corona editie van Swing anno 2019. Toen verbaasde Dave Warmerdan Band haast heel Wespelaar. Eigenzinnig was het minste wat toen gezegd en geschreven werd. En toen, toen sloeg de pandemie keihard toe. Ondanks moeilijke omstandigheden bleef deze jonge meute creatief bezig met muziek. Nieuw songmateriaal werd bij elkaar gepend, nieuwe muzikale impulsen zorgden voor een nieuwe bandnaam en dit met enkele nieuwe leden; Harlem Lake was geboren. Een naam die verwijst naar hun roots, de Haarlemmermeerpolder. Dave Warmerdam blijft de spilfiguur \u00e9n zangeres Ashely de Jong werd aan boord gehaald. Ze openen meteen straf met \u2018Carry On\u2019 en \u2018Crying In A Desert\u2019, nummers uit de release \u2018The Mirrored Mask\u2019. \u2018Deaf & Blind\u2019 was dan weer opwindende Southern bluesrock \u00e9n dat alles contrasteerde met ballades als \u2018A Fool\u2019s Paradise\u2019 en \u2018I Won\u2019t Complain\u2019. Harlem Lake, blijft bevestigen en waren terecht winnaar van de European Blues Challenge 2022. Voor het Bretoense gezelschap The Bloyet Brothers moesten we opnieuw naar de Roses Tent. Drie broers en prettig gestoorde rock-\u2018n-roll. Een organische en orgastische cocktail van originele seventies rock, met in de background wat forse blues. Ze promoten nu een nieuwe vijf-tracks tellende EP, \u2018Chapter I \u2013 Orgin\u2019. We maakten kennis met alternatieve nummers als \u2018Honor\u2019, de symfonische rocker \u2018Family Affair\u2019 en het weemoedige \u2018Hold On\u2019. Loeihard werd het vooral in oudere songs als \u2018Devil\u2019s Band\u2019 en de knappe opener \u2018Family Jewels\u2019. De broers charmeren met enig muzikale brutaliteit. Rob Heron and The Tea Pad Orchestra zetten met hun rockabilly, swing en countryblues wel heel makkelijk de Roots Tent naar hun hand. Ze verleggen ruim tien jaar met plezier de grenzen van al deze muziekgenres. De Tea Pad komt oorspronkelijk uit Newcastle. Ze speelden op Glastonbury en het Cambridge Folk Festival. Maar ook in dorpshuizen en schuren, en alles daartussenin. Dus nu ook terecht op Roots & Roses! Ze staan \u200b\u200bbekend om hun energieke liveshows, ingepakt met heel wat droge humor. Hun zesde album \u2018Feet First\u2019 werd in slechts twee dagen opgenomen bij Lightning Recorders in Berlijn, een met vintage materiaal uitgeruste analoge studio. Naast Rob Heron (zang\/gitaar) vinden we Tom Cronin (mandoline\/mondharmonica\/gitaar ), Ben Powling (saxofoon\/klarinet), Adam Richards (contrabas\/elektrische bas) en drummer Paul Archibald. \u2018Still Go Honky Tonkin\u2019 en \u2018Six Month Sleeper\u2019. De sfeer zat meteen! Er was hillbilly met \u2018Blood in The Water\u2019 en er werd gedanst op de ritmisch ge\u00ebnte rockabilly van \u2018Good Lovin\u2019. En ook \u2018Cats & Chikens\u2019 was puur genot \u00e9n rock-‘n-roll. Het typerend \u2018Go Home\u2019 (The Party\u2019s Over) mocht de dans be\u00ebindigen. Rob Heron and The Tea Pad Orchestra, een muzikale gumbo dat knipoogt naar rockabilly, blues, country, swing, soul en zoveel meer! In de Roses Tent wacht ons The Whodads. Een veertienkoppig ensemble, een bigband die al meer dan twintig jaar hulde brengt aan instrumentale parels uit de jaren ’50 en ’60. Ze hadden speciaal \u2018the queen of mayhem\u2019 Miss Reena Riot a.k.a. Naomi Sijmons uitgenodigd voor het vocale werk. De band heeft een voorliefde voor surfmuziek, maar mambo en jazzy akkoorden zijn hun niet vreemd. Het zorgt voor een divergente sound. \u2018Peter Gunn Mambo\u2019, \u2018A Night In Tunesia\u2019 en \u2018The Pink Panter\u2019, het ging er als zoete broodjes wel heel makkelijk in. En dan die stem van Naomi. Whow, goosebumps van als die eerste noot uit dat stemtrot vloeit. Dat werd al duidelijk toen ze \u2018Paroles, Paroles\u2019 tijdens de soundcheck accordeerde. The Whodas, James Bond is back\u2026. are not! Halo Rider, dat isAnne Haris, het vioolwonder uit Chicago, drummer Willy Jordan en zanger\/gitarist Markus James. Samen nodigen ze ons uit in de Roots Tent. Zowaar een eerste climax voor het festival. Opener \u2018For Blind Willie\u2019, we duiken meteen de diepe Delta in. \u2018Devil and Angel\u2019, met zijn swampy grooves \u00e9n \u2018See That My Groove\u2019 dat is ondergedompeld in de folkwereld, waren net zoals die Texasrocker \u2018Don\u2019t Let It Drag You Down\u2019 knappe hoogtepunten in de setlist.  Harris trekt wel vaker de muzikale aandacht met haar vioolkunsten \u00e9n met nummers als \u2018But You Still Know\u2019 concordeert ze die Hill countryblues. Halo Rider, een caleidoscoop van diepe grooves, sfeervolle instrumentale passages, knappe harmonie\u00ebn en po\u00ebtische flitsen in dat muzikaal area ! Van heel andere orde waren de Amerikaanse The Georgia Thunderbolts. De weg naar erkenning als de nieuwe fakkeldragers van de steeds populair worden Southern rock was voor The Georgia Thunderbolts niet zo glamoureus als je je misschien zou notifi\u00ebren. Het is nog niet zo lang geleden dat ze optraden bij tankstations, covers doorzochten en vier uur naar Alabama reden om op te treden voor een barman en een driepotige hond op een barkruk. Zeg maar voor vijf man en een paardenkop! Tegenwoordig is het kwintet uit Rome, Georgia hot. En werden ze door critici geprezen als een internationaal toerende band die de tweedejaarsdip wist te pareren met hun nieuwste album \u2018Rise Above It All\u2019, op het label Mascot Records. De dertien nummers zijn een artistiek overtuigende verzameling van keiharde Southern rock, blues en oprechte Americana songs. The Georgia Thunderbolts worden naast TJ Lyle (leadzanger, mondharmonica- en keyboardspeler) gecompleteerd door Zach Everett (basgitaar, klassieke gitaar, samenzang), Bristol Perry (drums), Logan Tolbert (gitaar) en Riley Couzzourt (gitaar). \u2018Stand Up\u2019 zette meteen de bal aan het rollen als een bullet uit een schietgeweer. Recht in de roos! Een geweldige mix van heavy rock en hedendaagse countrymuziek, maar met een harder randje. En dat geldt ook voor \u2018Whiskey Talkin\u2019 \u00e9n \u2018Witness\u2019. Logan Tolbert en Riley Couzzourt zorgen voor die geweldige gitaarriffs. En Lyle accompagneert zijn klavier voor een zeldzame ballade. Dit alles zorgt voor enige aangename diversiteit in de set. The Georgia Thunderbolts, vintage rock-\u2018n-roll baby! De Zac Schulze Band komt uit Engeland en stond geprogrammeerd in de Roots Tent. Eigenlijk houdt Zac wel van ellelange gitaarsolo\u2019s. De band werd in 2020 opgericht in Gillingham in het zuidoosten van het VK.  Ze hebben in een kort tijdspanne een reputatie opgebouwd als een van de hardst werkende rockbands in en rond Kent. De sound is gefundeerd op die opwindende gitaarriffs van zanger Zac Schulze. Hij wordt geaccordeerd door de hard-hitting ritmesectie bestaande uit bassist\/zanger Ant Greenwell en broer Ben Schulze op drums. Rory Gallagher komt hier wel vaker om de hoed kijken en nummers als het knotsgekke \u2018Made of Three\u2019, met een vette knipoog naar die Amerikaanse garagerock en \u2018Take a Tip\u2019 waren de voorbode voor een geweldige concert. Net zoals \u2018Hole In My Pocket\u2019 opwindende bluesrock dat was ingekleurd met enkele heavy gitaarsolo\u2019s. Junior Wells\u2019 \u2018Messin With The Kid\u2019 was dan weer een welgekomen bluesy cesuur.  Zac Schulze Band, een powertrio dat liefde voor artiesten uit de 20ste  eeuw kanaliseert, maar wel een artiest om razendsnelle blues- en rockmuziek te designeren. Zac Shulze, vaak op het randje balancerende van moderne heavy metal\u2026. De bekroonde, in Zwitserland wonende Nigeriaanse Afro-Funk, soul en blues singer-songwriter \u00e9n allround entertainer Justina Ogunlolu, beter bekend als Justina Lee Brown, staat op het punt haar nieuwe EP \u2018Billiki\u2019 uit te brengen, een Afrobeats album. Een leuk hebbeding dat de in Lagos, Nigeria geboren schoonheid kwam voorstellen op de Roses Stage. Ze relateert haar muziek met blues, funk en soul \u00e9n alles wat er ook maar tussen in thuishoort. Een originele sound die naadloos is ge\u00efnfluenceerd met westerse wereldklanken. Justina cre\u00ebert zo een unieke en boeiende muzikale ervaring voor haar fanbase. Met haar krachtige, soulvolle stem inspireerde Justina haar publiek in Lessines.  \u2018You Never Know\u2019, \u2018Carry Me\u2019 en \u2018Lost Child\u2019, een perfecte showcase dat percipieerde alsof Justina Lee Brown zich thuis voelde bij die energieke \u2018party music\u2019 in Lessines. James Hunter is een van de headliners in de Roots Tent. Hij die pure klasse en ervaring relateert. Hij door MOJO bestempeld is als \u2018The United Kingdom’s Greatest Soul Singer\u2019. Hij die een nominatie ontving voor een Grammy Award voor \u2018Best Traditional Blues Album\u2019 en een \u2018Americana Music Award\u2019 voor \u2018Best New\/Emerging Artis\u2019. Hunter speelde dit jaar nog vijftig shows met Bonnie Raitt, en deelde ook ooit het podium met legendes als Aretha Franklin, B.B. King, Etta James \u00e9n Van Morrison. Als charismatische, gepassioneerde zanger\/gitarist en productief songwriter ontpop Hunter zich als soulvol performer. Hij is op het podium ook een \u200b\u200bhechte bandleider die stops en downbeats accentueert. Ook doet hij graag een stapje terug om zijn bandleden te kans te geven tot enig soleerwerk. De relaxte soulnummers zijn net zo aangrijpend als begeesterend. Hunter zet een oververhitte tent op stelten met nummers \u2018I Can Change Your Mind\u2019 en \u2018Make Everything Alright\u2019. De ziel en animus van Sam Cooke en Otis Redding bleven zo wel heel lang ronddwarrelend, op een boogscheut van het H\u00f4pital-Mus\u00e9e Notre Dame \u00e0 La Rose. \u2018Brother Or Other\u2019 was een swingende chapiter, \u2018Something\u2019s Calling\u2019 een heerlijk soulballade en in \u2018Only A Fool\u2019 was vooral de blazerssectie prominent voor die soulsound. \u2018Paradise For One\u2019 kon hier worden gecatalogeerd tussen dat crooner en jazz firmament. De instrumentale \u2018Okie Dokie Stomp\u2019 leende Hunter bij Clarence \u2018Gatemouth\u2019 Brown, en dat ging haast naadloos naar die no-nonsens Rhythm and Blues song \u2018Nick Of Time\u2019. De modern-maar-retro-soulmoves van James Hunter zijn onvolprezen verbonden met de Stax Sound. James Hunter is een must-see artiest die moeiteloos put uit de diepten van zijn muzikale bron. Eli \u2018Paperboy\u2019 Reed was de laatste act in de Roses Tent. Hij komt uit Brookline, een buitenwijk van Boston, wat behoorlijk ver weg ligt van de regio waar die fantastische sound  werd ontwikkeld. Zijn vader was echter muziekcriticus, dus groeide Eli op met een breed scala aan geluiden en stijlen. Hij trok naar Clarksdale, Mississippi, waar hij deel uitmaakte van de lokale muziekscene in de juke joints, \u00e9n waar hij ook de bijnaam \u2018Paperboy\u2019 kreeg. Vervolgens trok hij naar Chicago om daar de blues, R&B en gospel van enkele van de grootste meesters op te snuiven. In een kerkgemeenschap in het zuiden van Chi Town speelde hij met soullegende Mitty Collier. Dit alles karakteriseert zijn sound. Met acht uitstekende albums in zijn backcatalogus bracht Reed twee jaar gelden \u2018Hits and Misses: The Singles\u2019 uit. Eli \u2018Paperboy\u2019 Reed heeft zijn carri\u00e8re gewijd aan die prachtige vintage soulmuziek. Met invloeden uit het Stax-tijdperk \u00e9n die strakke Mississippi-soul gaat Reeds stem van prachtig uitgevoerde ingetogenheid naar vurige ontlading. Reed opent in stijl met \u2018Cut You Down\u2019, vervolgt zijn weg met \u2018Am I Wasting My Time\u2019 en \u2018I Came To Play\u2019. Meteen werd duidelijk dat Paperboy er…<\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":23603,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[21,19],"tags":[66,107],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-23322","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-all-reviews","category-philip-verhaege","tag-front","tag-roots-roses-lessen"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":120,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/23322","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=23322"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/23322\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23604,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/23322\/revisions\/23604"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/23603"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=23322"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=23322"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=23322"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=23322"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=23322"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}