Tekst en Fotoalbum<\/a>: Philip Verhaege<\/p>\n\n\n\n Maar Future Islands, <\/strong>een synth-popband uit Baltimore, Maryland mocht de sfeer er als eerste inbrengen op en rond de Main Stage. Frontman\/vocalist Samuel T. Herring aka Hemlock Ernst weet hoe een showcase op te bouwen, net zoals in de Brusselse AB vorig jaar. De band cre\u00ebert in Lokeren heel wat geconstrueerde popmuziek, en heeft zich sinds dat doorbraakalbum \u2018Singles\u2019 uit 2014 royaal gesetteld in die befaamde synthpop-wereld. Van het dansbare electo-nummer \u2018King Of Sweden\u2019 ging het meteen naar een lichtzinnig \u2018The Tower\u2019 en het pop getinte \u2018A Dream Of You And Me\u2019 met zijn leuke gitaarriffs. \u2018Give Me The Ghost Back\u2019 (Two hundred million feel they’re under a knife) offreert heel wat schoonheid die doordrenkt is van enige duister drama. Het uiterst dansbare \u2018Peach\u2019 en de instant klassieker \u2018For Sure\u2019 uit de langspeler \u2018As Long As You Are\u2019 uit 2020 waren volgende hoogtepunt. Het zweet druipt van Hemlock, zijn T-shirt is doorweekt, de organisatie kon het parket wel droog dweilen, net zoals wel vaker bij onze Belgian Cats in Parijs. En dan moest de hit \u2018Seasons\u2019 \u2018Waiting on You\u2019 nog door de woofer worden geknald. Heerlijke warme set!<\/p>\n\n\n\n Singer-songwriter\/gitarist Richard Ashcroft <\/strong>vormde in 1989 de alternatieve superformatie The Verve. Rond de eeuwwisseling ging Ashcroft met succes een solo carri\u00e8re uitbouwen. Twee succesvolle singles \u2018A Song For The Lovers\u2019 en \u2018Money To Burn\u2019 later, bereikte ook het platina bekroonde album \u2018Alone with Everybody\u2019 de nummer \u00e9\u00e9n positie in het Verenigd Koninkrijk. Het tweevoudig Ivor Novello Award-winnend (Songwriter of the Year \u00e9n Outstanding Contribution to British Music) muzikale genie Richard Ashcroft bracht een show vol nostalgische klassieke Verve-hits, besprenkeld met enkele solo-favorieten. De protestsong \u2018Bring On The Lucie\u2019(Freda Peeple) van John Lennon is het intermezzo voor Ashcroft showcase. Hij trap de show op gang met \u2018Space and Time\u2019, en iconische nummers als \u2018Sonnet\u2019 \u00e9n een geweldige uitvoering van zijn hit \u2018Music Is Power\u2019 uit 2006. <\/p>\n\n\n\n Ondanks de uitgestrektheid van festivals als Lokeren, accordeert het concert haast een intieme sfeer. \u2018Weeping Willow\u2019, ingekleurd met hemelse gitaarriffs, komt uit het rijkelijke oeuvre van The Verve, net zoals het akoestische \u2018The Drug Don\u2019t Work\u2019, dat een knappe meezingstonde werd \u00e9n \u2018Lucky Man\u2019. Tussendoor genoten we van het veelzeggende en uitgesponnen \u2018A Song For The Lovers\u2019, de openingssong uit de langspeler \u2018Alone With Everybody\u2019. De apotheose was uiteraard die onvervalst versie van d\u00e9 rauwe en zegenvierende klassieker \u2018Bitter Sweet Symphony\u2019. Britpopicoon Richard Ashcroft is een van de grote stemmen van zijn generatie\u2026.!<\/p>\n\n\n\n Pixies, <\/strong>de alternatieve rockband uit de Boston scene, gingen in 1993 voor een decennium uit elkaar om andere succesvolle projecten na te jagen, maar kwamen groter terug dan ooit. Black Francis is nog steeds de leadzanger, rhythm gitarist en drijvende kracht. Joey Santiago nog steeds de grillige leadgitarist, die licht en schaduw kneed, Emma Richardson beroert de baslijnen \u00e9n David Lovering is de originele drummer. Passages op Rock Werchter, een volgepakt Vorst Nationaal en gisteren zondag nog in Ronqui\u00e8res Festival. Pixies blijven dan ook een geliefde band. Black Francis warmde op met \u2018Gouge Away\u2019 en \u2018Wave Of Mutilation\u2019, met zijn diepe baslijnen. En toen ging het hard met The Jesus and Mary Chain\u2019s \u2018Head On\u2019, werd de garagerocker \u2018Isla de Encanta\u2019 een wat overbodige song, knalde het onvermijdelijke \u2018Monkey Gone To Heaven\u2019 en bij \u2018Hey\u2019 zei Francis doodleuk hey\u2026 haast de enige predispositie met zijn publiek. En of het vooruit ging, 28-songs speelde Pixies in Lokeren en hadden zelfs de luxe om die nieuwe singel \u2018You\u2019re So Impatient\u2019 van de setlist te schrappen. \u2018Chicken\u2019 was een rustmoment, \u2018Here Comes Your Man\u2019 een instant klassieker, \u2018Green and Blues\u2019 een evergreen uit die \u2018EP2\u2019, net zoals \u2018Mr. Grieves\u2019 werd voorzien van die typerende aanstekelijke gitaarriffs. Met \u2018Debaser\u2019, de UK Surf versie van \u2018Wave of Mutilation\u2019 \u00e9n \u2018Where Is My Mind?\u2019 trokken Black Francis en de zijnen het gordijn dicht. Heerlijke set\u2026 Pixies, uniek in hun soort!<\/p>\n\n\n\n Met dank aan Lokerse Feesten<\/p>\n\n\n\n Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/a><\/p>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/liveactsbelgium.com\/wp-content\/uploads\/2024\/08\/rw3b0018.jpg?w=840\")
<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/liveactsbelgium.com\/wp-content\/uploads\/2024\/08\/rw3b0088.jpg?w=840\")
<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/liveactsbelgium.com\/wp-content\/uploads\/2024\/08\/rw3b0075.jpg?w=840\")
<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/liveactsbelgium.com\/wp-content\/uploads\/2024\/08\/rw3b0185.jpg?w=840\")
<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/liveactsbelgium.com\/wp-content\/uploads\/2024\/08\/rw3b0034.jpg?w=840\")
<\/figure>\n