{"id":22336,"date":"2024-05-27T10:25:30","date_gmt":"2024-05-27T08:25:30","guid":{"rendered":"https:\/\/liveactsbelgium.com\/?p=22336"},"modified":"2024-05-27T10:25:30","modified_gmt":"2024-05-27T08:25:30","slug":"festival-review-duvel-blues-zaterdag-25-mei-2024-ruisbroek-puurs","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/?p=22336","title":{"rendered":"Festival Review: Duvel Blues, zaterdag 25 mei 2024 – Ruisbroek, Puurs"},"content":{"rendered":"\n

Duvel Blues, zaterdag 25 mei 2024 \u2013 Puurs, St.Amands<\/p>\n\n\n\n

We zijn alweer aanbelandt in het laatste weekend van mei. Heel wat blues liefhebbers trekken dan massaal op muzikale bedevaart richting Puurs. En dat niet alleen voor zijn geestrijke Duvel\u2026.maar voor het Duvel Blues Festival. Een traditie die ook wij graag in ere houden, en dit voor een 21ste<\/sup> editie ! Bestemming is ook deze keer de terreinen in en rond Jeugdhuis Kabal. Dit jaar heeft de organisatie misschien wel zijn meest eclectische affiche ooit samengesteld. Naar goede gewoonte hadden ze ook dit jaar gekozen voor twee podia. Naast de \u2018grote tent\u2019 werd, net zoals vorig jaar trouwens, de Kabalzaal omgeruild voor een tweede concerttent. Een nieuwe troef, want de Kabalzaal bleek uiteindelijk een veel te kleine locatie. Dit alles bleek ook dit jaar alweer de juiste keuze. Duvel Blues anno 2024 was dan ook alweer een meer dan geslaagde editie. Laat daar alvast geen twijfel over gestaan!<\/strong><\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Tekst en Fotoalbum<\/a>: Philip Verhaege<\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

We openen vroeg op de middag in de grote tent met Barrel Aged Moonshine.<\/strong> Een groep van eigen bodem, een band uit de streek. Deze achtkoppige formatie swingt zich doorheen een heerlijk repertoire, een opus dat omringt is met blues, moddervette rock-\u2018n-roll en dat fijn streepje jazz. Na het muzikaal intermezzo verraste de band vrijwel meteen met  \u2018Stollin\u2019 With Bone\u2019, origineel van T-Bone Walker en een jazzy \u2018Satellite\u2019, een nummer uit het rijkelijke songbook van Colin James. Met Jackie Brenstons \u2018Rocket 88\u2019divergeerde de setlist. Van \u2018I Put A Spell On You\u2019, jawel die Screamin\u2019 Jay Hawkins klassieker en C.W. Stonekings \u2018The Love Me Or Die\u2019 ging het naar het swingende \u2018The Blues Walk\u2019. Barrel Aged Moonshine, dat is lekker buiten die muzikale lijntjes kleuren\u2026<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Voor Ralph de Jongh<\/strong> moesten we verhuizen van stage. Onze Noorderbuur mocht daar als eerste zijn instrument inpluggen. Vaak is dit een ondankbare taak, maar niet voor een doorwinterde bluesartiest als Ralph De Jongh. Hij, winnaar van de Dutch Blues Challenge, hij die heel wat langspelers op zijn palmares heeft, hij die al even snel en vlotjes switcht van zijn dobro naar de akoestische tegenhanger, hij die heerlijke en hemelse Mississippi blues tevoorschijn tovert. Ralph trok zijn houten klompen aan. Tim Birken Holz op gitaar mocht zich uitleven in \u2018Wild Horses\u2019, die Flying Burrito Brothers song, grootgemaakt door The Stones. Ralph weet dan ook als geen ander hoe een optimaal sfeertje te cre\u00ebren. Samen met Nico Heiligers op bas en drummer Arie Verhaar zette hij dan ook gezwind nummers als \u2018Sweet Darling\u2019 en \u2018Sing That Blues\u2019 vlotjes naar de hand. Leuke en gevarieerde set\u2026.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

De Noord-Ierse bluesdiva Kaz Hawkins <\/strong>stond vroeg geprogrammeerd in de grote tent. Ze won ooit de European Blues Challenge \u00e9n heeft ook hier een vintage outfit aan die sterk aanleunt bij die fifties rock-\u2018n-roll. Die Celtic Rhythms accorderen strak aan bij haar soul en blues gebeuren. Haar songs kleuren vaak donker, haar zwart verleden vol van misbruik, depressies en zelfmutilatie leunt daar dan ook vaak tegenaan. Maar blues is een healer. En dat blijkt ook uit haar laatste langspeler \u2018Until We Meet Again\u2019. Kaz heeft mooi volk meegebracht. Bluesboner Stef Paglia bleek, naast die Franse ritmesectie met Julien Boisseau op bas, Amaury Blanchard op drums en keyboardvirtuoos C\u00e9dric Le Goff, alweer de ideale bandleider te zijn. Het werd enigszins gospel met \u2018Pray\u2019 uit haar langspeler \u2018My Life And I\u2019. Kaz schoudert de akoestische gitaar voor het swampy \u2018Drink With The Devil\u2019, het werd funky in \u2018It Ain\u2019t You\u2019 en van het swingende \u2018Get The Jack From The Bottle\u2019 ging het naadloos naar de blues ballade \u2018Because You Love Me\u2019. Kaz houdt wel van enige interactie met haar fanbase en zet ook gezwind het sexy \u2018Phenomenal Woman\u2019 in de steigers. Hell yeah!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Nathan Bell<\/strong> stond twee keer geprogrammeerd in de tweede concerttent. Hij die gezapig Americana vermengt met opwindende akoestische bluesklanken en alt. country. Bell m\u00ealeert wel makkelijk zijn melancholieke vocalen met gitaar en mondharmonica. Met de langspeler \u2018Traitorland\u2019, de titelsong van zijn twee langspeler diept hij opnieuw zijn gitaar op, net zoals in \u2018Jezus Of Gary Indiana\u2019 \u00e9n \u2018Goodbye Brushy Mountain\u2019, dat hier een rijkelijke structuur meekreeg. En ook de boodschap uit \u2018The White Collar Workman Blues\u2019 kwam hier wel heel hard binnen. Nathan Bell blijft een krachtige en enorm vermakelijke eminentie in zijn liveperformen.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Elliott James Murphy<\/strong> is afkomstig uit Long Island, New York City. De in 1949 geboren muzikale trouv\u00e8re groeide op in de buurt van Garden City en zette zijn eerste vingerzettingen\u00a0 op gitaar sinds zijn twaalfde. Met zijn eerste band \u2018The Rapscallions\u2019 won hij in 1966 de New York Battle Of The Bands. Long time friend Bruce \u2018The Boss\u2019 Springsteen noemt Murphy zelfs zijn \u2018bloodbrother\u2019. Nu kwam Elliott Murphy, singer-songwriter, onvervalst rocker, troubadour en onvermoeibaar tourbeest samen met de Franse gitaarwizard en \u2018compagnon de route\u2019 Olivier Durand \u00e9n The Murphyland Band met drummer Alan Fatras \u00e9n violiste Melissa Cox de grote tent omverblazen. Elliott Murphy heeft sinds zijn debuutplaat \u2018Aquashow\u2019 uit 1973 meer dan veertig albums uitgebracht,\u00a0 en naast zijn klassieke nummers kregen we hier ook een selectie songs uit zijn nieuwe album \u2018Wonder\u2019. <\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Openen doet Murphy met een van \u00a0zijn grootse succesnummers \u2018Last Of The Rock Stars\u2019 en \u2018Not Enough Time\u2019 uit 2007. De titeltrack van die schitterende release \u2018Green River\u2019 slaat nog steeds gensters, en ook \u2018Methaphysical Moments\u2019, uit \u2018Just A Story Of America\u2019 is haast po\u00ebzie. \u2018Sunlight Keeps Falling\u2019 kwam dan weer uit dat laatste album \u2018Wonder\u2019, net als \u2018Deco Dance\u2019 uit 1976 is. Elliott putte existent uit zijn rijk gevulde songbook. De viola van Mellisa geven de nummers een andere structuur, een andere dimensie. Het blijkt bijwijlen wel een vernieuwde muzikale trant. En de jukebox sloeg verder aan met \u2018Fix Me A Coffee\u2019, \u2018You Never Know\u00a0 What Your In For\u2019, het mooi geconstrueerde \u2018On Elvis Presley\u2019s Birthday\u2019 en \u2018A Touch Of Kindness\u2019. Met Gerswin\u2019s \u2018Summertime\u2019 als uitsmijter genoten we van een legendarische showcase.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Tom Rigney & Flambeau<\/strong> zijn allang geen onbekend meer op Duvel Blues. Ze prijken eerder op de affiche in 2022 en 2016 met hun \u2018red-hot blues & cajun gekruide\u2019 showcase. Fiddler Tom Rigney was ooit lid van The Sundogs, maar met zijn overstap naar Flambeau leunde hij dichter aan tegen de Cajun muziek die Louisiana rijk is. En dan hebben we nog Boogiewoogie pianiste Caroline Dahl in de band. Zij kreeg de handen op elkaar met haar swingende \u2018Caroline\u2019s Boogie\u2019. Tussendoor genoten we van een beklijvende \u2018House Of The Rising Sun\u2019, maar vooral van Tom\u2019s vioolvirtuositeit in songs als \u2018Drivin\u2019 That Thing\u2019. Ontdekten we de zydeco spirit in \u2018Maman Rosin\u2019, en dat contrasteerde met de bluesslijper \u2018Rigo\u2019s Blues\u2019, vonden we Iers folk terug in \u2018Guinness And Gumbo\u2019, werd JJ Cale\u2019s \u2018Call Me The Breeze\u2019 betovert met zydeco grooves, om tenslotte het dansfeest af te sluiten met het geweldige \u2018Jambalaya\u2019 en \u2018Swamp Beat Boogie\u2019. Mardi Grass in Duvel Blues, Et Toi\u2026!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Voor Eden Brent<\/strong> verhuisden we een laatste keer van stage. Brent is een meer dan begaafde boogiewoogie pianiste uit Greenville, Mississippi. Bluesmuziek en missies zijn altijd hand in hand gegaan, vooral in het diepe zuiden, en ook hier in de kleine tent. En dit alles weerspiegeld zich ook in haar lyrics. Maar is ze meer dan dit alles. Het album \u2018Ain\u2019t Got No Troubles\u2019, op het label Yellow Dog Records uit 2010, werd opgenomen in New Orleans, daarin is d\u00e9 invloed van de Crescent City te horen. De langspeler \u2018Jigsaw Heart\u2019 daarentegen werd geboren in Nashville en draagt \u200b\u200bdie country-and-western vibe van die stad met zich mee. En dan is er nog de Memphis-sound, met zijn SUN en Stax Studio\u2019s. Deze drie steden zijn dan ook de rode draad doorheen haar rijkelijke klankkleur. Dat is ook de manier waarop Brent op Duvel Blues haar stijl naadloos in elkaar laat overvloeien. Van enigszins enkele croonersongs zoals \u2018Watch The World Go By\u2019 gaat Eden naar die boogiewoogie sound met \u2018Just Because I Love You\u2019 en \u2018Mississippi Flatland Blues, toch wel haar trademark. Na zes jaar studiostilte verschijnt volgende maand het album \u2018Getaway Blues\u2019. Red Hot Mama\u2026.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

SaRon Crenshaw<\/strong> zagen we eerder schitteren op Blues Peer \u00e9n in een niet zo ver verleden in Hookrock . Zijn concerten accorderen vaak een intieme fee\u00ebriek. De 63-jarige SaRon Crenshaw groeide op in Passaic County, New Jersey. Zijn vader kocht een eerste gitaar voor zijn 8ste<\/sup> verjaardag, en met B.B. King als voornaamste muzikale mentor is hij een autodidact gitarist. Sinds hij in de jaren \u201970 zijn opwachting maakte in de bluesscene in en rond New York, heeft SaRon voldoende respect en accolades bijeen gespeeld om in 2011 in de Blues Hall of Fame opgenomen te worden. Geen klein (Duvel)bier dus op Duvel Blues! Zijn showcase is een grote jamsessie. Bart Kamp met de baslijnen, drummer Frank Duinham en Erwin Risbourg op Hammond openden met een uitgesponnen instrumentale. \u2018Build For Comfort\u2019 en \u2018Baby, Why Are You So Mean?\u2019 waren volgende hoogtepunten in een best gezellige blues-minded set. Crenshaws warme stem en unieke gitaarstijl zijn de belichaming voor zijn showcase. Duvel Blues was alweer een topeditie. Op met zijn allen naar 24 mei 2025\u2026<\/p>\n\n\n\n

Met dank aan Duvel Blues\u2026<\/p>\n\n\n\n

Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/a><\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n
<\/div>

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>

<\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Duvel Blues, zaterdag 25 mei 2024 \u2013 Puurs, St.Amands We zijn alweer aanbelandt in het laatste weekend van mei. Heel wat blues liefhebbers trekken dan massaal op muzikale bedevaart richting Puurs. En dat niet alleen voor zijn geestrijke Duvel\u2026.maar voor het Duvel Blues Festival. Een traditie die ook wij graag in ere houden, en dit voor een 21ste editie ! Bestemming is ook deze keer de terreinen in en rond Jeugdhuis Kabal. Dit jaar heeft de organisatie misschien wel zijn meest eclectische affiche ooit samengesteld. Naar goede gewoonte hadden ze ook dit jaar gekozen voor twee podia. Naast de \u2018grote tent\u2019 werd, net zoals vorig jaar trouwens, de Kabalzaal omgeruild voor een tweede concerttent. Een nieuwe troef, want de Kabalzaal bleek uiteindelijk een veel te kleine locatie. Dit alles bleek ook dit jaar alweer de juiste keuze. Duvel Blues anno 2024 was dan ook alweer een meer dan geslaagde editie. Laat daar alvast geen twijfel over gestaan! Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege We openen vroeg op de middag in de grote tent met Barrel Aged Moonshine. Een groep van eigen bodem, een band uit de streek. Deze achtkoppige formatie swingt zich doorheen een heerlijk repertoire, een opus dat omringt is met blues, moddervette rock-\u2018n-roll en dat fijn streepje jazz. Na het muzikaal intermezzo verraste de band vrijwel meteen met  \u2018Stollin\u2019 With Bone\u2019, origineel van T-Bone Walker en een jazzy \u2018Satellite\u2019, een nummer uit het rijkelijke songbook van Colin James. Met Jackie Brenstons \u2018Rocket 88\u2019divergeerde de setlist. Van \u2018I Put A Spell On You\u2019, jawel die Screamin\u2019 Jay Hawkins klassieker en C.W. Stonekings \u2018The Love Me Or Die\u2019 ging het naar het swingende \u2018The Blues Walk\u2019. Barrel Aged Moonshine, dat is lekker buiten die muzikale lijntjes kleuren\u2026 Voor Ralph de Jongh moesten we verhuizen van stage. Onze Noorderbuur mocht daar als eerste zijn instrument inpluggen. Vaak is dit een ondankbare taak, maar niet voor een doorwinterde bluesartiest als Ralph De Jongh. Hij, winnaar van de Dutch Blues Challenge, hij die heel wat langspelers op zijn palmares heeft, hij die al even snel en vlotjes switcht van zijn dobro naar de akoestische tegenhanger, hij die heerlijke en hemelse Mississippi blues tevoorschijn tovert. Ralph trok zijn houten klompen aan. Tim Birken Holz op gitaar mocht zich uitleven in \u2018Wild Horses\u2019, die Flying Burrito Brothers song, grootgemaakt door The Stones. Ralph weet dan ook als geen ander hoe een optimaal sfeertje te cre\u00ebren. Samen met Nico Heiligers op bas en drummer Arie Verhaar zette hij dan ook gezwind nummers als \u2018Sweet Darling\u2019 en \u2018Sing That Blues\u2019 vlotjes naar de hand. Leuke en gevarieerde set\u2026. De Noord-Ierse bluesdiva Kaz Hawkins stond vroeg geprogrammeerd in de grote tent. Ze won ooit de European Blues Challenge \u00e9n heeft ook hier een vintage outfit aan die sterk aanleunt bij die fifties rock-\u2018n-roll. Die Celtic Rhythms accorderen strak aan bij haar soul en blues gebeuren. Haar songs kleuren vaak donker, haar zwart verleden vol van misbruik, depressies en zelfmutilatie leunt daar dan ook vaak tegenaan. Maar blues is een healer. En dat blijkt ook uit haar laatste langspeler \u2018Until We Meet Again\u2019. Kaz heeft mooi volk meegebracht. Bluesboner Stef Paglia bleek, naast die Franse ritmesectie met Julien Boisseau op bas, Amaury Blanchard op drums en keyboardvirtuoos C\u00e9dric Le Goff, alweer de ideale bandleider te zijn. Het werd enigszins gospel met \u2018Pray\u2019 uit haar langspeler \u2018My Life And I\u2019. Kaz schoudert de akoestische gitaar voor het swampy \u2018Drink With The Devil\u2019, het werd funky in \u2018It Ain\u2019t You\u2019 en van het swingende \u2018Get The Jack From The Bottle\u2019 ging het naadloos naar de blues ballade \u2018Because You Love Me\u2019. Kaz houdt wel van enige interactie met haar fanbase en zet ook gezwind het sexy \u2018Phenomenal Woman\u2019 in de steigers. Hell yeah! Nathan Bell stond twee keer geprogrammeerd in de tweede concerttent. Hij die gezapig Americana vermengt met opwindende akoestische bluesklanken en alt. country. Bell m\u00ealeert wel makkelijk zijn melancholieke vocalen met gitaar en mondharmonica. Met de langspeler \u2018Traitorland\u2019, de titelsong van zijn twee langspeler diept hij opnieuw zijn gitaar op, net zoals in \u2018Jezus Of Gary Indiana\u2019 \u00e9n \u2018Goodbye Brushy Mountain\u2019, dat hier een rijkelijke structuur meekreeg. En ook de boodschap uit \u2018The White Collar Workman Blues\u2019 kwam hier wel heel hard binnen. Nathan Bell blijft een krachtige en enorm vermakelijke eminentie in zijn liveperformen. Elliott James Murphy is afkomstig uit Long Island, New York City. De in 1949 geboren muzikale trouv\u00e8re groeide op in de buurt van Garden City en zette zijn eerste vingerzettingen\u00a0 op gitaar sinds zijn twaalfde. Met zijn eerste band \u2018The Rapscallions\u2019 won hij in 1966 de New York Battle Of The Bands. Long time friend Bruce \u2018The Boss\u2019 Springsteen noemt Murphy zelfs zijn \u2018bloodbrother\u2019. Nu kwam Elliott Murphy, singer-songwriter, onvervalst rocker, troubadour en onvermoeibaar tourbeest samen met de Franse gitaarwizard en \u2018compagnon de route\u2019 Olivier Durand \u00e9n The Murphyland Band met drummer Alan Fatras \u00e9n violiste Melissa Cox de grote tent omverblazen. Elliott Murphy heeft sinds zijn debuutplaat \u2018Aquashow\u2019 uit 1973 meer dan veertig albums uitgebracht,\u00a0 en naast zijn klassieke nummers kregen we hier ook een selectie songs uit zijn nieuwe album \u2018Wonder\u2019. Openen doet Murphy met een van \u00a0zijn grootse succesnummers \u2018Last Of The Rock Stars\u2019 en \u2018Not Enough Time\u2019 uit 2007. De titeltrack van die schitterende release \u2018Green River\u2019 slaat nog steeds gensters, en ook \u2018Methaphysical Moments\u2019, uit \u2018Just A Story Of America\u2019 is haast po\u00ebzie. \u2018Sunlight Keeps Falling\u2019 kwam dan weer uit dat laatste album \u2018Wonder\u2019, net als \u2018Deco Dance\u2019 uit 1976 is. Elliott putte existent uit zijn rijk gevulde songbook. De viola van Mellisa geven de nummers een andere structuur, een andere dimensie. Het blijkt bijwijlen wel een vernieuwde muzikale trant. En de jukebox sloeg verder aan met \u2018Fix Me A Coffee\u2019, \u2018You Never Know\u00a0 What Your In For\u2019, het mooi geconstrueerde \u2018On Elvis Presley\u2019s Birthday\u2019 en \u2018A Touch Of Kindness\u2019. Met Gerswin\u2019s \u2018Summertime\u2019 als uitsmijter genoten we van een legendarische showcase. Tom Rigney & Flambeau zijn allang geen onbekend meer op Duvel Blues. Ze prijken eerder op de affiche in 2022 en 2016 met hun \u2018red-hot blues & cajun gekruide\u2019 showcase. Fiddler Tom Rigney was ooit lid van The Sundogs, maar met zijn overstap naar Flambeau leunde hij dichter aan tegen de Cajun muziek die Louisiana rijk is. En dan hebben we nog Boogiewoogie pianiste Caroline Dahl in de band. Zij kreeg de handen op elkaar met haar swingende \u2018Caroline\u2019s Boogie\u2019. Tussendoor genoten we van een beklijvende \u2018House Of The Rising Sun\u2019, maar vooral van Tom\u2019s vioolvirtuositeit in songs als \u2018Drivin\u2019 That Thing\u2019. Ontdekten we de zydeco spirit in \u2018Maman Rosin\u2019, en dat contrasteerde met de bluesslijper \u2018Rigo\u2019s Blues\u2019, vonden we Iers folk terug in \u2018Guinness And Gumbo\u2019, werd JJ Cale\u2019s \u2018Call Me The Breeze\u2019 betovert met zydeco grooves, om tenslotte het dansfeest af te sluiten met het geweldige \u2018Jambalaya\u2019 en \u2018Swamp Beat Boogie\u2019. Mardi Grass in Duvel Blues, Et Toi\u2026! Voor Eden Brent verhuisden we een laatste keer van stage. Brent is een meer dan begaafde boogiewoogie pianiste uit Greenville, Mississippi. Bluesmuziek en missies zijn altijd hand in hand gegaan, vooral in het diepe zuiden, en ook hier in de kleine tent. En dit alles weerspiegeld zich ook in haar lyrics. Maar is ze meer dan dit alles. Het album \u2018Ain\u2019t Got No Troubles\u2019, op het label Yellow Dog Records uit 2010, werd opgenomen in New Orleans, daarin is d\u00e9 invloed van de Crescent City te horen. De langspeler \u2018Jigsaw Heart\u2019 daarentegen werd geboren in Nashville en draagt \u200b\u200bdie country-and-western vibe van die stad met zich mee. En dan is er nog de Memphis-sound, met zijn SUN en Stax Studio\u2019s. Deze drie steden zijn dan ook de rode draad doorheen haar rijkelijke klankkleur. Dat is ook de manier waarop Brent op Duvel Blues haar stijl naadloos in elkaar laat overvloeien. Van enigszins enkele croonersongs zoals \u2018Watch The World Go By\u2019 gaat Eden naar die boogiewoogie sound met \u2018Just Because I Love You\u2019 en \u2018Mississippi Flatland Blues, toch wel haar trademark. Na zes jaar studiostilte verschijnt volgende maand het album \u2018Getaway Blues\u2019. Red Hot Mama\u2026. SaRon Crenshaw zagen we eerder schitteren op Blues Peer \u00e9n in een niet zo ver verleden in Hookrock . Zijn concerten accorderen vaak een intieme fee\u00ebriek. De 63-jarige SaRon Crenshaw groeide op in Passaic County, New Jersey. Zijn vader kocht een eerste gitaar voor zijn 8ste verjaardag, en met B.B. King als voornaamste muzikale mentor is hij een autodidact gitarist. Sinds hij in de jaren \u201970 zijn opwachting maakte in de bluesscene in en rond New York, heeft SaRon voldoende respect en accolades bijeen gespeeld om in 2011 in de Blues Hall of Fame opgenomen te worden. Geen klein (Duvel)bier dus op Duvel Blues! Zijn showcase is een grote jamsessie. Bart Kamp met de baslijnen, drummer Frank Duinham en Erwin Risbourg op Hammond openden met een uitgesponnen instrumentale. \u2018Build For Comfort\u2019 en \u2018Baby, Why Are You So Mean?\u2019 waren volgende hoogtepunten in een best gezellige blues-minded set. Crenshaws warme stem en unieke gitaarstijl zijn de belichaming voor zijn showcase. Duvel Blues was alweer een topeditie. Op met zijn allen naar 24 mei 2025\u2026 Met dank aan Duvel Blues\u2026 Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":22352,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[2],"tags":[62,66],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-22336","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-losse-berichten","tag-duvel-blues","tag-front"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":12,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/22336","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=22336"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/22336\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/22352"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=22336"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=22336"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=22336"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=22336"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=22336"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}