{"id":22272,"date":"2024-05-20T17:30:40","date_gmt":"2024-05-20T15:30:40","guid":{"rendered":"https:\/\/liveactsbelgium.com\/?p=22272"},"modified":"2025-06-15T15:15:17","modified_gmt":"2025-06-15T15:15:17","slug":"festival-review-blues-peer-zondag-19-mei-2024","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/?p=22272","title":{"rendered":"Festival Review: Blues Peer, zondag 19 mei 2024"},"content":{"rendered":"\n

Blues Peer, zondag 19 mei 2024 \u2013 Peer<\/p>\n\n\n\n

Terwijl wij dit hier publiceren is Blues Peer alweer voorbij. Ik voel mij leeg, maar muzikaal o\u2019 zo voldaan. Dikke merci aan alle sympathieke vrijwillige medewerkers, het al even fantastische bestuur \u00e9n al wie Blues Peer een warm hart toedraagt. We hadden het gisteren, zaterdag dus, al even over de Deusterkapel. Het toch wel statig monument dat een hele geschiedenis met zich meedraagt en werd gebouwd in de zeventiende eeuw door Piet Moors. De kapel, die wordt overschaduwd door zeven linden. Nu is het Pinksterweekend, voor niet ingewijden onder ons, dat is de 50ste<\/sup> dag na Pasen, \u00e9n deze data is al drie jaar op rij voorbestemd voor het vernieuwde Blues Peer. De affiche op zondag leek ons iets minder eclectisch dan de zaterdageditie. De weergoden waren nu eens niet op de afspraak, maar die hypnotiserende sound van Heuy Morgan, The Fun Lovin\u2019 Criminal\u2019 dwaalde hier nog ergens over het festivalterrein\u2026<\/strong><\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Tekst en Fotoalbum<\/a>: Philip Verhaege<\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

We openen op zondag met onze Belgische trots Steven Troch & Shakedown Tim<\/strong> in de Club Mississippi. Ooit schreven we dat de Mechelse klei op zich niets te maken had met de hard bewerkte gronden in en rond de Mississippi Delta. Tenzij het muzikale factotum Steven Troch heet. Wel, wij zeer blij dat deze facto nog steeds gehandhaafd blijft. Eerlijk, we hadden niets anders verwacht! Steven wordt geaccordeerd door Tim \u2018Shakedown Tim\u2019 Ielegems. Het duo combineert down home blues, uptown jump, swing \u00e9n boogie. Het was al vrij vroeg een vooroorlogs bluesfeestje daar in Peer. Openen doet het duo met \u2018Guitar Rag\u2019, origineel van Sylvster Weever uit 1928. Voer voor de kenner en een ontdekkingsreis voor de leken onder ons. \u2018When Did You Leave Heaven\u2019 was ooit van Big Bill Broonzey, net zoals Tim\u2019s nieuwe single \u2018Tiny Legs, Big Soul\u2019 een ode is aan hun soulmate Tim \u2018Tiny Legs\u2019 De Graeve, die ons veel te vroeg is ontvallen. En ook wij kregen hier zowaar koude rillingen van John Lee Hookers \u2018Crawlin\u2019 King Snake\u2019 Authentieke blues, met zijn vintage sound. Heerlijk wakker worden, toch\u2026<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

The Cinelli Brothers<\/strong> zijn een bekroond vierkoppige band uit Londen, bestaande uit de Italianen Marco en Alessandro Cinelli, de in Londen geboren Tom Julian Jones en Stephen Giry die afkomstig is uit Frankrijk. Dit kwartet mocht als eerste zijn instrumenten inpluggen op de \u2018Uptown\u2019-stage.\u00a0 Ze zijn een ware smeltkroes van muzikaliteit, showmanschap en hebben klaarblijkelijk ook heel wat charisma. Hun klankkleur is een amalgaam van soul, blues \u00e9n zoveel meer\u2026maar dan met een eigentijdse twist. We absorberen heel wat gospel in songs als \u2018Prayer\u2019, het werd funky in \u2018Leave It With You\u2019 en \u2018Choo Ma Gum\u2019 valt muzikaal nergens in te catalogeren. Knap!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Big Dave & The Dutchmen<\/strong>, Dave Reniers dus! Ook allang geen onbekende meer bij heel wat Peerse festivalbezoekers. En Dave laat zich omringen door heel wat mooi volk in de Club Mississippi. Of wat dacht je van zanger\/gitarist Mischa Den Haring (T 99), bassist Dusty- en Daryll Ciggaar (drums) en de Roel Spanjers (toetsen\/vocals). Big Dave blaast dan weer traditiegetrouw zijn bluesharp aan flarden. De band ontstond ergens in 2023 en staat garant voor een potje zuivere Chicago Blues. De rocker \u2018Let\u2019s Rock\u2019n Roll\u2019 is een instant opener, we trekken naar de Windy City voor \u2018Nine Below Zero\u2019 en \u2018Good Morning Little Schoolgirl\u2019 om te eindigen in de Chess Studio met Little Walter\u2019s \u2018Just Your Fool\u2019. The blues had a baby, and they call it Big Dave..!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Het alternatieve indierocktrio William The Qonqueror <\/strong>komt uit Engeland overgewaaid. Meer bepaald uit Cornwell, een landelijke provinciestad op het zuidwestelijke schiereiland van Groot-Brittanni\u00eb, en dat vooral bekend staat om zijn folkscene. Frontman Ruarri Joseph (vocals, guitar), Naomi Holmes (bas, vocals) en drummer Harry Harding hebben sinds vorig jaar met \u2018Excuse Me While I Vanish\u2019 een nieuw album te promoten. De \u2018Uptown\u2019-tent liep vol voor een band die zijn songs doordrenkt van enige po\u00ebzie met een stuwende ritmiek. \u2018The Bruises\u2019 is haast Southern Rock, \u2018Somebody Else\u2019 heerlijke Indierock, net zoals ook \u2018Sheepskin Sleeve\u2019 langzaam een earwig-song werd. William Qonqueror was toch wel de eerste verrassing van de dag\u2026<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Voor Kitty Liv<\/strong> moesten we terug naar de Club Mississippi. Kitty Durham, zus van Daisy en broer Lewis, jawel die van Kitty, Daisy & Lewis die vorig jaar Blues Peer helemaal inpakten met een gigantische set. Nu gaat Kitty, voorlopig, muzikaal solo door het leven. De jongste Durham is een multi-instrumentalist die zich nu vooral beperkt tot haar zes-snaren. Ze maakte hier meteen indruk met de debuutsingle \u2018Sweet Dreams\u2019, een heerlijk R&B song \u00e9n laat haar veelzijdigheid zegevieren in nummers als het funky en hier wel zeer toepasselijke \u2018The Sun And The Rain\u2019, de ballade \u2018That River That\u2019s Flow\u2019 en de heavy bikersong \u2018Money\u2019. Haar diepe stem leent zich dan ook perfect voor die beoogde sound. Kitty Liv, een spannende mix van diverse stijlen\u2026<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Jett Rebel<\/strong> maakte zijn opwachting op de \u2018Uptown\u2019-stage. Multi-instrumentalist\u00a0 Jelte Steven Tuinstra komt uit Den Haag en zijn grooves werden hier ingevuld door een rettestrakke ritmesectie. Jett bezorgt ons vrij snel kippenvel met zijn geraffineerde gitaarsolo\u2019s, gelukkig houdt hij dit alles wat ingetogen. De hits \u2018Louise\u2019 en \u2018Tonight\u2019 waren richtpunten in zijn setlist. Maar ook \u2018Sunshine\u2019 uit de langspeler \u2018Hits For Kids\u2019 uit 2014 \u00e9n \u2018It\u2019s Cruel\u2019 divergeerden met de rockballade \u2018Slow Blues\u2019. Jett Rebel, heerlijk stomend\u2026<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

D.K. Harrell<\/strong> is een 26-jarige opkomend blues talent uit Ruston, Louisiana. Sinds hij aan zijn bluesreis begon, heeft Harrell een solide carri\u00e8re opgebouwd. Hij was present op het B.B. King Symposium, werd derde in de International Blues Challenge van 2022 en versnipperde podia met belangrijke artiesten. Net zoals ook hier in de Club Mississippi! Als blues artiest zet D.K. Harrell zich in voor het behoud van de blues. Hij is een artiest die zijn perspectief op de blues naar de wereld wil brengen en tegelijkertijd de muziek en stijl van B.B. King en andere grote blues artiesten wil eren en behouden. Dat D.K. populair is hebben we geweten, de Club Mississippi zat barstenvol. We maakten kennis met het oeuvre van zijn langspeler \u2018The Right Man\u2019, misschien de beste bluesplaat uit 2023.\u00a0 Saxofonist Russ Bryant is een belangrijk strateeg voor de ritmesectie, en D.K. slaagt er moeiteloos in om ons bij de les te houden. Orlando Henry (toetsen), Brandon ‘Boom Boom’ Jackson (drums), Andrew Moss (bas) en Dan Isbell op trompet zijn hier zijn soulmates. \u2018Next Episode\u2019, we hebben het geweten, net zoals bij \u2018The Right Man\u2019 en de ballade \u2018Hello Trouble\u2019. De simultane danspasje bij \u2018You Be Amazed\u2019 namen we er met veel plezier bij. Van een uitgesponnen funky \u2018Never Make A Move To Soon\u2019 ging het naadloos naar \u2018You’re A Queen\u2019, een mid-speed funkjam nummer gewijd aan alle vrouwen ter wereld. Net zoals ook de langzaam in mineur-key spijkerende \u2018Get These Blues Out Of Me\u2019, dat hier echt low-down klonk. En dit steeds met die vette knipoog naar B.B. King. Onthoud de naam Dkieran Harrell, D.K. voor de vrienden, want hij heeft een mooie toekomst voor zich.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Voor Trixie Whitley<\/strong> moest we naar de \u2018Uptown\u2019-tent. Ze is de dochter van de betreurde Chris Whitley en verhuisde samen met het gezin op \u00e9\u00e9njarige leeftijd van Gent naar New York. Na de scheiding van haar ouders keerde Trixie, samen met haar moeder, terug naar het Gentse. Maar op haar zeventiende trok ze terug naar The big Apple. Tussentijd zwermt ze wat tussen de twee steden door. In Peer modificeren we tussen gitaarrock en wat electronica heen. Na een uitgesponnen experimentele gitaarintro kwamen we tot de essentie van haar sound.\u00a0 Which Side Are You On?\u2019, \u2018NaNALou\u2019, het strak gedrumde \u2018Dandy\u2019 en de ballade \u2018Closer\u2019 uit de release \u2018Porta Bohemica\u2019 uit 2015. Trixie Whitley, beklijvend, maar al even rauw en intens.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Sommige oude bluesknarren hebben tijd nodig om internationaal aan de oppervlakte te verschijnen. De zestigplusser Robert Finley<\/strong> is zo\u2019n onmiskenbaar talent. Hij groeide op in Louisiana en speelt sinds zijn elfde gitaar. Hij is gezegend met dat diepe Delta stemtimbre en werd in 2015 (her)ontdekt door de stichting Music Maker Relief Foundation, dat bluesmuzikanten ondersteunt. Black Keys\u2019 Dan Auerback nam hem onder de arm, samen trokken ze op tournee en Dan producet zijn album \u2018Sharecropper\u2019s Son\u2019 in 2021. Nu brengt hij zijn langverwachte vierde studioalbum\u00a0 \u2018Black Bayou\u2019 uit,\u00a0 een muzikaal hoogstandje dat gospel, blues, soul en rock samenvoegt tot een rauw, donderend eerbetoon aan Finley\u2019s thuisstaat Louisiana. Finley combineert in Peer alle levendige genres die in de bayou opborrelen, van zuidelijke soul, folk, blues en een scheut rock-\u2018n-roll. Met choreografische danspasjes zet Finley \u2018Sharecopper\u2019s Son\u2019 in. \u2018Medecine Woman\u2019 en \u2018Tell Everybody\u2019, het betoverd ook ons meteen. Voodoo is nooit ver weg, en ook \u2018Sneakin\u2019 Around\u2019 grenst aan zijn duivelsbezweringen. Het swampy \u2018Alligator Bait\u2019 is een waargebeurd verhaal over zijn grootvader die hem als aas gebruikte om een \u200b\u200balligator te vangen toen Robert nog een kind was. Dochter Christy Johnson vertolkt dan maar een medley met \u2018I Rather Go Blind\/Tennessee Whiskey (Chris Stapleton) en Al Greens classic \u2018Take Me To The River\u2019. Robert Finley, real black bayou\u2026<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

John Watts is al meer dan veertig jaar het brein \u00e9n de spilfiguur rond de band Fischer-Z<\/strong>. In het begin van de jaren tachtig was Fischer-Z een van de roemrijkste New Wave bands. Wie kent de cult hits \u2018So Long\u2019, \u2018The Worker\u2019, \u2018Marlies\u2019 of \u2018Pretty Paracetamol\u2019 niet. Rebellie was de norm, een jonge rockartiest was ge\u00ebngageerd. Het album \u2018Red Skies over Paradise\u2019 uit 1981 is een iconische plaat in de muziekgeschiedenis. Zelfs nu, vier decennia na datum! Tekstueel is John nog steeds hedendaags. Maatschappelijk en politiek geori\u00ebnteerde lyrics Verbindingen tussen religie, politieke thema\u2019s \u00e9n tegengestelde standpunten over wereldwijde migratie zijn bij Watts nog steeds schering en inslag. Tijdloos ge\u00ebngageerde hits werden in Peer afgewisseld met nieuw songmateriaal. Een terugblik en tevens vooruitkijken met de nieuwe nummers. Watts heeft na al die jaren nog niets ingeboet wat betreft stemconsistenties. \u2018Remember Russia, \u2018Man In Someone Else\u2019s Skin\u2019, \u2018Room Service\u2019, \u2018So Long\u2019 en \u2018Marliese\u2019. Het passeerde allemaal de revue.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Nikki Hill, <\/strong>afkomstig uit Durhamn North Carolina brengt haar smeulende energie wel heel makkelijk over in een volgepakte Club Mississippi. Op een podium lijkt Hill stoer, flamboyant en is ze een rockchick, maar ze is eigenlijk best wel teder en lief. Haar sound is congruerende soul met een ferme scheut swingende R&B, blues \u00e9n rock-\u2018n-roll, ingepakt met sensuele en gedurfde stemtonaties, met krachtige verchroomde riffs en met enige branie. Met de gitaartandem van echtgenoot Matt Hill en Laura Chavez voorop, herinnerde de jonge Nikki Hill een grote menigte aan wat vintage rock & roll \u00fcberhaupt zo leuk maakte. Ze verpulverd ons met \u2018Ask Yourself\u2019, blaast iedereen weg in \u2018Strapped To The Beat\u2019, laat heel wat ruimte aan de band om te soleren en \u2018Don\u2019t Be The Sucker\u2019 kwam gevloeid uit haar recentste album \u2018Feline Roots\u2019, uit alweer 2018. Een concert van \u2018The Southern Fireball\u2019, Nikki Hill voelt als een dubbele shot espresso.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

De in Sheffield geboren Paul Carrack<\/strong> was een waardige afsluiter van Blues Peer anno 2024. Met zijn soulvolle stem \u00e9n die prachtige blues begeesterde nummers weet hij je op de een of andere manier wel te raken. Carrack is nog steeds een van de meest gerespecteerde stemmen in de muziekwereld. Hij is al tientallen jaren een boegbeeld van soulvolle pop \u00e9n blijft Groot-Brittanni\u00eb’s beste blue-eyed soulzanger. Publiekslieveling \u2018Tempted\u2019, uit zijn Squeeze periode,  maakte al vroeg zijn opwachting in de set, net als \u2018Eyes of Blue\u2019 en het tedere \u2018That\u2019s All That Matters To Me\u2019, een nummer over zijn dochter. Natuurlijk zijn het de populairste hits die de meeste responsies prikkelen. \u2018The Living Years\u2019 (Mike + The Mechanics) zorgt nog steeds voor goosebumps, net zoals \u2018How Long\u2019 uit het songbook van de band Ace, een song dat Carrack schreef op 17-jarige leeftijd.  Paul Carrack, een geweldige festivalafsluiter van een al even geweldige singer\/songwriter.<\/p>\n\n\n\n

Met dank aan Blues Peer<\/p>\n\n\n\n

Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/a><\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n
<\/div>

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>

<\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Blues Peer, zondag 19 mei 2024 \u2013 Peer Terwijl wij dit hier publiceren is Blues Peer alweer voorbij. Ik voel mij leeg, maar muzikaal o\u2019 zo voldaan. Dikke merci aan alle sympathieke vrijwillige medewerkers, het al even fantastische bestuur \u00e9n al wie Blues Peer een warm hart toedraagt. We hadden het gisteren, zaterdag dus, al even over de Deusterkapel. Het toch wel statig monument dat een hele geschiedenis met zich meedraagt en werd gebouwd in de zeventiende eeuw door Piet Moors. De kapel, die wordt overschaduwd door zeven linden. Nu is het Pinksterweekend, voor niet ingewijden onder ons, dat is de 50ste dag na Pasen, \u00e9n deze data is al drie jaar op rij voorbestemd voor het vernieuwde Blues Peer. De affiche op zondag leek ons iets minder eclectisch dan de zaterdageditie. De weergoden waren nu eens niet op de afspraak, maar die hypnotiserende sound van Heuy Morgan, The Fun Lovin\u2019 Criminal\u2019 dwaalde hier nog ergens over het festivalterrein\u2026 Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege We openen op zondag met onze Belgische trots Steven Troch & Shakedown Tim in de Club Mississippi. Ooit schreven we dat de Mechelse klei op zich niets te maken had met de hard bewerkte gronden in en rond de Mississippi Delta. Tenzij het muzikale factotum Steven Troch heet. Wel, wij zeer blij dat deze facto nog steeds gehandhaafd blijft. Eerlijk, we hadden niets anders verwacht! Steven wordt geaccordeerd door Tim \u2018Shakedown Tim\u2019 Ielegems. Het duo combineert down home blues, uptown jump, swing \u00e9n boogie. Het was al vrij vroeg een vooroorlogs bluesfeestje daar in Peer. Openen doet het duo met \u2018Guitar Rag\u2019, origineel van Sylvster Weever uit 1928. Voer voor de kenner en een ontdekkingsreis voor de leken onder ons. \u2018When Did You Leave Heaven\u2019 was ooit van Big Bill Broonzey, net zoals Tim\u2019s nieuwe single \u2018Tiny Legs, Big Soul\u2019 een ode is aan hun soulmate Tim \u2018Tiny Legs\u2019 De Graeve, die ons veel te vroeg is ontvallen. En ook wij kregen hier zowaar koude rillingen van John Lee Hookers \u2018Crawlin\u2019 King Snake\u2019 Authentieke blues, met zijn vintage sound. Heerlijk wakker worden, toch\u2026 The Cinelli Brothers zijn een bekroond vierkoppige band uit Londen, bestaande uit de Italianen Marco en Alessandro Cinelli, de in Londen geboren Tom Julian Jones en Stephen Giry die afkomstig is uit Frankrijk. Dit kwartet mocht als eerste zijn instrumenten inpluggen op de \u2018Uptown\u2019-stage.\u00a0 Ze zijn een ware smeltkroes van muzikaliteit, showmanschap en hebben klaarblijkelijk ook heel wat charisma. Hun klankkleur is een amalgaam van soul, blues \u00e9n zoveel meer\u2026maar dan met een eigentijdse twist. We absorberen heel wat gospel in songs als \u2018Prayer\u2019, het werd funky in \u2018Leave It With You\u2019 en \u2018Choo Ma Gum\u2019 valt muzikaal nergens in te catalogeren. Knap! Big Dave & The Dutchmen, Dave Reniers dus! Ook allang geen onbekende meer bij heel wat Peerse festivalbezoekers. En Dave laat zich omringen door heel wat mooi volk in de Club Mississippi. Of wat dacht je van zanger\/gitarist Mischa Den Haring (T 99), bassist Dusty- en Daryll Ciggaar (drums) en de Roel Spanjers (toetsen\/vocals). Big Dave blaast dan weer traditiegetrouw zijn bluesharp aan flarden. De band ontstond ergens in 2023 en staat garant voor een potje zuivere Chicago Blues. De rocker \u2018Let\u2019s Rock\u2019n Roll\u2019 is een instant opener, we trekken naar de Windy City voor \u2018Nine Below Zero\u2019 en \u2018Good Morning Little Schoolgirl\u2019 om te eindigen in de Chess Studio met Little Walter\u2019s \u2018Just Your Fool\u2019. The blues had a baby, and they call it Big Dave..! Het alternatieve indierocktrio William The Qonqueror komt uit Engeland overgewaaid. Meer bepaald uit Cornwell, een landelijke provinciestad op het zuidwestelijke schiereiland van Groot-Brittanni\u00eb, en dat vooral bekend staat om zijn folkscene. Frontman Ruarri Joseph (vocals, guitar), Naomi Holmes (bas, vocals) en drummer Harry Harding hebben sinds vorig jaar met \u2018Excuse Me While I Vanish\u2019 een nieuw album te promoten. De \u2018Uptown\u2019-tent liep vol voor een band die zijn songs doordrenkt van enige po\u00ebzie met een stuwende ritmiek. \u2018The Bruises\u2019 is haast Southern Rock, \u2018Somebody Else\u2019 heerlijke Indierock, net zoals ook \u2018Sheepskin Sleeve\u2019 langzaam een earwig-song werd. William Qonqueror was toch wel de eerste verrassing van de dag\u2026 Voor Kitty Liv moesten we terug naar de Club Mississippi. Kitty Durham, zus van Daisy en broer Lewis, jawel die van Kitty, Daisy & Lewis die vorig jaar Blues Peer helemaal inpakten met een gigantische set. Nu gaat Kitty, voorlopig, muzikaal solo door het leven. De jongste Durham is een multi-instrumentalist die zich nu vooral beperkt tot haar zes-snaren. Ze maakte hier meteen indruk met de debuutsingle \u2018Sweet Dreams\u2019, een heerlijk R&B song \u00e9n laat haar veelzijdigheid zegevieren in nummers als het funky en hier wel zeer toepasselijke \u2018The Sun And The Rain\u2019, de ballade \u2018That River That\u2019s Flow\u2019 en de heavy bikersong \u2018Money\u2019. Haar diepe stem leent zich dan ook perfect voor die beoogde sound. Kitty Liv, een spannende mix van diverse stijlen\u2026 Jett Rebel maakte zijn opwachting op de \u2018Uptown\u2019-stage. Multi-instrumentalist\u00a0 Jelte Steven Tuinstra komt uit Den Haag en zijn grooves werden hier ingevuld door een rettestrakke ritmesectie. Jett bezorgt ons vrij snel kippenvel met zijn geraffineerde gitaarsolo\u2019s, gelukkig houdt hij dit alles wat ingetogen. De hits \u2018Louise\u2019 en \u2018Tonight\u2019 waren richtpunten in zijn setlist. Maar ook \u2018Sunshine\u2019 uit de langspeler \u2018Hits For Kids\u2019 uit 2014 \u00e9n \u2018It\u2019s Cruel\u2019 divergeerden met de rockballade \u2018Slow Blues\u2019. Jett Rebel, heerlijk stomend\u2026 D.K. Harrell is een 26-jarige opkomend blues talent uit Ruston, Louisiana. Sinds hij aan zijn bluesreis begon, heeft Harrell een solide carri\u00e8re opgebouwd. Hij was present op het B.B. King Symposium, werd derde in de International Blues Challenge van 2022 en versnipperde podia met belangrijke artiesten. Net zoals ook hier in de Club Mississippi! Als blues artiest zet D.K. Harrell zich in voor het behoud van de blues. Hij is een artiest die zijn perspectief op de blues naar de wereld wil brengen en tegelijkertijd de muziek en stijl van B.B. King en andere grote blues artiesten wil eren en behouden. Dat D.K. populair is hebben we geweten, de Club Mississippi zat barstenvol. We maakten kennis met het oeuvre van zijn langspeler \u2018The Right Man\u2019, misschien de beste bluesplaat uit 2023.\u00a0 Saxofonist Russ Bryant is een belangrijk strateeg voor de ritmesectie, en D.K. slaagt er moeiteloos in om ons bij de les te houden. Orlando Henry (toetsen), Brandon ‘Boom Boom’ Jackson (drums), Andrew Moss (bas) en Dan Isbell op trompet zijn hier zijn soulmates. \u2018Next Episode\u2019, we hebben het geweten, net zoals bij \u2018The Right Man\u2019 en de ballade \u2018Hello Trouble\u2019. De simultane danspasje bij \u2018You Be Amazed\u2019 namen we er met veel plezier bij. Van een uitgesponnen funky \u2018Never Make A Move To Soon\u2019 ging het naadloos naar \u2018You’re A Queen\u2019, een mid-speed funkjam nummer gewijd aan alle vrouwen ter wereld. Net zoals ook de langzaam in mineur-key spijkerende \u2018Get These Blues Out Of Me\u2019, dat hier echt low-down klonk. En dit steeds met die vette knipoog naar B.B. King. Onthoud de naam Dkieran Harrell, D.K. voor de vrienden, want hij heeft een mooie toekomst voor zich. Voor Trixie Whitley moest we naar de \u2018Uptown\u2019-tent. Ze is de dochter van de betreurde Chris Whitley en verhuisde samen met het gezin op \u00e9\u00e9njarige leeftijd van Gent naar New York. Na de scheiding van haar ouders keerde Trixie, samen met haar moeder, terug naar het Gentse. Maar op haar zeventiende trok ze terug naar The big Apple. Tussentijd zwermt ze wat tussen de twee steden door. In Peer modificeren we tussen gitaarrock en wat electronica heen. Na een uitgesponnen experimentele gitaarintro kwamen we tot de essentie van haar sound.\u00a0 Which Side Are You On?\u2019, \u2018NaNALou\u2019, het strak gedrumde \u2018Dandy\u2019 en de ballade \u2018Closer\u2019 uit de release \u2018Porta Bohemica\u2019 uit 2015. Trixie Whitley, beklijvend, maar al even rauw en intens. Sommige oude bluesknarren hebben tijd nodig om internationaal aan de oppervlakte te verschijnen. De zestigplusser Robert Finley is zo\u2019n onmiskenbaar talent. Hij groeide op in Louisiana en speelt sinds zijn elfde gitaar. Hij is gezegend met dat diepe Delta stemtimbre en werd in 2015 (her)ontdekt door de stichting Music Maker Relief Foundation, dat bluesmuzikanten ondersteunt. Black Keys\u2019 Dan Auerback nam hem onder de arm, samen trokken ze op tournee en Dan producet zijn album \u2018Sharecropper\u2019s Son\u2019 in 2021. Nu brengt hij zijn langverwachte vierde studioalbum\u00a0 \u2018Black Bayou\u2019 uit,\u00a0 een muzikaal hoogstandje dat gospel, blues, soul en rock samenvoegt tot een rauw, donderend eerbetoon aan Finley\u2019s thuisstaat Louisiana. Finley combineert in Peer alle levendige genres die in de bayou opborrelen, van zuidelijke soul, folk, blues en een scheut rock-\u2018n-roll. Met choreografische danspasjes zet Finley \u2018Sharecopper\u2019s Son\u2019 in. \u2018Medecine Woman\u2019 en \u2018Tell Everybody\u2019, het betoverd ook ons meteen. Voodoo is nooit ver weg, en ook \u2018Sneakin\u2019 Around\u2019 grenst aan zijn duivelsbezweringen. Het swampy \u2018Alligator Bait\u2019 is een waargebeurd verhaal over zijn grootvader die hem als aas gebruikte om een \u200b\u200balligator te vangen toen Robert nog een kind was. Dochter Christy Johnson vertolkt dan maar een medley met \u2018I Rather Go Blind\/Tennessee Whiskey (Chris Stapleton) en Al Greens classic \u2018Take Me To The River\u2019. Robert Finley, real black bayou\u2026 John Watts is al meer dan veertig jaar het brein \u00e9n de spilfiguur rond de band Fischer-Z. In het begin van de jaren tachtig was Fischer-Z een van de roemrijkste New Wave bands. Wie kent de cult hits \u2018So Long\u2019, \u2018The Worker\u2019, \u2018Marlies\u2019 of \u2018Pretty Paracetamol\u2019 niet. Rebellie was de norm, een jonge rockartiest was ge\u00ebngageerd. Het album \u2018Red Skies over Paradise\u2019 uit 1981 is een iconische plaat in de muziekgeschiedenis. Zelfs nu, vier decennia na datum! Tekstueel is John nog steeds hedendaags. Maatschappelijk en politiek geori\u00ebnteerde lyrics Verbindingen tussen religie, politieke thema\u2019s \u00e9n tegengestelde standpunten over wereldwijde migratie zijn bij Watts nog steeds schering en inslag. Tijdloos ge\u00ebngageerde hits werden in Peer afgewisseld met nieuw songmateriaal. Een terugblik en tevens vooruitkijken met de nieuwe nummers. Watts heeft na al die jaren nog niets ingeboet wat betreft stemconsistenties. \u2018Remember Russia, \u2018Man In Someone Else\u2019s Skin\u2019, \u2018Room Service\u2019, \u2018So Long\u2019 en \u2018Marliese\u2019. Het passeerde allemaal de revue. Nikki Hill, afkomstig uit Durhamn North Carolina brengt haar smeulende energie wel heel makkelijk over in een volgepakte Club Mississippi. Op een podium lijkt Hill stoer, flamboyant en is ze een rockchick, maar ze is eigenlijk best wel teder en lief. Haar sound is congruerende soul met een ferme scheut swingende R&B, blues \u00e9n rock-\u2018n-roll, ingepakt met sensuele en gedurfde stemtonaties, met krachtige verchroomde riffs en met enige branie. Met de gitaartandem van echtgenoot Matt Hill en Laura Chavez voorop, herinnerde de jonge Nikki Hill een grote menigte aan wat vintage rock & roll \u00fcberhaupt zo leuk maakte. Ze verpulverd ons met \u2018Ask Yourself\u2019, blaast iedereen weg in \u2018Strapped To The Beat\u2019, laat heel wat ruimte aan de band om te soleren en \u2018Don\u2019t Be The Sucker\u2019 kwam gevloeid uit haar recentste album \u2018Feline Roots\u2019, uit alweer 2018. Een concert van \u2018The Southern Fireball\u2019, Nikki Hill voelt als een dubbele shot espresso. De in Sheffield geboren Paul Carrack was een waardige afsluiter van Blues Peer anno 2024. Met zijn soulvolle stem \u00e9n die prachtige blues begeesterde nummers weet hij je op de een of andere manier wel te raken. Carrack is nog steeds een van de meest gerespecteerde stemmen in de muziekwereld. Hij is al tientallen jaren een boegbeeld van soulvolle pop \u00e9n blijft Groot-Brittanni\u00eb’s beste blue-eyed soulzanger. Publiekslieveling \u2018Tempted\u2019, uit zijn Squeeze periode,  maakte al vroeg zijn opwachting in de set, net als \u2018Eyes of Blue\u2019 en het tedere \u2018That\u2019s All That Matters To Me\u2019, een nummer over zijn dochter. Natuurlijk zijn het de populairste hits die de meeste responsies prikkelen. \u2018The Living Years\u2019 (Mike + The Mechanics) zorgt nog steeds voor goosebumps, net zoals \u2018How Long\u2019 uit het songbook van de band Ace, een song dat Carrack schreef op 17-jarige leeftijd.  Paul Carrack, een geweldige festivalafsluiter van een al even geweldige singer\/songwriter. Met dank aan Blues Peer Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":22295,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[21],"tags":[35,66],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-22272","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-all-reviews","tag-blues-peer","tag-front"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":6,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/22272","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=22272"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/22272\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23648,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/22272\/revisions\/23648"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/22295"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=22272"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=22272"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=22272"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=22272"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=22272"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}