{"id":22245,"date":"2024-05-20T17:17:39","date_gmt":"2024-05-20T15:17:39","guid":{"rendered":"https:\/\/liveactsbelgium.com\/?p=22245"},"modified":"2025-06-15T15:15:17","modified_gmt":"2025-06-15T15:15:17","slug":"festival-review-blues-peer-zaterdag-18-mei-2024","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/?p=22245","title":{"rendered":"FESTIVAL REVIEW: BLUES PEER, zaterdag 18 mei 2024"},"content":{"rendered":"\n

Blues Peer, zaterdag 18 mei 2024 –  Peer<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Blues Peer is als een Heilig Graal, en dit sinds 1995. Op en rond de Deuster Kapel werd alweer een feestje gebouwd. Blues als maatstaf, maar dit in een ruime en relatieve zin van enig consigne. Ze begonnen eraan op vrijdagavond met een gratis editie van de Peers Feesten. Zaterdag en zondag was er dan Blues Peer, dat zich alweer kenmerkte met een eclectische affiche. Netjes verdeeld in de \u2018Uptown\u2019 tent en de cosy \u2018Mississippi Club\u2019\u2026<\/strong><\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Tekst en Fotoalbum<\/a>: Philip Verhaege<\/strong><\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Thomas Frank Hopper<\/strong> mocht als eerste zijn instrumenten inpluggen in de Club Mississippi. Met \u2018Paradize City\u2019 heeft hij een nieuw album te promoten, de opvolger \u2018Blood Stone\u2019 uit 2021. Hopper kenmerkt zich hier met knallende bluesrock. Goedenavond zegt hij doodleuk, maar al snel er hij er attent op gemaakt dat het eigenlijk nog vroeg op de middag was. Bon, de toon was gezet en we werden wakker geschut door songs als \u2018Back To The Wild\u2019, \u2018The Sinner\u2019 en \u2018Come Closer\u2019. Slide op een skateboard, het is eens wat anders. Zijn broeierige  sound zit dan ook ergens gebeiteld tussen blues en stevige rock, van Mississippi tot Peer. Thomas Frank Hopper is er eentje van bij ons, is een slide-gitaarvirtuoos, presenteert old school bluesrock met ouderwetse ritmes en strakke melodie\u00ebn.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Voor Mr. Paul & The Lowriders<\/strong> moesten we voor het eerst naar de \u2018Uptown!-stage\u2019. Hij die ooit Triggerfinger voorzag van baslijnen, Lange Polle, Monsieur Paul\u2026wie kent Paul Van Bruystegem niet. Hij laat zich accompagneren door een indrukwekkende ritmesectie met Stoy Stoffelen op drums, Matthias Moors (bas), Patrick Cuyvers (toetsen), Jan Oelbrandt (pedal steel en gitaar), Alain Louie (zang en gitaar) en  zanger\/gitarist Tijs Vanneste. Bovendien springen sporadisch Sam Vloemans (trompet en percussie) en\/of Frank Deruytter (sax) mee in die opwindende ritmiek. Hallucinogenen blues en psychedelische poprock. \u2018Dr John\u2019s \u2018Walk on Guilded Splinters\u2019 klonk zo swampy, \u2018Shangri-LA\u2019 had een Mariachi vibe, \u2018Why Can\u2019t We Live Togheter\u2019 werd van onder het stof gehaald bij Timmy Thomas, een uitgesponnen \u2018Eight Miles High\u2019 is van The Birds, net zoals \u2018Low Rider\u2019 een cover is van de legendarische band War \u00e9n werd Jeff Beck waardig ge\u00eberd met zijn \u2018Beck\u2019s Bolero\u2019. Tussendoor spijkerde zich het originele \u2018Shimmer and Shine\u2019. Mr. Paul neemt ons onvoorwaardelijk mee op een sonische reis van grillige schoonheid. Eens de instrumenten zijn afgestemd ontstaat er een soort jointsound, een soort hype met een hoog jamsessie verwachtingspatroon. De langspeler \u2018Unguarded Thoughts\u2019 is een must have voor je collectie\u2026<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Jax Hollow<\/strong> is de eerste internationale act op zaterdag. Ze is een revival rockartiest en singer-songwriter afkomstig uit Nashville, TN. Jax debuteerde met een frisse en unieke mix van rock, blues en Americana. Haar muziek cedeert in de Club Mississippi met een al even verfrissende poptwist,  grenzend aan de detonatie van die throwback-rockmuziek. Ze is niet alleen een getalenteerde zangeres, maar tevens ook als een zeer bekwame gitarist. \u2018Ethereal Emerald\u2019 was hier een knappe binnenkomer, \u2018Wallflower Girl In Bloom\u2019 opwindende en percussieve akoestische country blues en ook met \u2018Renegade Season\u2019 \u2019 leidde ze haar publiek op een auditieve toer doorheen dat nieuwe album \u2018Only The Wild Ones\u2019, dat zowel Americana als indrukwekkende gitaarlicks bevat, een sound waarin heel blues is verweven.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

BLUAI,<\/strong> jong talent van eigen bodem op het grote \u2018Uptown\u2019 podium. De Antwerpse band, opgericht in 2021 door een trio vrouwelijke muzikanten. In 2022 won Bluai Humo\u2019s Rock Rally, Sound Track \u00e9n De Nieuwe Lichting. Vorig jaar speelden ze op Pukkelpop, nu mochten ze ook Blues Peer van hun bucketlist afvinken. Later deze zomer prijken ze ook nog op de mainstage van Rock Werchter. Terecht in Peer dus, en het gaat hard voor deze jonge wolvinnen. Mo Govaerts op drums, Catherine Smet (vocals, gitaar) en bassist Caitlin Talbut vormden, samen met een drummerster, de sectie. Met het krachtige \u2018My Kinda Woman\u2019 maakten ze een statement, de nieuwe single \u2018In Over My Head\u2019 werd een meezinger en ook \u2018Keep It The White Boy\u2019 is een succesnummer. \u2018Sad Boy, Angry Boy\u2019 was dan weer warme Indierock. De dames hebben in een korte tijdspanne een heuse achterban opgebouwd en omarmen ons in dik veertig minuten. Tijdloos, Americana en country zijn weer hip, \u2018Save It For Later\u2019 is hun debuutalbum, en dat hebben we hier geweten.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Scott H. Biram<\/strong> maakte zijn opwachting in de Club Mississippi. Dirty old blues, recht uit Texas. Met de cadans van een trein die op het punt stond te ontsporen accordeerde hij ons door zijn korte setlist, en dit met een rauwe energie van een doorwinterde bluesartiest. Met de release \u2018The One & Only\u2019 keert Biram terug naar die \u2018junky, lo-fi sound\u2019. Scott H. Biram, geboren in armoede aan de rand van Austin, Texas, en met zijn roots ergens diep geworteld in San Marcos, daar waar hij de schoonheid en waarheid vond in de geest van de Texaanse muziek. Biram is een multi-instrumentalist die in een oogwenk van traditionele blues kan overschakelen naar demonische death metal. Elk nummer heeft ook hier zowaar een breed \u200b\u200bscala aan emoties. Zware bluesriffs ontluiken in \u2018Just Another River\u2019, dirty blues vonden we terug in \u2018Dig A Hole\u2019, een uitgesponnen \u2018Going Down To The River\u2019 was van Fred Mississippi McDowell en de anti-establishment rootssong \u2018I\u2019m Troubled\u2019 was een knaller. Footstomp, slidegitaar en enige bluesharp, het trademark van ene Scott H. Biram,\u2026a Dirty One Man Band from Texas!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

We banen ons een weg doorheen een mensenmassa voor Neal Francis, <\/strong>want hij komt uit Chicago. Daar waar hij al snel werd be\u00efnvloed door de sound van The Cresent City. New Orleans dus! En Francis bracht zijn ervaringsgerichte, door funk be\u00efnvloede geluiden naar de \u2018Uptown!\u2019-stage. Hij werd hier ondersteund door een krachtigere ritmesecties, en zijn sound doet wat terugdenken aan Dr. John en Allen Toussaint uit die vroege jaren zeventig. Francis heeft dit alles keurig geabsorbeerd. Als toetsenist heeft hij iets eigenzinnig in zijn sound, iets psychedelisch dat hem dan weer uniek maakt. Het leek hier wel een improviserende performance. Met het funky forward \u2018She\u2019s a Winner\u2019 uit de langspeler \u2018Changes\u2019 uit 2019 blies Francis ons al vroeg uit onze spreekwoordelijke sokken. \u2018Don\u2019t Want You To Know\u2019 van zijn recentste release \u2018Sentimental Garbage\u2019 en \u2018Changes, Pts. 1 & 2\u2019 klonken vrij experimenteel, en hij divergeerde met de bluesrocker \u2018In Plain Sight\u2019. Als \u2018special guest\u2019 kwam GA20 frontman Pat Faherty nog een bluesrock-nummertje meejammen. Neal Francis, dat is een NOLA sound die op een gewiekste manier toch enigszins blijft hangen\u2026<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Bywater Call<\/strong>, uit het Canadese Toronto is een formatie geboren uit liefde voor de zuidelijke soul, blues en rootsmuziek. Zangeres Meghan Parnell, wat een stem, \u00e9n gitarist Dave Barnes vonden enkele jaren geleden hun soulmates in drummer Bruce McCarthy, bassist Mike Meusel en keyboard wizard John Kervin. Trompettist Stephen Dyte  en Julian Nalli op tenorsaxofoon werden niet zoveel later toegevoegd aan de ritmesectie. In een wel zeer korte tijdspanne heeft de band een heuse fanbase opgebouwd, wonnen de talentenjacht van de Toronto Blues Society en speelde zich in de kijker op het IBC in Memphis, TN. \u2018Remains\u2019 is voorlopig hun laatste langspeler, maar nog deze zomer zal \u2018Sherperd\u2019 boven de doopvond worden gehouden. Van bij het nummer \u2018Sweet Marie\u2019 zijn wij hier onvoorwaardelijk fan. En wij klaarblijkelijk niet allen. De Mississippi Club was al vrij vlug veel te klein. We absorbeerden blues met \u2018Everybody Knows\u2019, heerlijke soul in \u2018Love The One You\u2019re With\u2019 en \u2018Colours\u2019, dat een heerlijke bluestrage was.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Ooit ambieerde Tom Van Laere een tenniscarri\u00e8re. Tot hij ontdekte dat je met een raket ook luchtgitaar kon spelen. Als autodidact leerde hij zichzelf gitaar en piano spelen. Zijn nickname Admiral Freebee<\/strong> ontleende hij zowaar uit Jack Kerouac\u2019s novelle \u2018On The Roud\u2019 uit 1957. De admiraal verraste vriend en vijand met zijn zevende album \u2018The Gardener\u2019, daar waar hij het elektronische landschap bewandeld. Hij, die ooit werd betiteld als de Vlaamse Neil Young. Samen met zijn band stelde Freebee in Peer een doordacht en mooi afgewogen set voor die nieuwe en klassieke deuntjes exposeerde. Freebee opende met \u2018I Got Love\u2019, keilde meermaals de tent in dat de blues een baby heeft en dat die rock-\u2018n-roll noemt. Hij die zijn weg vervolgd met hits als \u2018Einstein Brain\u2019 en \u2018Living For The Weekend\u2019. Divergerend met ballades als \u2018Nothing Else To Do\u2019, met Senne Guns, ja die van de \u2018Zeg eens\u2026wauw\u2019-show op toetsen, \u2018The Worst Is Yet To Come\u2019, en de Admiraal vindt ook zijn gading in \u2018Bad Year For Rock \u2018n\u2019 Roll \u00e9n werd \u2018Rags \u2018n\u2019 Run\u2019, dat werd ingekleurd met Feebee\u2019s bluesharp. Laurens \u2018Lokko\u2019 Billiet op drums en Tim Coenen op bas vergezellen Freebee in de \u2018Uptown\u2019 tent\u2026en toen gingen de hemelsluizen open\u2026<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Popa Chubby annuleerde om gezondheidsredenen jammer genoeg last-minute zijn tour voor de komende weken. Helaas dus ook geen bezoek aan Blues Peer voor hem. Gelukkig kon de organisatie op deze korte termijn toch nog een meer dan waardige vervanger strikken.  Thorbj\u00f8rn Risager<\/strong>, die geboren werd in Gundso, Denemarken, kwam zowaar overgevlogen. Hij die studeerde aan het Rhythmic Conservatorium in Kopenhagen. Zijn sound situeert zich ergens tussen blues, soul, R&B, rock en zelfs enige jazzarrangementen zijn hem niet vaak niet zo vreemd. Met zijn zuiders vocaal accent en met een vleugje beklijvende resonantie knalde de swampy rocker \u2018If You Wanna Leave\u2019 meteen door de Club Mississippi. Joachim mag lustig soleren in songs als \u2018Come On In\u2019, was de titeltrack van die nieuwe plaat \u2018Navigation Blues\u2019 een zeldzame ballade, en mocht Emil zijn vingerzettingen neerplaten op zijn klavier voor de boogiewoogie song \u2018Never Givin\u2019 In\u2019 .Met \u2018Hold My Lover Tight\u2019 trokken we naar de diepe Delta om te bissen met \u2018Baby, Please Don\u2019t Go\u2019. Heerlijke set\u2026.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Black Box Revelation<\/strong>, het Dilbeekse duo Paternoster (zang, gitaar) en drummer Van Dyck zijn gegroeid in hun rol als representanten van de Belgische rock-\u2018n-roll. Net zoals dit festival trouwens. Wie drie AB\u2019s kan vullen en Werchter moeiteloos inpakt, verdiend alvast zijn stek in Peer. Die instant klassieker \u2018Gloria\u2019 bleek ook hier de perfecte opener. De sfeer zat meteen, \u2018Tattooed Smiles\u2019, \u2018Gravity Blues\u2019, omdat dit een blues festival is \u00e9n \u2018War House\u2019, die opwindende sing along song. Dan was er nog die nieuwe singel \u2018Burn Me Down\u2019. Tijdens \u2018Blown Away\u2019 ging het gaspedaal er dan voor heel even af. Ja, voor heel even\u2026 ! Hypnotiserende gitaarriffs en beukende drumpartijen, het trademark van de band . Black Box Revelation blijven ook wij hier graag koesteren. Rauw en vurige set, het is zowaar hun trademark!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

D\u00e9 Belgische rootsiconen The Seatsniffers<\/strong> zijn terug van nooit weggeweest, en dit na twaalf jaar stilte. Walter Broes en zijn soulmates mochten afsluiten in de Club Mississippi. Met een mixture van rock-\u2018n-roll, rockabilly, een scheut soul en heel wat gut-bucket blues ge\u00efntroduceerd met een hoge dosis energie en bijhorende attitude, en dit in de originele oerbezetting met Walter Broes (zang, gitaar), Bop De Houwer (contrabas), Piet De Houwer (drums) en Roel Jacobs (saxofoon).  Een stomend setje rockabilly dat werd ingekleurd met nummers als \u2018Loudmouth\u2019, een swampy \u2018She Was A Cheat\u2019 en het extatische \u2018Cruch On You\u2019, een beetje country moet kunnen volgens Broes op een Bluesfest., als Bart Peeters hier mag staat\u2026 \u2018Arabian Love Call\u2019, met die heerlijke ska en reggae tunes, \u2018Castin\u2018 My Spell\u2019 met zijn Bo Diddley ritmiek en de rockabilly klassieker \u2018I Had It With That\u2019 uit 2006. Bedankt om te komen, bedankt om te blijven staan\u2026The Seatsniffers are still probably Belgium\u2019s best international roots rock band.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Heuy Morgan<\/strong> werd bekend als frontman en drijvende kracht van de eclectische Amerikaanse raprockgroep Fun Lovin’ Criminals., een band die hij vormde met Brian Leiser en Steve Borgovini. Fun Lovin\u2019 Criminals, vooral bekend van de hit \u2018Scooby Snacks\u2019, bracht tussen 1996 en 2021 zes albums uit, en verkocht meer dan 10 miljoen platen. Huey besloot in 2021 de groep te verlaten, maar ging destijds niet in op de redenen achter zijn vertrek. Hij mocht dan weer afsluiten in een volgelopen \u2018Uptown!\u2019. Huey Morgen, die charismatische, authentieke en gepassioneerde artiest. De groove van Huey blijft aanstekelijk, en hij gaat op pad met een eerste solo-tournee. Openen doen ze steevast met Frank Sinatra\u2019s \u2018New York, New York\u2019, origineel van Liza Minnelli om naadloos \u2018Fun Loving Criminal\u2019 de \u2018Uptown\u2019 tent in te jagen. Van de bassample \u2018Loco\u2019 uit jawel 2001, ging het naar \u2018Back On The Block\u2019 en \u2018Up On The Hill\u2019. Er werd gedanst, er werd gezongen. \u2018Korean Bodega\u2019 en \u2018Scooby Snacks\u2019, het feestje was nog lang niet gedaan. Hell yeah!<\/p>\n\n\n\n

Met dank aan Blues Peer<\/p>\n\n\n\n

Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/a><\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n
<\/div>

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>

<\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Blues Peer, zaterdag 18 mei 2024 –  Peer Blues Peer is als een Heilig Graal, en dit sinds 1995. Op en rond de Deuster Kapel werd alweer een feestje gebouwd. Blues als maatstaf, maar dit in een ruime en relatieve zin van enig consigne. Ze begonnen eraan op vrijdagavond met een gratis editie van de Peers Feesten. Zaterdag en zondag was er dan Blues Peer, dat zich alweer kenmerkte met een eclectische affiche. Netjes verdeeld in de \u2018Uptown\u2019 tent en de cosy \u2018Mississippi Club\u2019\u2026 Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege Thomas Frank Hopper mocht als eerste zijn instrumenten inpluggen in de Club Mississippi. Met \u2018Paradize City\u2019 heeft hij een nieuw album te promoten, de opvolger \u2018Blood Stone\u2019 uit 2021. Hopper kenmerkt zich hier met knallende bluesrock. Goedenavond zegt hij doodleuk, maar al snel er hij er attent op gemaakt dat het eigenlijk nog vroeg op de middag was. Bon, de toon was gezet en we werden wakker geschut door songs als \u2018Back To The Wild\u2019, \u2018The Sinner\u2019 en \u2018Come Closer\u2019. Slide op een skateboard, het is eens wat anders. Zijn broeierige  sound zit dan ook ergens gebeiteld tussen blues en stevige rock, van Mississippi tot Peer. Thomas Frank Hopper is er eentje van bij ons, is een slide-gitaarvirtuoos, presenteert old school bluesrock met ouderwetse ritmes en strakke melodie\u00ebn. Voor Mr. Paul & The Lowriders moesten we voor het eerst naar de \u2018Uptown!-stage\u2019. Hij die ooit Triggerfinger voorzag van baslijnen, Lange Polle, Monsieur Paul\u2026wie kent Paul Van Bruystegem niet. Hij laat zich accompagneren door een indrukwekkende ritmesectie met Stoy Stoffelen op drums, Matthias Moors (bas), Patrick Cuyvers (toetsen), Jan Oelbrandt (pedal steel en gitaar), Alain Louie (zang en gitaar) en  zanger\/gitarist Tijs Vanneste. Bovendien springen sporadisch Sam Vloemans (trompet en percussie) en\/of Frank Deruytter (sax) mee in die opwindende ritmiek. Hallucinogenen blues en psychedelische poprock. \u2018Dr John\u2019s \u2018Walk on Guilded Splinters\u2019 klonk zo swampy, \u2018Shangri-LA\u2019 had een Mariachi vibe, \u2018Why Can\u2019t We Live Togheter\u2019 werd van onder het stof gehaald bij Timmy Thomas, een uitgesponnen \u2018Eight Miles High\u2019 is van The Birds, net zoals \u2018Low Rider\u2019 een cover is van de legendarische band War \u00e9n werd Jeff Beck waardig ge\u00eberd met zijn \u2018Beck\u2019s Bolero\u2019. Tussendoor spijkerde zich het originele \u2018Shimmer and Shine\u2019. Mr. Paul neemt ons onvoorwaardelijk mee op een sonische reis van grillige schoonheid. Eens de instrumenten zijn afgestemd ontstaat er een soort jointsound, een soort hype met een hoog jamsessie verwachtingspatroon. De langspeler \u2018Unguarded Thoughts\u2019 is een must have voor je collectie\u2026 Jax Hollow is de eerste internationale act op zaterdag. Ze is een revival rockartiest en singer-songwriter afkomstig uit Nashville, TN. Jax debuteerde met een frisse en unieke mix van rock, blues en Americana. Haar muziek cedeert in de Club Mississippi met een al even verfrissende poptwist,  grenzend aan de detonatie van die throwback-rockmuziek. Ze is niet alleen een getalenteerde zangeres, maar tevens ook als een zeer bekwame gitarist. \u2018Ethereal Emerald\u2019 was hier een knappe binnenkomer, \u2018Wallflower Girl In Bloom\u2019 opwindende en percussieve akoestische country blues en ook met \u2018Renegade Season\u2019 \u2019 leidde ze haar publiek op een auditieve toer doorheen dat nieuwe album \u2018Only The Wild Ones\u2019, dat zowel Americana als indrukwekkende gitaarlicks bevat, een sound waarin heel blues is verweven. BLUAI, jong talent van eigen bodem op het grote \u2018Uptown\u2019 podium. De Antwerpse band, opgericht in 2021 door een trio vrouwelijke muzikanten. In 2022 won Bluai Humo\u2019s Rock Rally, Sound Track \u00e9n De Nieuwe Lichting. Vorig jaar speelden ze op Pukkelpop, nu mochten ze ook Blues Peer van hun bucketlist afvinken. Later deze zomer prijken ze ook nog op de mainstage van Rock Werchter. Terecht in Peer dus, en het gaat hard voor deze jonge wolvinnen. Mo Govaerts op drums, Catherine Smet (vocals, gitaar) en bassist Caitlin Talbut vormden, samen met een drummerster, de sectie. Met het krachtige \u2018My Kinda Woman\u2019 maakten ze een statement, de nieuwe single \u2018In Over My Head\u2019 werd een meezinger en ook \u2018Keep It The White Boy\u2019 is een succesnummer. \u2018Sad Boy, Angry Boy\u2019 was dan weer warme Indierock. De dames hebben in een korte tijdspanne een heuse achterban opgebouwd en omarmen ons in dik veertig minuten. Tijdloos, Americana en country zijn weer hip, \u2018Save It For Later\u2019 is hun debuutalbum, en dat hebben we hier geweten. Scott H. Biram maakte zijn opwachting in de Club Mississippi. Dirty old blues, recht uit Texas. Met de cadans van een trein die op het punt stond te ontsporen accordeerde hij ons door zijn korte setlist, en dit met een rauwe energie van een doorwinterde bluesartiest. Met de release \u2018The One & Only\u2019 keert Biram terug naar die \u2018junky, lo-fi sound\u2019. Scott H. Biram, geboren in armoede aan de rand van Austin, Texas, en met zijn roots ergens diep geworteld in San Marcos, daar waar hij de schoonheid en waarheid vond in de geest van de Texaanse muziek. Biram is een multi-instrumentalist die in een oogwenk van traditionele blues kan overschakelen naar demonische death metal. Elk nummer heeft ook hier zowaar een breed \u200b\u200bscala aan emoties. Zware bluesriffs ontluiken in \u2018Just Another River\u2019, dirty blues vonden we terug in \u2018Dig A Hole\u2019, een uitgesponnen \u2018Going Down To The River\u2019 was van Fred Mississippi McDowell en de anti-establishment rootssong \u2018I\u2019m Troubled\u2019 was een knaller. Footstomp, slidegitaar en enige bluesharp, het trademark van ene Scott H. Biram,\u2026a Dirty One Man Band from Texas! We banen ons een weg doorheen een mensenmassa voor Neal Francis, want hij komt uit Chicago. Daar waar hij al snel werd be\u00efnvloed door de sound van The Cresent City. New Orleans dus! En Francis bracht zijn ervaringsgerichte, door funk be\u00efnvloede geluiden naar de \u2018Uptown!\u2019-stage. Hij werd hier ondersteund door een krachtigere ritmesecties, en zijn sound doet wat terugdenken aan Dr. John en Allen Toussaint uit die vroege jaren zeventig. Francis heeft dit alles keurig geabsorbeerd. Als toetsenist heeft hij iets eigenzinnig in zijn sound, iets psychedelisch dat hem dan weer uniek maakt. Het leek hier wel een improviserende performance. Met het funky forward \u2018She\u2019s a Winner\u2019 uit de langspeler \u2018Changes\u2019 uit 2019 blies Francis ons al vroeg uit onze spreekwoordelijke sokken. \u2018Don\u2019t Want You To Know\u2019 van zijn recentste release \u2018Sentimental Garbage\u2019 en \u2018Changes, Pts. 1 & 2\u2019 klonken vrij experimenteel, en hij divergeerde met de bluesrocker \u2018In Plain Sight\u2019. Als \u2018special guest\u2019 kwam GA20 frontman Pat Faherty nog een bluesrock-nummertje meejammen. Neal Francis, dat is een NOLA sound die op een gewiekste manier toch enigszins blijft hangen\u2026 Bywater Call, uit het Canadese Toronto is een formatie geboren uit liefde voor de zuidelijke soul, blues en rootsmuziek. Zangeres Meghan Parnell, wat een stem, \u00e9n gitarist Dave Barnes vonden enkele jaren geleden hun soulmates in drummer Bruce McCarthy, bassist Mike Meusel en keyboard wizard John Kervin. Trompettist Stephen Dyte  en Julian Nalli op tenorsaxofoon werden niet zoveel later toegevoegd aan de ritmesectie. In een wel zeer korte tijdspanne heeft de band een heuse fanbase opgebouwd, wonnen de talentenjacht van de Toronto Blues Society en speelde zich in de kijker op het IBC in Memphis, TN. \u2018Remains\u2019 is voorlopig hun laatste langspeler, maar nog deze zomer zal \u2018Sherperd\u2019 boven de doopvond worden gehouden. Van bij het nummer \u2018Sweet Marie\u2019 zijn wij hier onvoorwaardelijk fan. En wij klaarblijkelijk niet allen. De Mississippi Club was al vrij vlug veel te klein. We absorbeerden blues met \u2018Everybody Knows\u2019, heerlijke soul in \u2018Love The One You\u2019re With\u2019 en \u2018Colours\u2019, dat een heerlijke bluestrage was. Ooit ambieerde Tom Van Laere een tenniscarri\u00e8re. Tot hij ontdekte dat je met een raket ook luchtgitaar kon spelen. Als autodidact leerde hij zichzelf gitaar en piano spelen. Zijn nickname Admiral Freebee ontleende hij zowaar uit Jack Kerouac\u2019s novelle \u2018On The Roud\u2019 uit 1957. De admiraal verraste vriend en vijand met zijn zevende album \u2018The Gardener\u2019, daar waar hij het elektronische landschap bewandeld. Hij, die ooit werd betiteld als de Vlaamse Neil Young. Samen met zijn band stelde Freebee in Peer een doordacht en mooi afgewogen set voor die nieuwe en klassieke deuntjes exposeerde. Freebee opende met \u2018I Got Love\u2019, keilde meermaals de tent in dat de blues een baby heeft en dat die rock-\u2018n-roll noemt. Hij die zijn weg vervolgd met hits als \u2018Einstein Brain\u2019 en \u2018Living For The Weekend\u2019. Divergerend met ballades als \u2018Nothing Else To Do\u2019, met Senne Guns, ja die van de \u2018Zeg eens\u2026wauw\u2019-show op toetsen, \u2018The Worst Is Yet To Come\u2019, en de Admiraal vindt ook zijn gading in \u2018Bad Year For Rock \u2018n\u2019 Roll \u00e9n werd \u2018Rags \u2018n\u2019 Run\u2019, dat werd ingekleurd met Feebee\u2019s bluesharp. Laurens \u2018Lokko\u2019 Billiet op drums en Tim Coenen op bas vergezellen Freebee in de \u2018Uptown\u2019 tent\u2026en toen gingen de hemelsluizen open\u2026 Popa Chubby annuleerde om gezondheidsredenen jammer genoeg last-minute zijn tour voor de komende weken. Helaas dus ook geen bezoek aan Blues Peer voor hem. Gelukkig kon de organisatie op deze korte termijn toch nog een meer dan waardige vervanger strikken.  Thorbj\u00f8rn Risager, die geboren werd in Gundso, Denemarken, kwam zowaar overgevlogen. Hij die studeerde aan het Rhythmic Conservatorium in Kopenhagen. Zijn sound situeert zich ergens tussen blues, soul, R&B, rock en zelfs enige jazzarrangementen zijn hem niet vaak niet zo vreemd. Met zijn zuiders vocaal accent en met een vleugje beklijvende resonantie knalde de swampy rocker \u2018If You Wanna Leave\u2019 meteen door de Club Mississippi. Joachim mag lustig soleren in songs als \u2018Come On In\u2019, was de titeltrack van die nieuwe plaat \u2018Navigation Blues\u2019 een zeldzame ballade, en mocht Emil zijn vingerzettingen neerplaten op zijn klavier voor de boogiewoogie song \u2018Never Givin\u2019 In\u2019 .Met \u2018Hold My Lover Tight\u2019 trokken we naar de diepe Delta om te bissen met \u2018Baby, Please Don\u2019t Go\u2019. Heerlijke set\u2026. Black Box Revelation, het Dilbeekse duo Paternoster (zang, gitaar) en drummer Van Dyck zijn gegroeid in hun rol als representanten van de Belgische rock-\u2018n-roll. Net zoals dit festival trouwens. Wie drie AB\u2019s kan vullen en Werchter moeiteloos inpakt, verdiend alvast zijn stek in Peer. Die instant klassieker \u2018Gloria\u2019 bleek ook hier de perfecte opener. De sfeer zat meteen, \u2018Tattooed Smiles\u2019, \u2018Gravity Blues\u2019, omdat dit een blues festival is \u00e9n \u2018War House\u2019, die opwindende sing along song. Dan was er nog die nieuwe singel \u2018Burn Me Down\u2019. Tijdens \u2018Blown Away\u2019 ging het gaspedaal er dan voor heel even af. Ja, voor heel even\u2026 ! Hypnotiserende gitaarriffs en beukende drumpartijen, het trademark van de band . Black Box Revelation blijven ook wij hier graag koesteren. Rauw en vurige set, het is zowaar hun trademark! D\u00e9 Belgische rootsiconen The Seatsniffers zijn terug van nooit weggeweest, en dit na twaalf jaar stilte. Walter Broes en zijn soulmates mochten afsluiten in de Club Mississippi. Met een mixture van rock-\u2018n-roll, rockabilly, een scheut soul en heel wat gut-bucket blues ge\u00efntroduceerd met een hoge dosis energie en bijhorende attitude, en dit in de originele oerbezetting met Walter Broes (zang, gitaar), Bop De Houwer (contrabas), Piet De Houwer (drums) en Roel Jacobs (saxofoon).  Een stomend setje rockabilly dat werd ingekleurd met nummers als \u2018Loudmouth\u2019, een swampy \u2018She Was A Cheat\u2019 en het extatische \u2018Cruch On You\u2019, een beetje country moet kunnen volgens Broes op een Bluesfest., als Bart Peeters hier mag staat\u2026 \u2018Arabian Love Call\u2019, met die heerlijke ska en reggae tunes, \u2018Castin\u2018 My Spell\u2019 met zijn Bo Diddley ritmiek en de rockabilly klassieker \u2018I Had It With That\u2019 uit 2006. Bedankt om te komen, bedankt om te blijven staan\u2026The Seatsniffers are still probably Belgium\u2019s best international roots rock band. Heuy Morgan werd bekend als frontman en drijvende kracht van de eclectische Amerikaanse raprockgroep Fun Lovin’ Criminals., een band die hij vormde met Brian Leiser en Steve Borgovini. Fun Lovin\u2019 Criminals, vooral bekend van de hit \u2018Scooby Snacks\u2019, bracht tussen 1996 en 2021 zes albums uit, en verkocht meer dan 10 miljoen platen. Huey besloot in 2021 de groep te verlaten, maar ging destijds niet in op de redenen achter zijn vertrek. Hij mocht dan weer afsluiten in een volgelopen \u2018Uptown!\u2019. Huey Morgen, die charismatische, authentieke en gepassioneerde artiest. De groove van Huey blijft aanstekelijk, en hij gaat op pad met een eerste solo-tournee. Openen doen ze steevast met Frank Sinatra\u2019s \u2018New York, New York\u2019, origineel van…<\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":22269,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[21],"tags":[35,66],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-22245","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-all-reviews","tag-blues-peer","tag-front"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":13,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/22245","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=22245"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/22245\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23649,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/22245\/revisions\/23649"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/22269"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=22245"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=22245"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=22245"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=22245"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=22245"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}