{"id":21793,"date":"2024-03-06T09:24:50","date_gmt":"2024-03-06T07:24:50","guid":{"rendered":"https:\/\/liveactsbelgium.com\/?p=21793"},"modified":"2025-06-15T15:15:17","modified_gmt":"2025-06-15T15:15:17","slug":"concert-review-hoover-iii-giac-taylor-dinsdag-05-maart-2024-cc-rene-magritte-lessines","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/?p=21793","title":{"rendered":"CONCERT REVIEW: HOOVER III – GIAC TAYLOR, dinsdag 05 maart 2024 – CC Ren\u00e9 Magritte, Lessines"},"content":{"rendered":"\n

Hoover III en Giac Taylor, dinsdag 05 maart 2024 – CC Ren\u00e9 Magritte, Lessines<\/p>\n\n\n\n

Toen Hoover III (uitgesproken als Hoover Three) klaar was met de release \u2018A Round Of Applause\u2019 in 2022, speelden ze wel vaker in een modus die heel wat rock en psycho-rock expandeerde. Dat was de opvolger van \u2018Water For The Frogs\u2019 van amper aan jaar eerder. LA psycho-kraut explorers Hoover III bevinden zich nu op het summum van hun performen met hun nieuwste release \u2018Pointe\u2019. Het is een pastoraal album dat verwijst naar het verleden, terwijl het zich uitstrekt naar een onbekende toekomst. De band rond spilfiguur zanger\/gitarist Bert Hoover is uitgegroeid tot een gigantisch ensemble. Samen met Kaz Mirblouk (bas & vocals), drummer Jon Modaff  en Paco Casanova op synthesizer vindt Hoover zijn weg in dit psychische muzikaal landschap. Heel wat psycho-rock uit de jaren 60, kosmische uitgestrektheid, progressieve folk en zelfs een vleugje country sijpelen door in het geluid.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Tekst: Philip Verhaege<\/p>\n\n\n\n

Fotoalbum: Hoover III\u00a0<\/a> –\u00a0\u00a0 Giac Taylor<\/a><\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Oorspronkelijk geboren als een solo-drummachineproject door Bert Hoover, is Hoover III nu ge\u00ebvolueerd naar zijn ware definitieve vorm. Een\u00a0 volwaardige band die bedreven is in het cre\u00ebren van hun eigen soort psychedelische spacerock. Met een knipoog naar hun voorgangers trotseert Hoover III de beheersing van een groove die zweeft tussen een kleurrijk moza\u00efek van geluiden dat culmineert in een vloedgolf van rauwe energie. Na de spacey intro \u2018Prom\u2019 knallen ze meteen met die overweldigende Krautrock van \u2018Guillotine\u2019 uit 2018,\u00a0 naadloos sloot de funky surfrocker \u2018The Runner\u2019 zich perfect aan, net zoals \u2018Control\u2019 dat pulseerde op een expirerende ritmiek, doorsneden met knappe gitaarriffs en gedempte orgelsneden.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

De losgeslagen grunge rocker Can’t You Hear Me Calling? stond in antithese met het folk-pop getinte \u2018The Tall Grass\u2019, een eerste single uit de langspeler \u2018Pointe\u2019 \u00e9n ging het gezwind naar het ge\u00ebxpandeerde en subtiele \u2018This Rock\u2019, een nummer dat zich hier vooral kenmerkte door een diepe basgroove en explodeerde naar een adempauze. Net zoals psychedelische rocker \u2018Reptile\u2019 uit de zelf titelende langspeler uit 2019 en \u2018Out Of Time\u2019. Kronkelende en zwevende psycho-rock zoals \u2018Melody\u2019 en \u2018The Ship That I Sail\u2019, dat misschien wel hun meest radiovriendelijke nummer is.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Net zoals Bird on a Wire\u2019, een nummer dat zich naar een gestaag momentum opbouwde en dat alweer die spatiale, psychedelische geluidseffecten effectueerde. Dit alles trouw aan de brein van het experimenteren, en dan was er nog die nooit ophoudende groove, met heel wat opwindend gitaarspel en vaak bizarre maar geweldige geluidseffecten. De band verkent het ook fenomenale tijdperk van die 60\u2019s psych bliss met \u2018Circling The Square\u2019 en een zeer uitgesponnen \u2018Destroya\u2019. Een slotakkoord dat gestaag ontplooide tot een spacerocker met opwindende gitaartunes. <\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

De in Los Angeles psych-kraut explorer Hoover III blijft zo’n opwindende act om te zien evolueren, en toch behouden ze hun eigen identiteit.<\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Giac Taylor<\/strong> is het soloproject van Panarisi Giacomo aka Romano Nervoso, een band dat wordt bestempeld als de uitvinder van de spaghetti-rock. Het begon allemaal in januari 2021, toen “il signore” Panarisi besloot te utiliseren van de “lockdown” en de gezondheidscrisis om zichzelf te isoleren in de studio in het gezelschap van zijn sidekick-geluidstechnicus Moorad Agjij. Hij cre\u00eberde in een summum het project dat hij altijd al wilde doen… een soloalbum opnemen in minder dan een week. Het concept was simpel. Sta in al vroegte op om liedjes te schrijven, die vervolgens worden opgenomen in de avond, allemaal voltooid in zeven dagen, vandaar de naam van het project \u2018One Week\/One Record\u2019. Uit al deze ervaring zijn vier albums geboren, \u2018First Of All… Fuck You\u2019 uit januari 2021 -maar officieel uitgebracht in februari 2023 op het Belgische label Milkshake Records-, \u2018Jesus Loves You But I Don’t\u2019 uit maart 2021, \u2018Dead Man Shoes\u2019 (juni 2021) en \u2018The Last Sicilian Standing\u2019 uit december 2021, dat werd opgenomen in minder dan 24 uur.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Op het podium wordt drummer\/vocalist Giac Taylor begeleidt door enkele ervaren muzikantenvrienden met bassist Diego Di Vito, gitarist Mick Carro Torres en Angelo Gruttadauria op keyboards en gitaar. Hun Psychedelisch begeesterde rocksound zit stevig in elkaar en de setlist werd gekruid met breedgebouwd songmateriaal.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Tussen de openingssong \u2018Dangerous\u2019 en de slotakkoorden van een wel zeer uitgesponnen \u2018Italian Abduction\u2019, een nummer dat is uitgegroeid tot hun signature song, accordeerde heel wat stevig en heavy werk. Naadloos ging het naar \u2018Armchair Warrior\u2019, het stemming wisselende \u2018Path Of Love\u2019 en het knallende \u2018The Witch\u2019. Van het aan trash metal grenzende \u2018The War Of The World\u2019 en \u2018Grim Reaper\u2019, met zijn heavy gitaarriffs, beukende drum en bonzende baslijnen ging naar \u2018May Satan Bless You\u2019 \u00e9n \u2018The Blame\u2019 een nummer waar Giac Taylor schijt en laks heeft aan iedereen. May Jesus bless your soul, guys\u2026<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Tekst: Philip Verhaege<\/p>\n\n\n\n

Fotoalbum: Hoover III\u00a0<\/a> –\u00a0\u00a0 Giac Taylor<\/a><\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>
<\/div>

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>

<\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Hoover III en Giac Taylor, dinsdag 05 maart 2024 – CC Ren\u00e9 Magritte, Lessines Toen Hoover III (uitgesproken als Hoover Three) klaar was met de release \u2018A Round Of Applause\u2019 in 2022, speelden ze wel vaker in een modus die heel wat rock en psycho-rock expandeerde. Dat was de opvolger van \u2018Water For The Frogs\u2019 van amper aan jaar eerder. LA psycho-kraut explorers Hoover III bevinden zich nu op het summum van hun performen met hun nieuwste release \u2018Pointe\u2019. Het is een pastoraal album dat verwijst naar het verleden, terwijl het zich uitstrekt naar een onbekende toekomst. De band rond spilfiguur zanger\/gitarist Bert Hoover is uitgegroeid tot een gigantisch ensemble. Samen met Kaz Mirblouk (bas & vocals), drummer Jon Modaff  en Paco Casanova op synthesizer vindt Hoover zijn weg in dit psychische muzikaal landschap. Heel wat psycho-rock uit de jaren 60, kosmische uitgestrektheid, progressieve folk en zelfs een vleugje country sijpelen door in het geluid. Tekst: Philip Verhaege Fotoalbum: Hoover III\u00a0 –\u00a0\u00a0 Giac Taylor Oorspronkelijk geboren als een solo-drummachineproject door Bert Hoover, is Hoover III nu ge\u00ebvolueerd naar zijn ware definitieve vorm. Een\u00a0 volwaardige band die bedreven is in het cre\u00ebren van hun eigen soort psychedelische spacerock. Met een knipoog naar hun voorgangers trotseert Hoover III de beheersing van een groove die zweeft tussen een kleurrijk moza\u00efek van geluiden dat culmineert in een vloedgolf van rauwe energie. Na de spacey intro \u2018Prom\u2019 knallen ze meteen met die overweldigende Krautrock van \u2018Guillotine\u2019 uit 2018,\u00a0 naadloos sloot de funky surfrocker \u2018The Runner\u2019 zich perfect aan, net zoals \u2018Control\u2019 dat pulseerde op een expirerende ritmiek, doorsneden met knappe gitaarriffs en gedempte orgelsneden. De losgeslagen grunge rocker Can’t You Hear Me Calling? stond in antithese met het folk-pop getinte \u2018The Tall Grass\u2019, een eerste single uit de langspeler \u2018Pointe\u2019 \u00e9n ging het gezwind naar het ge\u00ebxpandeerde en subtiele \u2018This Rock\u2019, een nummer dat zich hier vooral kenmerkte door een diepe basgroove en explodeerde naar een adempauze. Net zoals psychedelische rocker \u2018Reptile\u2019 uit de zelf titelende langspeler uit 2019 en \u2018Out Of Time\u2019. Kronkelende en zwevende psycho-rock zoals \u2018Melody\u2019 en \u2018The Ship That I Sail\u2019, dat misschien wel hun meest radiovriendelijke nummer is. Net zoals Bird on a Wire\u2019, een nummer dat zich naar een gestaag momentum opbouwde en dat alweer die spatiale, psychedelische geluidseffecten effectueerde. Dit alles trouw aan de brein van het experimenteren, en dan was er nog die nooit ophoudende groove, met heel wat opwindend gitaarspel en vaak bizarre maar geweldige geluidseffecten. De band verkent het ook fenomenale tijdperk van die 60\u2019s psych bliss met \u2018Circling The Square\u2019 en een zeer uitgesponnen \u2018Destroya\u2019. Een slotakkoord dat gestaag ontplooide tot een spacerocker met opwindende gitaartunes. De in Los Angeles psych-kraut explorer Hoover III blijft zo’n opwindende act om te zien evolueren, en toch behouden ze hun eigen identiteit. Giac Taylor is het soloproject van Panarisi Giacomo aka Romano Nervoso, een band dat wordt bestempeld als de uitvinder van de spaghetti-rock. Het begon allemaal in januari 2021, toen “il signore” Panarisi besloot te utiliseren van de “lockdown” en de gezondheidscrisis om zichzelf te isoleren in de studio in het gezelschap van zijn sidekick-geluidstechnicus Moorad Agjij. Hij cre\u00eberde in een summum het project dat hij altijd al wilde doen… een soloalbum opnemen in minder dan een week. Het concept was simpel. Sta in al vroegte op om liedjes te schrijven, die vervolgens worden opgenomen in de avond, allemaal voltooid in zeven dagen, vandaar de naam van het project \u2018One Week\/One Record\u2019. Uit al deze ervaring zijn vier albums geboren, \u2018First Of All… Fuck You\u2019 uit januari 2021 -maar officieel uitgebracht in februari 2023 op het Belgische label Milkshake Records-, \u2018Jesus Loves You But I Don’t\u2019 uit maart 2021, \u2018Dead Man Shoes\u2019 (juni 2021) en \u2018The Last Sicilian Standing\u2019 uit december 2021, dat werd opgenomen in minder dan 24 uur. Op het podium wordt drummer\/vocalist Giac Taylor begeleidt door enkele ervaren muzikantenvrienden met bassist Diego Di Vito, gitarist Mick Carro Torres en Angelo Gruttadauria op keyboards en gitaar. Hun Psychedelisch begeesterde rocksound zit stevig in elkaar en de setlist werd gekruid met breedgebouwd songmateriaal. Tussen de openingssong \u2018Dangerous\u2019 en de slotakkoorden van een wel zeer uitgesponnen \u2018Italian Abduction\u2019, een nummer dat is uitgegroeid tot hun signature song, accordeerde heel wat stevig en heavy werk. Naadloos ging het naar \u2018Armchair Warrior\u2019, het stemming wisselende \u2018Path Of Love\u2019 en het knallende \u2018The Witch\u2019. Van het aan trash metal grenzende \u2018The War Of The World\u2019 en \u2018Grim Reaper\u2019, met zijn heavy gitaarriffs, beukende drum en bonzende baslijnen ging naar \u2018May Satan Bless You\u2019 \u00e9n \u2018The Blame\u2019 een nummer waar Giac Taylor schijt en laks heeft aan iedereen. May Jesus bless your soul, guys\u2026 Tekst: Philip Verhaege Fotoalbum: Hoover III\u00a0 –\u00a0\u00a0 Giac Taylor<\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":21794,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[21],"tags":[48,66],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-21793","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-all-reviews","tag-cc-rene-magritte","tag-front"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":78,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/21793","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=21793"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/21793\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23657,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/21793\/revisions\/23657"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/21794"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=21793"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=21793"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=21793"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=21793"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=21793"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}