{"id":21024,"date":"2023-04-13T11:24:00","date_gmt":"2023-04-13T09:24:00","guid":{"rendered":"https:\/\/liveactsbelgium.com\/?p=21024"},"modified":"2025-06-15T15:15:38","modified_gmt":"2025-06-15T15:15:38","slug":"festival-review-swing-wespelaar-zaterdag-19-augustus-2023","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/?p=21024","title":{"rendered":"FESTIVAL REVIEW: SWING WESPELAAR, ZATERDAG 19 AUGUSTUS 2023"},"content":{"rendered":"\n

Swing Wespelaar, zaterdag 19 augustus 2023<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Swing Wespelaar, toonaangevend wanneer we de norm \u2018bluesfestival\u2019 declareren. Een arsenaal van doordachte bluestunes, met zijsprongetjes richting roots en soul. Een bonte mixture van jonge bands en formaties die na al die jaren wereldfaam hebben vergaart. Van The States, het UK naar Nederland en Duitsland\u2026een bont allegaartje van opwindende Blues For The People\u2026!<\/strong><\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Tekst en Fotoalbum<\/a>: Philip Verhaege<\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Luther’s <\/strong>is zowaar de enige Hollandse formatie op Swing Wespelaar. Een jonge band uit Leiden, een frisse wind doorheen het vaak donkere en jeugdige muziekmilieu. Uitstapjes naar Chicago, wat Deltablues en bluesrock, dit alles gerelateerd met eigen werk. Zanger\/gitarist Lothar Wijnvoord, bijgestaan door Joost Tonies (gitaar), Daan Tonies (bas) en Boris Weijers (drums) kwijten zich op dit vroege middaguur prima van hun taak. Lothar is gegroeid als zanger en bandleider \u00e9n ook die ritmesectie klinkt strak. Hoofdzakelijk heel wat soleerwerk met uitstapjes naar het vocale werk met songs als \u2018Driftin\u2019 Blues\u2019 en \u2018Love Time and Feeling\u2019. Een fijne opener waar het speelplezier zo van afdruipt\u2026<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Muddy What?<\/strong>, drie Duitse jonge muzikanten die traditionele blues vermengen met een moderne en frisse annotatie. De broer en zus Fabian (gitaar, vocals) en Ina Spang (gitaar, mandoline) behoren samen met Michi Lang (drums en bas) tot de energiekste muzikanten in Duitsland. Ze wonnen overtuigend de German Blues Challenge 2021 en werken sindsdien hard aan een muzikale carri\u00e8re. Hun muzikale hart klopt haast synkroon. Naast een volleerd gitarist, is Fabian ook een ontketende en expressieve zanger. Nummers als \u2018Spider Legs\u2019, de titeltrack van het nieuwe album gaat er hier dan ook vlotjes in. Ina soleerde met haar mandoline zelfs een verbluffende solo in \u2018Haven’t Seen You For a While\u2019, verrast met een wel zeer funky herwerking van Neil Young\u2019s \u2018Down By The River\u2019 \u00e9n was \u2018Spider Legs\u2019 een gaaf treffen met die titeltrack van een vierde nieuwe langspeler. Muddy What?, wanneer talent nuchtere authenticiteit ontmoet.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Blues en souldiva Kyla Brox<\/strong> was de terechte winnares van de European Blues Challenge 2019 op de Portugese Azoren. \u2018The finest female blues singer of her generation\u2019, had als winnares van de UK Blues Challenge 2018 dus ook de eer om haar thuisland tijdens de 2019 International Blues Challenge in Memphis te vertegenwoordigen. Kyla is de dochter van Victor Brox en begon met zingen in zijn destijds populaire band The Aynsley Dunbar Retaliation. In 2016 had Kyla dan een bescheiden succes met haar debuutplaat \u2018Throw Away\u2019. Het conveni\u00ebnt gitaarwerk van Paul Farr, de ge\u00efnspireerd baslijnen van Danny Blomeley en de strakke drums van Mark Warburton vormt de ideale ritmesectie. De ballade \u2018Pain & Glory\u2019, stond al vroeg in de set en is de titeltrack van haar release uit 2019. Brox divergeert met boogienummers als \u2018Bluesman\u2019s Child\u2019, een ode aan haar pas overleden vader en de bluesstandaard bluessong \u20183 6 5\u2019, dat meteen ook een eerste sing-along song werd in Wespelaar. Met haar immens stembereik zet Kyla ook \u2018Beautiful Day\u2019 in de steigers. Blues, een dosis funk, heel wat soul en gospel zijn haast accuraat in haar set. De toon was gezet voor wat een fijne dag boordevol gave muziek zou worden.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Mark Hummel<\/strong>, genomineerd voor een Grammy Award en winnaar van twee Blues Music Awards, begon in 1970 mondharmonica te spelen en wordt beschouwd als een van de belangrijkste bluesharmonicaspelers van zijn generatie. Hij werd geboren in New Haven, Connecticut maar groeide op in Los Angeles, CA. Hummel begon professioneel te performen na zijn verhuis in de vroege jaren \u201970  naar de San Fancisco Bay Area. Hij was jarenlang bandleider bij de band The Blues Survivors en is dus werkelijk een blues survivor. In de afgelopen drie decennia ontwikkelde Mark Hummel zijn eigen handelsmerk, de harmonica. <\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Een subtiele combinatie van frasering en resonerende interacties. Zo ook hier in Wespelaar op een vroege en zonovergoten middag, en begeleidt door het Finse Tomi Leino Trio. Kan er nu echt niet eens wolk voor de zon komen, vraagt Hummel zelf laconiek. Maar Hummel en soulmates presenteren een divergente set. Het gaat van de West Coast met nummers als \u2018I\u2019m Hooked\u2019 uit 1977, \u2018Blues Stop Knockin\u2019 (At My Door), origineel van Al Ferrier \u00e9n verstedelijkte Chicago blues met \u2018Double Trouble\u2019, gecrediteerd Otis Rush. Hij bewierookt zelf de Britse bluesboom met Peter Green\u2019s \u2018Stop Messin\u2019 Around\u2019. Mark Hummel & Band, dat is een garantie voor een opwindende taste van klassieke Chicago\/West Coast\/Jump Blues.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Ook de Texaan John \u2018Del Toro\u2019 Richardson <\/strong>groeide op in een muzikale familie. Zijn Mexicaanse oma speelde samen met haar broers en zussen in een rondreizende mariachi band. Zijn ooms speelde vaak op familiebijeenkomsten en dat alles was de aanleiding voor John om de gitaar in handen ten nemen kort na de eeuwwisseling. Hij luisterde naar Motown, R&B en klassieke rock, maar zodra hij de blues ontdekte wist hij meteen dat hij zijn plaats had gevonden in deze muzikale wereld. Inmiddels heeft ook hij een unieke en veelzijdige sound ontwikkeld. Hij opende hier met \u2018Can\u2019t Run From Love\u2019, uit de langspeler \u2018Tengo Blues\u2019 uit 2015 en de strakke rocker \u2018Love If You Want\u2019. En dat vormde nu net de basis voor de Texas bluesrocker \u2018Get Me Back To Texas\u2019. Het werd zelfs nog gekker met het mariachi ge\u00efnfluenceerde \u2018The Moment\u2019. Het zweterige \u2018Wild Ride\u2019 was een roetsjbaan van Texas ge\u00efnfluenceerde gitaarriffs. John \u2018Del Toro\u2019 Richardson, heerlijke Texicana! Een smeltkroes van Texas blues en Mexicaanse tunes\u2026.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Laurence Jones<\/strong> stond vrij hoog geprogrammeerd op zaterdag. Hij die werd geboren op 13 februari 1992 in Liverpool. Op zijn zevende leerde Jones klassieke gitaar, maar de platencollectie van zijn vader boeide hem blijkbaar meer. Hij raakte ge\u00efnspireerd door de bluessound, kreeg een Gibson Les Paul \u00e9n had in zijn tienerjaren met Free Beer een eigen coverband. Niet veel later vormde hij een blues trio en trok naar de universiteit in Birmingham. Maar in plaats van zijn eindexamen succesvol af te ronden, trok Jones op tournee met Johnny Winter en Walter Trout. Het begin van iets moois. Jones is een gitaarwizard, strooit gretig met zijn gitaarriffs en zet \u2018You\u2019re Not Alone\u2019 in de stellage. Als een bliksemschicht raast hij door zijn setlist, heel wat gearticuleerde solo\u2019s raaskallen voorbij. Explosiviteit met \u2018Anywhere With Me\u2019 uit het album \u2018Destination Unknown\u2019 \u00e9n \u2018Lonely Road\u2019, wat vari\u00ebrend met het stemming wisselende \u2018Lost Broken\u2019. Laurence Jones, de personificatie van die typerende Britse bluesrock !<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Keeshea Pratt Band <\/strong>mochten het gordijn achter zich dichtrekken op zaterdagavond. Keeshea komt uit Houston, Texas maar heeft haar muzikale ziel verpast aan die old-school soul sound. Ze won in januari 2018 de \u201834e Annual International Blues Challenge\u2019 in Memphis, Tennessee als \u2018Best Band\u2019, wat haar carri\u00e8re uiteraard een serieuze bootst meegaf. Haar sound diversifieert zich ergens tussen blues, gospel en uiteraard knappe en opwindende soul. Met \u2018Home To Mississippi\u2019 zet ze hier meteen een statement. Anna-Lee had het voorspeld\u2026de eerste rijen worden 12-meter achteruitgeslagen. En ze kreeg verdomd gelijk! Maar dat wisten wij al langer, we ontmoetten Keeshea enkele jaren terug in Chicago. \u2018Can\u2019t Stop Now\u2019 was een beklijvende soul chapiter. \u2018Have A Good Time Y\u2019All\u2019 dan weer lekker doorspekte Chicago blues. En Pratt bouwde een Mardi Grass feestje met de medley \u2018My Babe\u2019, \u2018When The Saints Go Marching In\u2019 en Rockin\u2019 Sidney\u2019s \u2018Don\u2019t Mess With My Toot Toot\u2019. En de slowblues song \u2018In The Mood\u2019 kleurde flarden \u2018The Thrill Is Gone\u2019. Haar song \u2018Have a Good Time Y\u2019all\u2019 divergeerde dan weer met \u2018The Blues Is Alright\u2019\u2026. Als een koter zo blij, stond Keeshea Pratt zich te amuseren in Wespelaar. Hell yeah!<\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n

Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/a><\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n
<\/div>

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>

<\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Swing Wespelaar, zaterdag 19 augustus 2023 Swing Wespelaar, toonaangevend wanneer we de norm \u2018bluesfestival\u2019 declareren. Een arsenaal van doordachte bluestunes, met zijsprongetjes richting roots en soul. Een bonte mixture van jonge bands en formaties die na al die jaren wereldfaam hebben vergaart. Van The States, het UK naar Nederland en Duitsland\u2026een bont allegaartje van opwindende Blues For The People\u2026! Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege Luther’s is zowaar de enige Hollandse formatie op Swing Wespelaar. Een jonge band uit Leiden, een frisse wind doorheen het vaak donkere en jeugdige muziekmilieu. Uitstapjes naar Chicago, wat Deltablues en bluesrock, dit alles gerelateerd met eigen werk. Zanger\/gitarist Lothar Wijnvoord, bijgestaan door Joost Tonies (gitaar), Daan Tonies (bas) en Boris Weijers (drums) kwijten zich op dit vroege middaguur prima van hun taak. Lothar is gegroeid als zanger en bandleider \u00e9n ook die ritmesectie klinkt strak. Hoofdzakelijk heel wat soleerwerk met uitstapjes naar het vocale werk met songs als \u2018Driftin\u2019 Blues\u2019 en \u2018Love Time and Feeling\u2019. Een fijne opener waar het speelplezier zo van afdruipt\u2026 Muddy What?, drie Duitse jonge muzikanten die traditionele blues vermengen met een moderne en frisse annotatie. De broer en zus Fabian (gitaar, vocals) en Ina Spang (gitaar, mandoline) behoren samen met Michi Lang (drums en bas) tot de energiekste muzikanten in Duitsland. Ze wonnen overtuigend de German Blues Challenge 2021 en werken sindsdien hard aan een muzikale carri\u00e8re. Hun muzikale hart klopt haast synkroon. Naast een volleerd gitarist, is Fabian ook een ontketende en expressieve zanger. Nummers als \u2018Spider Legs\u2019, de titeltrack van het nieuwe album gaat er hier dan ook vlotjes in. Ina soleerde met haar mandoline zelfs een verbluffende solo in \u2018Haven’t Seen You For a While\u2019, verrast met een wel zeer funky herwerking van Neil Young\u2019s \u2018Down By The River\u2019 \u00e9n was \u2018Spider Legs\u2019 een gaaf treffen met die titeltrack van een vierde nieuwe langspeler. Muddy What?, wanneer talent nuchtere authenticiteit ontmoet. Blues en souldiva Kyla Brox was de terechte winnares van de European Blues Challenge 2019 op de Portugese Azoren. \u2018The finest female blues singer of her generation\u2019, had als winnares van de UK Blues Challenge 2018 dus ook de eer om haar thuisland tijdens de 2019 International Blues Challenge in Memphis te vertegenwoordigen. Kyla is de dochter van Victor Brox en begon met zingen in zijn destijds populaire band The Aynsley Dunbar Retaliation. In 2016 had Kyla dan een bescheiden succes met haar debuutplaat \u2018Throw Away\u2019. Het conveni\u00ebnt gitaarwerk van Paul Farr, de ge\u00efnspireerd baslijnen van Danny Blomeley en de strakke drums van Mark Warburton vormt de ideale ritmesectie. De ballade \u2018Pain & Glory\u2019, stond al vroeg in de set en is de titeltrack van haar release uit 2019. Brox divergeert met boogienummers als \u2018Bluesman\u2019s Child\u2019, een ode aan haar pas overleden vader en de bluesstandaard bluessong \u20183 6 5\u2019, dat meteen ook een eerste sing-along song werd in Wespelaar. Met haar immens stembereik zet Kyla ook \u2018Beautiful Day\u2019 in de steigers. Blues, een dosis funk, heel wat soul en gospel zijn haast accuraat in haar set. De toon was gezet voor wat een fijne dag boordevol gave muziek zou worden. Mark Hummel, genomineerd voor een Grammy Award en winnaar van twee Blues Music Awards, begon in 1970 mondharmonica te spelen en wordt beschouwd als een van de belangrijkste bluesharmonicaspelers van zijn generatie. Hij werd geboren in New Haven, Connecticut maar groeide op in Los Angeles, CA. Hummel begon professioneel te performen na zijn verhuis in de vroege jaren \u201970  naar de San Fancisco Bay Area. Hij was jarenlang bandleider bij de band The Blues Survivors en is dus werkelijk een blues survivor. In de afgelopen drie decennia ontwikkelde Mark Hummel zijn eigen handelsmerk, de harmonica. Een subtiele combinatie van frasering en resonerende interacties. Zo ook hier in Wespelaar op een vroege en zonovergoten middag, en begeleidt door het Finse Tomi Leino Trio. Kan er nu echt niet eens wolk voor de zon komen, vraagt Hummel zelf laconiek. Maar Hummel en soulmates presenteren een divergente set. Het gaat van de West Coast met nummers als \u2018I\u2019m Hooked\u2019 uit 1977, \u2018Blues Stop Knockin\u2019 (At My Door), origineel van Al Ferrier \u00e9n verstedelijkte Chicago blues met \u2018Double Trouble\u2019, gecrediteerd Otis Rush. Hij bewierookt zelf de Britse bluesboom met Peter Green\u2019s \u2018Stop Messin\u2019 Around\u2019. Mark Hummel & Band, dat is een garantie voor een opwindende taste van klassieke Chicago\/West Coast\/Jump Blues. Ook de Texaan John \u2018Del Toro\u2019 Richardson groeide op in een muzikale familie. Zijn Mexicaanse oma speelde samen met haar broers en zussen in een rondreizende mariachi band. Zijn ooms speelde vaak op familiebijeenkomsten en dat alles was de aanleiding voor John om de gitaar in handen ten nemen kort na de eeuwwisseling. Hij luisterde naar Motown, R&B en klassieke rock, maar zodra hij de blues ontdekte wist hij meteen dat hij zijn plaats had gevonden in deze muzikale wereld. Inmiddels heeft ook hij een unieke en veelzijdige sound ontwikkeld. Hij opende hier met \u2018Can\u2019t Run From Love\u2019, uit de langspeler \u2018Tengo Blues\u2019 uit 2015 en de strakke rocker \u2018Love If You Want\u2019. En dat vormde nu net de basis voor de Texas bluesrocker \u2018Get Me Back To Texas\u2019. Het werd zelfs nog gekker met het mariachi ge\u00efnfluenceerde \u2018The Moment\u2019. Het zweterige \u2018Wild Ride\u2019 was een roetsjbaan van Texas ge\u00efnfluenceerde gitaarriffs. John \u2018Del Toro\u2019 Richardson, heerlijke Texicana! Een smeltkroes van Texas blues en Mexicaanse tunes\u2026. Laurence Jones stond vrij hoog geprogrammeerd op zaterdag. Hij die werd geboren op 13 februari 1992 in Liverpool. Op zijn zevende leerde Jones klassieke gitaar, maar de platencollectie van zijn vader boeide hem blijkbaar meer. Hij raakte ge\u00efnspireerd door de bluessound, kreeg een Gibson Les Paul \u00e9n had in zijn tienerjaren met Free Beer een eigen coverband. Niet veel later vormde hij een blues trio en trok naar de universiteit in Birmingham. Maar in plaats van zijn eindexamen succesvol af te ronden, trok Jones op tournee met Johnny Winter en Walter Trout. Het begin van iets moois. Jones is een gitaarwizard, strooit gretig met zijn gitaarriffs en zet \u2018You\u2019re Not Alone\u2019 in de stellage. Als een bliksemschicht raast hij door zijn setlist, heel wat gearticuleerde solo\u2019s raaskallen voorbij. Explosiviteit met \u2018Anywhere With Me\u2019 uit het album \u2018Destination Unknown\u2019 \u00e9n \u2018Lonely Road\u2019, wat vari\u00ebrend met het stemming wisselende \u2018Lost Broken\u2019. Laurence Jones, de personificatie van die typerende Britse bluesrock ! Keeshea Pratt Band mochten het gordijn achter zich dichtrekken op zaterdagavond. Keeshea komt uit Houston, Texas maar heeft haar muzikale ziel verpast aan die old-school soul sound. Ze won in januari 2018 de \u201834e Annual International Blues Challenge\u2019 in Memphis, Tennessee als \u2018Best Band\u2019, wat haar carri\u00e8re uiteraard een serieuze bootst meegaf. Haar sound diversifieert zich ergens tussen blues, gospel en uiteraard knappe en opwindende soul. Met \u2018Home To Mississippi\u2019 zet ze hier meteen een statement. Anna-Lee had het voorspeld\u2026de eerste rijen worden 12-meter achteruitgeslagen. En ze kreeg verdomd gelijk! Maar dat wisten wij al langer, we ontmoetten Keeshea enkele jaren terug in Chicago. \u2018Can\u2019t Stop Now\u2019 was een beklijvende soul chapiter. \u2018Have A Good Time Y\u2019All\u2019 dan weer lekker doorspekte Chicago blues. En Pratt bouwde een Mardi Grass feestje met de medley \u2018My Babe\u2019, \u2018When The Saints Go Marching In\u2019 en Rockin\u2019 Sidney\u2019s \u2018Don\u2019t Mess With My Toot Toot\u2019. En de slowblues song \u2018In The Mood\u2019 kleurde flarden \u2018The Thrill Is Gone\u2019. Haar song \u2018Have a Good Time Y\u2019all\u2019 divergeerde dan weer met \u2018The Blues Is Alright\u2019\u2026. Als een koter zo blij, stond Keeshea Pratt zich te amuseren in Wespelaar. Hell yeah! Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":21026,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[21],"tags":[113],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-21024","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-all-reviews","tag-swing-wespelaar"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":21,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/21024","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=21024"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/21024\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23679,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/21024\/revisions\/23679"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/21026"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=21024"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=21024"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=21024"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=21024"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=21024"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}