{"id":20606,"date":"2023-04-13T11:22:00","date_gmt":"2023-04-13T09:22:00","guid":{"rendered":"https:\/\/liveactsbelgium.com\/?p=20606"},"modified":"2025-06-15T15:15:56","modified_gmt":"2025-06-15T15:15:56","slug":"festival-review-blues-peer-zondag-mei-2023","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/?p=20606","title":{"rendered":"FESTIVAL REVIEW: BLUES PEER, ZONDAG 28 MEI 2023"},"content":{"rendered":"\n

Een zonovergoten en uitverkocht Blues Peer genoot van heel wat muzikaliteit…<\/strong><\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Na een volgepakt en gratis toegankelijke Peerse Feesten, was ook de zaterdag editie een succesverhaal. Peerse Feesten staat eigenlijk wat los van het Blues Fest. Net dat geeft de organisatie in de toekomst de gelegenheid om wat ruimer te gaan programmeren. Het waren net die feesten die in de jaren \u201980 de aanleiding waren tot het wereldberoemde blues festival. Stijn Meuris en zijn Noordkaap speelde op vrijdag werkelijk de tent plat. Ook op zondag liep het festivalterrein aan de Deusterkapel vol. De frigo\u2019s waren gevuld, de vaten aangesloten, dag drie van een tweede vernieuwde editie Blues Peer kondigde zich aan.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Tekst: Philip Verhaege<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Fotoalbum:<\/a> Walter Vanheuckelom<\/strong><\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Blues is \u2018The Healer\u2019 zong ooit John Lee Hooker in 1989. En dit is eigenlijk van toepassing op Nico Goethals. Malvin Moskelez is het nom de plume van Nico Goethals, die zijn artiestennaam ontleed aan zijn beide grootmoeders: Malvina Tweckhuizen en Tatiana Moskalez. Malvin Moskelez ft. Steven De Bruyn <\/strong>mochten dus de zondag editie openen in de Mississippi Club Stage.Malvin was een van de best bewaarde geheimen in onze bluesscene. Tot vandaag dus\u2026! Twintig jaar geleden werd Nico met zijn motorfiets van de weg gereden door een dronken bestuurder. Een lange revalidatie na een beenamputatie was helaas zijn deel. Maar hij bleef niet bij de pakken zitten en begon met schrijven van pakkende nummers. Nu had Malvin voor de gelegenheid Steven De Bruyn uitgenodigd. Dit duo had ook in enkele dagen Malvins debuutplaat \u2018For The Beauty Kept Inside\u2019 ingeblikt. We kregen een voorsmaakje van dit leuke hebbeding. Nummers als \u2018Ghost\u2019, \u2018She Said\u2019, \u201cyou van be anything, anything you want\u201d, als je maar in jezelf gelooft \u00e9n \u2018To Wild Flowers\u2019  werden ge\u00efntroduceerd door Malvins akoestische gitaar en Steven De Bruyn innemende bluesharp. Geen toeters en bellen voor Malvin Moskelez ft. Steven De Bruyn, maar rechttoe rechtaan knappe blues in de Club Mississippi !<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

G. Roots Gospelkoor <\/strong>was vorig jaar al te gast op Blues Peer. Ze lieten toen een diepe indruk na. De Mainstage Stage werd haast getransformeerd tot een gospelkerk. Het geloof verkondigen door muziek. Hallelujah\u2026! \u2018O Happy Days\u2019 en \u2018Stand By Me\u2019 gingen er lekker in. \u2018This Little Light Of Mine\u2019 had een hiphop vibe. Black Gospel geserveerd door een Nederlands topkoor. Het evangelie en de blijde boodschap van Jezus was hierbij verkondigd.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Doghouse Sam & His Magnatones, <\/strong>een van Vlaanderens meest opwindende roots en bluesband. Het afgelopen decennia heeft Doghouse Sam & His Magnatones een unieke reputatie opgebouwd. In een ver verleden wonnen ze de Belgian Blues Challenge in 2014, en eindigden tweede op de European Blues Callenge van 2015. Met zijn \u2018slapping bass\u2019 neemt Martin Ubaghs het voortouw. De strakke drumslagen van Franky Gomez zijn het geprolongeerde voor Doghouse Sam\u2019s a.k.a. Wouter Gielis melodische gitaarriffs, opwindende bluesharp en gruizige stem. Met een intens en doorleeft gevoel wervelen ze door hun setlist. Ze gaan zelfs even \u2018back to basic\u2019 met nummers als \u2018Back In The Ring\u2019, \u2018Step It Up\u2019 en \u2018Going Mad\u2019.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Met Cam Cole <\/strong>hadden we al vrij vroeg in de middag een eerste ontdekking. Een one-man band die sterk is be\u00efnvloed door folk, Delta blues, rock-\u2018n-roll en een vleugje grunge. Een singer-songwriter pur-sang, een new age traveler die buskende blues produceerde in de straten van Londen. Footdrums en zijn gitaarsnaren! Met deze simplistische instrumentatie hypnotiseerde Cam Cole ons. Het overweldigende \u2018New Age Blues\u2019, het Delta blues en grung begeesterde \u2018Truth Be Told\u2019 en  het extatische \u2018Mama and You Know\u2019 en \u2018Vibes\u2019 waren wonderlijke vertolkingen. Right on!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Brian Templeton Blues Band <\/strong>is on the route. Brian Templeton, een pijler van de Boston-scene, zingt en speelt mondharmonica sinds 1989. Met een ritmesectie van en met Umberto Porcaro op gitaar, Bird Steven (bas) en drummer Nico Vanhove had bij Blues Per al snel op de hand. Templeton blijft een van onze favoriete zangers sinds het ontstaan van The Radio Kings. Wat een stemintonatie heeft Brian, en wat een vertolkingen waren songs als \u2018Sugar Girl\u2019, \u2018Shame Shame\u2019 en \u2018I Know You Now\u2019 wel niet. En dan was er nog onze favoriete Radio Kings song \u2018It Ain\u2019t Easy\u2019\u2026.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Gitaarwizard Eric Stekel <\/strong>heeft met \u2018The Steakhouse Sessions: Vol.1\u2019 in de rekken. En dat hebben we op Blues Peer geweten. Stekel is inmiddels een proteg\u00e9 in de bluesrockwereld. Hij staat meer dan twee decennia op een podium. Zijn grote doorbraak kwam er op 12-jarige leeftijd toen blueslegende John Mayall hem uitnodigde voor zijn Europese tournee. Twaalf albums verder is Eric Stekel nog steeds een graag gezien gast. Als een vloedgolf strooit hij zijn gitaarriffs over de Deusterkapel. \u2018Tennessee\u2019 is een geestdriftige bluesrocker, en was net zoals de boogierocker \u2018Take My Love To Town\u2019 en het meer toegankelijkere \u2018Solid Ground\u2019 voorsmaakjes uit die nieuwe langspeler. Bij ZZ Top haalde hij zelfs even \u2018Waiting For The Bus\u2019 van onder het stof. Knappe set..!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Robert Jon & The Wreck <\/strong>zijn alweer in het land. Populair als ze zijn mochten ze ook hier niet ontbreken. De band ontving heel wat wereldwijde lofbetuigingen van rockliefhebbers, muziekorganisaties en media sinds ze in 2011 in Orange County, Californi\u00eb werden opgericht door de getalenteerde Robert Jon Burrison. Niet veel later was de debuutplaat \u2018Fire Started\u2019 een succesverhaal. Sindsdien gaat het crescendo met hun muzikaliteit. Na het briljante 2020-album \u2018Last Light On The Highway\u2019 had de band met \u2018Shine A Light On Me Brother\u2019 een dijk van een plaat te promoten. Dit jaar hadden ze ook de liveplaat \u2018At The Ancienne Belgique\u2019 in de aanbieding. De ruwe song en Jons in whisky gedrenkte vocalen zijn de basis voor die ge\u00ebigende sound. Drummer Andrew Espantman, Warren Murrel (keys), Henry James (leadgitaar) en bassist Warren Murrel vormen The Wrecks. Ze knallen zoals wel vaker, begeesteren ons met Southern rocker als \u2018Pain No More\u2019, het melodieuze \u2018Do You Remember\u2019 en \u2018She\u2019s A Fighter\u2019, net zoals met \u2018Waiting For Your Man\u2019 en de pianoballade \u2018Cold Night\u2019. See you soon, guys\u2026<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

De Irish folk singer-songwriter Luka Bloom <\/strong>was misschien wel de grootste verrassing van de dag. Met een ingetogen virtuositeit neemt hij ons zo bij het nekvel. Een aangenaam contrast met de haevy sound van Robert Jon en zijn Wreck. Als ervaren troubadour staat hij ontspannen op een podium. Met het hart van een dichter en de ziel van een rockster wordt Luka Bloom beschouwd als een van de meest gerespecteerde hedendaagse folk artiesten van Ierland. Hij fladdert mateloos doorheen zijn setlist. Het is net of hij blijft zich heruitvinden. Zijn  gitaar is zijn muze, een muze die hij liefheeft, een bezieling zonder effecten. Enkele zijn warme stem, zes snaren en zijn verhalen. Een gevarieerde set, die thuishoort in een livingroom concert reeks, en toch krijgt hij Blues Peer stil.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

The Devon Allman Project <\/strong>was d\u00e9 vervangings-act voor Samantha Fish, die later dit jaar Peer zal veroveren en waarschijnlijk meer dan zal verleiden. Blues Music Award winner, singer-songwriter\/gitarist Devon Allman zet niet alleen de erfenis van The Allman Brothers voort, hij cre\u00ebert ook zijn eigen erfgoed. Hij groeide op bij zijn moeder, begon als tiener muziek te spelen en was zestien toen hij zijn vader Gregg voor het eerst ontmoette. Niet veel later nodigde Gregg zijn zoon uit om op pad te gaan met The Allman Brothers Band, tijdens de Dreamstour van de band in de zomer van 1989. De muzikale weg was geplaveid. Een bescheiden Devon laat zich omringen door Bob Friezdema op toetsen. Devon omarmt nummers als \u2018Sahara\u2019, \u2018Southern Rain\u2019 en \u2018Dreams\u2019. En dit na een uitgesponnen instrumentale intro. Zijn hele showcase voelde hier aan als een grote jamsessie. Een sessie die net genoeg doorkneed was om een \u200b\u200bgeneratie-tartend publiek samen te brengen.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

De Franse soulster Ben L\u2019Oncle Soul <\/strong>was ook voor een nobele onbekende.Benjamin Duterde is afkomstig uit Tours, niet zo heel var van Parijs. Onderlegt als hij is, is hij die Franse tongval ontgroeid. Ben cre\u00ebert zijn eigen universum. Eentje dat barst van soul en knappe R&B. Bekend bij het grote publiek dankzij zijn gedurfde covers als \u2018Seven Nation Army\u2019, hier de openigsong, bracht Ben L’Oncle Soul tien jaar geleden een eerste album uit. \u2018Red Mango\u2019, zijn vijfde langspeler is opgenomen in Californi\u00eb. Met een overduidelijke liefde voor labels als Motown waren nummers als \u2018There\u2019s a Light\u2019, met zijn Ska-vibe, de soulballade \u2018Is It You\u2019 en \u2018The Greatest\u2019, dat ons onverwijld deed terugdenken aan een jonge Al Green, knappe retrosongs.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Sugaray Rayford <\/strong>stond hier vorig jaar ook geprogrammeerd. De Teddybeer van de blues, wiens vocale spreidingen werden gevormd op zevenjarige leeftijd in de plaatselijke kerk, waar hij naast heel wat gospelsongs ook de drumsticks leerde hanteren, is een geliefd artiest. Sugaray heeft zijn hart verpand aan de blues en die vintage soulsound. Met zijn grootschalig stemtimbre en aanporrende danspasjes zette hij samen met zijn band de Mississsippi Club tent alweer \u2018on fire\u2019. Werd het funky met \u2018Urban Gypsys\u2019 en blues met \u2018Aun\u2019t Kizzy\u2019s Boys\u2019. De sfeer zat meteen gebeiteld en met het swingende \u2018Big Legs, Short Skirts\u2019 en \u2018Gonna Lift You Up\u2019 leerde Rayford zijn fanbase wat feesten is. Bij de soulballade \u2018Don\u2019t Regret A Mile\u2019 ging het gaspedaal er voor het eerst even af. Ja, voor even\u2026!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

De magische band The Waterboys<\/strong> mochten het gordijn achter zich dichtrekken. De band rond de Schotse spilfiguur\/singer-songwriter Mike Scott werd opgericht in 1983. Hij is trouwens het enige origineel overgebleven bandlid. In datzelfde jaar verscheen de zelf-titelende debuutplaat \u2018The Waterboys\u2019. Vorig jaar hadden ze de langspeler \u2018All Souls Hill\u2019 te promoten, de opvolger van \u2018Good Luck, Seeker\u2019. De band is met \u2018All Souls Hill\u2019 een nieuwe muzikale weg in geslagen. Een afwijking van die organische Celtic folkrock die we van de band wel gewend waren. Scott is nooit vies geweest om een politieke mening en hij expliceert dit alles ook graag in zijn lyrics. Samen met het verdwijnen van de Ierse sidekick- en fiddler virtuoos Steve Wickham, die meer dan twintig jaar bandlid was bij The Boys, is ook dat Ierse folkrock gevoel wat verdwenen. De band opende haast traditiegetrouw met de bluesrocker \u2018Where The Action Is\u2019. Mike nam al snel plaats achter zijn keyboard voor de glam-rocker \u2018This Is The Sea\u2019 uit 1985 en het swingende \u2018A Girl Called Johnny\u2019, met zijn geweldige sax-outro. \u2018Fisherman\u2019s Blues\u2019, die wel nog vol Keltische charme zat en de rootssong \u2018How Long Will I Love You\u2019 en de sing along song \u2018The Whole Of The Moon\u2019 waren excellent nummers van een al even schitterend concert. Mike Scott is nog steeds die innovatieve en ingenieuze vocale dichter. The Waterboys, een geweldige band\u2026!<\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n

Tekst: Philip Verhaege<\/p>\n\n\n\n

Fotoalbum<\/a>: Walter Vanheuckelom<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n
<\/div>

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>

<\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Een zonovergoten en uitverkocht Blues Peer genoot van heel wat muzikaliteit… Na een volgepakt en gratis toegankelijke Peerse Feesten, was ook de zaterdag editie een succesverhaal. Peerse Feesten staat eigenlijk wat los van het Blues Fest. Net dat geeft de organisatie in de toekomst de gelegenheid om wat ruimer te gaan programmeren. Het waren net die feesten die in de jaren \u201980 de aanleiding waren tot het wereldberoemde blues festival. Stijn Meuris en zijn Noordkaap speelde op vrijdag werkelijk de tent plat. Ook op zondag liep het festivalterrein aan de Deusterkapel vol. De frigo\u2019s waren gevuld, de vaten aangesloten, dag drie van een tweede vernieuwde editie Blues Peer kondigde zich aan. Tekst: Philip Verhaege Fotoalbum: Walter Vanheuckelom Blues is \u2018The Healer\u2019 zong ooit John Lee Hooker in 1989. En dit is eigenlijk van toepassing op Nico Goethals. Malvin Moskelez is het nom de plume van Nico Goethals, die zijn artiestennaam ontleed aan zijn beide grootmoeders: Malvina Tweckhuizen en Tatiana Moskalez. Malvin Moskelez ft. Steven De Bruyn mochten dus de zondag editie openen in de Mississippi Club Stage.Malvin was een van de best bewaarde geheimen in onze bluesscene. Tot vandaag dus\u2026! Twintig jaar geleden werd Nico met zijn motorfiets van de weg gereden door een dronken bestuurder. Een lange revalidatie na een beenamputatie was helaas zijn deel. Maar hij bleef niet bij de pakken zitten en begon met schrijven van pakkende nummers. Nu had Malvin voor de gelegenheid Steven De Bruyn uitgenodigd. Dit duo had ook in enkele dagen Malvins debuutplaat \u2018For The Beauty Kept Inside\u2019 ingeblikt. We kregen een voorsmaakje van dit leuke hebbeding. Nummers als \u2018Ghost\u2019, \u2018She Said\u2019, \u201cyou van be anything, anything you want\u201d, als je maar in jezelf gelooft \u00e9n \u2018To Wild Flowers\u2019  werden ge\u00efntroduceerd door Malvins akoestische gitaar en Steven De Bruyn innemende bluesharp. Geen toeters en bellen voor Malvin Moskelez ft. Steven De Bruyn, maar rechttoe rechtaan knappe blues in de Club Mississippi ! G. Roots Gospelkoor was vorig jaar al te gast op Blues Peer. Ze lieten toen een diepe indruk na. De Mainstage Stage werd haast getransformeerd tot een gospelkerk. Het geloof verkondigen door muziek. Hallelujah\u2026! \u2018O Happy Days\u2019 en \u2018Stand By Me\u2019 gingen er lekker in. \u2018This Little Light Of Mine\u2019 had een hiphop vibe. Black Gospel geserveerd door een Nederlands topkoor. Het evangelie en de blijde boodschap van Jezus was hierbij verkondigd. Doghouse Sam & His Magnatones, een van Vlaanderens meest opwindende roots en bluesband. Het afgelopen decennia heeft Doghouse Sam & His Magnatones een unieke reputatie opgebouwd. In een ver verleden wonnen ze de Belgian Blues Challenge in 2014, en eindigden tweede op de European Blues Callenge van 2015. Met zijn \u2018slapping bass\u2019 neemt Martin Ubaghs het voortouw. De strakke drumslagen van Franky Gomez zijn het geprolongeerde voor Doghouse Sam\u2019s a.k.a. Wouter Gielis melodische gitaarriffs, opwindende bluesharp en gruizige stem. Met een intens en doorleeft gevoel wervelen ze door hun setlist. Ze gaan zelfs even \u2018back to basic\u2019 met nummers als \u2018Back In The Ring\u2019, \u2018Step It Up\u2019 en \u2018Going Mad\u2019. Met Cam Cole hadden we al vrij vroeg in de middag een eerste ontdekking. Een one-man band die sterk is be\u00efnvloed door folk, Delta blues, rock-\u2018n-roll en een vleugje grunge. Een singer-songwriter pur-sang, een new age traveler die buskende blues produceerde in de straten van Londen. Footdrums en zijn gitaarsnaren! Met deze simplistische instrumentatie hypnotiseerde Cam Cole ons. Het overweldigende \u2018New Age Blues\u2019, het Delta blues en grung begeesterde \u2018Truth Be Told\u2019 en  het extatische \u2018Mama and You Know\u2019 en \u2018Vibes\u2019 waren wonderlijke vertolkingen. Right on! Brian Templeton Blues Band is on the route. Brian Templeton, een pijler van de Boston-scene, zingt en speelt mondharmonica sinds 1989. Met een ritmesectie van en met Umberto Porcaro op gitaar, Bird Steven (bas) en drummer Nico Vanhove had bij Blues Per al snel op de hand. Templeton blijft een van onze favoriete zangers sinds het ontstaan van The Radio Kings. Wat een stemintonatie heeft Brian, en wat een vertolkingen waren songs als \u2018Sugar Girl\u2019, \u2018Shame Shame\u2019 en \u2018I Know You Now\u2019 wel niet. En dan was er nog onze favoriete Radio Kings song \u2018It Ain\u2019t Easy\u2019\u2026. Gitaarwizard Eric Stekel heeft met \u2018The Steakhouse Sessions: Vol.1\u2019 in de rekken. En dat hebben we op Blues Peer geweten. Stekel is inmiddels een proteg\u00e9 in de bluesrockwereld. Hij staat meer dan twee decennia op een podium. Zijn grote doorbraak kwam er op 12-jarige leeftijd toen blueslegende John Mayall hem uitnodigde voor zijn Europese tournee. Twaalf albums verder is Eric Stekel nog steeds een graag gezien gast. Als een vloedgolf strooit hij zijn gitaarriffs over de Deusterkapel. \u2018Tennessee\u2019 is een geestdriftige bluesrocker, en was net zoals de boogierocker \u2018Take My Love To Town\u2019 en het meer toegankelijkere \u2018Solid Ground\u2019 voorsmaakjes uit die nieuwe langspeler. Bij ZZ Top haalde hij zelfs even \u2018Waiting For The Bus\u2019 van onder het stof. Knappe set..! Robert Jon & The Wreck zijn alweer in het land. Populair als ze zijn mochten ze ook hier niet ontbreken. De band ontving heel wat wereldwijde lofbetuigingen van rockliefhebbers, muziekorganisaties en media sinds ze in 2011 in Orange County, Californi\u00eb werden opgericht door de getalenteerde Robert Jon Burrison. Niet veel later was de debuutplaat \u2018Fire Started\u2019 een succesverhaal. Sindsdien gaat het crescendo met hun muzikaliteit. Na het briljante 2020-album \u2018Last Light On The Highway\u2019 had de band met \u2018Shine A Light On Me Brother\u2019 een dijk van een plaat te promoten. Dit jaar hadden ze ook de liveplaat \u2018At The Ancienne Belgique\u2019 in de aanbieding. De ruwe song en Jons in whisky gedrenkte vocalen zijn de basis voor die ge\u00ebigende sound. Drummer Andrew Espantman, Warren Murrel (keys), Henry James (leadgitaar) en bassist Warren Murrel vormen The Wrecks. Ze knallen zoals wel vaker, begeesteren ons met Southern rocker als \u2018Pain No More\u2019, het melodieuze \u2018Do You Remember\u2019 en \u2018She\u2019s A Fighter\u2019, net zoals met \u2018Waiting For Your Man\u2019 en de pianoballade \u2018Cold Night\u2019. See you soon, guys\u2026 De Irish folk singer-songwriter Luka Bloom was misschien wel de grootste verrassing van de dag. Met een ingetogen virtuositeit neemt hij ons zo bij het nekvel. Een aangenaam contrast met de haevy sound van Robert Jon en zijn Wreck. Als ervaren troubadour staat hij ontspannen op een podium. Met het hart van een dichter en de ziel van een rockster wordt Luka Bloom beschouwd als een van de meest gerespecteerde hedendaagse folk artiesten van Ierland. Hij fladdert mateloos doorheen zijn setlist. Het is net of hij blijft zich heruitvinden. Zijn  gitaar is zijn muze, een muze die hij liefheeft, een bezieling zonder effecten. Enkele zijn warme stem, zes snaren en zijn verhalen. Een gevarieerde set, die thuishoort in een livingroom concert reeks, en toch krijgt hij Blues Peer stil. The Devon Allman Project was d\u00e9 vervangings-act voor Samantha Fish, die later dit jaar Peer zal veroveren en waarschijnlijk meer dan zal verleiden. Blues Music Award winner, singer-songwriter\/gitarist Devon Allman zet niet alleen de erfenis van The Allman Brothers voort, hij cre\u00ebert ook zijn eigen erfgoed. Hij groeide op bij zijn moeder, begon als tiener muziek te spelen en was zestien toen hij zijn vader Gregg voor het eerst ontmoette. Niet veel later nodigde Gregg zijn zoon uit om op pad te gaan met The Allman Brothers Band, tijdens de Dreamstour van de band in de zomer van 1989. De muzikale weg was geplaveid. Een bescheiden Devon laat zich omringen door Bob Friezdema op toetsen. Devon omarmt nummers als \u2018Sahara\u2019, \u2018Southern Rain\u2019 en \u2018Dreams\u2019. En dit na een uitgesponnen instrumentale intro. Zijn hele showcase voelde hier aan als een grote jamsessie. Een sessie die net genoeg doorkneed was om een \u200b\u200bgeneratie-tartend publiek samen te brengen. De Franse soulster Ben L\u2019Oncle Soul was ook voor een nobele onbekende.Benjamin Duterde is afkomstig uit Tours, niet zo heel var van Parijs. Onderlegt als hij is, is hij die Franse tongval ontgroeid. Ben cre\u00ebert zijn eigen universum. Eentje dat barst van soul en knappe R&B. Bekend bij het grote publiek dankzij zijn gedurfde covers als \u2018Seven Nation Army\u2019, hier de openigsong, bracht Ben L’Oncle Soul tien jaar geleden een eerste album uit. \u2018Red Mango\u2019, zijn vijfde langspeler is opgenomen in Californi\u00eb. Met een overduidelijke liefde voor labels als Motown waren nummers als \u2018There\u2019s a Light\u2019, met zijn Ska-vibe, de soulballade \u2018Is It You\u2019 en \u2018The Greatest\u2019, dat ons onverwijld deed terugdenken aan een jonge Al Green, knappe retrosongs. Sugaray Rayford stond hier vorig jaar ook geprogrammeerd. De Teddybeer van de blues, wiens vocale spreidingen werden gevormd op zevenjarige leeftijd in de plaatselijke kerk, waar hij naast heel wat gospelsongs ook de drumsticks leerde hanteren, is een geliefd artiest. Sugaray heeft zijn hart verpand aan de blues en die vintage soulsound. Met zijn grootschalig stemtimbre en aanporrende danspasjes zette hij samen met zijn band de Mississsippi Club tent alweer \u2018on fire\u2019. Werd het funky met \u2018Urban Gypsys\u2019 en blues met \u2018Aun\u2019t Kizzy\u2019s Boys\u2019. De sfeer zat meteen gebeiteld en met het swingende \u2018Big Legs, Short Skirts\u2019 en \u2018Gonna Lift You Up\u2019 leerde Rayford zijn fanbase wat feesten is. Bij de soulballade \u2018Don\u2019t Regret A Mile\u2019 ging het gaspedaal er voor het eerst even af. Ja, voor even\u2026! De magische band The Waterboys mochten het gordijn achter zich dichtrekken. De band rond de Schotse spilfiguur\/singer-songwriter Mike Scott werd opgericht in 1983. Hij is trouwens het enige origineel overgebleven bandlid. In datzelfde jaar verscheen de zelf-titelende debuutplaat \u2018The Waterboys\u2019. Vorig jaar hadden ze de langspeler \u2018All Souls Hill\u2019 te promoten, de opvolger van \u2018Good Luck, Seeker\u2019. De band is met \u2018All Souls Hill\u2019 een nieuwe muzikale weg in geslagen. Een afwijking van die organische Celtic folkrock die we van de band wel gewend waren. Scott is nooit vies geweest om een politieke mening en hij expliceert dit alles ook graag in zijn lyrics. Samen met het verdwijnen van de Ierse sidekick- en fiddler virtuoos Steve Wickham, die meer dan twintig jaar bandlid was bij The Boys, is ook dat Ierse folkrock gevoel wat verdwenen. De band opende haast traditiegetrouw met de bluesrocker \u2018Where The Action Is\u2019. Mike nam al snel plaats achter zijn keyboard voor de glam-rocker \u2018This Is The Sea\u2019 uit 1985 en het swingende \u2018A Girl Called Johnny\u2019, met zijn geweldige sax-outro. \u2018Fisherman\u2019s Blues\u2019, die wel nog vol Keltische charme zat en de rootssong \u2018How Long Will I Love You\u2019 en de sing along song \u2018The Whole Of The Moon\u2019 waren excellent nummers van een al even schitterend concert. Mike Scott is nog steeds die innovatieve en ingenieuze vocale dichter. The Waterboys, een geweldige band\u2026! Tekst: Philip Verhaege Fotoalbum: Walter Vanheuckelom<\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":20629,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[21],"tags":[35],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-20606","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-all-reviews","tag-blues-peer"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":8,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/20606","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=20606"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/20606\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23683,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/20606\/revisions\/23683"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/20629"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=20606"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=20606"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=20606"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=20606"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=20606"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}