{"id":20549,"date":"2023-04-13T11:23:00","date_gmt":"2023-04-13T09:23:00","guid":{"rendered":"https:\/\/liveactsbelgium.com\/?p=20549"},"modified":"2025-06-15T15:15:56","modified_gmt":"2025-06-15T15:15:56","slug":"festival-review-blues-peer-zaterdag-27-mei-2023","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/?p=20549","title":{"rendered":"FESTIVAL REVIEW: BLUES PEER, ZATERDAG 27 MEI 2023"},"content":{"rendered":"\n

Peer als muzikale trekpleister, Blues Peer als bedevaartsoord.<\/strong><\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Blues Peer is sinds zijn ontstaan in 1985 een meer dan gewaardeerd festival. Een festival dat ook een blijver werd in ons toen al vrij rijkelijk gestoffeerd festivallandje. Nadat het festival noodgedwongen de boeken moest neerleggen, kreeg het vorig jaar een doorstart. Een meute honigere muzikale jonge wolven zette toen hun brede schouders onder het project. Ze verhuisden het festival naar de overkant van de straat, en met een succesvolle \u2018crowdfunding\u2019, heel wat durf  \u00e9n een team dat barst van muzikale kennis en zelfvertrouwen werd 2022 een succesverhaal. Kinderziektes en groeipijnen werden aangepakt. Er werd geluisterd naar de bezoeker, er werd geluisterd naar de suggesties van de muziekfanaat. En er werd ge\u00efnterpreteerd op al die geringe rekwesten. Het Food Truck Festival langs het festivalterrein was nu ook toegankelijk via een aparte ingang. Opnieuw werden met de \u2018Uptown!\u2019 en de gezellig \u2018Club Mississippi\u2019 twee podia neer gepland. Blues Peer maakte in 2022 een meer dan geslaagde doorstart, 2023 werd de bevestiging!<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Tekst en fotoalbum:<\/a> Philip Verhaege<\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Lapwing Trail<\/strong> mocht als eerste zijn instrumenten inpluggen in de ‘Mississippi Club’. Deze band is be\u00efnvloed door de bluessound die zich kenmerkte in jaren \u201960 en \u201970. Het begon, zoals wel vaker, met een steltje gelijkgestemde muzikale zielen. Jamsessie die uitliepen tot in de late uurtjes, een sfeer die werd gecre\u00eberd. Gitarist\/vocalist Wim, drummer Joachim, Pieter op toetsen, Ruben met zijn gitaar en bassist Wesley kwijten zich meteen voortreffelijk van hun taak. Vaak een ondankbare taak om een festival op gang te trekken.  Maar\u2026ja, er is nog steeds een maar\u2026 met verve trokken ze onze aandacht. Southern rockers als \u2018Freerider\u2019, het funky \u2018Working Class\u2019 en \u2018Wondering Eyes\u2019, met zijn fijne keys-arrangementen en het hypnotiserende \u00e9n swampy \u2018Look Up\u2019, het was een prefiguratie van een divergente set.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Voor Isaac Roux <\/strong>moesten we naar het andere podium, de ‘Uptown Stage’ dus.  Hij, winnaar van De Nieuwe Lichting 2023 en Publiekswinaar bij Humo\u2019s Rock Rally. Isaac Roux is het muzikale project van Louis De Roo. Hij studeerde songwriting aan het LIPA (Liverpool Institute for Performing Arts) en dook onlangs de studio in met producer Pieter-Jan Decraene voor zijn debuutsingle \u2018White Rose\u2019, voor luisteraars van radio Willly, StuBru en Radio 1 allang geen onbekend nummer meer. Akoestische Indie folk met grofmazig gespeelde pop en rock, alternatiever kan haast niet. Ook deze jonge band bokste een knappe set in elkaar. Pretentieloos met songs als \u2018White Rose\u2019, \u2018Lonely Wolf\u2019 en de pianoballade \u2018Reflections Of Us\u2019. Isaac Roux leek nog een nobele onbekende dit jaar, nu dus terecht op Blues Peer!  <\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Ghalia Volt, One Woman Band\u2026.<\/strong>we hebben het wel voor deze knappe meid! Ze startte haar muzikale carri\u00e8re in en rond de straten van haar eigenste Brussel. Haar repertoire bestaat hoofdzakelijk uit blues, R&B en opwindende rock\u2019-n-roll. Ghalia reisde de wereld rond en na een bezoek aan Chicago, Memphis en Nashville vond ze eindelijk haar groove in New Orleans. De stad waar ze haar punkrock-attitude combineerde met de plaatselijke sound. Ze ontmoette in New Orleans de jongens van de legendarische Mama\u2019s Boys \u00e9n al heel snel ontstond er een ware muzikale chemie tussen Ghalia en Johnny Mastro. Dat leidde in 2017 tot het samenwerkingsproject \u2018Let The Demons Out\u2019, meteen ook Volt\u2019s debuutplaat. Ze trok naar de heuvels rond Coldwater, Mississippi. Twee albumsessies in de Zebra Ranch Studio met grootheden als Cody Dickinson, Cedric Burnside, Lightnin ‘Malcolm en Watermelon Slim waren het gevolg van haar trektocht. Wat vooral opvalt is dat Ghalia die Franstalige tongval in haar Engelse uitspraak is ontgroeid.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Ghalia opent met een Elmore James slidegitaar bluesje en diens \u2018Got To Move\u2019 en het haast onvermijdelijke \u2018Shake Your Money Maker\u2019. Ghalia resumeerde dus vrijwel meteen in het rijkelijke blueserfgoed. Let\u2019s have a blast, zei Volt vrolijk \u00e9n ze accordeerde heel wat nummers uit haar \u2018One Woman Band\u2019 langspeler zoals het Hillbilly country blues nummer \u2018Esp\u00ecritu Pap\u00e0go\u2019, die opwindende titeltrack \u00e9n \u2018Drag Me Down\u2019, dat hier een psychologische attitude meekreeg. En we duiken zelfs opnieuw naar de diepe Delta met de old-school song \u2018You Gotta Move\u2019, gecrediteerd Mississippi Fred McDowell. Van een full band naar een \u2018One Woman Band\u2019\u2026 een kleine stap voor een frisse meid! Kleine meisjes worden groot!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Erja Lyytinen <\/strong>uit het gezellige Finse stadje Kuopio, was winnaar van de European Blues Award, en heeft tijdens de Covid-19 pandemie gebruikt gemaakt om met heel wat songs de studio in te duiken. De release ‘Lockdown Live 2020’ werd uitgebracht als een CD\/DVD package en was de opvolger van het studioalbum ‘Another World’ uit 2019. Naast al dat moois had ze ook een eerste biografisch boek in de winkel; \u2018Blues Queen\u2019 (Blueskuningatar).       Erja werd door de lezers van Guitar World formeel erkend met een plek als \u201830 Best Blues Guitarists In The World Today- poll\u2019. Vorig jaar had ze de langspeler \u2018Waiting For The Day\u2019 in de rekken. We kregen in Peer een bloemlezing van dit album in. \u2018Diamonds On The Route\u2019 en \u2018Bad Seeds\u2019 accordeerde met een Hendrixiaans \u2018Crosstown Traffic\u2019, \u2018Black Ocean\u2019, de single \u2018Waiting For The daylight\u2019 en een funky versie van \u2018Lover\u2019s Novels\u2019. Erja Lyytinen dook hier in haar rijkelijke catalogi samen met drummer Liro Laitinen, bassist Tatu Back en toetsenist Olli Hude Huttunen. Knappe set!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Mondharmonicafenomeen Errol Linton <\/strong>is geboren en getogen in de Londense wijk Brixton. Met zijn Jamaicaanse roots omarmt hij al graag eens die reggae en Ska-tunes. Maar als tiener verloor hij zijn \u2018soul\u2019 aan de blues. Hij begon als artiest op alle straathoeken en undergrounds van Londen, tot hij werd opgemerkt door John Walters, de gelauwerde producer van John Peel. Linton won drie keer de \u2018British Best Harmonica Player Of The Year Blues Awards\u2019 en scoorde vrijwel meteen met zijn debuutalbum \u2018Vibin\u2019 It\u2019 in 1997 op het label Ruby Records. \u2018Roots Stew\u2019 uit 2001 en \u2018No Entry\u2019 uit 2020 waren meer dan considerabele opvolgers. Hij speelt net zo graag blues als reggae, zingt ballads of leunt aan in diepe shuffles. Zijn warme vocale en expressieve harp geven hem die rudimentaire tool om zijn unieke bluesvibe te verkennen. <\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Zijn ritmesectie zit strak, en bijt zich vast in de grooves met een opwindend samenspel. Linton geeft zo tijd en ruimte aan zijn bandleden, zijn soulmates, om te soleren. Overtuigend zet Errol nummers als \u2018City Blues\u2019 en \u2018Hoodoo Man\u2019 neer. Duiken we de West Coast in met \u2018Shake\u2019m All Down\u2019, kruisen we de reggae crossroads met \u2018Honey Dapper\u2019 en vieren we Mardi Gras met \u2018Cry To Me\u2019.  Ruim dertig jaar verpakt Errol Linton zijn roots en passie in een originele mix van divergente blues en reggae-getinte songs. Hij heeft al lang zijn eigen plekje in het roots- en blueswereldje veroverd.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Tijd voor een volgende Belgische act in de vorm van Sons<\/strong>. Garagerock avant la lettre. Ze komen uit Stu Bru \u2018Nieuwe Lichting\u2019 en speelde in 2018 op Rock Werchter. Een jaar later was er de geboorte van de plaat \u2018Family Dinner\u2019 en prijkten ze op de affiche van Pukkelpop. De vaders van Robin Borghgraef (zang en gitaar), Jens De Ruyte (basgitaar en zang), Arno De Ruyte (gitaar) en drummer Thomas Pultyn waren Melselse vrienden, vandaar de simplistische bandnaam Sons. We genoten met volle teugen van songs als \u2018Succed\u2019 en \u2018Sweet Boy\u2019, maar ook het snarengeweld van \u2018Naughty\u2019 \u00e9n \u2018Ricochet\u2019 waren knallers. Sons, een driftige en retestrakke showcase!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Meskerem Mees <\/strong>werd geboren in Ethiopi\u00eb en kwam via adoptie ons landje binnen. Als een raket schoot ze muziekwereld in, ze won in 2020 Humo\u2019s Rock Rally, en heeft een Montreux Jazz Award in de kast staan. Het schutere meisje is niet meer! Neen, hier staat een volwassen performer op de planken, en dit samen met cellist  Frederick Daelman. Alle muziek komt uit de blues, dus zal mij folk sound hier ook wel passend zijn, zegt een toch wel eerder bescheiden Mees. Ze opent met \u2018River Song\u2019 en ook het aanstekelijke \u2018Best Friend\u2019 kon bekoren. Maar ook \u2018Man Of Manners\u2019 en \u2018The Writer\u2019 waren volgende pareltje op de setlist. Meskerem Mees, ingetogen in al haar muzikale puurheid.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

De familie Kitty, Daisy & Lewis Durham <\/strong>komen uit het noorden van Londen en na de zelf titelende debuutplaat in 2008 was er drie jaar later het succesvolle \u2018Smoking In Heaven\u2019. Het trio had met \u2018The Third\u2019 in 2015 een nieuwe knaller van een release te promoten. Net zoals met de plaat \u2018Superscope. Het vintage geluid doet ons ook hier met enige heimwee ongewild terugdenken aan die fifties analoge sound. Heel hun doen en laten ademt dan ook deze sfeer uit, en zorgt voor een betamende atmosfeer. De Durham familie blijken allen multi-instrumentalisten te zijn en switchen haast bij elke song van instrument. \u2018Paan Boogie Man\u2019 is hier als een instrumentaal interludium. De sfeer zit gebeiteld en we genieten van \u2018It Ain\u2019t Your Bussines\u2019 en \u2018Good Looking Woman. \u2018Baby Bye Bye\u2019 nodigde uit tot meezingen, net zoals het vintage swingende (Baby) \u2018Hold Me Tight\u2019. En als Daisy vooraan plaats neemt met haar drum voor het expressieve \u2018Going Up The Country\u2019 weten wij dat we voor de slotakkoorden staan. Met een mixture van blues, soul, R&B en heel wat vintage skiffles was dit alweer een knappe showcase. Straf\u2026!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Michelle David & The True- Tones <\/strong>hadden de moeilijke taak om een showcase als die van Kitty, Daisy & Lewis te overtreffen. Maar Michelle zou David niet zijn als ze daar niet in zou slagen. Michelle Teri Robin Douthit komt uit New York, waar ze al snel werd ge\u00efnfluenceerd door de gospelsound die weergalmde in de plaatselijke kerk. Kleine Michelle werd op 5-jarige leeftijd lid van de formatie The Mission Of Love\u2019. Met de musical \u2018Mama, I Want To Sing\u2019 trok ze de wereld rond en belandde in Duitsland, waar ze lid werd van The Golden Gospel Singers\u2019. Eens terug in The States deed ze achtergrondvocalen voor Diana Ross en Michael Bolton. En toch kwam ze terug en vestigde zich met haar gezin in Amsterdam. De langspeler \u2018Truth & Soul\u2019 is haar laatste album met de band The True-Tones. Rhythm & Blues, soul en gospeltunes zijn hier de ingredi\u00ebnten van een doorspekte en afwisselende set. Met haar haast exotische leadvocalen accordeert Davina haar ritmesectie. Het nummer \u2018Up Above\u2019 was meteen geaccordeerd met die heerlijke soulgroove, net zoals \u2018Yeah, Yeah, Yeah\u2019 een hommage was aan die Northern soul constellaties. Davina kreeg er moeiteloos de sfeer in. Er werd gedanst, er werd geklapt en er werd gezongen. Zoals bij het meest simplistische refrein van \u2018Better Days\u2019, en het soul begeesterde \u2018Taking It Back\u2019. Michelle David & The True-Tones, food for the soul!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Robert Cray, <\/strong>is een van de grootste legendarische blues en soulartiesten in het hedendaagse circuit. Robert Cray hoeft allang geen introductie meer. Hij heeft meer dan twintig veelgeprezen studioalbums uitgebracht, vijf Grammy Awards gewonnen, is opgenomen in de Blues Hall of Fame \u00e9n kreeg de Americana Music Awards Lifetime Achievement for Performance uitgereikt. Zijn hit \u2018Smoking Gun\u2019 uit de jaren \u201880 zorgde voor een hernieuwde interesse in de bluesscene. Zijn gewiekste, ingetogen gitaarstijl en emotionele zang zorgen ervoor dat hij zich onderscheidt van die over-the-top blues\/rock-heldendaden. <\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Met zijn uitgebalanceerde mixture van blues, soul, gospel en R&B heeft Robert Cray je zo bij het nekvel. De hele band- met bassist Richard Cousins, Dover Weinberg (keyboards) en drummer Les Falconer- straalt hier een ouderwetse charme en gratie uit, en Robert Cray gunt zichzelf de vrijheid om boven die uitstekende basis uit te stijgen. Een funky \u2018Anything You Want\u2019, het mooi opgebouwde \u2018I Shiver\u2019 \u00e9n \u2018Sitting On Top Of The World\u2019, van die legendarische Mississippi Sheiks en de hit \u2018Bad Influence\u2019, we kregen het allemaal opgedist. Bij zijn soulmate Johnny Copeland haalde Cray zelfs \u2018You Must Believe In Yourself\u2019 van onder het stof. En ook \u2018Right Next Door\u2019 bezorgde ons \u2013alweer- heel wat goose bumps! Robert Cray is een van de groten van onze moderne muziektijd!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Het is precies diezelfde liefde die een groot artiest als de Amerikaanse gitarist en singer-songwriter Walter Trout<\/strong> al meer dan een halve eeuw drijft om zichzelf te blijven heruitvinden in het componeren en performen van zijn blues- en rockmuziek. Hij die haast een halve eeuw wereldwijd podia betreedt met een passie, die perseveratie en muzikale draagkracht. Het was gisteren (lees vrijdag 26 mei \u201823) dag op dag negen jaar gelden dat zijn levensreddende levertransplantatie plaatsvond. Trout gitaarvaardigheden zijn nog steeds onevenaarbaar, en toch hebben ze een zeer hoge aaibaarheid. Heel wat songs uit Trout’s laatste album \u2018Ride\u2019, zoals het titelnummer, het opruiende \u2018Ghosts\u2019 en \u2018I Worry Too Much\u2019 vonden hun weg op een doordachte setlist. Zijn onmisbare eerbetoon aan zijn grootste blues muze, de onvergetelijke B.B. King weerklonk in nummers als \u2018Say Goodbye To The Blues\u2019, een absolute compositorische en muzikale parel. Net zoals ook Rory Gallagher werd ge\u00eberd met zijn \u2018Bullfrog Blues\u2019.  My mother got em,My father got em, My sister got em, My brother got em. I woke up this morning, My grandmother had them too, Well, don’t you know about that, I got the bullfrog blues. Bullfrog\u2026!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Op de zeer respectabele leeftijd van 72 jaar, met dertig albums achter zijn naam en verschillende gouden en platina platen, is het voormalige bandlid van Canned Heat en John Mayll\u2019s Bluesbreakers in de in de nasleep van zijn succes solocarri\u00e8re. Helaas was zijn levensstijl buiten het podium destijds zelfdestructief.  Maar deze ervaren artiest kan zich verzoenen met zijn verleden, zijn toekomst accepteren en leven in het heden terwijl hij zich muzikaal blijft ontvouwen. \u2018Hellraiser\u2019 Walter Trout vertelt zijn levensverhaal en had dus onlangs zijn dertigste soloplaat \u2018Ride\u2019 te promootten. Walter Trout blijft een knaller. Willie Dixon noemde blues de waarheid. Rock daarentegen maakt vaak gebruik van de explosieve energie van de jeugd. Voeg deze twee samen en je hebt Walter Trout !<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Triggerfinger <\/strong>mocht het gordijn dichttrekken op zaterdagavond. Drummer Mario Goossens en Ruben Block (vocals, gitaar) schitterden alweer aan het rock firmament. Het duo heeft noodgedwongen een nieuwe bassist in de armen gesloten na het aangekondigde afscheid van Paul Van Bruystegem. En dit na twintig jaar onwaarschijnlijke, boeiende, muzikale en opwindende jaren. Het is tijd voor verandering, nieuwe avonturen en nieuwe uitdagingen. Triggerfinger maakten alweer een statement in Peer. Ze knallen van bij de aftrap met \u2018I\u2019m Coming For You\u2019. En ja, dat deden ze\u2026! \u2018Let It Ride\u2019 en \u2018First Taste\u2019, het zijn haast instant klassieke binnenkomer. De heren hebben er duidelijk zin in, net zoals hun ruime fanbase. En ook \u2018Flesh Tight\u2019 en \u2018On My Knees\u2019 zijn inmiddels classic songs, net zoals \u2018Colossus\u2019 en \u2018Is It\u2019\u2026 Yes , it is\u2026.!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Sansiveria Sound System<\/strong> draaide tot in de late uurtjes de plaatjes aan elkaar. Maar dit lieten we wijselijk aan het jonge volkje over!<\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n

Tekst en fotoalbum: Philip Verhaege<\/a><\/p>\n\n\n\n

Met dank aan Blues Peer<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n
<\/div>

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>

<\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Peer als muzikale trekpleister, Blues Peer als bedevaartsoord. Blues Peer is sinds zijn ontstaan in 1985 een meer dan gewaardeerd festival. Een festival dat ook een blijver werd in ons toen al vrij rijkelijk gestoffeerd festivallandje. Nadat het festival noodgedwongen de boeken moest neerleggen, kreeg het vorig jaar een doorstart. Een meute honigere muzikale jonge wolven zette toen hun brede schouders onder het project. Ze verhuisden het festival naar de overkant van de straat, en met een succesvolle \u2018crowdfunding\u2019, heel wat durf  \u00e9n een team dat barst van muzikale kennis en zelfvertrouwen werd 2022 een succesverhaal. Kinderziektes en groeipijnen werden aangepakt. Er werd geluisterd naar de bezoeker, er werd geluisterd naar de suggesties van de muziekfanaat. En er werd ge\u00efnterpreteerd op al die geringe rekwesten. Het Food Truck Festival langs het festivalterrein was nu ook toegankelijk via een aparte ingang. Opnieuw werden met de \u2018Uptown!\u2019 en de gezellig \u2018Club Mississippi\u2019 twee podia neer gepland. Blues Peer maakte in 2022 een meer dan geslaagde doorstart, 2023 werd de bevestiging! Tekst en fotoalbum: Philip Verhaege Lapwing Trail mocht als eerste zijn instrumenten inpluggen in de ‘Mississippi Club’. Deze band is be\u00efnvloed door de bluessound die zich kenmerkte in jaren \u201960 en \u201970. Het begon, zoals wel vaker, met een steltje gelijkgestemde muzikale zielen. Jamsessie die uitliepen tot in de late uurtjes, een sfeer die werd gecre\u00eberd. Gitarist\/vocalist Wim, drummer Joachim, Pieter op toetsen, Ruben met zijn gitaar en bassist Wesley kwijten zich meteen voortreffelijk van hun taak. Vaak een ondankbare taak om een festival op gang te trekken.  Maar\u2026ja, er is nog steeds een maar\u2026 met verve trokken ze onze aandacht. Southern rockers als \u2018Freerider\u2019, het funky \u2018Working Class\u2019 en \u2018Wondering Eyes\u2019, met zijn fijne keys-arrangementen en het hypnotiserende \u00e9n swampy \u2018Look Up\u2019, het was een prefiguratie van een divergente set. Voor Isaac Roux moesten we naar het andere podium, de ‘Uptown Stage’ dus.  Hij, winnaar van De Nieuwe Lichting 2023 en Publiekswinaar bij Humo\u2019s Rock Rally. Isaac Roux is het muzikale project van Louis De Roo. Hij studeerde songwriting aan het LIPA (Liverpool Institute for Performing Arts) en dook onlangs de studio in met producer Pieter-Jan Decraene voor zijn debuutsingle \u2018White Rose\u2019, voor luisteraars van radio Willly, StuBru en Radio 1 allang geen onbekend nummer meer. Akoestische Indie folk met grofmazig gespeelde pop en rock, alternatiever kan haast niet. Ook deze jonge band bokste een knappe set in elkaar. Pretentieloos met songs als \u2018White Rose\u2019, \u2018Lonely Wolf\u2019 en de pianoballade \u2018Reflections Of Us\u2019. Isaac Roux leek nog een nobele onbekende dit jaar, nu dus terecht op Blues Peer!   Ghalia Volt, One Woman Band\u2026.we hebben het wel voor deze knappe meid! Ze startte haar muzikale carri\u00e8re in en rond de straten van haar eigenste Brussel. Haar repertoire bestaat hoofdzakelijk uit blues, R&B en opwindende rock\u2019-n-roll. Ghalia reisde de wereld rond en na een bezoek aan Chicago, Memphis en Nashville vond ze eindelijk haar groove in New Orleans. De stad waar ze haar punkrock-attitude combineerde met de plaatselijke sound. Ze ontmoette in New Orleans de jongens van de legendarische Mama\u2019s Boys \u00e9n al heel snel ontstond er een ware muzikale chemie tussen Ghalia en Johnny Mastro. Dat leidde in 2017 tot het samenwerkingsproject \u2018Let The Demons Out\u2019, meteen ook Volt\u2019s debuutplaat. Ze trok naar de heuvels rond Coldwater, Mississippi. Twee albumsessies in de Zebra Ranch Studio met grootheden als Cody Dickinson, Cedric Burnside, Lightnin ‘Malcolm en Watermelon Slim waren het gevolg van haar trektocht. Wat vooral opvalt is dat Ghalia die Franstalige tongval in haar Engelse uitspraak is ontgroeid. Ghalia opent met een Elmore James slidegitaar bluesje en diens \u2018Got To Move\u2019 en het haast onvermijdelijke \u2018Shake Your Money Maker\u2019. Ghalia resumeerde dus vrijwel meteen in het rijkelijke blueserfgoed. Let\u2019s have a blast, zei Volt vrolijk \u00e9n ze accordeerde heel wat nummers uit haar \u2018One Woman Band\u2019 langspeler zoals het Hillbilly country blues nummer \u2018Esp\u00ecritu Pap\u00e0go\u2019, die opwindende titeltrack \u00e9n \u2018Drag Me Down\u2019, dat hier een psychologische attitude meekreeg. En we duiken zelfs opnieuw naar de diepe Delta met de old-school song \u2018You Gotta Move\u2019, gecrediteerd Mississippi Fred McDowell. Van een full band naar een \u2018One Woman Band\u2019\u2026 een kleine stap voor een frisse meid! Kleine meisjes worden groot! Erja Lyytinen uit het gezellige Finse stadje Kuopio, was winnaar van de European Blues Award, en heeft tijdens de Covid-19 pandemie gebruikt gemaakt om met heel wat songs de studio in te duiken. De release ‘Lockdown Live 2020’ werd uitgebracht als een CD\/DVD package en was de opvolger van het studioalbum ‘Another World’ uit 2019. Naast al dat moois had ze ook een eerste biografisch boek in de winkel; \u2018Blues Queen\u2019 (Blueskuningatar).       Erja werd door de lezers van Guitar World formeel erkend met een plek als \u201830 Best Blues Guitarists In The World Today- poll\u2019. Vorig jaar had ze de langspeler \u2018Waiting For The Day\u2019 in de rekken. We kregen in Peer een bloemlezing van dit album in. \u2018Diamonds On The Route\u2019 en \u2018Bad Seeds\u2019 accordeerde met een Hendrixiaans \u2018Crosstown Traffic\u2019, \u2018Black Ocean\u2019, de single \u2018Waiting For The daylight\u2019 en een funky versie van \u2018Lover\u2019s Novels\u2019. Erja Lyytinen dook hier in haar rijkelijke catalogi samen met drummer Liro Laitinen, bassist Tatu Back en toetsenist Olli Hude Huttunen. Knappe set! Mondharmonicafenomeen Errol Linton is geboren en getogen in de Londense wijk Brixton. Met zijn Jamaicaanse roots omarmt hij al graag eens die reggae en Ska-tunes. Maar als tiener verloor hij zijn \u2018soul\u2019 aan de blues. Hij begon als artiest op alle straathoeken en undergrounds van Londen, tot hij werd opgemerkt door John Walters, de gelauwerde producer van John Peel. Linton won drie keer de \u2018British Best Harmonica Player Of The Year Blues Awards\u2019 en scoorde vrijwel meteen met zijn debuutalbum \u2018Vibin\u2019 It\u2019 in 1997 op het label Ruby Records. \u2018Roots Stew\u2019 uit 2001 en \u2018No Entry\u2019 uit 2020 waren meer dan considerabele opvolgers. Hij speelt net zo graag blues als reggae, zingt ballads of leunt aan in diepe shuffles. Zijn warme vocale en expressieve harp geven hem die rudimentaire tool om zijn unieke bluesvibe te verkennen. Zijn ritmesectie zit strak, en bijt zich vast in de grooves met een opwindend samenspel. Linton geeft zo tijd en ruimte aan zijn bandleden, zijn soulmates, om te soleren. Overtuigend zet Errol nummers als \u2018City Blues\u2019 en \u2018Hoodoo Man\u2019 neer. Duiken we de West Coast in met \u2018Shake\u2019m All Down\u2019, kruisen we de reggae crossroads met \u2018Honey Dapper\u2019 en vieren we Mardi Gras met \u2018Cry To Me\u2019.  Ruim dertig jaar verpakt Errol Linton zijn roots en passie in een originele mix van divergente blues en reggae-getinte songs. Hij heeft al lang zijn eigen plekje in het roots- en blueswereldje veroverd. Tijd voor een volgende Belgische act in de vorm van Sons. Garagerock avant la lettre. Ze komen uit Stu Bru \u2018Nieuwe Lichting\u2019 en speelde in 2018 op Rock Werchter. Een jaar later was er de geboorte van de plaat \u2018Family Dinner\u2019 en prijkten ze op de affiche van Pukkelpop. De vaders van Robin Borghgraef (zang en gitaar), Jens De Ruyte (basgitaar en zang), Arno De Ruyte (gitaar) en drummer Thomas Pultyn waren Melselse vrienden, vandaar de simplistische bandnaam Sons. We genoten met volle teugen van songs als \u2018Succed\u2019 en \u2018Sweet Boy\u2019, maar ook het snarengeweld van \u2018Naughty\u2019 \u00e9n \u2018Ricochet\u2019 waren knallers. Sons, een driftige en retestrakke showcase! Meskerem Mees werd geboren in Ethiopi\u00eb en kwam via adoptie ons landje binnen. Als een raket schoot ze muziekwereld in, ze won in 2020 Humo\u2019s Rock Rally, en heeft een Montreux Jazz Award in de kast staan. Het schutere meisje is niet meer! Neen, hier staat een volwassen performer op de planken, en dit samen met cellist  Frederick Daelman. Alle muziek komt uit de blues, dus zal mij folk sound hier ook wel passend zijn, zegt een toch wel eerder bescheiden Mees. Ze opent met \u2018River Song\u2019 en ook het aanstekelijke \u2018Best Friend\u2019 kon bekoren. Maar ook \u2018Man Of Manners\u2019 en \u2018The Writer\u2019 waren volgende pareltje op de setlist. Meskerem Mees, ingetogen in al haar muzikale puurheid. De familie Kitty, Daisy & Lewis Durham komen uit het noorden van Londen en na de zelf titelende debuutplaat in 2008 was er drie jaar later het succesvolle \u2018Smoking In Heaven\u2019. Het trio had met \u2018The Third\u2019 in 2015 een nieuwe knaller van een release te promoten. Net zoals met de plaat \u2018Superscope. Het vintage geluid doet ons ook hier met enige heimwee ongewild terugdenken aan die fifties analoge sound. Heel hun doen en laten ademt dan ook deze sfeer uit, en zorgt voor een betamende atmosfeer. De Durham familie blijken allen multi-instrumentalisten te zijn en switchen haast bij elke song van instrument. \u2018Paan Boogie Man\u2019 is hier als een instrumentaal interludium. De sfeer zit gebeiteld en we genieten van \u2018It Ain\u2019t Your Bussines\u2019 en \u2018Good Looking Woman. \u2018Baby Bye Bye\u2019 nodigde uit tot meezingen, net zoals het vintage swingende (Baby) \u2018Hold Me Tight\u2019. En als Daisy vooraan plaats neemt met haar drum voor het expressieve \u2018Going Up The Country\u2019 weten wij dat we voor de slotakkoorden staan. Met een mixture van blues, soul, R&B en heel wat vintage skiffles was dit alweer een knappe showcase. Straf\u2026! Michelle David & The True- Tones hadden de moeilijke taak om een showcase als die van Kitty, Daisy & Lewis te overtreffen. Maar Michelle zou David niet zijn als ze daar niet in zou slagen. Michelle Teri Robin Douthit komt uit New York, waar ze al snel werd ge\u00efnfluenceerd door de gospelsound die weergalmde in de plaatselijke kerk. Kleine Michelle werd op 5-jarige leeftijd lid van de formatie The Mission Of Love\u2019. Met de musical \u2018Mama, I Want To Sing\u2019 trok ze de wereld rond en belandde in Duitsland, waar ze lid werd van The Golden Gospel Singers\u2019. Eens terug in The States deed ze achtergrondvocalen voor Diana Ross en Michael Bolton. En toch kwam ze terug en vestigde zich met haar gezin in Amsterdam. De langspeler \u2018Truth & Soul\u2019 is haar laatste album met de band The True-Tones. Rhythm & Blues, soul en gospeltunes zijn hier de ingredi\u00ebnten van een doorspekte en afwisselende set. Met haar haast exotische leadvocalen accordeert Davina haar ritmesectie. Het nummer \u2018Up Above\u2019 was meteen geaccordeerd met die heerlijke soulgroove, net zoals \u2018Yeah, Yeah, Yeah\u2019 een hommage was aan die Northern soul constellaties. Davina kreeg er moeiteloos de sfeer in. Er werd gedanst, er werd geklapt en er werd gezongen. Zoals bij het meest simplistische refrein van \u2018Better Days\u2019, en het soul begeesterde \u2018Taking It Back\u2019. Michelle David & The True-Tones, food for the soul! Robert Cray, is een van de grootste legendarische blues en soulartiesten in het hedendaagse circuit. Robert Cray hoeft allang geen introductie meer. Hij heeft meer dan twintig veelgeprezen studioalbums uitgebracht, vijf Grammy Awards gewonnen, is opgenomen in de Blues Hall of Fame \u00e9n kreeg de Americana Music Awards Lifetime Achievement for Performance uitgereikt. Zijn hit \u2018Smoking Gun\u2019 uit de jaren \u201880 zorgde voor een hernieuwde interesse in de bluesscene. Zijn gewiekste, ingetogen gitaarstijl en emotionele zang zorgen ervoor dat hij zich onderscheidt van die over-the-top blues\/rock-heldendaden. Met zijn uitgebalanceerde mixture van blues, soul, gospel en R&B heeft Robert Cray je zo bij het nekvel. De hele band- met bassist Richard Cousins, Dover Weinberg (keyboards) en drummer Les Falconer- straalt hier een ouderwetse charme en gratie uit, en Robert Cray gunt zichzelf de vrijheid om boven die uitstekende basis uit te stijgen. Een funky \u2018Anything You Want\u2019, het mooi opgebouwde \u2018I Shiver\u2019 \u00e9n \u2018Sitting On Top Of The World\u2019, van die legendarische Mississippi Sheiks en de hit \u2018Bad Influence\u2019, we kregen het allemaal opgedist. Bij zijn soulmate Johnny Copeland haalde Cray zelfs \u2018You Must Believe In Yourself\u2019 van onder het stof. En ook \u2018Right Next Door\u2019 bezorgde ons \u2013alweer- heel wat goose bumps! Robert Cray is een van de groten van onze moderne muziektijd! Het is precies diezelfde liefde die een groot artiest als de Amerikaanse gitarist en singer-songwriter Walter Trout al meer dan een halve eeuw drijft om zichzelf te blijven heruitvinden in het componeren en performen van zijn blues- en rockmuziek. Hij die haast een halve…<\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":20582,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[21],"tags":[35,66],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-20549","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-all-reviews","tag-blues-peer","tag-front"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":15,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/20549","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=20549"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/20549\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23682,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/20549\/revisions\/23682"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/20582"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=20549"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=20549"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=20549"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=20549"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=20549"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}