{"id":20333,"date":"2023-04-13T11:20:00","date_gmt":"2023-04-13T09:20:00","guid":{"rendered":"https:\/\/liveactsbelgium.com\/?p=20333"},"modified":"2025-06-15T15:15:56","modified_gmt":"2025-06-15T15:15:56","slug":"festival-review-roots-roses-zondag-30-april-2033-lessines","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/?p=20333","title":{"rendered":"Festival Review: Roots & Roses, zondag 30 april 2023 – Lessines"},"content":{"rendered":"\n

Roots & Roses, Zondag 30 april 2023 – Lessines<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Zondag 30 april en maandag 01 mei 2023 vieren we traditiegetrouw de aftrap van het festivalseizoen. Roots & Roses is een cultfestival dat heel wat gediffundeerde muziek omarmt. Het festival was alwaar een spectaculair muzikaal hoofdstuk. Naast zijn eclectische affiche konden de vele bezoekers ook genieten van heel wat zelfbereid lekkers en een breed gamma aan artisanale bieren. Het festival is een ware muzikale ratatouille voor liefhebbers van moderne folk, blues, rock-\u2018n-roll, punk en garagerock. Maar de link met blues is eigenlijk nooit ver zoek\u2026.!<\/strong><\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

In het zuiden gaan ze gebukt onder de droogte. Hier is het al een tijdje nat en vochtig. Wegens een te drassig en zompige ondergrond kon dit jaar helaas geen twee festivaltent worden neergepoot. Dit omwille van veiligheidsreden. De organisatoren beslisten dan maar wijselijk om de Roots Stage \u00e9n Roses Stage tegenover elkaar te bouwen. Ik hoor nu de vraag al komen, wat met de soundcheck van een volgende band. Wel, respectvolle collega-artiesten houden wel degelijk rekening met zo\u2019n onverwacht manco. De schade beperken heet dat dan\u2026<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Tekst & Fotoalbum: Philip Verhaege<\/a><\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

We begonnen eraan op de Roots stage iets na 11u00 met A Murder In Mississippi, <\/strong>een zeskoppige zotte muzikale bende uit het Gentse. Met een gedeelde passie \u00e9n heel wat differente muzikale invloeden presenteren ze een breed scala aan eigentijdse klankkleuren. Country, folk, Americana en Iers getinte tunes omsluieren ze met een likje blues. De Mississippi rivier is misschien dan ook wel de meest muzikale rivier. Zijn Delta monding is o\u2019 zo belangrijk voor onze hedendaagse muziek. Folk, jazz en blues werden er gecre\u00eberd. Met deze \u2018background in mind\u2019 werd de band A Murder In Mississippi opgericht. Spilfiguren zijn gitarist\/vocalist Leander Vandereecken en zus Mirthe (percussie, vocals). Samen vonden ze met hun soulmates  Lore Heyerick (banjo, vocals), Dieter Vanhede (keys), violist Alexandra van Wesemael en Stijn Bontinck op doublebas. Van het opwindende \u2018The Raven and The Oak Branch Tree\u2019 ging met gezwind naar de eerste meezinger van de dag \u2018Forever and a Day\u2019 uit de langspeler \u2018Hurricana\u2019 uit 2021 en het mooi opgebouwde \u2018Wrong Side Of The Route\u2019.      A Murder In Mississippi\u2019, alsof de Leie even hard kronkelt als de Mississippi\u2026 <\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Purrses<\/strong>, een band die werd geboren tijdens de lockdown in 2020. Ze effen hun muzikaal pad vanuit Brussel. Laura Ruggiero die afkomstig is uit Marseille, is responsabel voor de lyrics. Al snel werd ze vergezeld door Daria Meszaros, Dalila en Sacha De Waele, het begint van een schitterend project. Met een alteratie van sensualiteit, knappe grooves en gitaartunes existeren ze hun sound. Bij bands als Purrses draait alles om het vermengen van heavy rockenergie, soulachtige vibes en melodieuze punk. Strakke drums en twang-gitaartunes vormen de basis voor songs als \u2018Wrong Tide\u2019. De tremelo is nog niet uitgedoofd als ook het country begeesterde \u2018Kill Nieghbour\u2019 en het punkgevoelige \u2018Hey Girl\u2019 door de woofer knallen. Het jonge publiek kon dit alles best wel smaken, net zoals ook \u2018So Cool\u2019 en het bluesrockende \u2018Ride The Dragon\u2019 ons kon bekoren.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Op naar de Roots stage voor The Howlin\u2019 Jaws<\/strong>, en dat is dan weer high energy rock-\u2018n-roll. Het trio komt uit de buurt van Parijs en heeft met \u2018Strange Effect\u2019 een nieuw album te promoten. Double bas en vocalist Djivan Abkarian, gitarist Lucas Humbert en drummer Baptiste L\u00e9on zijn d\u00e9 Franse consternatie op gebied van rockabilly & garagerock. Ze openen enigszins extraordinair met de Status Quo klassieker \u2018Down Down\u2019 uit 1974. Maar al snel perspireert het trio en serveert high speedrock in songs als \u2018Heartbreaker\u2019, de meerstemmige Engelse pubrocker \u2018I\u2019m Mad\u2019 en \u2018Mirror\u2019.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

The Gl\u00fccks<\/strong> zijn een wild garagepunk-duo uit Oostende. De Roses stage daverde op zijn grondvesten. Hun geschiedenis is nauw verbonden met die van het Roots & Roses Festival, ze zijn \u00e9\u00e9n van onze favorieten. De band weet zijn ongebreidelde energie te kanaliseren en toch laten ze die muzikale woede en kracht intact. Net dat geeft steeds meer universum aan dhet uitstekende stemtimbre van Tina Ghillebert. \u2018CuCuCool\u2019, \u2018Under The Gun\u2019 en \u2018Bought And Pain For\u2019\u2026 je snapt het inmiddels wel. Altijd een moment van geluk en gulheid op dat podium. D\u00e9 muzikale Bonnie & Clyde van de Belgische garagepunk..!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Voor Kamikaz\u00e9<\/strong>, moesten we opnieuw naar de Roots stage, Kamikaze is zowaar een vertaling van Goddelijke wind. Een one-man band die heel wat decibels produceert. Alleen met de knoppen van zijn instrumenten biedt Kamikaz\u00e9 je een atypische geluidsexplosie. Met enige originaliteit en creativiteit bespeelt Yannick keyboard, drums en enige vocaliteit. Betoverende met prachtige sc\u00e8nische waanzin bespeelde hij zijn fanbase. Tussen langspelers als \u2018Suicide\u2019 en \u2018Crash Course in Science\u2019 zit dan ook heel wat opwindends verscholen. Heavy trash songs als \u2018Mosquito\u2019 vonden hier een alteratie in een ge\u00eblektrificeerde \u2018Johnny B. Good\u2019 (Chuck Berry) en zijn spoken words van \u201896 Tears\u2019, origineel van The Mysterains. Too many teardrops\u2026. Een showcase gebracht met de doodsverachting van een muzikale kamikazepiloot.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Chuck Prophet & The Mission Express<\/strong>, was een eerste grote naam op de Roses stage. En dat is spetterende rock-\u2018n-roll. Niet zo verwonderlijk als je weet dat Chuck jarenlang bandlid was bij neo-psychedelische formatie Green On Red. Wat volgde waren acht wilde jaren met evenveel platen en waanzinnig veel shows. Prophet, een Californi\u00ebr bracht in 1990 zijn eerste soloplaat \u2018Brother Aldo\u2019 uit op het label Fire Records. Met zijn \u2018desert sound\u2019 en eigenzinnige mix van Americana en een scheut roots-pop waren nummers als \u2018Bangkok\u2019, gecrediteerd Alex Shilton, \u2018Nixonland\u2019, \u2018Run Primo Run\u2019, het zweepende \u2018Marathon\u2019 en het beukende \u2018I Gotta Letter This Morning\u2019 hemelse songs die werden ingekleurd met subliem gitaarwerk. Hell Yeah!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Kitty, Daisy & Lewis Durham<\/strong> komen uit het noorden van Londen en na de zelf titelende debuutplaat in 2008 was er drie jaar later het succesvolle \u2018Smoking In Heaven\u2019. Het trio had met \u2018The Third\u2019 in 2015 een nieuwe knaller van een release te promoten. Net zoals met de plaat \u2018Superscope. Het vintage geluid doet ons ook hier met enige heimwee ongewild terugdenken aan die fifties analoge sound. Heel hun doen en laten ademt dan ook deze sfeer uit, en zorgt voor een betamende atmosfeer. De Durham familie blijken allen multi-instrumentalisten te zijn en switchen haast bij elke song van instrument. Bij hun laatste in  passage in Lessines was Daisy zwanger. Nu werd ze gespot op de drumstoel. Met nummers als \u2018Paan Boogie Man\u2019 en \u2018It Ain\u2019t Your Business\u2019 zit de sfeer meteen gebeiteld. \u2018Baby Bye Bye\u2019 nodigde uit tot meebrullen, net zoals het vintage swingende (Baby) \u2018Hold Me Tight\u2019. Daisy neemt vooraan plaats met haar drum voor het expressieve \u2018Going Up The Country\u2019. Straf\u2026!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Les Deuxluxes<\/strong> hebben net hun tweede studioalbum \u2018Lighter Fluid\u2019 in de rekken, een excentrieke verzameling van elf analoge opnames die live in een kerk zijn vastgelegd. De titeltrack knalde meteen op de Roses stage, net zoals het punkgevoelige \u2018No Way\u2019 met zijn heavy baslijnen \u00e9n het gitzwarte \u2018For I Myself\u2019. Les Deuxluxes , afkomstig uit Montreal is een duo gevormd door zangeres\/gitarist Anna Frances Meyer en zanger\/multi-instrumentalist \u00c9tienne Barry. Een sound dat doordrenkt is met psychedelica, maar stevig geworteld in rock-\u2018n-roll en bluesrock!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

En dat kunnen we ook zeggen van Boogie Beasts<\/strong>. Ook deze band is allang geen onbekende meer binnen en zelfs ver buiten onze landsgrenzen. Hun aanstekelijke swamp blues sloeg ook op de Roots Stage heel wat gensters. De Limburgers Jan Jaspers (vocals, gitaar) en drummer Gert Servaes en Luikenaars Patrick Louis (vocals, gitaar) en mondharmonicavirtuoos Fabian Bennardo vormen de basis voor deze opwindende formatie. \u2018France Chance\u2019 komt uit de langspeler \u2018Blues From Jupiter\u2019. Scheurende mondharmonica, diepe baslijnen \u00e9n fuzzy gitaarlicks, we vonden het allemaal in songs als \u2018Mad\u2019, \u2018Trouble\u2019 en de nieuwe single \u2018You Don\u2019t Love Me\u2019. Twee Walen en twee Vlamingen, kan het nog Belgischer. Delta blues en een swampy sound vormen sinds hun oprichting in 2011 de basis voor deze succesformule.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Philly Ron Gallo<\/strong> begon een solocarri\u00e8re in 2014, nadat hij frontman was geweest van verschillende bands, waaronder de in Philadelphia gevestigde formatie Toy Soldiers. Stilistisch is Gallo van release naar release verschoven, en dan vooral met zijn recente albums waarin hij artrock en garagepunk exploreert. Garagerock dus, maar dit alles met een boodschap. En hij schakelt moeiteloos over naar die fuzz sound, freaky pop en Americana. Hij heeft net een nieuwe langspeler \u2018Foreground Music\u2019, en dat hebben we op Roses stage geweten.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Leyla McCalla<\/strong>, geboren in New York City uit een echtpaar Ha\u00eftiaanse emigranten\/activisten. Leyla ontwikkelde al vrij vroege een fascinatie voor het land en zijn cultuur, deels dankzij de tijd die ze daar als kind doorbracht bij het bezoeken van haar grootmoeder. McCalla verhuisde een tijdje naar Ghana \u00e9n studeerde aan NYU. Dit alles dreef haar uiteindelijk zuidwaarts naar New Orleans, waar ze hoopte de kost te verdienen door cello te spelen in de straten rond French Corner. Leyla was lid van de Grammy Award bekroonde band Carolina Chocolate Drops, een groep waarmee ze als cellist twee jaar lang toerde en opnames maakte voordat ze een eigen carri\u00e8re nastreefde. Nu heeft ook zij een nieuwe plaat te promoten. Het opmerkelijke nieuwe album \u2018Breaking The Thermometer\u2019 is de opvolger van het succesvolle \u2018Capitalist Blues\u2019. Hier betoverde Leyla ons met het wereldse \u2018Dodinin\u2019, het folky \u2018Boukman\u2019s Prayer\u2019 en de Afro-Cara\u00efbische ritmiek uit \u2018Lavi Vye Neg\u2019. Dit alles contrasterende de cover \u2018You Don\u2019t Know Me\u2019, origineel van Caetana Veloso.  Deze Amerikaanse multi-instrumentalist ontroert met enige diepzinnigheid haar publiek. Haar showcase was een explosie en diversiteit van Afro-Amerikaanse muziek. <\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

De Engelse Jim Jones <\/strong>was in de jaren tachtig en negentig vermaard als zanger en frontman van de garagerockband Thee Hypnotics. Hij stond hier al eens op het podium in 2011 met zijn Jim Jones Revue. Nu had Jim zijn All Stars meegebracht, een project waarin Rhythm & Blues wel eens de bovenhand durft te nemen. Met zijn band, bestaande uit Gavin Jay, Ellit Mortimer, Chris Ellul, Carlton Mounsher en een partij blazers, weten ze een heel nieuw geluid te cre\u00ebren . Jones zelf is een indrukwekkende, charismatische leider. De setlist varieert en gaat van de pianoboogie \u2018Cement Mixer\u2019 naar een blues rockend \u2018Run Run Run\u2019, origineel van The Velvet Underground, een swamp begeesterde \u2018Satan Got A Hardon\u2019, de Southern rocker  \u2018Got Something to Hide Except Me and My Monkey\u2019, jawel het Beatles nummer \u00e9n de zeldzame ballade \u2018Lovers Prayer\u2019.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

De muzikale invloeden van Nick Waterhouse<\/strong> zijn onmiskenbaar. Hij is vooral ge\u00efnspireerd door de muziek uit de jaren vijftig en zestig, gemengd met hedendaagse energieke rock. In zijn muziek zitten elementen van Rhythm & Blues, jazz en soul. Hij komt uit Santa Ana, California waar hij werd geboren op 08 februari 1986. Op de middelbare school richtte hij zijn eerste band op, The Intelligista. In 2010 was zijn single \u2018Some Place\u2019 de start voor een opmerkelijke solocarri\u00e8re. Twee jaar later was zijn debuutplaat \u2018Times All Gone\u2019. Op zijn vijfde album \u2018Promenade Blue\u2019 werpt Waterhouse een spirituele blik op het verleden. Subtiele progressie! De band swingde vanaf het eerste nummer \u2018Is That Clear\u2019 tot de trein de rails verliet na het slotakkoord van \u2018L.A. Turnaround\u2019. Tussenin bevonden zich haast het hele muzikale spectrum. \u2018Hide And Seak\u2019 en \u2018Was It You\u2019 waren hemelse soulballades, (No)\u2018Commitment\u2019 was ruige countryrock, \u2018Late In The Garden\u2019 personifieerde dan weer die San Francisco sound, net zoals \u2018The Problem With A Street\u2019 een pop-getint nummer was. Dit alles divergeerde enigszins met de smooth jazzy vibe uit \u2018It Was The Style\u2019 en de crooner song \u2018Looking For A Place\u2019. Nick Waterhouse hield ons bij de les als afsluiter op de Roots stage!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

The Datsuns<\/strong>, een hardrockband uit Cambridge, Nieuw-Zeeland, werd opgericht in 1998. Ze mochten het gordijn dichttrekken op de Roses stage. Vocale frontman en bassist Dolf de Borst vindt zijn soulmates in gitaristen Christian Livingstone en Phil Somervell \u00e9n drummer Ben Kool. Hun titelloze debuutalbum uit oktober 2002 piekte op nummer \u00e9\u00e9n in Nieuw-Zeeland en haalde de top 20 van de offici\u00eble hitlijsten van het Verenigd Koninkrijk. Na een lange periode van inactiviteit bracht de band in februari 2021 de single \u2018Brain To Brain\u2019 uit. De eerste nieuwe muziek in zeven jaar en een eerste single voor het zevende album \u2018Eye To Eye\u2019 uit 2021. Ze knalden van bij de openingssong \u2018Gods Are Bored\u2019. En dat had hun fanbase ook al vrij snel door. Headbangen en moshpitten\u2026 een feestje barste onvoorwaardelijk. Een iet wat omzichtigere fan hield het bij luchtgitaar. \u2018Axethrower\u2019, \u2018Bite My Tongue\u2019 en \u2018Gold Halo\u2019 stigmatiseren door de woofer. Opwindende gitaareffecten en fiks beukende baslijnen hebben hier een reeks nieuwe deuntjes gelardeerd met een nog meer muzikale nasmaak.  London came underworld!<\/p>\n\n\n\n

Tekst & Fotoalbum: Philip Verhaege<\/a><\/p>\n\n\n\n

Met dank aan alle vrijwilligers en de organisatie van het Roots & Roses Festival\u2026<\/p>\n

<\/div>

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>

<\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Roots & Roses, Zondag 30 april 2023 – Lessines Zondag 30 april en maandag 01 mei 2023 vieren we traditiegetrouw de aftrap van het festivalseizoen. Roots & Roses is een cultfestival dat heel wat gediffundeerde muziek omarmt. Het festival was alwaar een spectaculair muzikaal hoofdstuk. Naast zijn eclectische affiche konden de vele bezoekers ook genieten van heel wat zelfbereid lekkers en een breed gamma aan artisanale bieren. Het festival is een ware muzikale ratatouille voor liefhebbers van moderne folk, blues, rock-\u2018n-roll, punk en garagerock. Maar de link met blues is eigenlijk nooit ver zoek\u2026.! In het zuiden gaan ze gebukt onder de droogte. Hier is het al een tijdje nat en vochtig. Wegens een te drassig en zompige ondergrond kon dit jaar helaas geen twee festivaltent worden neergepoot. Dit omwille van veiligheidsreden. De organisatoren beslisten dan maar wijselijk om de Roots Stage \u00e9n Roses Stage tegenover elkaar te bouwen. Ik hoor nu de vraag al komen, wat met de soundcheck van een volgende band. Wel, respectvolle collega-artiesten houden wel degelijk rekening met zo\u2019n onverwacht manco. De schade beperken heet dat dan\u2026 Tekst & Fotoalbum: Philip Verhaege We begonnen eraan op de Roots stage iets na 11u00 met A Murder In Mississippi, een zeskoppige zotte muzikale bende uit het Gentse. Met een gedeelde passie \u00e9n heel wat differente muzikale invloeden presenteren ze een breed scala aan eigentijdse klankkleuren. Country, folk, Americana en Iers getinte tunes omsluieren ze met een likje blues. De Mississippi rivier is misschien dan ook wel de meest muzikale rivier. Zijn Delta monding is o\u2019 zo belangrijk voor onze hedendaagse muziek. Folk, jazz en blues werden er gecre\u00eberd. Met deze \u2018background in mind\u2019 werd de band A Murder In Mississippi opgericht. Spilfiguren zijn gitarist\/vocalist Leander Vandereecken en zus Mirthe (percussie, vocals). Samen vonden ze met hun soulmates  Lore Heyerick (banjo, vocals), Dieter Vanhede (keys), violist Alexandra van Wesemael en Stijn Bontinck op doublebas. Van het opwindende \u2018The Raven and The Oak Branch Tree\u2019 ging met gezwind naar de eerste meezinger van de dag \u2018Forever and a Day\u2019 uit de langspeler \u2018Hurricana\u2019 uit 2021 en het mooi opgebouwde \u2018Wrong Side Of The Route\u2019.      A Murder In Mississippi\u2019, alsof de Leie even hard kronkelt als de Mississippi\u2026  Purrses, een band die werd geboren tijdens de lockdown in 2020. Ze effen hun muzikaal pad vanuit Brussel. Laura Ruggiero die afkomstig is uit Marseille, is responsabel voor de lyrics. Al snel werd ze vergezeld door Daria Meszaros, Dalila en Sacha De Waele, het begint van een schitterend project. Met een alteratie van sensualiteit, knappe grooves en gitaartunes existeren ze hun sound. Bij bands als Purrses draait alles om het vermengen van heavy rockenergie, soulachtige vibes en melodieuze punk. Strakke drums en twang-gitaartunes vormen de basis voor songs als \u2018Wrong Tide\u2019. De tremelo is nog niet uitgedoofd als ook het country begeesterde \u2018Kill Nieghbour\u2019 en het punkgevoelige \u2018Hey Girl\u2019 door de woofer knallen. Het jonge publiek kon dit alles best wel smaken, net zoals ook \u2018So Cool\u2019 en het bluesrockende \u2018Ride The Dragon\u2019 ons kon bekoren. Op naar de Roots stage voor The Howlin\u2019 Jaws, en dat is dan weer high energy rock-\u2018n-roll. Het trio komt uit de buurt van Parijs en heeft met \u2018Strange Effect\u2019 een nieuw album te promoten. Double bas en vocalist Djivan Abkarian, gitarist Lucas Humbert en drummer Baptiste L\u00e9on zijn d\u00e9 Franse consternatie op gebied van rockabilly & garagerock. Ze openen enigszins extraordinair met de Status Quo klassieker \u2018Down Down\u2019 uit 1974. Maar al snel perspireert het trio en serveert high speedrock in songs als \u2018Heartbreaker\u2019, de meerstemmige Engelse pubrocker \u2018I\u2019m Mad\u2019 en \u2018Mirror\u2019. The Gl\u00fccks zijn een wild garagepunk-duo uit Oostende. De Roses stage daverde op zijn grondvesten. Hun geschiedenis is nauw verbonden met die van het Roots & Roses Festival, ze zijn \u00e9\u00e9n van onze favorieten. De band weet zijn ongebreidelde energie te kanaliseren en toch laten ze die muzikale woede en kracht intact. Net dat geeft steeds meer universum aan dhet uitstekende stemtimbre van Tina Ghillebert. \u2018CuCuCool\u2019, \u2018Under The Gun\u2019 en \u2018Bought And Pain For\u2019\u2026 je snapt het inmiddels wel. Altijd een moment van geluk en gulheid op dat podium. D\u00e9 muzikale Bonnie & Clyde van de Belgische garagepunk..! Voor Kamikaz\u00e9, moesten we opnieuw naar de Roots stage, Kamikaze is zowaar een vertaling van Goddelijke wind. Een one-man band die heel wat decibels produceert. Alleen met de knoppen van zijn instrumenten biedt Kamikaz\u00e9 je een atypische geluidsexplosie. Met enige originaliteit en creativiteit bespeelt Yannick keyboard, drums en enige vocaliteit. Betoverende met prachtige sc\u00e8nische waanzin bespeelde hij zijn fanbase. Tussen langspelers als \u2018Suicide\u2019 en \u2018Crash Course in Science\u2019 zit dan ook heel wat opwindends verscholen. Heavy trash songs als \u2018Mosquito\u2019 vonden hier een alteratie in een ge\u00eblektrificeerde \u2018Johnny B. Good\u2019 (Chuck Berry) en zijn spoken words van \u201896 Tears\u2019, origineel van The Mysterains. Too many teardrops\u2026. Een showcase gebracht met de doodsverachting van een muzikale kamikazepiloot. Chuck Prophet & The Mission Express, was een eerste grote naam op de Roses stage. En dat is spetterende rock-\u2018n-roll. Niet zo verwonderlijk als je weet dat Chuck jarenlang bandlid was bij neo-psychedelische formatie Green On Red. Wat volgde waren acht wilde jaren met evenveel platen en waanzinnig veel shows. Prophet, een Californi\u00ebr bracht in 1990 zijn eerste soloplaat \u2018Brother Aldo\u2019 uit op het label Fire Records. Met zijn \u2018desert sound\u2019 en eigenzinnige mix van Americana en een scheut roots-pop waren nummers als \u2018Bangkok\u2019, gecrediteerd Alex Shilton, \u2018Nixonland\u2019, \u2018Run Primo Run\u2019, het zweepende \u2018Marathon\u2019 en het beukende \u2018I Gotta Letter This Morning\u2019 hemelse songs die werden ingekleurd met subliem gitaarwerk. Hell Yeah! Kitty, Daisy & Lewis Durham komen uit het noorden van Londen en na de zelf titelende debuutplaat in 2008 was er drie jaar later het succesvolle \u2018Smoking In Heaven\u2019. Het trio had met \u2018The Third\u2019 in 2015 een nieuwe knaller van een release te promoten. Net zoals met de plaat \u2018Superscope. Het vintage geluid doet ons ook hier met enige heimwee ongewild terugdenken aan die fifties analoge sound. Heel hun doen en laten ademt dan ook deze sfeer uit, en zorgt voor een betamende atmosfeer. De Durham familie blijken allen multi-instrumentalisten te zijn en switchen haast bij elke song van instrument. Bij hun laatste in  passage in Lessines was Daisy zwanger. Nu werd ze gespot op de drumstoel. Met nummers als \u2018Paan Boogie Man\u2019 en \u2018It Ain\u2019t Your Business\u2019 zit de sfeer meteen gebeiteld. \u2018Baby Bye Bye\u2019 nodigde uit tot meebrullen, net zoals het vintage swingende (Baby) \u2018Hold Me Tight\u2019. Daisy neemt vooraan plaats met haar drum voor het expressieve \u2018Going Up The Country\u2019. Straf\u2026! Les Deuxluxes hebben net hun tweede studioalbum \u2018Lighter Fluid\u2019 in de rekken, een excentrieke verzameling van elf analoge opnames die live in een kerk zijn vastgelegd. De titeltrack knalde meteen op de Roses stage, net zoals het punkgevoelige \u2018No Way\u2019 met zijn heavy baslijnen \u00e9n het gitzwarte \u2018For I Myself\u2019. Les Deuxluxes , afkomstig uit Montreal is een duo gevormd door zangeres\/gitarist Anna Frances Meyer en zanger\/multi-instrumentalist \u00c9tienne Barry. Een sound dat doordrenkt is met psychedelica, maar stevig geworteld in rock-\u2018n-roll en bluesrock! En dat kunnen we ook zeggen van Boogie Beasts. Ook deze band is allang geen onbekende meer binnen en zelfs ver buiten onze landsgrenzen. Hun aanstekelijke swamp blues sloeg ook op de Roots Stage heel wat gensters. De Limburgers Jan Jaspers (vocals, gitaar) en drummer Gert Servaes en Luikenaars Patrick Louis (vocals, gitaar) en mondharmonicavirtuoos Fabian Bennardo vormen de basis voor deze opwindende formatie. \u2018France Chance\u2019 komt uit de langspeler \u2018Blues From Jupiter\u2019. Scheurende mondharmonica, diepe baslijnen \u00e9n fuzzy gitaarlicks, we vonden het allemaal in songs als \u2018Mad\u2019, \u2018Trouble\u2019 en de nieuwe single \u2018You Don\u2019t Love Me\u2019. Twee Walen en twee Vlamingen, kan het nog Belgischer. Delta blues en een swampy sound vormen sinds hun oprichting in 2011 de basis voor deze succesformule. Philly Ron Gallo begon een solocarri\u00e8re in 2014, nadat hij frontman was geweest van verschillende bands, waaronder de in Philadelphia gevestigde formatie Toy Soldiers. Stilistisch is Gallo van release naar release verschoven, en dan vooral met zijn recente albums waarin hij artrock en garagepunk exploreert. Garagerock dus, maar dit alles met een boodschap. En hij schakelt moeiteloos over naar die fuzz sound, freaky pop en Americana. Hij heeft net een nieuwe langspeler \u2018Foreground Music\u2019, en dat hebben we op Roses stage geweten. Leyla McCalla, geboren in New York City uit een echtpaar Ha\u00eftiaanse emigranten\/activisten. Leyla ontwikkelde al vrij vroege een fascinatie voor het land en zijn cultuur, deels dankzij de tijd die ze daar als kind doorbracht bij het bezoeken van haar grootmoeder. McCalla verhuisde een tijdje naar Ghana \u00e9n studeerde aan NYU. Dit alles dreef haar uiteindelijk zuidwaarts naar New Orleans, waar ze hoopte de kost te verdienen door cello te spelen in de straten rond French Corner. Leyla was lid van de Grammy Award bekroonde band Carolina Chocolate Drops, een groep waarmee ze als cellist twee jaar lang toerde en opnames maakte voordat ze een eigen carri\u00e8re nastreefde. Nu heeft ook zij een nieuwe plaat te promoten. Het opmerkelijke nieuwe album \u2018Breaking The Thermometer\u2019 is de opvolger van het succesvolle \u2018Capitalist Blues\u2019. Hier betoverde Leyla ons met het wereldse \u2018Dodinin\u2019, het folky \u2018Boukman\u2019s Prayer\u2019 en de Afro-Cara\u00efbische ritmiek uit \u2018Lavi Vye Neg\u2019. Dit alles contrasterende de cover \u2018You Don\u2019t Know Me\u2019, origineel van Caetana Veloso.  Deze Amerikaanse multi-instrumentalist ontroert met enige diepzinnigheid haar publiek. Haar showcase was een explosie en diversiteit van Afro-Amerikaanse muziek.  De Engelse Jim Jones was in de jaren tachtig en negentig vermaard als zanger en frontman van de garagerockband Thee Hypnotics. Hij stond hier al eens op het podium in 2011 met zijn Jim Jones Revue. Nu had Jim zijn All Stars meegebracht, een project waarin Rhythm & Blues wel eens de bovenhand durft te nemen. Met zijn band, bestaande uit Gavin Jay, Ellit Mortimer, Chris Ellul, Carlton Mounsher en een partij blazers, weten ze een heel nieuw geluid te cre\u00ebren . Jones zelf is een indrukwekkende, charismatische leider. De setlist varieert en gaat van de pianoboogie \u2018Cement Mixer\u2019 naar een blues rockend \u2018Run Run Run\u2019, origineel van The Velvet Underground, een swamp begeesterde \u2018Satan Got A Hardon\u2019, de Southern rocker  \u2018Got Something to Hide Except Me and My Monkey\u2019, jawel het Beatles nummer \u00e9n de zeldzame ballade \u2018Lovers Prayer\u2019. De muzikale invloeden van Nick Waterhouse zijn onmiskenbaar. Hij is vooral ge\u00efnspireerd door de muziek uit de jaren vijftig en zestig, gemengd met hedendaagse energieke rock. In zijn muziek zitten elementen van Rhythm & Blues, jazz en soul. Hij komt uit Santa Ana, California waar hij werd geboren op 08 februari 1986. Op de middelbare school richtte hij zijn eerste band op, The Intelligista. In 2010 was zijn single \u2018Some Place\u2019 de start voor een opmerkelijke solocarri\u00e8re. Twee jaar later was zijn debuutplaat \u2018Times All Gone\u2019. Op zijn vijfde album \u2018Promenade Blue\u2019 werpt Waterhouse een spirituele blik op het verleden. Subtiele progressie! De band swingde vanaf het eerste nummer \u2018Is That Clear\u2019 tot de trein de rails verliet na het slotakkoord van \u2018L.A. Turnaround\u2019. Tussenin bevonden zich haast het hele muzikale spectrum. \u2018Hide And Seak\u2019 en \u2018Was It You\u2019 waren hemelse soulballades, (No)\u2018Commitment\u2019 was ruige countryrock, \u2018Late In The Garden\u2019 personifieerde dan weer die San Francisco sound, net zoals \u2018The Problem With A Street\u2019 een pop-getint nummer was. Dit alles divergeerde enigszins met de smooth jazzy vibe uit \u2018It Was The Style\u2019 en de crooner song \u2018Looking For A Place\u2019. Nick Waterhouse hield ons bij de les als afsluiter op de Roots stage! The Datsuns, een hardrockband uit Cambridge, Nieuw-Zeeland, werd opgericht in 1998. Ze mochten het gordijn dichttrekken op de Roses stage. Vocale frontman en bassist Dolf de Borst vindt zijn soulmates in gitaristen Christian Livingstone en Phil Somervell \u00e9n drummer Ben Kool. Hun titelloze debuutalbum uit oktober 2002 piekte op nummer \u00e9\u00e9n in Nieuw-Zeeland en haalde de top 20 van de offici\u00eble hitlijsten van het Verenigd Koninkrijk. Na een lange periode van inactiviteit bracht de band in februari 2021 de single \u2018Brain To Brain\u2019 uit. De eerste nieuwe muziek in zeven jaar en een eerste single voor het zevende…<\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":20356,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[21],"tags":[48,66],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-20333","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-all-reviews","tag-cc-rene-magritte","tag-front"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":15,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/20333","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=20333"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/20333\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23686,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/20333\/revisions\/23686"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/20356"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=20333"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=20333"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=20333"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=20333"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=20333"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}