{"id":19616,"date":"2022-10-15T10:55:00","date_gmt":"2022-10-15T08:55:00","guid":{"rendered":"https:\/\/liveactsbelgium.com\/?p=19616"},"modified":"2025-06-15T15:15:56","modified_gmt":"2025-06-15T15:15:56","slug":"concert-review-studebaker-john-zaterdag-17-december-zingem","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/?p=19616","title":{"rendered":"Concert review: Studebaker John, zaterdag 17 december – Zingem"},"content":{"rendered":"\n

Studebaker John, zaterdag 17 oktober 2022 –  Zaal De Korenbloem, Zingem<\/p>\n\n\n\n

John Grimaldi is een groover. En wat voor eentje! Hij is de zoon van een Italiaanse loodgieter die opgroeide tussen gangsters gangs in het noordwesten van Chicago genaamd ‘The Patch’. Hij werd er geboren op 5 november 1952 en begon op zevenjarige leeftijd stiekem te rommelen met de grote chromatische harp van zijn vader.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Tekst en Fotoalbum:<\/a> Philip Verhaege<\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

John Grimaldi a.k.a. Studebaker John, scheurt muzikaal door bochten, terwijl hij in luttele seconden het maximale puurt in vijfde versnelling. Zijn belangrijkste invloeden zijn een eenarmige mondharmonicaspeler (John Wrencher) en een gitarist met zes vingers aan \u00e9\u00e9n hand (Hound Dog Taylor). E\u00e9n van zijn platen werd ooit afgewezen door wijlen Bob Koester, labeleigenaar van Delmark Records, omdat het minder bluesy klonk en meer \u2018Old School Rockin\u2019 was. Niet dat Bob\u2019s vrouw Susan de broek droeg bij het label, maar voor een keer had ze gelijk. Ze vroeg Bob om Studebaker John aan boord te nemen. Een wijze beslissing van een al even wijze vrouw. En wij kunnen het weten, want we kennen mevrouw Koester al een tijdje persoonlijk.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Het begon allemaal voor John Grimaldi op Windy City’s Maxwell St., de \u2018after after hours hang bang\u2019 voor heel wat blues legenden, van Hound Dog Taylor tot Taildragger. John noemde zijn band in de jaren zeventig The Hawks, naar de schitterende automobile Studebaker Hawk en Chicago bluesartiest JB Hutto & The Hawks. In 1978 registreerde hij zijn eerste langspeler \u2018Straight No Chaser\u2019, uitgebracht op Retread Records. Het begin van iets moois\u2026<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Zijn band The Hawks waren nu achtergebleven over de grote plas en John laat zich voor deze Europese tourneeluik escorteren door The European Bluesbuddies. De ritmesectie rond gitarist Tim Ielegems, drummer Koen Van Petegem en bassist Chris Forget. Studebaker John is een alchemist. Hij verandert gruis in goud. Hallucinogenen en heel wat swampy tunes omarmen de songs. \u2018Sell My Soul To The Devil\u2019 wordt plots een vingervlugge vette boogie, net zoals \u2018Dirty Lie\u2019 en de rocker \u2018Ride, Ride, Ride\u2019 uitnodigden tot considerabel soldeerwerk van Tim. Het feestje ging verder met het Chicago slidegitaar begeesterde \u2018Fine Cadillac\u2019, een van Johns trademark songs \u00e9n dat klonk ook hier zo betrouwbaar als de wind uit Lake Michigan. Om een eerste set af te sluiten met het fijn besnaarde \u2018She\u2019s Alright\u2019.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Na een korte break knalde John met \u2018When You\u2019re Mule Won\u2019t Ride\u2019 en was \u2018Son Of The Seventh Son\u2019 zowaar de eerste slowblues op de setlist uit de langspeler \u2018St. John\u2019s Maxwell Street Kings\u2019 uit 2010. Om al even snel te divergeren met die kenmerkende Bo Diddley beat van \u2018She\u2019s A Rocker\u2019 en het boogieblues-ding genaamd \u2018Freightrain\u2019. All on board! Met een (h)eerlijke eenvoud en het projecteren van de energie die de essentie is van rock-‘n-roll knallen ook \u2018Howlin\u2019 In The Moonlight\u2019 door de woofer. Om ons finaal een koude nacht in te sturen met \u2018I\u2019m A Houserocker\u2019. En dat hebben ze in Zingem wel geweten.<\/p>\n\n\n\n

Studebaker John mag dan met het kruim van de Chicago blues hebben gespeeld, een purist is hij nooit geweest. Old school, rockin\u2019 that boogie\u2026.Hell yeah!<\/p>\n\n\n\n

Tekst en Pictures: Philip Verhaege      <\/a>                                       Met dank aan BluesNight 2020<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n
\n\n\n
\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>
<\/div>

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>

<\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Studebaker John, zaterdag 17 oktober 2022 –  Zaal De Korenbloem, Zingem John Grimaldi is een groover. En wat voor eentje! Hij is de zoon van een Italiaanse loodgieter die opgroeide tussen gangsters gangs in het noordwesten van Chicago genaamd ‘The Patch’. Hij werd er geboren op 5 november 1952 en begon op zevenjarige leeftijd stiekem te rommelen met de grote chromatische harp van zijn vader. Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege John Grimaldi a.k.a. Studebaker John, scheurt muzikaal door bochten, terwijl hij in luttele seconden het maximale puurt in vijfde versnelling. Zijn belangrijkste invloeden zijn een eenarmige mondharmonicaspeler (John Wrencher) en een gitarist met zes vingers aan \u00e9\u00e9n hand (Hound Dog Taylor). E\u00e9n van zijn platen werd ooit afgewezen door wijlen Bob Koester, labeleigenaar van Delmark Records, omdat het minder bluesy klonk en meer \u2018Old School Rockin\u2019 was. Niet dat Bob\u2019s vrouw Susan de broek droeg bij het label, maar voor een keer had ze gelijk. Ze vroeg Bob om Studebaker John aan boord te nemen. Een wijze beslissing van een al even wijze vrouw. En wij kunnen het weten, want we kennen mevrouw Koester al een tijdje persoonlijk. Het begon allemaal voor John Grimaldi op Windy City’s Maxwell St., de \u2018after after hours hang bang\u2019 voor heel wat blues legenden, van Hound Dog Taylor tot Taildragger. John noemde zijn band in de jaren zeventig The Hawks, naar de schitterende automobile Studebaker Hawk en Chicago bluesartiest JB Hutto & The Hawks. In 1978 registreerde hij zijn eerste langspeler \u2018Straight No Chaser\u2019, uitgebracht op Retread Records. Het begin van iets moois\u2026 Zijn band The Hawks waren nu achtergebleven over de grote plas en John laat zich voor deze Europese tourneeluik escorteren door The European Bluesbuddies. De ritmesectie rond gitarist Tim Ielegems, drummer Koen Van Petegem en bassist Chris Forget. Studebaker John is een alchemist. Hij verandert gruis in goud. Hallucinogenen en heel wat swampy tunes omarmen de songs. \u2018Sell My Soul To The Devil\u2019 wordt plots een vingervlugge vette boogie, net zoals \u2018Dirty Lie\u2019 en de rocker \u2018Ride, Ride, Ride\u2019 uitnodigden tot considerabel soldeerwerk van Tim. Het feestje ging verder met het Chicago slidegitaar begeesterde \u2018Fine Cadillac\u2019, een van Johns trademark songs \u00e9n dat klonk ook hier zo betrouwbaar als de wind uit Lake Michigan. Om een eerste set af te sluiten met het fijn besnaarde \u2018She\u2019s Alright\u2019. Na een korte break knalde John met \u2018When You\u2019re Mule Won\u2019t Ride\u2019 en was \u2018Son Of The Seventh Son\u2019 zowaar de eerste slowblues op de setlist uit de langspeler \u2018St. John\u2019s Maxwell Street Kings\u2019 uit 2010. Om al even snel te divergeren met die kenmerkende Bo Diddley beat van \u2018She\u2019s A Rocker\u2019 en het boogieblues-ding genaamd \u2018Freightrain\u2019. All on board! Met een (h)eerlijke eenvoud en het projecteren van de energie die de essentie is van rock-‘n-roll knallen ook \u2018Howlin\u2019 In The Moonlight\u2019 door de woofer. Om ons finaal een koude nacht in te sturen met \u2018I\u2019m A Houserocker\u2019. En dat hebben ze in Zingem wel geweten. Studebaker John mag dan met het kruim van de Chicago blues hebben gespeeld, een purist is hij nooit geweest. Old school, rockin\u2019 that boogie\u2026.Hell yeah! Tekst en Pictures: Philip Verhaege                                             Met dank aan BluesNight 2020<\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":19629,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[21],"tags":[36,66],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-19616","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-all-reviews","tag-bluesnight","tag-front"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":17,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19616","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=19616"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19616\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23695,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19616\/revisions\/23695"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/19629"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=19616"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=19616"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=19616"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=19616"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=19616"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}