Swing Wespelaar, zaterdag 20 augustus 2022<\/p>\n\n\n
Tekst en Fotoalbum<\/a>: Philip Verhaege<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n<\/figure>\n<\/div>\n\n\nDag twee, een zonovergoten festivalterrein wat op gang wordt getrokken door de Nederlandse formatie The Gumbo Kings<\/strong>. Zoals hun naam al doet apostaseren spelen ze een gedreven mixture van New Orleans funk, diepe Memphis soul en ruige Delta blues, en dit sindsdien 2017. \u2018In The Dark\u2019 was een eerste full lenght release. En van die oprechte en subtiele bluesgitaar, over een Hammond orgel, funky baslijnen en die diepe drums. Dit zijn de ingredi\u00ebnten voor een smakelijk bluesgerecht. Kronkelend als een alligator door de swamps slingeren The Kings zich door een fijn uitgekiende setlist. \u2018Burning\u2019 was een knappe opener, om te divergeren met rockers als \u2018Time Of Your Live\u2019, het losgeslagen en funky \u2018Tired Of Your Love\u2019 en ballades als \u2018Leave It Alone\u2019. De toekomst is aan hen\u2026.<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n<\/div>\n\n\nJessie Lee & The Alchemists<\/strong> zijn een van Frankrijk hotst bands. In 2016 won de Franse Jessie Lee Houllier in haar thuisland het spraakmakende The Voice. Jessie was amper 22-jaar jong toen ze \u2018I Just Want To Make Love To You\u2019, origineel van Etta James, op de buis losliet. Maar het begon allemaal in 2015, toen de band ontstond en al snel meedogenloze bluesrock presenteerde. De charismatische zangeres-gitarist Jessie Lee en gitarist Alexis \u201cMr. Al\u201d Didier, oprichters van dit project, worden ondersteund door Laurent Cokelaere’s opzwepende bas, St\u00e9phane Minana\u2019s drum grooves en Laurian Daire meesterlijke orgel. Van bij \u2018War\u2019 zat de sfeer gebeiteld. Jessie is bijzonder goed bij stem en die rettestrakke ritmesectie knalt genadeloos. Bluesrock met heavy gitaarriffs, een uitgelaten massa kon het blijkbaar best smaken. Van de titeltrack \u2018Let It Shine\u2019 ging het haast naadloos naar \u2018It Must Be Love\u2019, een nummer dat werd ingekleurd met opwindende Hammondorgel. Maar wat ons ook vrijwel meteen opvalt is dat Jessie is gezegend met een Engelse tongval. We hebben het al anders geweten. Het originele \u2018Get Out Of My Head\u2019 knalde onvoorwaardelijk, net zoals ook de boogieritmiek uit \u2018It Must Be Love\u2019 ons kon bekoren. Een psychedelische versie van Robert Johnsons\u2019 \u2018Come On In My Kitchen\u2019, origineel uit 1937 was haast een vergoddelijking. Onze verwondering steeg met de minuut. Jessie Lee & The Alchemists zijn geen \u00e9\u00e9ndagsvliegen. Knap!<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n<\/div>\n\n\nAl vrij vroeg stond Aki Kumar<\/strong>, die trouwens afkomstig uit het Indiase Mumbai, geprogrammeerd. Akarsha \u2018Aki\u2019 Kumar is een van de boeiendste mondharmonicaspelers in en rond California en de San Francisco Bay Area. Of hij nu als back-up fungeert of met zijn eigen band speelt, het is een feit dat Aki voor een ontluikende carri\u00e8re staat. Hij is ook een groot liefhebber van de Chicago \u201850 bluesstijl en logischerwijs een groot bewonderaar van mondharmonica virtuoos Little Walter. Zijn indrukwekkende harpriffs zijn een leidraad doorheen zijn bluessound. Net zoals zijn boeiend en harmonieus stemgeluid. Aki wordt hier begeleidt door het dynamische Finse trio Tommy Leino Band. Zijn klagende harmonica in \u2018Madison Blues\u2019 doet ons onverwijld wat die Elmore James tunes terugdenken. Terwijl slidegitaar in \u2018Yeh Chaand Sa Roshan\u2019 zorgt voor de nodige blues componenten. En ook de flexibele shuffle \u2018Hindi Man Blues \u2013 Dekhaa Naa\u2019 is een swingde song. Aki Kumar is \u2018the real deal blues\u2019\u2026<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n<\/div>\n\n\nChicago Blues Kitten Ivy Ford <\/strong>komt uit het noorden van The Windy City. Als kind werd ze gedreven door de muzikaliteit die door de stad zweefde. Ivy leerde piano, saxofoon, drums en bas. Pas op haar twintigste begon ze te jammen op gitaar \u00e9n speelde ze in lokale bandjes. Twee jaar later beroerde ze de baslijnen bij J.B. Ritchie en opende in 2015 voor Buddy Guy. In juni jongstleden speelde stond ze op het podium van het Chicago Blues Festival. In Wespelaar vond ze backing bij drummer Denis Agenet, Abdell B.Bop op double bass en toetsenist Jean-Patrick Cosset. \u2018Let The Good Times Roll\u2019 was de perfecte opener voor haar uitgebalanceerde setlist. Om al even snel te divergeren met een smooth versies als \u2018Baby Come Home To Me\u2019 en \u2018Love Me Baby\u2019. We hebben genoeg muzikale liefde gehad moet Ford hebben gedacht en knalde \u2018This Light Of Mine\u2019 \u2018en \u2018Time To Shine\u2019 door de woofer. En schitterende deed ze! Ivy Ford, een nieuwe ziel met een voorliefde voor traditionele blues.<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n<\/div>\n\n\nDe bluesrock gitaarwizard Artur Menezes<\/strong>, die werd geboren in het noordoosten van Brazilie, is momenteel gevestigd in Los Angeles. Hij deelde ooit het podium met Joe Satriani \u00e9n opende voor enkele tienduizenden fans in 2012 tijdens Buddy Guy\u2019s Zuid-Amerikaanse tournee in Brazili\u00eb. Al even snel viel de Latin world aan zijn voeten en concerteerde hij niet alleen in Mexico en Argentini\u00eb, maar ook in Europa. Hoewel hij sterk is be\u00efnvloed door de blues, kruid hij zijn sound al even makkelijk met psychedelische rock, funk en Braziliaanse ritmes. Hierbij is \u2018bai\u00e3o\u2019 niet vreemd aan zijn geluid. Een timbre waar hij met zijn stem een geluid cre\u00ebert, wat een jonger publiek aantrekt en helpt om de blues levendig te houden. En dat was uiteraard ook zo in Wespelaar. Het instrumentale en psychedelische \u2018Northeast\u2019 gaat over de geboortestreek van Menezes. Van een Zuid-Amerikaanse ritmiek gaat gezwind naar de funky bluesrocker \u2018Fight For Your Love\u2019, met die uitermate funky bassist Poliana in een hoofdrol. De song \u2018Until I Can See\u2019 is een zeldzame ballade dat divergeert met het zwaar beladen \u2018Come With Me\u2019, het Chicago blues begeesterde \u2018Should Have Never Left\u2019 en het Texaanse \u2018Let Me Love You\u2019. Bluesrock en psychedelische funky blues, het haast een trademark voor Artur Menezes.<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n<\/div>\n\n\nMet Bobby Rush<\/strong> \u2018The King of The Chitlin Circuit\u2019, wist de organisatie een wel heel grote naam te strikken. We zagen Bobby meermaals aan het werk in Chicago, maar we hadden nooit gedacht hem ooit nog live aan het werk te zien in Europa. De term \u2018living legend\u2019 wordt in bluesmiddens vaak in de mond genomen, maar de 88-jarige Bobby Rush heeft deze term zeker ruim verdiend. Hij maakt al ruim 70 jaar muziek en heeft 27 studio albums geregistreerd. In 1951 had hij al opnamesessies en liveshows met Bo Diddley, Muddy Waters, Chuck Berry en pre-mainstream met B.B. King, om er maar een paar te noemen. Het nummer \u2018Chicken Heads\u2019 uit 1971, is zowat zijn \u2018signature song\u2019. In 2017 won hij een Grammy voor \u2018Best Traditional Blues Album\u2019 met de release \u2018Porcupine Meat\u2019 \u00e9n herhaalde deze prestatie in 2021 met de solo akoestische plaat \u2018Rawer than Raw\u2019. <\/p>\n\n\n\n<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n<\/div>\n\n\nRush is nog steeds een meesterlijke entertainer, deels komiek, deels storyteller maar vooral bluesartiest. Hij heeft heel wat seksueel suggestieve bluesnummers, en in dat verhaal gaan zijn danseres Mizz Lowe graag in mee. \u2018Evil\u2019 en \u201919 Years Old\u2019 zijn zo\u2019n seksueel getinte songs. Zijn diepe mondharmonica, vocale klaagzang \u00e9n abstracte lyrics over ontrouw bij de vrouw, de minnares of de vriendin zijn accuraat aanwezig in de showcase. Het urmende pleidooi \u2018Howlin’ Wolf\u2019 en de klassieker \u2018Have You Ever Been Mistreated\u2019 werden ingekleurd met soulvol gitaarspel. Bobby Rush is een blues icoon\u2026<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n\n\n\nDe mooie Vanessa Collier<\/strong> mocht dag twee afsluiten. Ze komt uit de beroemde Berklee School of Music in Boston. Ze was een tijdje onderweg met Joe Louis Walker en is klaar om te wereld te veroveren met haar smooth vocals en funky saxofoon. In 2014 bracht Vanessa haar debuutalbum \u2018Heart Soul & Saxophone\u2019 uit. Ze is naast achtvoudig Blues Music Award Nominee, ook BMA winnaar in 2019 en 2020 als \u2018Horn Player Of The Year\u2019, tevens een 2022 BMA winner of \u2018Contemporary Blues Female Artist Of The Year\u2019. Deze jonge en hypergetalenteerde dame blaast dan ook echt wel een heel festivalpubliek omver. Met Pat Harrington op gitaar, bassist Derrick Malloy en Nick Stevens op drums vond ze haar ideale soulmates. Haar stem overstijgt de blues en neemt je mee op een rit door een emotioneel verhaal. Haar songs zijn ingekleurd met haar zwoele stem en saxofoon. \u2018I Need Someone To Love Me\u2019 was een leuke shuffle, en ook OV Wright-klassieker \u2018You’re Gonna Make Me Cry\u2019 groeide uit tot een culminatiepunt. \u2018I Can\u2019t Stand The Rain\u2019 was een heerlijk soulmoment, maar ook nieuw werk als \u2018What\u2019s Make You Beautiful\u2019 uit de recente langspeler \u2018Heart On The Line\u2019 was een opmerkelijk caput. En toen vond Vanessa het tijd om een rondje in het publiek te maken \u00e9n schouderde ze haar gitaar voor een schitterende versie van \u2018When It Don\u2019t Come Easy\u2019. Vanessa Collier is een unieke hedendaagse artiest die de blues als geen ander uitdraagt.<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n\n\n\nTekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/a><\/p>\n<\/div><\/path><\/svg><\/i> <\/p><\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Swing Wespelaar, zaterdag 20 augustus 2022 Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege Dag twee, een zonovergoten festivalterrein wat op gang wordt getrokken door de Nederlandse formatie The Gumbo Kings. Zoals hun naam al doet apostaseren spelen ze een gedreven mixture van New Orleans funk, diepe Memphis soul en ruige Delta blues, en dit sindsdien 2017. \u2018In The Dark\u2019 was een eerste full lenght release. En van die oprechte en subtiele bluesgitaar, over een Hammond orgel, funky baslijnen en die diepe drums. Dit zijn de ingredi\u00ebnten voor een smakelijk bluesgerecht. Kronkelend als een alligator door de swamps slingeren The Kings zich door een fijn uitgekiende setlist. \u2018Burning\u2019 was een knappe opener, om te divergeren met rockers als \u2018Time Of Your Live\u2019, het losgeslagen en funky \u2018Tired Of Your Love\u2019 en ballades als \u2018Leave It Alone\u2019. De toekomst is aan hen\u2026. Jessie Lee & The Alchemists zijn een van Frankrijk hotst bands. In 2016 won de Franse Jessie Lee Houllier in haar thuisland het spraakmakende The Voice. Jessie was amper 22-jaar jong toen ze \u2018I Just Want To Make Love To You\u2019, origineel van Etta James, op de buis losliet. Maar het begon allemaal in 2015, toen de band ontstond en al snel meedogenloze bluesrock presenteerde. De charismatische zangeres-gitarist Jessie Lee en gitarist Alexis \u201cMr. Al\u201d Didier, oprichters van dit project, worden ondersteund door Laurent Cokelaere’s opzwepende bas, St\u00e9phane Minana\u2019s drum grooves en Laurian Daire meesterlijke orgel. Van bij \u2018War\u2019 zat de sfeer gebeiteld. Jessie is bijzonder goed bij stem en die rettestrakke ritmesectie knalt genadeloos. Bluesrock met heavy gitaarriffs, een uitgelaten massa kon het blijkbaar best smaken. Van de titeltrack \u2018Let It Shine\u2019 ging het haast naadloos naar \u2018It Must Be Love\u2019, een nummer dat werd ingekleurd met opwindende Hammondorgel. Maar wat ons ook vrijwel meteen opvalt is dat Jessie is gezegend met een Engelse tongval. We hebben het al anders geweten. Het originele \u2018Get Out Of My Head\u2019 knalde onvoorwaardelijk, net zoals ook de boogieritmiek uit \u2018It Must Be Love\u2019 ons kon bekoren. Een psychedelische versie van Robert Johnsons\u2019 \u2018Come On In My Kitchen\u2019, origineel uit 1937 was haast een vergoddelijking. Onze verwondering steeg met de minuut. Jessie Lee & The Alchemists zijn geen \u00e9\u00e9ndagsvliegen. Knap! Al vrij vroeg stond Aki Kumar, die trouwens afkomstig uit het Indiase Mumbai, geprogrammeerd. Akarsha \u2018Aki\u2019 Kumar is een van de boeiendste mondharmonicaspelers in en rond California en de San Francisco Bay Area. Of hij nu als back-up fungeert of met zijn eigen band speelt, het is een feit dat Aki voor een ontluikende carri\u00e8re staat. Hij is ook een groot liefhebber van de Chicago \u201850 bluesstijl en logischerwijs een groot bewonderaar van mondharmonica virtuoos Little Walter. Zijn indrukwekkende harpriffs zijn een leidraad doorheen zijn bluessound. Net zoals zijn boeiend en harmonieus stemgeluid. Aki wordt hier begeleidt door het dynamische Finse trio Tommy Leino Band. Zijn klagende harmonica in \u2018Madison Blues\u2019 doet ons onverwijld wat die Elmore James tunes terugdenken. Terwijl slidegitaar in \u2018Yeh Chaand Sa Roshan\u2019 zorgt voor de nodige blues componenten. En ook de flexibele shuffle \u2018Hindi Man Blues \u2013 Dekhaa Naa\u2019 is een swingde song. Aki Kumar is \u2018the real deal blues\u2019\u2026 Chicago Blues Kitten Ivy Ford komt uit het noorden van The Windy City. Als kind werd ze gedreven door de muzikaliteit die door de stad zweefde. Ivy leerde piano, saxofoon, drums en bas. Pas op haar twintigste begon ze te jammen op gitaar \u00e9n speelde ze in lokale bandjes. Twee jaar later beroerde ze de baslijnen bij J.B. Ritchie en opende in 2015 voor Buddy Guy. In juni jongstleden speelde stond ze op het podium van het Chicago Blues Festival. In Wespelaar vond ze backing bij drummer Denis Agenet, Abdell B.Bop op double bass en toetsenist Jean-Patrick Cosset. \u2018Let The Good Times Roll\u2019 was de perfecte opener voor haar uitgebalanceerde setlist. Om al even snel te divergeren met een smooth versies als \u2018Baby Come Home To Me\u2019 en \u2018Love Me Baby\u2019. We hebben genoeg muzikale liefde gehad moet Ford hebben gedacht en knalde \u2018This Light Of Mine\u2019 \u2018en \u2018Time To Shine\u2019 door de woofer. En schitterende deed ze! Ivy Ford, een nieuwe ziel met een voorliefde voor traditionele blues. De bluesrock gitaarwizard Artur Menezes, die werd geboren in het noordoosten van Brazilie, is momenteel gevestigd in Los Angeles. Hij deelde ooit het podium met Joe Satriani \u00e9n opende voor enkele tienduizenden fans in 2012 tijdens Buddy Guy\u2019s Zuid-Amerikaanse tournee in Brazili\u00eb. Al even snel viel de Latin world aan zijn voeten en concerteerde hij niet alleen in Mexico en Argentini\u00eb, maar ook in Europa. Hoewel hij sterk is be\u00efnvloed door de blues, kruid hij zijn sound al even makkelijk met psychedelische rock, funk en Braziliaanse ritmes. Hierbij is \u2018bai\u00e3o\u2019 niet vreemd aan zijn geluid. Een timbre waar hij met zijn stem een geluid cre\u00ebert, wat een jonger publiek aantrekt en helpt om de blues levendig te houden. En dat was uiteraard ook zo in Wespelaar. Het instrumentale en psychedelische \u2018Northeast\u2019 gaat over de geboortestreek van Menezes. Van een Zuid-Amerikaanse ritmiek gaat gezwind naar de funky bluesrocker \u2018Fight For Your Love\u2019, met die uitermate funky bassist Poliana in een hoofdrol. De song \u2018Until I Can See\u2019 is een zeldzame ballade dat divergeert met het zwaar beladen \u2018Come With Me\u2019, het Chicago blues begeesterde \u2018Should Have Never Left\u2019 en het Texaanse \u2018Let Me Love You\u2019. Bluesrock en psychedelische funky blues, het haast een trademark voor Artur Menezes. Met Bobby Rush \u2018The King of The Chitlin Circuit\u2019, wist de organisatie een wel heel grote naam te strikken. We zagen Bobby meermaals aan het werk in Chicago, maar we hadden nooit gedacht hem ooit nog live aan het werk te zien in Europa. De term \u2018living legend\u2019 wordt in bluesmiddens vaak in de mond genomen, maar de 88-jarige Bobby Rush heeft deze term zeker ruim verdiend. Hij maakt al ruim 70 jaar muziek en heeft 27 studio albums geregistreerd. In 1951 had hij al opnamesessies en liveshows met Bo Diddley, Muddy Waters, Chuck Berry en pre-mainstream met B.B. King, om er maar een paar te noemen. Het nummer \u2018Chicken Heads\u2019 uit 1971, is zowat zijn \u2018signature song\u2019. In 2017 won hij een Grammy voor \u2018Best Traditional Blues Album\u2019 met de release \u2018Porcupine Meat\u2019 \u00e9n herhaalde deze prestatie in 2021 met de solo akoestische plaat \u2018Rawer than Raw\u2019. Rush is nog steeds een meesterlijke entertainer, deels komiek, deels storyteller maar vooral bluesartiest. Hij heeft heel wat seksueel suggestieve bluesnummers, en in dat verhaal gaan zijn danseres Mizz Lowe graag in mee. \u2018Evil\u2019 en \u201919 Years Old\u2019 zijn zo\u2019n seksueel getinte songs. Zijn diepe mondharmonica, vocale klaagzang \u00e9n abstracte lyrics over ontrouw bij de vrouw, de minnares of de vriendin zijn accuraat aanwezig in de showcase. Het urmende pleidooi \u2018Howlin’ Wolf\u2019 en de klassieker \u2018Have You Ever Been Mistreated\u2019 werden ingekleurd met soulvol gitaarspel. Bobby Rush is een blues icoon\u2026 De mooie Vanessa Collier mocht dag twee afsluiten. Ze komt uit de beroemde Berklee School of Music in Boston. Ze was een tijdje onderweg met Joe Louis Walker en is klaar om te wereld te veroveren met haar smooth vocals en funky saxofoon. In 2014 bracht Vanessa haar debuutalbum \u2018Heart Soul & Saxophone\u2019 uit. Ze is naast achtvoudig Blues Music Award Nominee, ook BMA winnaar in 2019 en 2020 als \u2018Horn Player Of The Year\u2019, tevens een 2022 BMA winner of \u2018Contemporary Blues Female Artist Of The Year\u2019. Deze jonge en hypergetalenteerde dame blaast dan ook echt wel een heel festivalpubliek omver. Met Pat Harrington op gitaar, bassist Derrick Malloy en Nick Stevens op drums vond ze haar ideale soulmates. Haar stem overstijgt de blues en neemt je mee op een rit door een emotioneel verhaal. Haar songs zijn ingekleurd met haar zwoele stem en saxofoon. \u2018I Need Someone To Love Me\u2019 was een leuke shuffle, en ook OV Wright-klassieker \u2018You’re Gonna Make Me Cry\u2019 groeide uit tot een culminatiepunt. \u2018I Can\u2019t Stand The Rain\u2019 was een heerlijk soulmoment, maar ook nieuw werk als \u2018What\u2019s Make You Beautiful\u2019 uit de recente langspeler \u2018Heart On The Line\u2019 was een opmerkelijk caput. En toen vond Vanessa het tijd om een rondje in het publiek te maken \u00e9n schouderde ze haar gitaar voor een schitterende versie van \u2018When It Don\u2019t Come Easy\u2019. Vanessa Collier is een unieke hedendaagse artiest die de blues als geen ander uitdraagt. Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/p>\n<\/div>\n<\/path><\/svg><\/i> <\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":19119,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[21],"tags":[66,113],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-19099","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-all-reviews","tag-front","tag-swing-wespelaar"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":8,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=19099"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23706,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099\/revisions\/23706"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/19119"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=19099"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=19099"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=19099"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=19099"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=19099"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
Dag twee, een zonovergoten festivalterrein wat op gang wordt getrokken door de Nederlandse formatie The Gumbo Kings<\/strong>. Zoals hun naam al doet apostaseren spelen ze een gedreven mixture van New Orleans funk, diepe Memphis soul en ruige Delta blues, en dit sindsdien 2017. \u2018In The Dark\u2019 was een eerste full lenght release. En van die oprechte en subtiele bluesgitaar, over een Hammond orgel, funky baslijnen en die diepe drums. Dit zijn de ingredi\u00ebnten voor een smakelijk bluesgerecht. Kronkelend als een alligator door de swamps slingeren The Kings zich door een fijn uitgekiende setlist. \u2018Burning\u2019 was een knappe opener, om te divergeren met rockers als \u2018Time Of Your Live\u2019, het losgeslagen en funky \u2018Tired Of Your Love\u2019 en ballades als \u2018Leave It Alone\u2019. De toekomst is aan hen\u2026.<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n<\/div>\n\n\nJessie Lee & The Alchemists<\/strong> zijn een van Frankrijk hotst bands. In 2016 won de Franse Jessie Lee Houllier in haar thuisland het spraakmakende The Voice. Jessie was amper 22-jaar jong toen ze \u2018I Just Want To Make Love To You\u2019, origineel van Etta James, op de buis losliet. Maar het begon allemaal in 2015, toen de band ontstond en al snel meedogenloze bluesrock presenteerde. De charismatische zangeres-gitarist Jessie Lee en gitarist Alexis \u201cMr. Al\u201d Didier, oprichters van dit project, worden ondersteund door Laurent Cokelaere’s opzwepende bas, St\u00e9phane Minana\u2019s drum grooves en Laurian Daire meesterlijke orgel. Van bij \u2018War\u2019 zat de sfeer gebeiteld. Jessie is bijzonder goed bij stem en die rettestrakke ritmesectie knalt genadeloos. Bluesrock met heavy gitaarriffs, een uitgelaten massa kon het blijkbaar best smaken. Van de titeltrack \u2018Let It Shine\u2019 ging het haast naadloos naar \u2018It Must Be Love\u2019, een nummer dat werd ingekleurd met opwindende Hammondorgel. Maar wat ons ook vrijwel meteen opvalt is dat Jessie is gezegend met een Engelse tongval. We hebben het al anders geweten. Het originele \u2018Get Out Of My Head\u2019 knalde onvoorwaardelijk, net zoals ook de boogieritmiek uit \u2018It Must Be Love\u2019 ons kon bekoren. Een psychedelische versie van Robert Johnsons\u2019 \u2018Come On In My Kitchen\u2019, origineel uit 1937 was haast een vergoddelijking. Onze verwondering steeg met de minuut. Jessie Lee & The Alchemists zijn geen \u00e9\u00e9ndagsvliegen. Knap!<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n<\/div>\n\n\nAl vrij vroeg stond Aki Kumar<\/strong>, die trouwens afkomstig uit het Indiase Mumbai, geprogrammeerd. Akarsha \u2018Aki\u2019 Kumar is een van de boeiendste mondharmonicaspelers in en rond California en de San Francisco Bay Area. Of hij nu als back-up fungeert of met zijn eigen band speelt, het is een feit dat Aki voor een ontluikende carri\u00e8re staat. Hij is ook een groot liefhebber van de Chicago \u201850 bluesstijl en logischerwijs een groot bewonderaar van mondharmonica virtuoos Little Walter. Zijn indrukwekkende harpriffs zijn een leidraad doorheen zijn bluessound. Net zoals zijn boeiend en harmonieus stemgeluid. Aki wordt hier begeleidt door het dynamische Finse trio Tommy Leino Band. Zijn klagende harmonica in \u2018Madison Blues\u2019 doet ons onverwijld wat die Elmore James tunes terugdenken. Terwijl slidegitaar in \u2018Yeh Chaand Sa Roshan\u2019 zorgt voor de nodige blues componenten. En ook de flexibele shuffle \u2018Hindi Man Blues \u2013 Dekhaa Naa\u2019 is een swingde song. Aki Kumar is \u2018the real deal blues\u2019\u2026<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n<\/div>\n\n\nChicago Blues Kitten Ivy Ford <\/strong>komt uit het noorden van The Windy City. Als kind werd ze gedreven door de muzikaliteit die door de stad zweefde. Ivy leerde piano, saxofoon, drums en bas. Pas op haar twintigste begon ze te jammen op gitaar \u00e9n speelde ze in lokale bandjes. Twee jaar later beroerde ze de baslijnen bij J.B. Ritchie en opende in 2015 voor Buddy Guy. In juni jongstleden speelde stond ze op het podium van het Chicago Blues Festival. In Wespelaar vond ze backing bij drummer Denis Agenet, Abdell B.Bop op double bass en toetsenist Jean-Patrick Cosset. \u2018Let The Good Times Roll\u2019 was de perfecte opener voor haar uitgebalanceerde setlist. Om al even snel te divergeren met een smooth versies als \u2018Baby Come Home To Me\u2019 en \u2018Love Me Baby\u2019. We hebben genoeg muzikale liefde gehad moet Ford hebben gedacht en knalde \u2018This Light Of Mine\u2019 \u2018en \u2018Time To Shine\u2019 door de woofer. En schitterende deed ze! Ivy Ford, een nieuwe ziel met een voorliefde voor traditionele blues.<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n<\/div>\n\n\nDe bluesrock gitaarwizard Artur Menezes<\/strong>, die werd geboren in het noordoosten van Brazilie, is momenteel gevestigd in Los Angeles. Hij deelde ooit het podium met Joe Satriani \u00e9n opende voor enkele tienduizenden fans in 2012 tijdens Buddy Guy\u2019s Zuid-Amerikaanse tournee in Brazili\u00eb. Al even snel viel de Latin world aan zijn voeten en concerteerde hij niet alleen in Mexico en Argentini\u00eb, maar ook in Europa. Hoewel hij sterk is be\u00efnvloed door de blues, kruid hij zijn sound al even makkelijk met psychedelische rock, funk en Braziliaanse ritmes. Hierbij is \u2018bai\u00e3o\u2019 niet vreemd aan zijn geluid. Een timbre waar hij met zijn stem een geluid cre\u00ebert, wat een jonger publiek aantrekt en helpt om de blues levendig te houden. En dat was uiteraard ook zo in Wespelaar. Het instrumentale en psychedelische \u2018Northeast\u2019 gaat over de geboortestreek van Menezes. Van een Zuid-Amerikaanse ritmiek gaat gezwind naar de funky bluesrocker \u2018Fight For Your Love\u2019, met die uitermate funky bassist Poliana in een hoofdrol. De song \u2018Until I Can See\u2019 is een zeldzame ballade dat divergeert met het zwaar beladen \u2018Come With Me\u2019, het Chicago blues begeesterde \u2018Should Have Never Left\u2019 en het Texaanse \u2018Let Me Love You\u2019. Bluesrock en psychedelische funky blues, het haast een trademark voor Artur Menezes.<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n<\/div>\n\n\nMet Bobby Rush<\/strong> \u2018The King of The Chitlin Circuit\u2019, wist de organisatie een wel heel grote naam te strikken. We zagen Bobby meermaals aan het werk in Chicago, maar we hadden nooit gedacht hem ooit nog live aan het werk te zien in Europa. De term \u2018living legend\u2019 wordt in bluesmiddens vaak in de mond genomen, maar de 88-jarige Bobby Rush heeft deze term zeker ruim verdiend. Hij maakt al ruim 70 jaar muziek en heeft 27 studio albums geregistreerd. In 1951 had hij al opnamesessies en liveshows met Bo Diddley, Muddy Waters, Chuck Berry en pre-mainstream met B.B. King, om er maar een paar te noemen. Het nummer \u2018Chicken Heads\u2019 uit 1971, is zowat zijn \u2018signature song\u2019. In 2017 won hij een Grammy voor \u2018Best Traditional Blues Album\u2019 met de release \u2018Porcupine Meat\u2019 \u00e9n herhaalde deze prestatie in 2021 met de solo akoestische plaat \u2018Rawer than Raw\u2019. <\/p>\n\n\n\n<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n<\/div>\n\n\nRush is nog steeds een meesterlijke entertainer, deels komiek, deels storyteller maar vooral bluesartiest. Hij heeft heel wat seksueel suggestieve bluesnummers, en in dat verhaal gaan zijn danseres Mizz Lowe graag in mee. \u2018Evil\u2019 en \u201919 Years Old\u2019 zijn zo\u2019n seksueel getinte songs. Zijn diepe mondharmonica, vocale klaagzang \u00e9n abstracte lyrics over ontrouw bij de vrouw, de minnares of de vriendin zijn accuraat aanwezig in de showcase. Het urmende pleidooi \u2018Howlin’ Wolf\u2019 en de klassieker \u2018Have You Ever Been Mistreated\u2019 werden ingekleurd met soulvol gitaarspel. Bobby Rush is een blues icoon\u2026<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n\n\n\nDe mooie Vanessa Collier<\/strong> mocht dag twee afsluiten. Ze komt uit de beroemde Berklee School of Music in Boston. Ze was een tijdje onderweg met Joe Louis Walker en is klaar om te wereld te veroveren met haar smooth vocals en funky saxofoon. In 2014 bracht Vanessa haar debuutalbum \u2018Heart Soul & Saxophone\u2019 uit. Ze is naast achtvoudig Blues Music Award Nominee, ook BMA winnaar in 2019 en 2020 als \u2018Horn Player Of The Year\u2019, tevens een 2022 BMA winner of \u2018Contemporary Blues Female Artist Of The Year\u2019. Deze jonge en hypergetalenteerde dame blaast dan ook echt wel een heel festivalpubliek omver. Met Pat Harrington op gitaar, bassist Derrick Malloy en Nick Stevens op drums vond ze haar ideale soulmates. Haar stem overstijgt de blues en neemt je mee op een rit door een emotioneel verhaal. Haar songs zijn ingekleurd met haar zwoele stem en saxofoon. \u2018I Need Someone To Love Me\u2019 was een leuke shuffle, en ook OV Wright-klassieker \u2018You’re Gonna Make Me Cry\u2019 groeide uit tot een culminatiepunt. \u2018I Can\u2019t Stand The Rain\u2019 was een heerlijk soulmoment, maar ook nieuw werk als \u2018What\u2019s Make You Beautiful\u2019 uit de recente langspeler \u2018Heart On The Line\u2019 was een opmerkelijk caput. En toen vond Vanessa het tijd om een rondje in het publiek te maken \u00e9n schouderde ze haar gitaar voor een schitterende versie van \u2018When It Don\u2019t Come Easy\u2019. Vanessa Collier is een unieke hedendaagse artiest die de blues als geen ander uitdraagt.<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n\n\n\nTekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/a><\/p>\n<\/div><\/path><\/svg><\/i> <\/p><\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Swing Wespelaar, zaterdag 20 augustus 2022 Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege Dag twee, een zonovergoten festivalterrein wat op gang wordt getrokken door de Nederlandse formatie The Gumbo Kings. Zoals hun naam al doet apostaseren spelen ze een gedreven mixture van New Orleans funk, diepe Memphis soul en ruige Delta blues, en dit sindsdien 2017. \u2018In The Dark\u2019 was een eerste full lenght release. En van die oprechte en subtiele bluesgitaar, over een Hammond orgel, funky baslijnen en die diepe drums. Dit zijn de ingredi\u00ebnten voor een smakelijk bluesgerecht. Kronkelend als een alligator door de swamps slingeren The Kings zich door een fijn uitgekiende setlist. \u2018Burning\u2019 was een knappe opener, om te divergeren met rockers als \u2018Time Of Your Live\u2019, het losgeslagen en funky \u2018Tired Of Your Love\u2019 en ballades als \u2018Leave It Alone\u2019. De toekomst is aan hen\u2026. Jessie Lee & The Alchemists zijn een van Frankrijk hotst bands. In 2016 won de Franse Jessie Lee Houllier in haar thuisland het spraakmakende The Voice. Jessie was amper 22-jaar jong toen ze \u2018I Just Want To Make Love To You\u2019, origineel van Etta James, op de buis losliet. Maar het begon allemaal in 2015, toen de band ontstond en al snel meedogenloze bluesrock presenteerde. De charismatische zangeres-gitarist Jessie Lee en gitarist Alexis \u201cMr. Al\u201d Didier, oprichters van dit project, worden ondersteund door Laurent Cokelaere’s opzwepende bas, St\u00e9phane Minana\u2019s drum grooves en Laurian Daire meesterlijke orgel. Van bij \u2018War\u2019 zat de sfeer gebeiteld. Jessie is bijzonder goed bij stem en die rettestrakke ritmesectie knalt genadeloos. Bluesrock met heavy gitaarriffs, een uitgelaten massa kon het blijkbaar best smaken. Van de titeltrack \u2018Let It Shine\u2019 ging het haast naadloos naar \u2018It Must Be Love\u2019, een nummer dat werd ingekleurd met opwindende Hammondorgel. Maar wat ons ook vrijwel meteen opvalt is dat Jessie is gezegend met een Engelse tongval. We hebben het al anders geweten. Het originele \u2018Get Out Of My Head\u2019 knalde onvoorwaardelijk, net zoals ook de boogieritmiek uit \u2018It Must Be Love\u2019 ons kon bekoren. Een psychedelische versie van Robert Johnsons\u2019 \u2018Come On In My Kitchen\u2019, origineel uit 1937 was haast een vergoddelijking. Onze verwondering steeg met de minuut. Jessie Lee & The Alchemists zijn geen \u00e9\u00e9ndagsvliegen. Knap! Al vrij vroeg stond Aki Kumar, die trouwens afkomstig uit het Indiase Mumbai, geprogrammeerd. Akarsha \u2018Aki\u2019 Kumar is een van de boeiendste mondharmonicaspelers in en rond California en de San Francisco Bay Area. Of hij nu als back-up fungeert of met zijn eigen band speelt, het is een feit dat Aki voor een ontluikende carri\u00e8re staat. Hij is ook een groot liefhebber van de Chicago \u201850 bluesstijl en logischerwijs een groot bewonderaar van mondharmonica virtuoos Little Walter. Zijn indrukwekkende harpriffs zijn een leidraad doorheen zijn bluessound. Net zoals zijn boeiend en harmonieus stemgeluid. Aki wordt hier begeleidt door het dynamische Finse trio Tommy Leino Band. Zijn klagende harmonica in \u2018Madison Blues\u2019 doet ons onverwijld wat die Elmore James tunes terugdenken. Terwijl slidegitaar in \u2018Yeh Chaand Sa Roshan\u2019 zorgt voor de nodige blues componenten. En ook de flexibele shuffle \u2018Hindi Man Blues \u2013 Dekhaa Naa\u2019 is een swingde song. Aki Kumar is \u2018the real deal blues\u2019\u2026 Chicago Blues Kitten Ivy Ford komt uit het noorden van The Windy City. Als kind werd ze gedreven door de muzikaliteit die door de stad zweefde. Ivy leerde piano, saxofoon, drums en bas. Pas op haar twintigste begon ze te jammen op gitaar \u00e9n speelde ze in lokale bandjes. Twee jaar later beroerde ze de baslijnen bij J.B. Ritchie en opende in 2015 voor Buddy Guy. In juni jongstleden speelde stond ze op het podium van het Chicago Blues Festival. In Wespelaar vond ze backing bij drummer Denis Agenet, Abdell B.Bop op double bass en toetsenist Jean-Patrick Cosset. \u2018Let The Good Times Roll\u2019 was de perfecte opener voor haar uitgebalanceerde setlist. Om al even snel te divergeren met een smooth versies als \u2018Baby Come Home To Me\u2019 en \u2018Love Me Baby\u2019. We hebben genoeg muzikale liefde gehad moet Ford hebben gedacht en knalde \u2018This Light Of Mine\u2019 \u2018en \u2018Time To Shine\u2019 door de woofer. En schitterende deed ze! Ivy Ford, een nieuwe ziel met een voorliefde voor traditionele blues. De bluesrock gitaarwizard Artur Menezes, die werd geboren in het noordoosten van Brazilie, is momenteel gevestigd in Los Angeles. Hij deelde ooit het podium met Joe Satriani \u00e9n opende voor enkele tienduizenden fans in 2012 tijdens Buddy Guy\u2019s Zuid-Amerikaanse tournee in Brazili\u00eb. Al even snel viel de Latin world aan zijn voeten en concerteerde hij niet alleen in Mexico en Argentini\u00eb, maar ook in Europa. Hoewel hij sterk is be\u00efnvloed door de blues, kruid hij zijn sound al even makkelijk met psychedelische rock, funk en Braziliaanse ritmes. Hierbij is \u2018bai\u00e3o\u2019 niet vreemd aan zijn geluid. Een timbre waar hij met zijn stem een geluid cre\u00ebert, wat een jonger publiek aantrekt en helpt om de blues levendig te houden. En dat was uiteraard ook zo in Wespelaar. Het instrumentale en psychedelische \u2018Northeast\u2019 gaat over de geboortestreek van Menezes. Van een Zuid-Amerikaanse ritmiek gaat gezwind naar de funky bluesrocker \u2018Fight For Your Love\u2019, met die uitermate funky bassist Poliana in een hoofdrol. De song \u2018Until I Can See\u2019 is een zeldzame ballade dat divergeert met het zwaar beladen \u2018Come With Me\u2019, het Chicago blues begeesterde \u2018Should Have Never Left\u2019 en het Texaanse \u2018Let Me Love You\u2019. Bluesrock en psychedelische funky blues, het haast een trademark voor Artur Menezes. Met Bobby Rush \u2018The King of The Chitlin Circuit\u2019, wist de organisatie een wel heel grote naam te strikken. We zagen Bobby meermaals aan het werk in Chicago, maar we hadden nooit gedacht hem ooit nog live aan het werk te zien in Europa. De term \u2018living legend\u2019 wordt in bluesmiddens vaak in de mond genomen, maar de 88-jarige Bobby Rush heeft deze term zeker ruim verdiend. Hij maakt al ruim 70 jaar muziek en heeft 27 studio albums geregistreerd. In 1951 had hij al opnamesessies en liveshows met Bo Diddley, Muddy Waters, Chuck Berry en pre-mainstream met B.B. King, om er maar een paar te noemen. Het nummer \u2018Chicken Heads\u2019 uit 1971, is zowat zijn \u2018signature song\u2019. In 2017 won hij een Grammy voor \u2018Best Traditional Blues Album\u2019 met de release \u2018Porcupine Meat\u2019 \u00e9n herhaalde deze prestatie in 2021 met de solo akoestische plaat \u2018Rawer than Raw\u2019. Rush is nog steeds een meesterlijke entertainer, deels komiek, deels storyteller maar vooral bluesartiest. Hij heeft heel wat seksueel suggestieve bluesnummers, en in dat verhaal gaan zijn danseres Mizz Lowe graag in mee. \u2018Evil\u2019 en \u201919 Years Old\u2019 zijn zo\u2019n seksueel getinte songs. Zijn diepe mondharmonica, vocale klaagzang \u00e9n abstracte lyrics over ontrouw bij de vrouw, de minnares of de vriendin zijn accuraat aanwezig in de showcase. Het urmende pleidooi \u2018Howlin’ Wolf\u2019 en de klassieker \u2018Have You Ever Been Mistreated\u2019 werden ingekleurd met soulvol gitaarspel. Bobby Rush is een blues icoon\u2026 De mooie Vanessa Collier mocht dag twee afsluiten. Ze komt uit de beroemde Berklee School of Music in Boston. Ze was een tijdje onderweg met Joe Louis Walker en is klaar om te wereld te veroveren met haar smooth vocals en funky saxofoon. In 2014 bracht Vanessa haar debuutalbum \u2018Heart Soul & Saxophone\u2019 uit. Ze is naast achtvoudig Blues Music Award Nominee, ook BMA winnaar in 2019 en 2020 als \u2018Horn Player Of The Year\u2019, tevens een 2022 BMA winner of \u2018Contemporary Blues Female Artist Of The Year\u2019. Deze jonge en hypergetalenteerde dame blaast dan ook echt wel een heel festivalpubliek omver. Met Pat Harrington op gitaar, bassist Derrick Malloy en Nick Stevens op drums vond ze haar ideale soulmates. Haar stem overstijgt de blues en neemt je mee op een rit door een emotioneel verhaal. Haar songs zijn ingekleurd met haar zwoele stem en saxofoon. \u2018I Need Someone To Love Me\u2019 was een leuke shuffle, en ook OV Wright-klassieker \u2018You’re Gonna Make Me Cry\u2019 groeide uit tot een culminatiepunt. \u2018I Can\u2019t Stand The Rain\u2019 was een heerlijk soulmoment, maar ook nieuw werk als \u2018What\u2019s Make You Beautiful\u2019 uit de recente langspeler \u2018Heart On The Line\u2019 was een opmerkelijk caput. En toen vond Vanessa het tijd om een rondje in het publiek te maken \u00e9n schouderde ze haar gitaar voor een schitterende versie van \u2018When It Don\u2019t Come Easy\u2019. Vanessa Collier is een unieke hedendaagse artiest die de blues als geen ander uitdraagt. Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/p>\n<\/div>\n<\/path><\/svg><\/i> <\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":19119,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[21],"tags":[66,113],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-19099","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-all-reviews","tag-front","tag-swing-wespelaar"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":8,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=19099"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23706,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099\/revisions\/23706"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/19119"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=19099"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=19099"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=19099"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=19099"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=19099"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
Jessie Lee & The Alchemists<\/strong> zijn een van Frankrijk hotst bands. In 2016 won de Franse Jessie Lee Houllier in haar thuisland het spraakmakende The Voice. Jessie was amper 22-jaar jong toen ze \u2018I Just Want To Make Love To You\u2019, origineel van Etta James, op de buis losliet. Maar het begon allemaal in 2015, toen de band ontstond en al snel meedogenloze bluesrock presenteerde. De charismatische zangeres-gitarist Jessie Lee en gitarist Alexis \u201cMr. Al\u201d Didier, oprichters van dit project, worden ondersteund door Laurent Cokelaere’s opzwepende bas, St\u00e9phane Minana\u2019s drum grooves en Laurian Daire meesterlijke orgel. Van bij \u2018War\u2019 zat de sfeer gebeiteld. Jessie is bijzonder goed bij stem en die rettestrakke ritmesectie knalt genadeloos. Bluesrock met heavy gitaarriffs, een uitgelaten massa kon het blijkbaar best smaken. Van de titeltrack \u2018Let It Shine\u2019 ging het haast naadloos naar \u2018It Must Be Love\u2019, een nummer dat werd ingekleurd met opwindende Hammondorgel. Maar wat ons ook vrijwel meteen opvalt is dat Jessie is gezegend met een Engelse tongval. We hebben het al anders geweten. Het originele \u2018Get Out Of My Head\u2019 knalde onvoorwaardelijk, net zoals ook de boogieritmiek uit \u2018It Must Be Love\u2019 ons kon bekoren. Een psychedelische versie van Robert Johnsons\u2019 \u2018Come On In My Kitchen\u2019, origineel uit 1937 was haast een vergoddelijking. Onze verwondering steeg met de minuut. Jessie Lee & The Alchemists zijn geen \u00e9\u00e9ndagsvliegen. Knap!<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n<\/div>\n\n\nAl vrij vroeg stond Aki Kumar<\/strong>, die trouwens afkomstig uit het Indiase Mumbai, geprogrammeerd. Akarsha \u2018Aki\u2019 Kumar is een van de boeiendste mondharmonicaspelers in en rond California en de San Francisco Bay Area. Of hij nu als back-up fungeert of met zijn eigen band speelt, het is een feit dat Aki voor een ontluikende carri\u00e8re staat. Hij is ook een groot liefhebber van de Chicago \u201850 bluesstijl en logischerwijs een groot bewonderaar van mondharmonica virtuoos Little Walter. Zijn indrukwekkende harpriffs zijn een leidraad doorheen zijn bluessound. Net zoals zijn boeiend en harmonieus stemgeluid. Aki wordt hier begeleidt door het dynamische Finse trio Tommy Leino Band. Zijn klagende harmonica in \u2018Madison Blues\u2019 doet ons onverwijld wat die Elmore James tunes terugdenken. Terwijl slidegitaar in \u2018Yeh Chaand Sa Roshan\u2019 zorgt voor de nodige blues componenten. En ook de flexibele shuffle \u2018Hindi Man Blues \u2013 Dekhaa Naa\u2019 is een swingde song. Aki Kumar is \u2018the real deal blues\u2019\u2026<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n<\/div>\n\n\nChicago Blues Kitten Ivy Ford <\/strong>komt uit het noorden van The Windy City. Als kind werd ze gedreven door de muzikaliteit die door de stad zweefde. Ivy leerde piano, saxofoon, drums en bas. Pas op haar twintigste begon ze te jammen op gitaar \u00e9n speelde ze in lokale bandjes. Twee jaar later beroerde ze de baslijnen bij J.B. Ritchie en opende in 2015 voor Buddy Guy. In juni jongstleden speelde stond ze op het podium van het Chicago Blues Festival. In Wespelaar vond ze backing bij drummer Denis Agenet, Abdell B.Bop op double bass en toetsenist Jean-Patrick Cosset. \u2018Let The Good Times Roll\u2019 was de perfecte opener voor haar uitgebalanceerde setlist. Om al even snel te divergeren met een smooth versies als \u2018Baby Come Home To Me\u2019 en \u2018Love Me Baby\u2019. We hebben genoeg muzikale liefde gehad moet Ford hebben gedacht en knalde \u2018This Light Of Mine\u2019 \u2018en \u2018Time To Shine\u2019 door de woofer. En schitterende deed ze! Ivy Ford, een nieuwe ziel met een voorliefde voor traditionele blues.<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n<\/div>\n\n\nDe bluesrock gitaarwizard Artur Menezes<\/strong>, die werd geboren in het noordoosten van Brazilie, is momenteel gevestigd in Los Angeles. Hij deelde ooit het podium met Joe Satriani \u00e9n opende voor enkele tienduizenden fans in 2012 tijdens Buddy Guy\u2019s Zuid-Amerikaanse tournee in Brazili\u00eb. Al even snel viel de Latin world aan zijn voeten en concerteerde hij niet alleen in Mexico en Argentini\u00eb, maar ook in Europa. Hoewel hij sterk is be\u00efnvloed door de blues, kruid hij zijn sound al even makkelijk met psychedelische rock, funk en Braziliaanse ritmes. Hierbij is \u2018bai\u00e3o\u2019 niet vreemd aan zijn geluid. Een timbre waar hij met zijn stem een geluid cre\u00ebert, wat een jonger publiek aantrekt en helpt om de blues levendig te houden. En dat was uiteraard ook zo in Wespelaar. Het instrumentale en psychedelische \u2018Northeast\u2019 gaat over de geboortestreek van Menezes. Van een Zuid-Amerikaanse ritmiek gaat gezwind naar de funky bluesrocker \u2018Fight For Your Love\u2019, met die uitermate funky bassist Poliana in een hoofdrol. De song \u2018Until I Can See\u2019 is een zeldzame ballade dat divergeert met het zwaar beladen \u2018Come With Me\u2019, het Chicago blues begeesterde \u2018Should Have Never Left\u2019 en het Texaanse \u2018Let Me Love You\u2019. Bluesrock en psychedelische funky blues, het haast een trademark voor Artur Menezes.<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n<\/div>\n\n\nMet Bobby Rush<\/strong> \u2018The King of The Chitlin Circuit\u2019, wist de organisatie een wel heel grote naam te strikken. We zagen Bobby meermaals aan het werk in Chicago, maar we hadden nooit gedacht hem ooit nog live aan het werk te zien in Europa. De term \u2018living legend\u2019 wordt in bluesmiddens vaak in de mond genomen, maar de 88-jarige Bobby Rush heeft deze term zeker ruim verdiend. Hij maakt al ruim 70 jaar muziek en heeft 27 studio albums geregistreerd. In 1951 had hij al opnamesessies en liveshows met Bo Diddley, Muddy Waters, Chuck Berry en pre-mainstream met B.B. King, om er maar een paar te noemen. Het nummer \u2018Chicken Heads\u2019 uit 1971, is zowat zijn \u2018signature song\u2019. In 2017 won hij een Grammy voor \u2018Best Traditional Blues Album\u2019 met de release \u2018Porcupine Meat\u2019 \u00e9n herhaalde deze prestatie in 2021 met de solo akoestische plaat \u2018Rawer than Raw\u2019. <\/p>\n\n\n\n<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n<\/div>\n\n\nRush is nog steeds een meesterlijke entertainer, deels komiek, deels storyteller maar vooral bluesartiest. Hij heeft heel wat seksueel suggestieve bluesnummers, en in dat verhaal gaan zijn danseres Mizz Lowe graag in mee. \u2018Evil\u2019 en \u201919 Years Old\u2019 zijn zo\u2019n seksueel getinte songs. Zijn diepe mondharmonica, vocale klaagzang \u00e9n abstracte lyrics over ontrouw bij de vrouw, de minnares of de vriendin zijn accuraat aanwezig in de showcase. Het urmende pleidooi \u2018Howlin’ Wolf\u2019 en de klassieker \u2018Have You Ever Been Mistreated\u2019 werden ingekleurd met soulvol gitaarspel. Bobby Rush is een blues icoon\u2026<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n\n\n\nDe mooie Vanessa Collier<\/strong> mocht dag twee afsluiten. Ze komt uit de beroemde Berklee School of Music in Boston. Ze was een tijdje onderweg met Joe Louis Walker en is klaar om te wereld te veroveren met haar smooth vocals en funky saxofoon. In 2014 bracht Vanessa haar debuutalbum \u2018Heart Soul & Saxophone\u2019 uit. Ze is naast achtvoudig Blues Music Award Nominee, ook BMA winnaar in 2019 en 2020 als \u2018Horn Player Of The Year\u2019, tevens een 2022 BMA winner of \u2018Contemporary Blues Female Artist Of The Year\u2019. Deze jonge en hypergetalenteerde dame blaast dan ook echt wel een heel festivalpubliek omver. Met Pat Harrington op gitaar, bassist Derrick Malloy en Nick Stevens op drums vond ze haar ideale soulmates. Haar stem overstijgt de blues en neemt je mee op een rit door een emotioneel verhaal. Haar songs zijn ingekleurd met haar zwoele stem en saxofoon. \u2018I Need Someone To Love Me\u2019 was een leuke shuffle, en ook OV Wright-klassieker \u2018You’re Gonna Make Me Cry\u2019 groeide uit tot een culminatiepunt. \u2018I Can\u2019t Stand The Rain\u2019 was een heerlijk soulmoment, maar ook nieuw werk als \u2018What\u2019s Make You Beautiful\u2019 uit de recente langspeler \u2018Heart On The Line\u2019 was een opmerkelijk caput. En toen vond Vanessa het tijd om een rondje in het publiek te maken \u00e9n schouderde ze haar gitaar voor een schitterende versie van \u2018When It Don\u2019t Come Easy\u2019. Vanessa Collier is een unieke hedendaagse artiest die de blues als geen ander uitdraagt.<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n\n\n\nTekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/a><\/p>\n<\/div><\/path><\/svg><\/i> <\/p><\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Swing Wespelaar, zaterdag 20 augustus 2022 Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege Dag twee, een zonovergoten festivalterrein wat op gang wordt getrokken door de Nederlandse formatie The Gumbo Kings. Zoals hun naam al doet apostaseren spelen ze een gedreven mixture van New Orleans funk, diepe Memphis soul en ruige Delta blues, en dit sindsdien 2017. \u2018In The Dark\u2019 was een eerste full lenght release. En van die oprechte en subtiele bluesgitaar, over een Hammond orgel, funky baslijnen en die diepe drums. Dit zijn de ingredi\u00ebnten voor een smakelijk bluesgerecht. Kronkelend als een alligator door de swamps slingeren The Kings zich door een fijn uitgekiende setlist. \u2018Burning\u2019 was een knappe opener, om te divergeren met rockers als \u2018Time Of Your Live\u2019, het losgeslagen en funky \u2018Tired Of Your Love\u2019 en ballades als \u2018Leave It Alone\u2019. De toekomst is aan hen\u2026. Jessie Lee & The Alchemists zijn een van Frankrijk hotst bands. In 2016 won de Franse Jessie Lee Houllier in haar thuisland het spraakmakende The Voice. Jessie was amper 22-jaar jong toen ze \u2018I Just Want To Make Love To You\u2019, origineel van Etta James, op de buis losliet. Maar het begon allemaal in 2015, toen de band ontstond en al snel meedogenloze bluesrock presenteerde. De charismatische zangeres-gitarist Jessie Lee en gitarist Alexis \u201cMr. Al\u201d Didier, oprichters van dit project, worden ondersteund door Laurent Cokelaere’s opzwepende bas, St\u00e9phane Minana\u2019s drum grooves en Laurian Daire meesterlijke orgel. Van bij \u2018War\u2019 zat de sfeer gebeiteld. Jessie is bijzonder goed bij stem en die rettestrakke ritmesectie knalt genadeloos. Bluesrock met heavy gitaarriffs, een uitgelaten massa kon het blijkbaar best smaken. Van de titeltrack \u2018Let It Shine\u2019 ging het haast naadloos naar \u2018It Must Be Love\u2019, een nummer dat werd ingekleurd met opwindende Hammondorgel. Maar wat ons ook vrijwel meteen opvalt is dat Jessie is gezegend met een Engelse tongval. We hebben het al anders geweten. Het originele \u2018Get Out Of My Head\u2019 knalde onvoorwaardelijk, net zoals ook de boogieritmiek uit \u2018It Must Be Love\u2019 ons kon bekoren. Een psychedelische versie van Robert Johnsons\u2019 \u2018Come On In My Kitchen\u2019, origineel uit 1937 was haast een vergoddelijking. Onze verwondering steeg met de minuut. Jessie Lee & The Alchemists zijn geen \u00e9\u00e9ndagsvliegen. Knap! Al vrij vroeg stond Aki Kumar, die trouwens afkomstig uit het Indiase Mumbai, geprogrammeerd. Akarsha \u2018Aki\u2019 Kumar is een van de boeiendste mondharmonicaspelers in en rond California en de San Francisco Bay Area. Of hij nu als back-up fungeert of met zijn eigen band speelt, het is een feit dat Aki voor een ontluikende carri\u00e8re staat. Hij is ook een groot liefhebber van de Chicago \u201850 bluesstijl en logischerwijs een groot bewonderaar van mondharmonica virtuoos Little Walter. Zijn indrukwekkende harpriffs zijn een leidraad doorheen zijn bluessound. Net zoals zijn boeiend en harmonieus stemgeluid. Aki wordt hier begeleidt door het dynamische Finse trio Tommy Leino Band. Zijn klagende harmonica in \u2018Madison Blues\u2019 doet ons onverwijld wat die Elmore James tunes terugdenken. Terwijl slidegitaar in \u2018Yeh Chaand Sa Roshan\u2019 zorgt voor de nodige blues componenten. En ook de flexibele shuffle \u2018Hindi Man Blues \u2013 Dekhaa Naa\u2019 is een swingde song. Aki Kumar is \u2018the real deal blues\u2019\u2026 Chicago Blues Kitten Ivy Ford komt uit het noorden van The Windy City. Als kind werd ze gedreven door de muzikaliteit die door de stad zweefde. Ivy leerde piano, saxofoon, drums en bas. Pas op haar twintigste begon ze te jammen op gitaar \u00e9n speelde ze in lokale bandjes. Twee jaar later beroerde ze de baslijnen bij J.B. Ritchie en opende in 2015 voor Buddy Guy. In juni jongstleden speelde stond ze op het podium van het Chicago Blues Festival. In Wespelaar vond ze backing bij drummer Denis Agenet, Abdell B.Bop op double bass en toetsenist Jean-Patrick Cosset. \u2018Let The Good Times Roll\u2019 was de perfecte opener voor haar uitgebalanceerde setlist. Om al even snel te divergeren met een smooth versies als \u2018Baby Come Home To Me\u2019 en \u2018Love Me Baby\u2019. We hebben genoeg muzikale liefde gehad moet Ford hebben gedacht en knalde \u2018This Light Of Mine\u2019 \u2018en \u2018Time To Shine\u2019 door de woofer. En schitterende deed ze! Ivy Ford, een nieuwe ziel met een voorliefde voor traditionele blues. De bluesrock gitaarwizard Artur Menezes, die werd geboren in het noordoosten van Brazilie, is momenteel gevestigd in Los Angeles. Hij deelde ooit het podium met Joe Satriani \u00e9n opende voor enkele tienduizenden fans in 2012 tijdens Buddy Guy\u2019s Zuid-Amerikaanse tournee in Brazili\u00eb. Al even snel viel de Latin world aan zijn voeten en concerteerde hij niet alleen in Mexico en Argentini\u00eb, maar ook in Europa. Hoewel hij sterk is be\u00efnvloed door de blues, kruid hij zijn sound al even makkelijk met psychedelische rock, funk en Braziliaanse ritmes. Hierbij is \u2018bai\u00e3o\u2019 niet vreemd aan zijn geluid. Een timbre waar hij met zijn stem een geluid cre\u00ebert, wat een jonger publiek aantrekt en helpt om de blues levendig te houden. En dat was uiteraard ook zo in Wespelaar. Het instrumentale en psychedelische \u2018Northeast\u2019 gaat over de geboortestreek van Menezes. Van een Zuid-Amerikaanse ritmiek gaat gezwind naar de funky bluesrocker \u2018Fight For Your Love\u2019, met die uitermate funky bassist Poliana in een hoofdrol. De song \u2018Until I Can See\u2019 is een zeldzame ballade dat divergeert met het zwaar beladen \u2018Come With Me\u2019, het Chicago blues begeesterde \u2018Should Have Never Left\u2019 en het Texaanse \u2018Let Me Love You\u2019. Bluesrock en psychedelische funky blues, het haast een trademark voor Artur Menezes. Met Bobby Rush \u2018The King of The Chitlin Circuit\u2019, wist de organisatie een wel heel grote naam te strikken. We zagen Bobby meermaals aan het werk in Chicago, maar we hadden nooit gedacht hem ooit nog live aan het werk te zien in Europa. De term \u2018living legend\u2019 wordt in bluesmiddens vaak in de mond genomen, maar de 88-jarige Bobby Rush heeft deze term zeker ruim verdiend. Hij maakt al ruim 70 jaar muziek en heeft 27 studio albums geregistreerd. In 1951 had hij al opnamesessies en liveshows met Bo Diddley, Muddy Waters, Chuck Berry en pre-mainstream met B.B. King, om er maar een paar te noemen. Het nummer \u2018Chicken Heads\u2019 uit 1971, is zowat zijn \u2018signature song\u2019. In 2017 won hij een Grammy voor \u2018Best Traditional Blues Album\u2019 met de release \u2018Porcupine Meat\u2019 \u00e9n herhaalde deze prestatie in 2021 met de solo akoestische plaat \u2018Rawer than Raw\u2019. Rush is nog steeds een meesterlijke entertainer, deels komiek, deels storyteller maar vooral bluesartiest. Hij heeft heel wat seksueel suggestieve bluesnummers, en in dat verhaal gaan zijn danseres Mizz Lowe graag in mee. \u2018Evil\u2019 en \u201919 Years Old\u2019 zijn zo\u2019n seksueel getinte songs. Zijn diepe mondharmonica, vocale klaagzang \u00e9n abstracte lyrics over ontrouw bij de vrouw, de minnares of de vriendin zijn accuraat aanwezig in de showcase. Het urmende pleidooi \u2018Howlin’ Wolf\u2019 en de klassieker \u2018Have You Ever Been Mistreated\u2019 werden ingekleurd met soulvol gitaarspel. Bobby Rush is een blues icoon\u2026 De mooie Vanessa Collier mocht dag twee afsluiten. Ze komt uit de beroemde Berklee School of Music in Boston. Ze was een tijdje onderweg met Joe Louis Walker en is klaar om te wereld te veroveren met haar smooth vocals en funky saxofoon. In 2014 bracht Vanessa haar debuutalbum \u2018Heart Soul & Saxophone\u2019 uit. Ze is naast achtvoudig Blues Music Award Nominee, ook BMA winnaar in 2019 en 2020 als \u2018Horn Player Of The Year\u2019, tevens een 2022 BMA winner of \u2018Contemporary Blues Female Artist Of The Year\u2019. Deze jonge en hypergetalenteerde dame blaast dan ook echt wel een heel festivalpubliek omver. Met Pat Harrington op gitaar, bassist Derrick Malloy en Nick Stevens op drums vond ze haar ideale soulmates. Haar stem overstijgt de blues en neemt je mee op een rit door een emotioneel verhaal. Haar songs zijn ingekleurd met haar zwoele stem en saxofoon. \u2018I Need Someone To Love Me\u2019 was een leuke shuffle, en ook OV Wright-klassieker \u2018You’re Gonna Make Me Cry\u2019 groeide uit tot een culminatiepunt. \u2018I Can\u2019t Stand The Rain\u2019 was een heerlijk soulmoment, maar ook nieuw werk als \u2018What\u2019s Make You Beautiful\u2019 uit de recente langspeler \u2018Heart On The Line\u2019 was een opmerkelijk caput. En toen vond Vanessa het tijd om een rondje in het publiek te maken \u00e9n schouderde ze haar gitaar voor een schitterende versie van \u2018When It Don\u2019t Come Easy\u2019. Vanessa Collier is een unieke hedendaagse artiest die de blues als geen ander uitdraagt. Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/p>\n<\/div>\n<\/path><\/svg><\/i> <\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":19119,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[21],"tags":[66,113],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-19099","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-all-reviews","tag-front","tag-swing-wespelaar"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":8,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=19099"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23706,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099\/revisions\/23706"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/19119"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=19099"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=19099"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=19099"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=19099"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=19099"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
Al vrij vroeg stond Aki Kumar<\/strong>, die trouwens afkomstig uit het Indiase Mumbai, geprogrammeerd. Akarsha \u2018Aki\u2019 Kumar is een van de boeiendste mondharmonicaspelers in en rond California en de San Francisco Bay Area. Of hij nu als back-up fungeert of met zijn eigen band speelt, het is een feit dat Aki voor een ontluikende carri\u00e8re staat. Hij is ook een groot liefhebber van de Chicago \u201850 bluesstijl en logischerwijs een groot bewonderaar van mondharmonica virtuoos Little Walter. Zijn indrukwekkende harpriffs zijn een leidraad doorheen zijn bluessound. Net zoals zijn boeiend en harmonieus stemgeluid. Aki wordt hier begeleidt door het dynamische Finse trio Tommy Leino Band. Zijn klagende harmonica in \u2018Madison Blues\u2019 doet ons onverwijld wat die Elmore James tunes terugdenken. Terwijl slidegitaar in \u2018Yeh Chaand Sa Roshan\u2019 zorgt voor de nodige blues componenten. En ook de flexibele shuffle \u2018Hindi Man Blues \u2013 Dekhaa Naa\u2019 is een swingde song. Aki Kumar is \u2018the real deal blues\u2019\u2026<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n<\/div>\n\n\nChicago Blues Kitten Ivy Ford <\/strong>komt uit het noorden van The Windy City. Als kind werd ze gedreven door de muzikaliteit die door de stad zweefde. Ivy leerde piano, saxofoon, drums en bas. Pas op haar twintigste begon ze te jammen op gitaar \u00e9n speelde ze in lokale bandjes. Twee jaar later beroerde ze de baslijnen bij J.B. Ritchie en opende in 2015 voor Buddy Guy. In juni jongstleden speelde stond ze op het podium van het Chicago Blues Festival. In Wespelaar vond ze backing bij drummer Denis Agenet, Abdell B.Bop op double bass en toetsenist Jean-Patrick Cosset. \u2018Let The Good Times Roll\u2019 was de perfecte opener voor haar uitgebalanceerde setlist. Om al even snel te divergeren met een smooth versies als \u2018Baby Come Home To Me\u2019 en \u2018Love Me Baby\u2019. We hebben genoeg muzikale liefde gehad moet Ford hebben gedacht en knalde \u2018This Light Of Mine\u2019 \u2018en \u2018Time To Shine\u2019 door de woofer. En schitterende deed ze! Ivy Ford, een nieuwe ziel met een voorliefde voor traditionele blues.<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n<\/div>\n\n\nDe bluesrock gitaarwizard Artur Menezes<\/strong>, die werd geboren in het noordoosten van Brazilie, is momenteel gevestigd in Los Angeles. Hij deelde ooit het podium met Joe Satriani \u00e9n opende voor enkele tienduizenden fans in 2012 tijdens Buddy Guy\u2019s Zuid-Amerikaanse tournee in Brazili\u00eb. Al even snel viel de Latin world aan zijn voeten en concerteerde hij niet alleen in Mexico en Argentini\u00eb, maar ook in Europa. Hoewel hij sterk is be\u00efnvloed door de blues, kruid hij zijn sound al even makkelijk met psychedelische rock, funk en Braziliaanse ritmes. Hierbij is \u2018bai\u00e3o\u2019 niet vreemd aan zijn geluid. Een timbre waar hij met zijn stem een geluid cre\u00ebert, wat een jonger publiek aantrekt en helpt om de blues levendig te houden. En dat was uiteraard ook zo in Wespelaar. Het instrumentale en psychedelische \u2018Northeast\u2019 gaat over de geboortestreek van Menezes. Van een Zuid-Amerikaanse ritmiek gaat gezwind naar de funky bluesrocker \u2018Fight For Your Love\u2019, met die uitermate funky bassist Poliana in een hoofdrol. De song \u2018Until I Can See\u2019 is een zeldzame ballade dat divergeert met het zwaar beladen \u2018Come With Me\u2019, het Chicago blues begeesterde \u2018Should Have Never Left\u2019 en het Texaanse \u2018Let Me Love You\u2019. Bluesrock en psychedelische funky blues, het haast een trademark voor Artur Menezes.<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n<\/div>\n\n\nMet Bobby Rush<\/strong> \u2018The King of The Chitlin Circuit\u2019, wist de organisatie een wel heel grote naam te strikken. We zagen Bobby meermaals aan het werk in Chicago, maar we hadden nooit gedacht hem ooit nog live aan het werk te zien in Europa. De term \u2018living legend\u2019 wordt in bluesmiddens vaak in de mond genomen, maar de 88-jarige Bobby Rush heeft deze term zeker ruim verdiend. Hij maakt al ruim 70 jaar muziek en heeft 27 studio albums geregistreerd. In 1951 had hij al opnamesessies en liveshows met Bo Diddley, Muddy Waters, Chuck Berry en pre-mainstream met B.B. King, om er maar een paar te noemen. Het nummer \u2018Chicken Heads\u2019 uit 1971, is zowat zijn \u2018signature song\u2019. In 2017 won hij een Grammy voor \u2018Best Traditional Blues Album\u2019 met de release \u2018Porcupine Meat\u2019 \u00e9n herhaalde deze prestatie in 2021 met de solo akoestische plaat \u2018Rawer than Raw\u2019. <\/p>\n\n\n\n<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n<\/div>\n\n\nRush is nog steeds een meesterlijke entertainer, deels komiek, deels storyteller maar vooral bluesartiest. Hij heeft heel wat seksueel suggestieve bluesnummers, en in dat verhaal gaan zijn danseres Mizz Lowe graag in mee. \u2018Evil\u2019 en \u201919 Years Old\u2019 zijn zo\u2019n seksueel getinte songs. Zijn diepe mondharmonica, vocale klaagzang \u00e9n abstracte lyrics over ontrouw bij de vrouw, de minnares of de vriendin zijn accuraat aanwezig in de showcase. Het urmende pleidooi \u2018Howlin’ Wolf\u2019 en de klassieker \u2018Have You Ever Been Mistreated\u2019 werden ingekleurd met soulvol gitaarspel. Bobby Rush is een blues icoon\u2026<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n\n\n\nDe mooie Vanessa Collier<\/strong> mocht dag twee afsluiten. Ze komt uit de beroemde Berklee School of Music in Boston. Ze was een tijdje onderweg met Joe Louis Walker en is klaar om te wereld te veroveren met haar smooth vocals en funky saxofoon. In 2014 bracht Vanessa haar debuutalbum \u2018Heart Soul & Saxophone\u2019 uit. Ze is naast achtvoudig Blues Music Award Nominee, ook BMA winnaar in 2019 en 2020 als \u2018Horn Player Of The Year\u2019, tevens een 2022 BMA winner of \u2018Contemporary Blues Female Artist Of The Year\u2019. Deze jonge en hypergetalenteerde dame blaast dan ook echt wel een heel festivalpubliek omver. Met Pat Harrington op gitaar, bassist Derrick Malloy en Nick Stevens op drums vond ze haar ideale soulmates. Haar stem overstijgt de blues en neemt je mee op een rit door een emotioneel verhaal. Haar songs zijn ingekleurd met haar zwoele stem en saxofoon. \u2018I Need Someone To Love Me\u2019 was een leuke shuffle, en ook OV Wright-klassieker \u2018You’re Gonna Make Me Cry\u2019 groeide uit tot een culminatiepunt. \u2018I Can\u2019t Stand The Rain\u2019 was een heerlijk soulmoment, maar ook nieuw werk als \u2018What\u2019s Make You Beautiful\u2019 uit de recente langspeler \u2018Heart On The Line\u2019 was een opmerkelijk caput. En toen vond Vanessa het tijd om een rondje in het publiek te maken \u00e9n schouderde ze haar gitaar voor een schitterende versie van \u2018When It Don\u2019t Come Easy\u2019. Vanessa Collier is een unieke hedendaagse artiest die de blues als geen ander uitdraagt.<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n\n\n\nTekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/a><\/p>\n<\/div><\/path><\/svg><\/i> <\/p><\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Swing Wespelaar, zaterdag 20 augustus 2022 Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege Dag twee, een zonovergoten festivalterrein wat op gang wordt getrokken door de Nederlandse formatie The Gumbo Kings. Zoals hun naam al doet apostaseren spelen ze een gedreven mixture van New Orleans funk, diepe Memphis soul en ruige Delta blues, en dit sindsdien 2017. \u2018In The Dark\u2019 was een eerste full lenght release. En van die oprechte en subtiele bluesgitaar, over een Hammond orgel, funky baslijnen en die diepe drums. Dit zijn de ingredi\u00ebnten voor een smakelijk bluesgerecht. Kronkelend als een alligator door de swamps slingeren The Kings zich door een fijn uitgekiende setlist. \u2018Burning\u2019 was een knappe opener, om te divergeren met rockers als \u2018Time Of Your Live\u2019, het losgeslagen en funky \u2018Tired Of Your Love\u2019 en ballades als \u2018Leave It Alone\u2019. De toekomst is aan hen\u2026. Jessie Lee & The Alchemists zijn een van Frankrijk hotst bands. In 2016 won de Franse Jessie Lee Houllier in haar thuisland het spraakmakende The Voice. Jessie was amper 22-jaar jong toen ze \u2018I Just Want To Make Love To You\u2019, origineel van Etta James, op de buis losliet. Maar het begon allemaal in 2015, toen de band ontstond en al snel meedogenloze bluesrock presenteerde. De charismatische zangeres-gitarist Jessie Lee en gitarist Alexis \u201cMr. Al\u201d Didier, oprichters van dit project, worden ondersteund door Laurent Cokelaere’s opzwepende bas, St\u00e9phane Minana\u2019s drum grooves en Laurian Daire meesterlijke orgel. Van bij \u2018War\u2019 zat de sfeer gebeiteld. Jessie is bijzonder goed bij stem en die rettestrakke ritmesectie knalt genadeloos. Bluesrock met heavy gitaarriffs, een uitgelaten massa kon het blijkbaar best smaken. Van de titeltrack \u2018Let It Shine\u2019 ging het haast naadloos naar \u2018It Must Be Love\u2019, een nummer dat werd ingekleurd met opwindende Hammondorgel. Maar wat ons ook vrijwel meteen opvalt is dat Jessie is gezegend met een Engelse tongval. We hebben het al anders geweten. Het originele \u2018Get Out Of My Head\u2019 knalde onvoorwaardelijk, net zoals ook de boogieritmiek uit \u2018It Must Be Love\u2019 ons kon bekoren. Een psychedelische versie van Robert Johnsons\u2019 \u2018Come On In My Kitchen\u2019, origineel uit 1937 was haast een vergoddelijking. Onze verwondering steeg met de minuut. Jessie Lee & The Alchemists zijn geen \u00e9\u00e9ndagsvliegen. Knap! Al vrij vroeg stond Aki Kumar, die trouwens afkomstig uit het Indiase Mumbai, geprogrammeerd. Akarsha \u2018Aki\u2019 Kumar is een van de boeiendste mondharmonicaspelers in en rond California en de San Francisco Bay Area. Of hij nu als back-up fungeert of met zijn eigen band speelt, het is een feit dat Aki voor een ontluikende carri\u00e8re staat. Hij is ook een groot liefhebber van de Chicago \u201850 bluesstijl en logischerwijs een groot bewonderaar van mondharmonica virtuoos Little Walter. Zijn indrukwekkende harpriffs zijn een leidraad doorheen zijn bluessound. Net zoals zijn boeiend en harmonieus stemgeluid. Aki wordt hier begeleidt door het dynamische Finse trio Tommy Leino Band. Zijn klagende harmonica in \u2018Madison Blues\u2019 doet ons onverwijld wat die Elmore James tunes terugdenken. Terwijl slidegitaar in \u2018Yeh Chaand Sa Roshan\u2019 zorgt voor de nodige blues componenten. En ook de flexibele shuffle \u2018Hindi Man Blues \u2013 Dekhaa Naa\u2019 is een swingde song. Aki Kumar is \u2018the real deal blues\u2019\u2026 Chicago Blues Kitten Ivy Ford komt uit het noorden van The Windy City. Als kind werd ze gedreven door de muzikaliteit die door de stad zweefde. Ivy leerde piano, saxofoon, drums en bas. Pas op haar twintigste begon ze te jammen op gitaar \u00e9n speelde ze in lokale bandjes. Twee jaar later beroerde ze de baslijnen bij J.B. Ritchie en opende in 2015 voor Buddy Guy. In juni jongstleden speelde stond ze op het podium van het Chicago Blues Festival. In Wespelaar vond ze backing bij drummer Denis Agenet, Abdell B.Bop op double bass en toetsenist Jean-Patrick Cosset. \u2018Let The Good Times Roll\u2019 was de perfecte opener voor haar uitgebalanceerde setlist. Om al even snel te divergeren met een smooth versies als \u2018Baby Come Home To Me\u2019 en \u2018Love Me Baby\u2019. We hebben genoeg muzikale liefde gehad moet Ford hebben gedacht en knalde \u2018This Light Of Mine\u2019 \u2018en \u2018Time To Shine\u2019 door de woofer. En schitterende deed ze! Ivy Ford, een nieuwe ziel met een voorliefde voor traditionele blues. De bluesrock gitaarwizard Artur Menezes, die werd geboren in het noordoosten van Brazilie, is momenteel gevestigd in Los Angeles. Hij deelde ooit het podium met Joe Satriani \u00e9n opende voor enkele tienduizenden fans in 2012 tijdens Buddy Guy\u2019s Zuid-Amerikaanse tournee in Brazili\u00eb. Al even snel viel de Latin world aan zijn voeten en concerteerde hij niet alleen in Mexico en Argentini\u00eb, maar ook in Europa. Hoewel hij sterk is be\u00efnvloed door de blues, kruid hij zijn sound al even makkelijk met psychedelische rock, funk en Braziliaanse ritmes. Hierbij is \u2018bai\u00e3o\u2019 niet vreemd aan zijn geluid. Een timbre waar hij met zijn stem een geluid cre\u00ebert, wat een jonger publiek aantrekt en helpt om de blues levendig te houden. En dat was uiteraard ook zo in Wespelaar. Het instrumentale en psychedelische \u2018Northeast\u2019 gaat over de geboortestreek van Menezes. Van een Zuid-Amerikaanse ritmiek gaat gezwind naar de funky bluesrocker \u2018Fight For Your Love\u2019, met die uitermate funky bassist Poliana in een hoofdrol. De song \u2018Until I Can See\u2019 is een zeldzame ballade dat divergeert met het zwaar beladen \u2018Come With Me\u2019, het Chicago blues begeesterde \u2018Should Have Never Left\u2019 en het Texaanse \u2018Let Me Love You\u2019. Bluesrock en psychedelische funky blues, het haast een trademark voor Artur Menezes. Met Bobby Rush \u2018The King of The Chitlin Circuit\u2019, wist de organisatie een wel heel grote naam te strikken. We zagen Bobby meermaals aan het werk in Chicago, maar we hadden nooit gedacht hem ooit nog live aan het werk te zien in Europa. De term \u2018living legend\u2019 wordt in bluesmiddens vaak in de mond genomen, maar de 88-jarige Bobby Rush heeft deze term zeker ruim verdiend. Hij maakt al ruim 70 jaar muziek en heeft 27 studio albums geregistreerd. In 1951 had hij al opnamesessies en liveshows met Bo Diddley, Muddy Waters, Chuck Berry en pre-mainstream met B.B. King, om er maar een paar te noemen. Het nummer \u2018Chicken Heads\u2019 uit 1971, is zowat zijn \u2018signature song\u2019. In 2017 won hij een Grammy voor \u2018Best Traditional Blues Album\u2019 met de release \u2018Porcupine Meat\u2019 \u00e9n herhaalde deze prestatie in 2021 met de solo akoestische plaat \u2018Rawer than Raw\u2019. Rush is nog steeds een meesterlijke entertainer, deels komiek, deels storyteller maar vooral bluesartiest. Hij heeft heel wat seksueel suggestieve bluesnummers, en in dat verhaal gaan zijn danseres Mizz Lowe graag in mee. \u2018Evil\u2019 en \u201919 Years Old\u2019 zijn zo\u2019n seksueel getinte songs. Zijn diepe mondharmonica, vocale klaagzang \u00e9n abstracte lyrics over ontrouw bij de vrouw, de minnares of de vriendin zijn accuraat aanwezig in de showcase. Het urmende pleidooi \u2018Howlin’ Wolf\u2019 en de klassieker \u2018Have You Ever Been Mistreated\u2019 werden ingekleurd met soulvol gitaarspel. Bobby Rush is een blues icoon\u2026 De mooie Vanessa Collier mocht dag twee afsluiten. Ze komt uit de beroemde Berklee School of Music in Boston. Ze was een tijdje onderweg met Joe Louis Walker en is klaar om te wereld te veroveren met haar smooth vocals en funky saxofoon. In 2014 bracht Vanessa haar debuutalbum \u2018Heart Soul & Saxophone\u2019 uit. Ze is naast achtvoudig Blues Music Award Nominee, ook BMA winnaar in 2019 en 2020 als \u2018Horn Player Of The Year\u2019, tevens een 2022 BMA winner of \u2018Contemporary Blues Female Artist Of The Year\u2019. Deze jonge en hypergetalenteerde dame blaast dan ook echt wel een heel festivalpubliek omver. Met Pat Harrington op gitaar, bassist Derrick Malloy en Nick Stevens op drums vond ze haar ideale soulmates. Haar stem overstijgt de blues en neemt je mee op een rit door een emotioneel verhaal. Haar songs zijn ingekleurd met haar zwoele stem en saxofoon. \u2018I Need Someone To Love Me\u2019 was een leuke shuffle, en ook OV Wright-klassieker \u2018You’re Gonna Make Me Cry\u2019 groeide uit tot een culminatiepunt. \u2018I Can\u2019t Stand The Rain\u2019 was een heerlijk soulmoment, maar ook nieuw werk als \u2018What\u2019s Make You Beautiful\u2019 uit de recente langspeler \u2018Heart On The Line\u2019 was een opmerkelijk caput. En toen vond Vanessa het tijd om een rondje in het publiek te maken \u00e9n schouderde ze haar gitaar voor een schitterende versie van \u2018When It Don\u2019t Come Easy\u2019. Vanessa Collier is een unieke hedendaagse artiest die de blues als geen ander uitdraagt. Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/p>\n<\/div>\n<\/path><\/svg><\/i> <\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":19119,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[21],"tags":[66,113],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-19099","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-all-reviews","tag-front","tag-swing-wespelaar"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":8,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=19099"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23706,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099\/revisions\/23706"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/19119"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=19099"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=19099"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=19099"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=19099"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=19099"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
Chicago Blues Kitten Ivy Ford <\/strong>komt uit het noorden van The Windy City. Als kind werd ze gedreven door de muzikaliteit die door de stad zweefde. Ivy leerde piano, saxofoon, drums en bas. Pas op haar twintigste begon ze te jammen op gitaar \u00e9n speelde ze in lokale bandjes. Twee jaar later beroerde ze de baslijnen bij J.B. Ritchie en opende in 2015 voor Buddy Guy. In juni jongstleden speelde stond ze op het podium van het Chicago Blues Festival. In Wespelaar vond ze backing bij drummer Denis Agenet, Abdell B.Bop op double bass en toetsenist Jean-Patrick Cosset. \u2018Let The Good Times Roll\u2019 was de perfecte opener voor haar uitgebalanceerde setlist. Om al even snel te divergeren met een smooth versies als \u2018Baby Come Home To Me\u2019 en \u2018Love Me Baby\u2019. We hebben genoeg muzikale liefde gehad moet Ford hebben gedacht en knalde \u2018This Light Of Mine\u2019 \u2018en \u2018Time To Shine\u2019 door de woofer. En schitterende deed ze! Ivy Ford, een nieuwe ziel met een voorliefde voor traditionele blues.<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n<\/div>\n\n\nDe bluesrock gitaarwizard Artur Menezes<\/strong>, die werd geboren in het noordoosten van Brazilie, is momenteel gevestigd in Los Angeles. Hij deelde ooit het podium met Joe Satriani \u00e9n opende voor enkele tienduizenden fans in 2012 tijdens Buddy Guy\u2019s Zuid-Amerikaanse tournee in Brazili\u00eb. Al even snel viel de Latin world aan zijn voeten en concerteerde hij niet alleen in Mexico en Argentini\u00eb, maar ook in Europa. Hoewel hij sterk is be\u00efnvloed door de blues, kruid hij zijn sound al even makkelijk met psychedelische rock, funk en Braziliaanse ritmes. Hierbij is \u2018bai\u00e3o\u2019 niet vreemd aan zijn geluid. Een timbre waar hij met zijn stem een geluid cre\u00ebert, wat een jonger publiek aantrekt en helpt om de blues levendig te houden. En dat was uiteraard ook zo in Wespelaar. Het instrumentale en psychedelische \u2018Northeast\u2019 gaat over de geboortestreek van Menezes. Van een Zuid-Amerikaanse ritmiek gaat gezwind naar de funky bluesrocker \u2018Fight For Your Love\u2019, met die uitermate funky bassist Poliana in een hoofdrol. De song \u2018Until I Can See\u2019 is een zeldzame ballade dat divergeert met het zwaar beladen \u2018Come With Me\u2019, het Chicago blues begeesterde \u2018Should Have Never Left\u2019 en het Texaanse \u2018Let Me Love You\u2019. Bluesrock en psychedelische funky blues, het haast een trademark voor Artur Menezes.<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n<\/div>\n\n\nMet Bobby Rush<\/strong> \u2018The King of The Chitlin Circuit\u2019, wist de organisatie een wel heel grote naam te strikken. We zagen Bobby meermaals aan het werk in Chicago, maar we hadden nooit gedacht hem ooit nog live aan het werk te zien in Europa. De term \u2018living legend\u2019 wordt in bluesmiddens vaak in de mond genomen, maar de 88-jarige Bobby Rush heeft deze term zeker ruim verdiend. Hij maakt al ruim 70 jaar muziek en heeft 27 studio albums geregistreerd. In 1951 had hij al opnamesessies en liveshows met Bo Diddley, Muddy Waters, Chuck Berry en pre-mainstream met B.B. King, om er maar een paar te noemen. Het nummer \u2018Chicken Heads\u2019 uit 1971, is zowat zijn \u2018signature song\u2019. In 2017 won hij een Grammy voor \u2018Best Traditional Blues Album\u2019 met de release \u2018Porcupine Meat\u2019 \u00e9n herhaalde deze prestatie in 2021 met de solo akoestische plaat \u2018Rawer than Raw\u2019. <\/p>\n\n\n\n<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n<\/div>\n\n\nRush is nog steeds een meesterlijke entertainer, deels komiek, deels storyteller maar vooral bluesartiest. Hij heeft heel wat seksueel suggestieve bluesnummers, en in dat verhaal gaan zijn danseres Mizz Lowe graag in mee. \u2018Evil\u2019 en \u201919 Years Old\u2019 zijn zo\u2019n seksueel getinte songs. Zijn diepe mondharmonica, vocale klaagzang \u00e9n abstracte lyrics over ontrouw bij de vrouw, de minnares of de vriendin zijn accuraat aanwezig in de showcase. Het urmende pleidooi \u2018Howlin’ Wolf\u2019 en de klassieker \u2018Have You Ever Been Mistreated\u2019 werden ingekleurd met soulvol gitaarspel. Bobby Rush is een blues icoon\u2026<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n\n\n\nDe mooie Vanessa Collier<\/strong> mocht dag twee afsluiten. Ze komt uit de beroemde Berklee School of Music in Boston. Ze was een tijdje onderweg met Joe Louis Walker en is klaar om te wereld te veroveren met haar smooth vocals en funky saxofoon. In 2014 bracht Vanessa haar debuutalbum \u2018Heart Soul & Saxophone\u2019 uit. Ze is naast achtvoudig Blues Music Award Nominee, ook BMA winnaar in 2019 en 2020 als \u2018Horn Player Of The Year\u2019, tevens een 2022 BMA winner of \u2018Contemporary Blues Female Artist Of The Year\u2019. Deze jonge en hypergetalenteerde dame blaast dan ook echt wel een heel festivalpubliek omver. Met Pat Harrington op gitaar, bassist Derrick Malloy en Nick Stevens op drums vond ze haar ideale soulmates. Haar stem overstijgt de blues en neemt je mee op een rit door een emotioneel verhaal. Haar songs zijn ingekleurd met haar zwoele stem en saxofoon. \u2018I Need Someone To Love Me\u2019 was een leuke shuffle, en ook OV Wright-klassieker \u2018You’re Gonna Make Me Cry\u2019 groeide uit tot een culminatiepunt. \u2018I Can\u2019t Stand The Rain\u2019 was een heerlijk soulmoment, maar ook nieuw werk als \u2018What\u2019s Make You Beautiful\u2019 uit de recente langspeler \u2018Heart On The Line\u2019 was een opmerkelijk caput. En toen vond Vanessa het tijd om een rondje in het publiek te maken \u00e9n schouderde ze haar gitaar voor een schitterende versie van \u2018When It Don\u2019t Come Easy\u2019. Vanessa Collier is een unieke hedendaagse artiest die de blues als geen ander uitdraagt.<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n\n\n\nTekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/a><\/p>\n<\/div><\/path><\/svg><\/i> <\/p><\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Swing Wespelaar, zaterdag 20 augustus 2022 Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege Dag twee, een zonovergoten festivalterrein wat op gang wordt getrokken door de Nederlandse formatie The Gumbo Kings. Zoals hun naam al doet apostaseren spelen ze een gedreven mixture van New Orleans funk, diepe Memphis soul en ruige Delta blues, en dit sindsdien 2017. \u2018In The Dark\u2019 was een eerste full lenght release. En van die oprechte en subtiele bluesgitaar, over een Hammond orgel, funky baslijnen en die diepe drums. Dit zijn de ingredi\u00ebnten voor een smakelijk bluesgerecht. Kronkelend als een alligator door de swamps slingeren The Kings zich door een fijn uitgekiende setlist. \u2018Burning\u2019 was een knappe opener, om te divergeren met rockers als \u2018Time Of Your Live\u2019, het losgeslagen en funky \u2018Tired Of Your Love\u2019 en ballades als \u2018Leave It Alone\u2019. De toekomst is aan hen\u2026. Jessie Lee & The Alchemists zijn een van Frankrijk hotst bands. In 2016 won de Franse Jessie Lee Houllier in haar thuisland het spraakmakende The Voice. Jessie was amper 22-jaar jong toen ze \u2018I Just Want To Make Love To You\u2019, origineel van Etta James, op de buis losliet. Maar het begon allemaal in 2015, toen de band ontstond en al snel meedogenloze bluesrock presenteerde. De charismatische zangeres-gitarist Jessie Lee en gitarist Alexis \u201cMr. Al\u201d Didier, oprichters van dit project, worden ondersteund door Laurent Cokelaere’s opzwepende bas, St\u00e9phane Minana\u2019s drum grooves en Laurian Daire meesterlijke orgel. Van bij \u2018War\u2019 zat de sfeer gebeiteld. Jessie is bijzonder goed bij stem en die rettestrakke ritmesectie knalt genadeloos. Bluesrock met heavy gitaarriffs, een uitgelaten massa kon het blijkbaar best smaken. Van de titeltrack \u2018Let It Shine\u2019 ging het haast naadloos naar \u2018It Must Be Love\u2019, een nummer dat werd ingekleurd met opwindende Hammondorgel. Maar wat ons ook vrijwel meteen opvalt is dat Jessie is gezegend met een Engelse tongval. We hebben het al anders geweten. Het originele \u2018Get Out Of My Head\u2019 knalde onvoorwaardelijk, net zoals ook de boogieritmiek uit \u2018It Must Be Love\u2019 ons kon bekoren. Een psychedelische versie van Robert Johnsons\u2019 \u2018Come On In My Kitchen\u2019, origineel uit 1937 was haast een vergoddelijking. Onze verwondering steeg met de minuut. Jessie Lee & The Alchemists zijn geen \u00e9\u00e9ndagsvliegen. Knap! Al vrij vroeg stond Aki Kumar, die trouwens afkomstig uit het Indiase Mumbai, geprogrammeerd. Akarsha \u2018Aki\u2019 Kumar is een van de boeiendste mondharmonicaspelers in en rond California en de San Francisco Bay Area. Of hij nu als back-up fungeert of met zijn eigen band speelt, het is een feit dat Aki voor een ontluikende carri\u00e8re staat. Hij is ook een groot liefhebber van de Chicago \u201850 bluesstijl en logischerwijs een groot bewonderaar van mondharmonica virtuoos Little Walter. Zijn indrukwekkende harpriffs zijn een leidraad doorheen zijn bluessound. Net zoals zijn boeiend en harmonieus stemgeluid. Aki wordt hier begeleidt door het dynamische Finse trio Tommy Leino Band. Zijn klagende harmonica in \u2018Madison Blues\u2019 doet ons onverwijld wat die Elmore James tunes terugdenken. Terwijl slidegitaar in \u2018Yeh Chaand Sa Roshan\u2019 zorgt voor de nodige blues componenten. En ook de flexibele shuffle \u2018Hindi Man Blues \u2013 Dekhaa Naa\u2019 is een swingde song. Aki Kumar is \u2018the real deal blues\u2019\u2026 Chicago Blues Kitten Ivy Ford komt uit het noorden van The Windy City. Als kind werd ze gedreven door de muzikaliteit die door de stad zweefde. Ivy leerde piano, saxofoon, drums en bas. Pas op haar twintigste begon ze te jammen op gitaar \u00e9n speelde ze in lokale bandjes. Twee jaar later beroerde ze de baslijnen bij J.B. Ritchie en opende in 2015 voor Buddy Guy. In juni jongstleden speelde stond ze op het podium van het Chicago Blues Festival. In Wespelaar vond ze backing bij drummer Denis Agenet, Abdell B.Bop op double bass en toetsenist Jean-Patrick Cosset. \u2018Let The Good Times Roll\u2019 was de perfecte opener voor haar uitgebalanceerde setlist. Om al even snel te divergeren met een smooth versies als \u2018Baby Come Home To Me\u2019 en \u2018Love Me Baby\u2019. We hebben genoeg muzikale liefde gehad moet Ford hebben gedacht en knalde \u2018This Light Of Mine\u2019 \u2018en \u2018Time To Shine\u2019 door de woofer. En schitterende deed ze! Ivy Ford, een nieuwe ziel met een voorliefde voor traditionele blues. De bluesrock gitaarwizard Artur Menezes, die werd geboren in het noordoosten van Brazilie, is momenteel gevestigd in Los Angeles. Hij deelde ooit het podium met Joe Satriani \u00e9n opende voor enkele tienduizenden fans in 2012 tijdens Buddy Guy\u2019s Zuid-Amerikaanse tournee in Brazili\u00eb. Al even snel viel de Latin world aan zijn voeten en concerteerde hij niet alleen in Mexico en Argentini\u00eb, maar ook in Europa. Hoewel hij sterk is be\u00efnvloed door de blues, kruid hij zijn sound al even makkelijk met psychedelische rock, funk en Braziliaanse ritmes. Hierbij is \u2018bai\u00e3o\u2019 niet vreemd aan zijn geluid. Een timbre waar hij met zijn stem een geluid cre\u00ebert, wat een jonger publiek aantrekt en helpt om de blues levendig te houden. En dat was uiteraard ook zo in Wespelaar. Het instrumentale en psychedelische \u2018Northeast\u2019 gaat over de geboortestreek van Menezes. Van een Zuid-Amerikaanse ritmiek gaat gezwind naar de funky bluesrocker \u2018Fight For Your Love\u2019, met die uitermate funky bassist Poliana in een hoofdrol. De song \u2018Until I Can See\u2019 is een zeldzame ballade dat divergeert met het zwaar beladen \u2018Come With Me\u2019, het Chicago blues begeesterde \u2018Should Have Never Left\u2019 en het Texaanse \u2018Let Me Love You\u2019. Bluesrock en psychedelische funky blues, het haast een trademark voor Artur Menezes. Met Bobby Rush \u2018The King of The Chitlin Circuit\u2019, wist de organisatie een wel heel grote naam te strikken. We zagen Bobby meermaals aan het werk in Chicago, maar we hadden nooit gedacht hem ooit nog live aan het werk te zien in Europa. De term \u2018living legend\u2019 wordt in bluesmiddens vaak in de mond genomen, maar de 88-jarige Bobby Rush heeft deze term zeker ruim verdiend. Hij maakt al ruim 70 jaar muziek en heeft 27 studio albums geregistreerd. In 1951 had hij al opnamesessies en liveshows met Bo Diddley, Muddy Waters, Chuck Berry en pre-mainstream met B.B. King, om er maar een paar te noemen. Het nummer \u2018Chicken Heads\u2019 uit 1971, is zowat zijn \u2018signature song\u2019. In 2017 won hij een Grammy voor \u2018Best Traditional Blues Album\u2019 met de release \u2018Porcupine Meat\u2019 \u00e9n herhaalde deze prestatie in 2021 met de solo akoestische plaat \u2018Rawer than Raw\u2019. Rush is nog steeds een meesterlijke entertainer, deels komiek, deels storyteller maar vooral bluesartiest. Hij heeft heel wat seksueel suggestieve bluesnummers, en in dat verhaal gaan zijn danseres Mizz Lowe graag in mee. \u2018Evil\u2019 en \u201919 Years Old\u2019 zijn zo\u2019n seksueel getinte songs. Zijn diepe mondharmonica, vocale klaagzang \u00e9n abstracte lyrics over ontrouw bij de vrouw, de minnares of de vriendin zijn accuraat aanwezig in de showcase. Het urmende pleidooi \u2018Howlin’ Wolf\u2019 en de klassieker \u2018Have You Ever Been Mistreated\u2019 werden ingekleurd met soulvol gitaarspel. Bobby Rush is een blues icoon\u2026 De mooie Vanessa Collier mocht dag twee afsluiten. Ze komt uit de beroemde Berklee School of Music in Boston. Ze was een tijdje onderweg met Joe Louis Walker en is klaar om te wereld te veroveren met haar smooth vocals en funky saxofoon. In 2014 bracht Vanessa haar debuutalbum \u2018Heart Soul & Saxophone\u2019 uit. Ze is naast achtvoudig Blues Music Award Nominee, ook BMA winnaar in 2019 en 2020 als \u2018Horn Player Of The Year\u2019, tevens een 2022 BMA winner of \u2018Contemporary Blues Female Artist Of The Year\u2019. Deze jonge en hypergetalenteerde dame blaast dan ook echt wel een heel festivalpubliek omver. Met Pat Harrington op gitaar, bassist Derrick Malloy en Nick Stevens op drums vond ze haar ideale soulmates. Haar stem overstijgt de blues en neemt je mee op een rit door een emotioneel verhaal. Haar songs zijn ingekleurd met haar zwoele stem en saxofoon. \u2018I Need Someone To Love Me\u2019 was een leuke shuffle, en ook OV Wright-klassieker \u2018You’re Gonna Make Me Cry\u2019 groeide uit tot een culminatiepunt. \u2018I Can\u2019t Stand The Rain\u2019 was een heerlijk soulmoment, maar ook nieuw werk als \u2018What\u2019s Make You Beautiful\u2019 uit de recente langspeler \u2018Heart On The Line\u2019 was een opmerkelijk caput. En toen vond Vanessa het tijd om een rondje in het publiek te maken \u00e9n schouderde ze haar gitaar voor een schitterende versie van \u2018When It Don\u2019t Come Easy\u2019. Vanessa Collier is een unieke hedendaagse artiest die de blues als geen ander uitdraagt. Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/p>\n<\/div>\n<\/path><\/svg><\/i> <\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":19119,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[21],"tags":[66,113],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-19099","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-all-reviews","tag-front","tag-swing-wespelaar"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":8,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=19099"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23706,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099\/revisions\/23706"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/19119"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=19099"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=19099"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=19099"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=19099"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=19099"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
De bluesrock gitaarwizard Artur Menezes<\/strong>, die werd geboren in het noordoosten van Brazilie, is momenteel gevestigd in Los Angeles. Hij deelde ooit het podium met Joe Satriani \u00e9n opende voor enkele tienduizenden fans in 2012 tijdens Buddy Guy\u2019s Zuid-Amerikaanse tournee in Brazili\u00eb. Al even snel viel de Latin world aan zijn voeten en concerteerde hij niet alleen in Mexico en Argentini\u00eb, maar ook in Europa. Hoewel hij sterk is be\u00efnvloed door de blues, kruid hij zijn sound al even makkelijk met psychedelische rock, funk en Braziliaanse ritmes. Hierbij is \u2018bai\u00e3o\u2019 niet vreemd aan zijn geluid. Een timbre waar hij met zijn stem een geluid cre\u00ebert, wat een jonger publiek aantrekt en helpt om de blues levendig te houden. En dat was uiteraard ook zo in Wespelaar. Het instrumentale en psychedelische \u2018Northeast\u2019 gaat over de geboortestreek van Menezes. Van een Zuid-Amerikaanse ritmiek gaat gezwind naar de funky bluesrocker \u2018Fight For Your Love\u2019, met die uitermate funky bassist Poliana in een hoofdrol. De song \u2018Until I Can See\u2019 is een zeldzame ballade dat divergeert met het zwaar beladen \u2018Come With Me\u2019, het Chicago blues begeesterde \u2018Should Have Never Left\u2019 en het Texaanse \u2018Let Me Love You\u2019. Bluesrock en psychedelische funky blues, het haast een trademark voor Artur Menezes.<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n<\/div>\n\n\nMet Bobby Rush<\/strong> \u2018The King of The Chitlin Circuit\u2019, wist de organisatie een wel heel grote naam te strikken. We zagen Bobby meermaals aan het werk in Chicago, maar we hadden nooit gedacht hem ooit nog live aan het werk te zien in Europa. De term \u2018living legend\u2019 wordt in bluesmiddens vaak in de mond genomen, maar de 88-jarige Bobby Rush heeft deze term zeker ruim verdiend. Hij maakt al ruim 70 jaar muziek en heeft 27 studio albums geregistreerd. In 1951 had hij al opnamesessies en liveshows met Bo Diddley, Muddy Waters, Chuck Berry en pre-mainstream met B.B. King, om er maar een paar te noemen. Het nummer \u2018Chicken Heads\u2019 uit 1971, is zowat zijn \u2018signature song\u2019. In 2017 won hij een Grammy voor \u2018Best Traditional Blues Album\u2019 met de release \u2018Porcupine Meat\u2019 \u00e9n herhaalde deze prestatie in 2021 met de solo akoestische plaat \u2018Rawer than Raw\u2019. <\/p>\n\n\n\n<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n<\/div>\n\n\nRush is nog steeds een meesterlijke entertainer, deels komiek, deels storyteller maar vooral bluesartiest. Hij heeft heel wat seksueel suggestieve bluesnummers, en in dat verhaal gaan zijn danseres Mizz Lowe graag in mee. \u2018Evil\u2019 en \u201919 Years Old\u2019 zijn zo\u2019n seksueel getinte songs. Zijn diepe mondharmonica, vocale klaagzang \u00e9n abstracte lyrics over ontrouw bij de vrouw, de minnares of de vriendin zijn accuraat aanwezig in de showcase. Het urmende pleidooi \u2018Howlin’ Wolf\u2019 en de klassieker \u2018Have You Ever Been Mistreated\u2019 werden ingekleurd met soulvol gitaarspel. Bobby Rush is een blues icoon\u2026<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n\n\n\nDe mooie Vanessa Collier<\/strong> mocht dag twee afsluiten. Ze komt uit de beroemde Berklee School of Music in Boston. Ze was een tijdje onderweg met Joe Louis Walker en is klaar om te wereld te veroveren met haar smooth vocals en funky saxofoon. In 2014 bracht Vanessa haar debuutalbum \u2018Heart Soul & Saxophone\u2019 uit. Ze is naast achtvoudig Blues Music Award Nominee, ook BMA winnaar in 2019 en 2020 als \u2018Horn Player Of The Year\u2019, tevens een 2022 BMA winner of \u2018Contemporary Blues Female Artist Of The Year\u2019. Deze jonge en hypergetalenteerde dame blaast dan ook echt wel een heel festivalpubliek omver. Met Pat Harrington op gitaar, bassist Derrick Malloy en Nick Stevens op drums vond ze haar ideale soulmates. Haar stem overstijgt de blues en neemt je mee op een rit door een emotioneel verhaal. Haar songs zijn ingekleurd met haar zwoele stem en saxofoon. \u2018I Need Someone To Love Me\u2019 was een leuke shuffle, en ook OV Wright-klassieker \u2018You’re Gonna Make Me Cry\u2019 groeide uit tot een culminatiepunt. \u2018I Can\u2019t Stand The Rain\u2019 was een heerlijk soulmoment, maar ook nieuw werk als \u2018What\u2019s Make You Beautiful\u2019 uit de recente langspeler \u2018Heart On The Line\u2019 was een opmerkelijk caput. En toen vond Vanessa het tijd om een rondje in het publiek te maken \u00e9n schouderde ze haar gitaar voor een schitterende versie van \u2018When It Don\u2019t Come Easy\u2019. Vanessa Collier is een unieke hedendaagse artiest die de blues als geen ander uitdraagt.<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n\n\n\nTekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/a><\/p>\n<\/div><\/path><\/svg><\/i> <\/p><\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Swing Wespelaar, zaterdag 20 augustus 2022 Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege Dag twee, een zonovergoten festivalterrein wat op gang wordt getrokken door de Nederlandse formatie The Gumbo Kings. Zoals hun naam al doet apostaseren spelen ze een gedreven mixture van New Orleans funk, diepe Memphis soul en ruige Delta blues, en dit sindsdien 2017. \u2018In The Dark\u2019 was een eerste full lenght release. En van die oprechte en subtiele bluesgitaar, over een Hammond orgel, funky baslijnen en die diepe drums. Dit zijn de ingredi\u00ebnten voor een smakelijk bluesgerecht. Kronkelend als een alligator door de swamps slingeren The Kings zich door een fijn uitgekiende setlist. \u2018Burning\u2019 was een knappe opener, om te divergeren met rockers als \u2018Time Of Your Live\u2019, het losgeslagen en funky \u2018Tired Of Your Love\u2019 en ballades als \u2018Leave It Alone\u2019. De toekomst is aan hen\u2026. Jessie Lee & The Alchemists zijn een van Frankrijk hotst bands. In 2016 won de Franse Jessie Lee Houllier in haar thuisland het spraakmakende The Voice. Jessie was amper 22-jaar jong toen ze \u2018I Just Want To Make Love To You\u2019, origineel van Etta James, op de buis losliet. Maar het begon allemaal in 2015, toen de band ontstond en al snel meedogenloze bluesrock presenteerde. De charismatische zangeres-gitarist Jessie Lee en gitarist Alexis \u201cMr. Al\u201d Didier, oprichters van dit project, worden ondersteund door Laurent Cokelaere’s opzwepende bas, St\u00e9phane Minana\u2019s drum grooves en Laurian Daire meesterlijke orgel. Van bij \u2018War\u2019 zat de sfeer gebeiteld. Jessie is bijzonder goed bij stem en die rettestrakke ritmesectie knalt genadeloos. Bluesrock met heavy gitaarriffs, een uitgelaten massa kon het blijkbaar best smaken. Van de titeltrack \u2018Let It Shine\u2019 ging het haast naadloos naar \u2018It Must Be Love\u2019, een nummer dat werd ingekleurd met opwindende Hammondorgel. Maar wat ons ook vrijwel meteen opvalt is dat Jessie is gezegend met een Engelse tongval. We hebben het al anders geweten. Het originele \u2018Get Out Of My Head\u2019 knalde onvoorwaardelijk, net zoals ook de boogieritmiek uit \u2018It Must Be Love\u2019 ons kon bekoren. Een psychedelische versie van Robert Johnsons\u2019 \u2018Come On In My Kitchen\u2019, origineel uit 1937 was haast een vergoddelijking. Onze verwondering steeg met de minuut. Jessie Lee & The Alchemists zijn geen \u00e9\u00e9ndagsvliegen. Knap! Al vrij vroeg stond Aki Kumar, die trouwens afkomstig uit het Indiase Mumbai, geprogrammeerd. Akarsha \u2018Aki\u2019 Kumar is een van de boeiendste mondharmonicaspelers in en rond California en de San Francisco Bay Area. Of hij nu als back-up fungeert of met zijn eigen band speelt, het is een feit dat Aki voor een ontluikende carri\u00e8re staat. Hij is ook een groot liefhebber van de Chicago \u201850 bluesstijl en logischerwijs een groot bewonderaar van mondharmonica virtuoos Little Walter. Zijn indrukwekkende harpriffs zijn een leidraad doorheen zijn bluessound. Net zoals zijn boeiend en harmonieus stemgeluid. Aki wordt hier begeleidt door het dynamische Finse trio Tommy Leino Band. Zijn klagende harmonica in \u2018Madison Blues\u2019 doet ons onverwijld wat die Elmore James tunes terugdenken. Terwijl slidegitaar in \u2018Yeh Chaand Sa Roshan\u2019 zorgt voor de nodige blues componenten. En ook de flexibele shuffle \u2018Hindi Man Blues \u2013 Dekhaa Naa\u2019 is een swingde song. Aki Kumar is \u2018the real deal blues\u2019\u2026 Chicago Blues Kitten Ivy Ford komt uit het noorden van The Windy City. Als kind werd ze gedreven door de muzikaliteit die door de stad zweefde. Ivy leerde piano, saxofoon, drums en bas. Pas op haar twintigste begon ze te jammen op gitaar \u00e9n speelde ze in lokale bandjes. Twee jaar later beroerde ze de baslijnen bij J.B. Ritchie en opende in 2015 voor Buddy Guy. In juni jongstleden speelde stond ze op het podium van het Chicago Blues Festival. In Wespelaar vond ze backing bij drummer Denis Agenet, Abdell B.Bop op double bass en toetsenist Jean-Patrick Cosset. \u2018Let The Good Times Roll\u2019 was de perfecte opener voor haar uitgebalanceerde setlist. Om al even snel te divergeren met een smooth versies als \u2018Baby Come Home To Me\u2019 en \u2018Love Me Baby\u2019. We hebben genoeg muzikale liefde gehad moet Ford hebben gedacht en knalde \u2018This Light Of Mine\u2019 \u2018en \u2018Time To Shine\u2019 door de woofer. En schitterende deed ze! Ivy Ford, een nieuwe ziel met een voorliefde voor traditionele blues. De bluesrock gitaarwizard Artur Menezes, die werd geboren in het noordoosten van Brazilie, is momenteel gevestigd in Los Angeles. Hij deelde ooit het podium met Joe Satriani \u00e9n opende voor enkele tienduizenden fans in 2012 tijdens Buddy Guy\u2019s Zuid-Amerikaanse tournee in Brazili\u00eb. Al even snel viel de Latin world aan zijn voeten en concerteerde hij niet alleen in Mexico en Argentini\u00eb, maar ook in Europa. Hoewel hij sterk is be\u00efnvloed door de blues, kruid hij zijn sound al even makkelijk met psychedelische rock, funk en Braziliaanse ritmes. Hierbij is \u2018bai\u00e3o\u2019 niet vreemd aan zijn geluid. Een timbre waar hij met zijn stem een geluid cre\u00ebert, wat een jonger publiek aantrekt en helpt om de blues levendig te houden. En dat was uiteraard ook zo in Wespelaar. Het instrumentale en psychedelische \u2018Northeast\u2019 gaat over de geboortestreek van Menezes. Van een Zuid-Amerikaanse ritmiek gaat gezwind naar de funky bluesrocker \u2018Fight For Your Love\u2019, met die uitermate funky bassist Poliana in een hoofdrol. De song \u2018Until I Can See\u2019 is een zeldzame ballade dat divergeert met het zwaar beladen \u2018Come With Me\u2019, het Chicago blues begeesterde \u2018Should Have Never Left\u2019 en het Texaanse \u2018Let Me Love You\u2019. Bluesrock en psychedelische funky blues, het haast een trademark voor Artur Menezes. Met Bobby Rush \u2018The King of The Chitlin Circuit\u2019, wist de organisatie een wel heel grote naam te strikken. We zagen Bobby meermaals aan het werk in Chicago, maar we hadden nooit gedacht hem ooit nog live aan het werk te zien in Europa. De term \u2018living legend\u2019 wordt in bluesmiddens vaak in de mond genomen, maar de 88-jarige Bobby Rush heeft deze term zeker ruim verdiend. Hij maakt al ruim 70 jaar muziek en heeft 27 studio albums geregistreerd. In 1951 had hij al opnamesessies en liveshows met Bo Diddley, Muddy Waters, Chuck Berry en pre-mainstream met B.B. King, om er maar een paar te noemen. Het nummer \u2018Chicken Heads\u2019 uit 1971, is zowat zijn \u2018signature song\u2019. In 2017 won hij een Grammy voor \u2018Best Traditional Blues Album\u2019 met de release \u2018Porcupine Meat\u2019 \u00e9n herhaalde deze prestatie in 2021 met de solo akoestische plaat \u2018Rawer than Raw\u2019. Rush is nog steeds een meesterlijke entertainer, deels komiek, deels storyteller maar vooral bluesartiest. Hij heeft heel wat seksueel suggestieve bluesnummers, en in dat verhaal gaan zijn danseres Mizz Lowe graag in mee. \u2018Evil\u2019 en \u201919 Years Old\u2019 zijn zo\u2019n seksueel getinte songs. Zijn diepe mondharmonica, vocale klaagzang \u00e9n abstracte lyrics over ontrouw bij de vrouw, de minnares of de vriendin zijn accuraat aanwezig in de showcase. Het urmende pleidooi \u2018Howlin’ Wolf\u2019 en de klassieker \u2018Have You Ever Been Mistreated\u2019 werden ingekleurd met soulvol gitaarspel. Bobby Rush is een blues icoon\u2026 De mooie Vanessa Collier mocht dag twee afsluiten. Ze komt uit de beroemde Berklee School of Music in Boston. Ze was een tijdje onderweg met Joe Louis Walker en is klaar om te wereld te veroveren met haar smooth vocals en funky saxofoon. In 2014 bracht Vanessa haar debuutalbum \u2018Heart Soul & Saxophone\u2019 uit. Ze is naast achtvoudig Blues Music Award Nominee, ook BMA winnaar in 2019 en 2020 als \u2018Horn Player Of The Year\u2019, tevens een 2022 BMA winner of \u2018Contemporary Blues Female Artist Of The Year\u2019. Deze jonge en hypergetalenteerde dame blaast dan ook echt wel een heel festivalpubliek omver. Met Pat Harrington op gitaar, bassist Derrick Malloy en Nick Stevens op drums vond ze haar ideale soulmates. Haar stem overstijgt de blues en neemt je mee op een rit door een emotioneel verhaal. Haar songs zijn ingekleurd met haar zwoele stem en saxofoon. \u2018I Need Someone To Love Me\u2019 was een leuke shuffle, en ook OV Wright-klassieker \u2018You’re Gonna Make Me Cry\u2019 groeide uit tot een culminatiepunt. \u2018I Can\u2019t Stand The Rain\u2019 was een heerlijk soulmoment, maar ook nieuw werk als \u2018What\u2019s Make You Beautiful\u2019 uit de recente langspeler \u2018Heart On The Line\u2019 was een opmerkelijk caput. En toen vond Vanessa het tijd om een rondje in het publiek te maken \u00e9n schouderde ze haar gitaar voor een schitterende versie van \u2018When It Don\u2019t Come Easy\u2019. Vanessa Collier is een unieke hedendaagse artiest die de blues als geen ander uitdraagt. Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/p>\n<\/div>\n<\/path><\/svg><\/i> <\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":19119,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[21],"tags":[66,113],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-19099","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-all-reviews","tag-front","tag-swing-wespelaar"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":8,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=19099"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23706,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099\/revisions\/23706"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/19119"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=19099"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=19099"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=19099"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=19099"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=19099"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
Met Bobby Rush<\/strong> \u2018The King of The Chitlin Circuit\u2019, wist de organisatie een wel heel grote naam te strikken. We zagen Bobby meermaals aan het werk in Chicago, maar we hadden nooit gedacht hem ooit nog live aan het werk te zien in Europa. De term \u2018living legend\u2019 wordt in bluesmiddens vaak in de mond genomen, maar de 88-jarige Bobby Rush heeft deze term zeker ruim verdiend. Hij maakt al ruim 70 jaar muziek en heeft 27 studio albums geregistreerd. In 1951 had hij al opnamesessies en liveshows met Bo Diddley, Muddy Waters, Chuck Berry en pre-mainstream met B.B. King, om er maar een paar te noemen. Het nummer \u2018Chicken Heads\u2019 uit 1971, is zowat zijn \u2018signature song\u2019. In 2017 won hij een Grammy voor \u2018Best Traditional Blues Album\u2019 met de release \u2018Porcupine Meat\u2019 \u00e9n herhaalde deze prestatie in 2021 met de solo akoestische plaat \u2018Rawer than Raw\u2019. <\/p>\n\n\n\n<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n<\/div>\n\n\nRush is nog steeds een meesterlijke entertainer, deels komiek, deels storyteller maar vooral bluesartiest. Hij heeft heel wat seksueel suggestieve bluesnummers, en in dat verhaal gaan zijn danseres Mizz Lowe graag in mee. \u2018Evil\u2019 en \u201919 Years Old\u2019 zijn zo\u2019n seksueel getinte songs. Zijn diepe mondharmonica, vocale klaagzang \u00e9n abstracte lyrics over ontrouw bij de vrouw, de minnares of de vriendin zijn accuraat aanwezig in de showcase. Het urmende pleidooi \u2018Howlin’ Wolf\u2019 en de klassieker \u2018Have You Ever Been Mistreated\u2019 werden ingekleurd met soulvol gitaarspel. Bobby Rush is een blues icoon\u2026<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n\n\n\nDe mooie Vanessa Collier<\/strong> mocht dag twee afsluiten. Ze komt uit de beroemde Berklee School of Music in Boston. Ze was een tijdje onderweg met Joe Louis Walker en is klaar om te wereld te veroveren met haar smooth vocals en funky saxofoon. In 2014 bracht Vanessa haar debuutalbum \u2018Heart Soul & Saxophone\u2019 uit. Ze is naast achtvoudig Blues Music Award Nominee, ook BMA winnaar in 2019 en 2020 als \u2018Horn Player Of The Year\u2019, tevens een 2022 BMA winner of \u2018Contemporary Blues Female Artist Of The Year\u2019. Deze jonge en hypergetalenteerde dame blaast dan ook echt wel een heel festivalpubliek omver. Met Pat Harrington op gitaar, bassist Derrick Malloy en Nick Stevens op drums vond ze haar ideale soulmates. Haar stem overstijgt de blues en neemt je mee op een rit door een emotioneel verhaal. Haar songs zijn ingekleurd met haar zwoele stem en saxofoon. \u2018I Need Someone To Love Me\u2019 was een leuke shuffle, en ook OV Wright-klassieker \u2018You’re Gonna Make Me Cry\u2019 groeide uit tot een culminatiepunt. \u2018I Can\u2019t Stand The Rain\u2019 was een heerlijk soulmoment, maar ook nieuw werk als \u2018What\u2019s Make You Beautiful\u2019 uit de recente langspeler \u2018Heart On The Line\u2019 was een opmerkelijk caput. En toen vond Vanessa het tijd om een rondje in het publiek te maken \u00e9n schouderde ze haar gitaar voor een schitterende versie van \u2018When It Don\u2019t Come Easy\u2019. Vanessa Collier is een unieke hedendaagse artiest die de blues als geen ander uitdraagt.<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n\n\n\nTekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/a><\/p>\n<\/div><\/path><\/svg><\/i> <\/p><\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Swing Wespelaar, zaterdag 20 augustus 2022 Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege Dag twee, een zonovergoten festivalterrein wat op gang wordt getrokken door de Nederlandse formatie The Gumbo Kings. Zoals hun naam al doet apostaseren spelen ze een gedreven mixture van New Orleans funk, diepe Memphis soul en ruige Delta blues, en dit sindsdien 2017. \u2018In The Dark\u2019 was een eerste full lenght release. En van die oprechte en subtiele bluesgitaar, over een Hammond orgel, funky baslijnen en die diepe drums. Dit zijn de ingredi\u00ebnten voor een smakelijk bluesgerecht. Kronkelend als een alligator door de swamps slingeren The Kings zich door een fijn uitgekiende setlist. \u2018Burning\u2019 was een knappe opener, om te divergeren met rockers als \u2018Time Of Your Live\u2019, het losgeslagen en funky \u2018Tired Of Your Love\u2019 en ballades als \u2018Leave It Alone\u2019. De toekomst is aan hen\u2026. Jessie Lee & The Alchemists zijn een van Frankrijk hotst bands. In 2016 won de Franse Jessie Lee Houllier in haar thuisland het spraakmakende The Voice. Jessie was amper 22-jaar jong toen ze \u2018I Just Want To Make Love To You\u2019, origineel van Etta James, op de buis losliet. Maar het begon allemaal in 2015, toen de band ontstond en al snel meedogenloze bluesrock presenteerde. De charismatische zangeres-gitarist Jessie Lee en gitarist Alexis \u201cMr. Al\u201d Didier, oprichters van dit project, worden ondersteund door Laurent Cokelaere’s opzwepende bas, St\u00e9phane Minana\u2019s drum grooves en Laurian Daire meesterlijke orgel. Van bij \u2018War\u2019 zat de sfeer gebeiteld. Jessie is bijzonder goed bij stem en die rettestrakke ritmesectie knalt genadeloos. Bluesrock met heavy gitaarriffs, een uitgelaten massa kon het blijkbaar best smaken. Van de titeltrack \u2018Let It Shine\u2019 ging het haast naadloos naar \u2018It Must Be Love\u2019, een nummer dat werd ingekleurd met opwindende Hammondorgel. Maar wat ons ook vrijwel meteen opvalt is dat Jessie is gezegend met een Engelse tongval. We hebben het al anders geweten. Het originele \u2018Get Out Of My Head\u2019 knalde onvoorwaardelijk, net zoals ook de boogieritmiek uit \u2018It Must Be Love\u2019 ons kon bekoren. Een psychedelische versie van Robert Johnsons\u2019 \u2018Come On In My Kitchen\u2019, origineel uit 1937 was haast een vergoddelijking. Onze verwondering steeg met de minuut. Jessie Lee & The Alchemists zijn geen \u00e9\u00e9ndagsvliegen. Knap! Al vrij vroeg stond Aki Kumar, die trouwens afkomstig uit het Indiase Mumbai, geprogrammeerd. Akarsha \u2018Aki\u2019 Kumar is een van de boeiendste mondharmonicaspelers in en rond California en de San Francisco Bay Area. Of hij nu als back-up fungeert of met zijn eigen band speelt, het is een feit dat Aki voor een ontluikende carri\u00e8re staat. Hij is ook een groot liefhebber van de Chicago \u201850 bluesstijl en logischerwijs een groot bewonderaar van mondharmonica virtuoos Little Walter. Zijn indrukwekkende harpriffs zijn een leidraad doorheen zijn bluessound. Net zoals zijn boeiend en harmonieus stemgeluid. Aki wordt hier begeleidt door het dynamische Finse trio Tommy Leino Band. Zijn klagende harmonica in \u2018Madison Blues\u2019 doet ons onverwijld wat die Elmore James tunes terugdenken. Terwijl slidegitaar in \u2018Yeh Chaand Sa Roshan\u2019 zorgt voor de nodige blues componenten. En ook de flexibele shuffle \u2018Hindi Man Blues \u2013 Dekhaa Naa\u2019 is een swingde song. Aki Kumar is \u2018the real deal blues\u2019\u2026 Chicago Blues Kitten Ivy Ford komt uit het noorden van The Windy City. Als kind werd ze gedreven door de muzikaliteit die door de stad zweefde. Ivy leerde piano, saxofoon, drums en bas. Pas op haar twintigste begon ze te jammen op gitaar \u00e9n speelde ze in lokale bandjes. Twee jaar later beroerde ze de baslijnen bij J.B. Ritchie en opende in 2015 voor Buddy Guy. In juni jongstleden speelde stond ze op het podium van het Chicago Blues Festival. In Wespelaar vond ze backing bij drummer Denis Agenet, Abdell B.Bop op double bass en toetsenist Jean-Patrick Cosset. \u2018Let The Good Times Roll\u2019 was de perfecte opener voor haar uitgebalanceerde setlist. Om al even snel te divergeren met een smooth versies als \u2018Baby Come Home To Me\u2019 en \u2018Love Me Baby\u2019. We hebben genoeg muzikale liefde gehad moet Ford hebben gedacht en knalde \u2018This Light Of Mine\u2019 \u2018en \u2018Time To Shine\u2019 door de woofer. En schitterende deed ze! Ivy Ford, een nieuwe ziel met een voorliefde voor traditionele blues. De bluesrock gitaarwizard Artur Menezes, die werd geboren in het noordoosten van Brazilie, is momenteel gevestigd in Los Angeles. Hij deelde ooit het podium met Joe Satriani \u00e9n opende voor enkele tienduizenden fans in 2012 tijdens Buddy Guy\u2019s Zuid-Amerikaanse tournee in Brazili\u00eb. Al even snel viel de Latin world aan zijn voeten en concerteerde hij niet alleen in Mexico en Argentini\u00eb, maar ook in Europa. Hoewel hij sterk is be\u00efnvloed door de blues, kruid hij zijn sound al even makkelijk met psychedelische rock, funk en Braziliaanse ritmes. Hierbij is \u2018bai\u00e3o\u2019 niet vreemd aan zijn geluid. Een timbre waar hij met zijn stem een geluid cre\u00ebert, wat een jonger publiek aantrekt en helpt om de blues levendig te houden. En dat was uiteraard ook zo in Wespelaar. Het instrumentale en psychedelische \u2018Northeast\u2019 gaat over de geboortestreek van Menezes. Van een Zuid-Amerikaanse ritmiek gaat gezwind naar de funky bluesrocker \u2018Fight For Your Love\u2019, met die uitermate funky bassist Poliana in een hoofdrol. De song \u2018Until I Can See\u2019 is een zeldzame ballade dat divergeert met het zwaar beladen \u2018Come With Me\u2019, het Chicago blues begeesterde \u2018Should Have Never Left\u2019 en het Texaanse \u2018Let Me Love You\u2019. Bluesrock en psychedelische funky blues, het haast een trademark voor Artur Menezes. Met Bobby Rush \u2018The King of The Chitlin Circuit\u2019, wist de organisatie een wel heel grote naam te strikken. We zagen Bobby meermaals aan het werk in Chicago, maar we hadden nooit gedacht hem ooit nog live aan het werk te zien in Europa. De term \u2018living legend\u2019 wordt in bluesmiddens vaak in de mond genomen, maar de 88-jarige Bobby Rush heeft deze term zeker ruim verdiend. Hij maakt al ruim 70 jaar muziek en heeft 27 studio albums geregistreerd. In 1951 had hij al opnamesessies en liveshows met Bo Diddley, Muddy Waters, Chuck Berry en pre-mainstream met B.B. King, om er maar een paar te noemen. Het nummer \u2018Chicken Heads\u2019 uit 1971, is zowat zijn \u2018signature song\u2019. In 2017 won hij een Grammy voor \u2018Best Traditional Blues Album\u2019 met de release \u2018Porcupine Meat\u2019 \u00e9n herhaalde deze prestatie in 2021 met de solo akoestische plaat \u2018Rawer than Raw\u2019. Rush is nog steeds een meesterlijke entertainer, deels komiek, deels storyteller maar vooral bluesartiest. Hij heeft heel wat seksueel suggestieve bluesnummers, en in dat verhaal gaan zijn danseres Mizz Lowe graag in mee. \u2018Evil\u2019 en \u201919 Years Old\u2019 zijn zo\u2019n seksueel getinte songs. Zijn diepe mondharmonica, vocale klaagzang \u00e9n abstracte lyrics over ontrouw bij de vrouw, de minnares of de vriendin zijn accuraat aanwezig in de showcase. Het urmende pleidooi \u2018Howlin’ Wolf\u2019 en de klassieker \u2018Have You Ever Been Mistreated\u2019 werden ingekleurd met soulvol gitaarspel. Bobby Rush is een blues icoon\u2026 De mooie Vanessa Collier mocht dag twee afsluiten. Ze komt uit de beroemde Berklee School of Music in Boston. Ze was een tijdje onderweg met Joe Louis Walker en is klaar om te wereld te veroveren met haar smooth vocals en funky saxofoon. In 2014 bracht Vanessa haar debuutalbum \u2018Heart Soul & Saxophone\u2019 uit. Ze is naast achtvoudig Blues Music Award Nominee, ook BMA winnaar in 2019 en 2020 als \u2018Horn Player Of The Year\u2019, tevens een 2022 BMA winner of \u2018Contemporary Blues Female Artist Of The Year\u2019. Deze jonge en hypergetalenteerde dame blaast dan ook echt wel een heel festivalpubliek omver. Met Pat Harrington op gitaar, bassist Derrick Malloy en Nick Stevens op drums vond ze haar ideale soulmates. Haar stem overstijgt de blues en neemt je mee op een rit door een emotioneel verhaal. Haar songs zijn ingekleurd met haar zwoele stem en saxofoon. \u2018I Need Someone To Love Me\u2019 was een leuke shuffle, en ook OV Wright-klassieker \u2018You’re Gonna Make Me Cry\u2019 groeide uit tot een culminatiepunt. \u2018I Can\u2019t Stand The Rain\u2019 was een heerlijk soulmoment, maar ook nieuw werk als \u2018What\u2019s Make You Beautiful\u2019 uit de recente langspeler \u2018Heart On The Line\u2019 was een opmerkelijk caput. En toen vond Vanessa het tijd om een rondje in het publiek te maken \u00e9n schouderde ze haar gitaar voor een schitterende versie van \u2018When It Don\u2019t Come Easy\u2019. Vanessa Collier is een unieke hedendaagse artiest die de blues als geen ander uitdraagt. Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/p>\n<\/div>\n<\/path><\/svg><\/i> <\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":19119,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[21],"tags":[66,113],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-19099","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-all-reviews","tag-front","tag-swing-wespelaar"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":8,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=19099"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23706,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099\/revisions\/23706"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/19119"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=19099"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=19099"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=19099"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=19099"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=19099"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
<\/p>\n\n\n
Rush is nog steeds een meesterlijke entertainer, deels komiek, deels storyteller maar vooral bluesartiest. Hij heeft heel wat seksueel suggestieve bluesnummers, en in dat verhaal gaan zijn danseres Mizz Lowe graag in mee. \u2018Evil\u2019 en \u201919 Years Old\u2019 zijn zo\u2019n seksueel getinte songs. Zijn diepe mondharmonica, vocale klaagzang \u00e9n abstracte lyrics over ontrouw bij de vrouw, de minnares of de vriendin zijn accuraat aanwezig in de showcase. Het urmende pleidooi \u2018Howlin’ Wolf\u2019 en de klassieker \u2018Have You Ever Been Mistreated\u2019 werden ingekleurd met soulvol gitaarspel. Bobby Rush is een blues icoon\u2026<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n\n\n\nDe mooie Vanessa Collier<\/strong> mocht dag twee afsluiten. Ze komt uit de beroemde Berklee School of Music in Boston. Ze was een tijdje onderweg met Joe Louis Walker en is klaar om te wereld te veroveren met haar smooth vocals en funky saxofoon. In 2014 bracht Vanessa haar debuutalbum \u2018Heart Soul & Saxophone\u2019 uit. Ze is naast achtvoudig Blues Music Award Nominee, ook BMA winnaar in 2019 en 2020 als \u2018Horn Player Of The Year\u2019, tevens een 2022 BMA winner of \u2018Contemporary Blues Female Artist Of The Year\u2019. Deze jonge en hypergetalenteerde dame blaast dan ook echt wel een heel festivalpubliek omver. Met Pat Harrington op gitaar, bassist Derrick Malloy en Nick Stevens op drums vond ze haar ideale soulmates. Haar stem overstijgt de blues en neemt je mee op een rit door een emotioneel verhaal. Haar songs zijn ingekleurd met haar zwoele stem en saxofoon. \u2018I Need Someone To Love Me\u2019 was een leuke shuffle, en ook OV Wright-klassieker \u2018You’re Gonna Make Me Cry\u2019 groeide uit tot een culminatiepunt. \u2018I Can\u2019t Stand The Rain\u2019 was een heerlijk soulmoment, maar ook nieuw werk als \u2018What\u2019s Make You Beautiful\u2019 uit de recente langspeler \u2018Heart On The Line\u2019 was een opmerkelijk caput. En toen vond Vanessa het tijd om een rondje in het publiek te maken \u00e9n schouderde ze haar gitaar voor een schitterende versie van \u2018When It Don\u2019t Come Easy\u2019. Vanessa Collier is een unieke hedendaagse artiest die de blues als geen ander uitdraagt.<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n\n\n\nTekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/a><\/p>\n<\/div><\/path><\/svg><\/i> <\/p><\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Swing Wespelaar, zaterdag 20 augustus 2022 Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege Dag twee, een zonovergoten festivalterrein wat op gang wordt getrokken door de Nederlandse formatie The Gumbo Kings. Zoals hun naam al doet apostaseren spelen ze een gedreven mixture van New Orleans funk, diepe Memphis soul en ruige Delta blues, en dit sindsdien 2017. \u2018In The Dark\u2019 was een eerste full lenght release. En van die oprechte en subtiele bluesgitaar, over een Hammond orgel, funky baslijnen en die diepe drums. Dit zijn de ingredi\u00ebnten voor een smakelijk bluesgerecht. Kronkelend als een alligator door de swamps slingeren The Kings zich door een fijn uitgekiende setlist. \u2018Burning\u2019 was een knappe opener, om te divergeren met rockers als \u2018Time Of Your Live\u2019, het losgeslagen en funky \u2018Tired Of Your Love\u2019 en ballades als \u2018Leave It Alone\u2019. De toekomst is aan hen\u2026. Jessie Lee & The Alchemists zijn een van Frankrijk hotst bands. In 2016 won de Franse Jessie Lee Houllier in haar thuisland het spraakmakende The Voice. Jessie was amper 22-jaar jong toen ze \u2018I Just Want To Make Love To You\u2019, origineel van Etta James, op de buis losliet. Maar het begon allemaal in 2015, toen de band ontstond en al snel meedogenloze bluesrock presenteerde. De charismatische zangeres-gitarist Jessie Lee en gitarist Alexis \u201cMr. Al\u201d Didier, oprichters van dit project, worden ondersteund door Laurent Cokelaere’s opzwepende bas, St\u00e9phane Minana\u2019s drum grooves en Laurian Daire meesterlijke orgel. Van bij \u2018War\u2019 zat de sfeer gebeiteld. Jessie is bijzonder goed bij stem en die rettestrakke ritmesectie knalt genadeloos. Bluesrock met heavy gitaarriffs, een uitgelaten massa kon het blijkbaar best smaken. Van de titeltrack \u2018Let It Shine\u2019 ging het haast naadloos naar \u2018It Must Be Love\u2019, een nummer dat werd ingekleurd met opwindende Hammondorgel. Maar wat ons ook vrijwel meteen opvalt is dat Jessie is gezegend met een Engelse tongval. We hebben het al anders geweten. Het originele \u2018Get Out Of My Head\u2019 knalde onvoorwaardelijk, net zoals ook de boogieritmiek uit \u2018It Must Be Love\u2019 ons kon bekoren. Een psychedelische versie van Robert Johnsons\u2019 \u2018Come On In My Kitchen\u2019, origineel uit 1937 was haast een vergoddelijking. Onze verwondering steeg met de minuut. Jessie Lee & The Alchemists zijn geen \u00e9\u00e9ndagsvliegen. Knap! Al vrij vroeg stond Aki Kumar, die trouwens afkomstig uit het Indiase Mumbai, geprogrammeerd. Akarsha \u2018Aki\u2019 Kumar is een van de boeiendste mondharmonicaspelers in en rond California en de San Francisco Bay Area. Of hij nu als back-up fungeert of met zijn eigen band speelt, het is een feit dat Aki voor een ontluikende carri\u00e8re staat. Hij is ook een groot liefhebber van de Chicago \u201850 bluesstijl en logischerwijs een groot bewonderaar van mondharmonica virtuoos Little Walter. Zijn indrukwekkende harpriffs zijn een leidraad doorheen zijn bluessound. Net zoals zijn boeiend en harmonieus stemgeluid. Aki wordt hier begeleidt door het dynamische Finse trio Tommy Leino Band. Zijn klagende harmonica in \u2018Madison Blues\u2019 doet ons onverwijld wat die Elmore James tunes terugdenken. Terwijl slidegitaar in \u2018Yeh Chaand Sa Roshan\u2019 zorgt voor de nodige blues componenten. En ook de flexibele shuffle \u2018Hindi Man Blues \u2013 Dekhaa Naa\u2019 is een swingde song. Aki Kumar is \u2018the real deal blues\u2019\u2026 Chicago Blues Kitten Ivy Ford komt uit het noorden van The Windy City. Als kind werd ze gedreven door de muzikaliteit die door de stad zweefde. Ivy leerde piano, saxofoon, drums en bas. Pas op haar twintigste begon ze te jammen op gitaar \u00e9n speelde ze in lokale bandjes. Twee jaar later beroerde ze de baslijnen bij J.B. Ritchie en opende in 2015 voor Buddy Guy. In juni jongstleden speelde stond ze op het podium van het Chicago Blues Festival. In Wespelaar vond ze backing bij drummer Denis Agenet, Abdell B.Bop op double bass en toetsenist Jean-Patrick Cosset. \u2018Let The Good Times Roll\u2019 was de perfecte opener voor haar uitgebalanceerde setlist. Om al even snel te divergeren met een smooth versies als \u2018Baby Come Home To Me\u2019 en \u2018Love Me Baby\u2019. We hebben genoeg muzikale liefde gehad moet Ford hebben gedacht en knalde \u2018This Light Of Mine\u2019 \u2018en \u2018Time To Shine\u2019 door de woofer. En schitterende deed ze! Ivy Ford, een nieuwe ziel met een voorliefde voor traditionele blues. De bluesrock gitaarwizard Artur Menezes, die werd geboren in het noordoosten van Brazilie, is momenteel gevestigd in Los Angeles. Hij deelde ooit het podium met Joe Satriani \u00e9n opende voor enkele tienduizenden fans in 2012 tijdens Buddy Guy\u2019s Zuid-Amerikaanse tournee in Brazili\u00eb. Al even snel viel de Latin world aan zijn voeten en concerteerde hij niet alleen in Mexico en Argentini\u00eb, maar ook in Europa. Hoewel hij sterk is be\u00efnvloed door de blues, kruid hij zijn sound al even makkelijk met psychedelische rock, funk en Braziliaanse ritmes. Hierbij is \u2018bai\u00e3o\u2019 niet vreemd aan zijn geluid. Een timbre waar hij met zijn stem een geluid cre\u00ebert, wat een jonger publiek aantrekt en helpt om de blues levendig te houden. En dat was uiteraard ook zo in Wespelaar. Het instrumentale en psychedelische \u2018Northeast\u2019 gaat over de geboortestreek van Menezes. Van een Zuid-Amerikaanse ritmiek gaat gezwind naar de funky bluesrocker \u2018Fight For Your Love\u2019, met die uitermate funky bassist Poliana in een hoofdrol. De song \u2018Until I Can See\u2019 is een zeldzame ballade dat divergeert met het zwaar beladen \u2018Come With Me\u2019, het Chicago blues begeesterde \u2018Should Have Never Left\u2019 en het Texaanse \u2018Let Me Love You\u2019. Bluesrock en psychedelische funky blues, het haast een trademark voor Artur Menezes. Met Bobby Rush \u2018The King of The Chitlin Circuit\u2019, wist de organisatie een wel heel grote naam te strikken. We zagen Bobby meermaals aan het werk in Chicago, maar we hadden nooit gedacht hem ooit nog live aan het werk te zien in Europa. De term \u2018living legend\u2019 wordt in bluesmiddens vaak in de mond genomen, maar de 88-jarige Bobby Rush heeft deze term zeker ruim verdiend. Hij maakt al ruim 70 jaar muziek en heeft 27 studio albums geregistreerd. In 1951 had hij al opnamesessies en liveshows met Bo Diddley, Muddy Waters, Chuck Berry en pre-mainstream met B.B. King, om er maar een paar te noemen. Het nummer \u2018Chicken Heads\u2019 uit 1971, is zowat zijn \u2018signature song\u2019. In 2017 won hij een Grammy voor \u2018Best Traditional Blues Album\u2019 met de release \u2018Porcupine Meat\u2019 \u00e9n herhaalde deze prestatie in 2021 met de solo akoestische plaat \u2018Rawer than Raw\u2019. Rush is nog steeds een meesterlijke entertainer, deels komiek, deels storyteller maar vooral bluesartiest. Hij heeft heel wat seksueel suggestieve bluesnummers, en in dat verhaal gaan zijn danseres Mizz Lowe graag in mee. \u2018Evil\u2019 en \u201919 Years Old\u2019 zijn zo\u2019n seksueel getinte songs. Zijn diepe mondharmonica, vocale klaagzang \u00e9n abstracte lyrics over ontrouw bij de vrouw, de minnares of de vriendin zijn accuraat aanwezig in de showcase. Het urmende pleidooi \u2018Howlin’ Wolf\u2019 en de klassieker \u2018Have You Ever Been Mistreated\u2019 werden ingekleurd met soulvol gitaarspel. Bobby Rush is een blues icoon\u2026 De mooie Vanessa Collier mocht dag twee afsluiten. Ze komt uit de beroemde Berklee School of Music in Boston. Ze was een tijdje onderweg met Joe Louis Walker en is klaar om te wereld te veroveren met haar smooth vocals en funky saxofoon. In 2014 bracht Vanessa haar debuutalbum \u2018Heart Soul & Saxophone\u2019 uit. Ze is naast achtvoudig Blues Music Award Nominee, ook BMA winnaar in 2019 en 2020 als \u2018Horn Player Of The Year\u2019, tevens een 2022 BMA winner of \u2018Contemporary Blues Female Artist Of The Year\u2019. Deze jonge en hypergetalenteerde dame blaast dan ook echt wel een heel festivalpubliek omver. Met Pat Harrington op gitaar, bassist Derrick Malloy en Nick Stevens op drums vond ze haar ideale soulmates. Haar stem overstijgt de blues en neemt je mee op een rit door een emotioneel verhaal. Haar songs zijn ingekleurd met haar zwoele stem en saxofoon. \u2018I Need Someone To Love Me\u2019 was een leuke shuffle, en ook OV Wright-klassieker \u2018You’re Gonna Make Me Cry\u2019 groeide uit tot een culminatiepunt. \u2018I Can\u2019t Stand The Rain\u2019 was een heerlijk soulmoment, maar ook nieuw werk als \u2018What\u2019s Make You Beautiful\u2019 uit de recente langspeler \u2018Heart On The Line\u2019 was een opmerkelijk caput. En toen vond Vanessa het tijd om een rondje in het publiek te maken \u00e9n schouderde ze haar gitaar voor een schitterende versie van \u2018When It Don\u2019t Come Easy\u2019. Vanessa Collier is een unieke hedendaagse artiest die de blues als geen ander uitdraagt. Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/p>\n<\/div>\n<\/path><\/svg><\/i> <\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":19119,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[21],"tags":[66,113],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-19099","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-all-reviews","tag-front","tag-swing-wespelaar"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":8,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=19099"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23706,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099\/revisions\/23706"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/19119"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=19099"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=19099"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=19099"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=19099"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=19099"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
De mooie Vanessa Collier<\/strong> mocht dag twee afsluiten. Ze komt uit de beroemde Berklee School of Music in Boston. Ze was een tijdje onderweg met Joe Louis Walker en is klaar om te wereld te veroveren met haar smooth vocals en funky saxofoon. In 2014 bracht Vanessa haar debuutalbum \u2018Heart Soul & Saxophone\u2019 uit. Ze is naast achtvoudig Blues Music Award Nominee, ook BMA winnaar in 2019 en 2020 als \u2018Horn Player Of The Year\u2019, tevens een 2022 BMA winner of \u2018Contemporary Blues Female Artist Of The Year\u2019. Deze jonge en hypergetalenteerde dame blaast dan ook echt wel een heel festivalpubliek omver. Met Pat Harrington op gitaar, bassist Derrick Malloy en Nick Stevens op drums vond ze haar ideale soulmates. Haar stem overstijgt de blues en neemt je mee op een rit door een emotioneel verhaal. Haar songs zijn ingekleurd met haar zwoele stem en saxofoon. \u2018I Need Someone To Love Me\u2019 was een leuke shuffle, en ook OV Wright-klassieker \u2018You’re Gonna Make Me Cry\u2019 groeide uit tot een culminatiepunt. \u2018I Can\u2019t Stand The Rain\u2019 was een heerlijk soulmoment, maar ook nieuw werk als \u2018What\u2019s Make You Beautiful\u2019 uit de recente langspeler \u2018Heart On The Line\u2019 was een opmerkelijk caput. En toen vond Vanessa het tijd om een rondje in het publiek te maken \u00e9n schouderde ze haar gitaar voor een schitterende versie van \u2018When It Don\u2019t Come Easy\u2019. Vanessa Collier is een unieke hedendaagse artiest die de blues als geen ander uitdraagt.<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n\n\n\nTekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/a><\/p>\n<\/div><\/path><\/svg><\/i> <\/p><\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Swing Wespelaar, zaterdag 20 augustus 2022 Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege Dag twee, een zonovergoten festivalterrein wat op gang wordt getrokken door de Nederlandse formatie The Gumbo Kings. Zoals hun naam al doet apostaseren spelen ze een gedreven mixture van New Orleans funk, diepe Memphis soul en ruige Delta blues, en dit sindsdien 2017. \u2018In The Dark\u2019 was een eerste full lenght release. En van die oprechte en subtiele bluesgitaar, over een Hammond orgel, funky baslijnen en die diepe drums. Dit zijn de ingredi\u00ebnten voor een smakelijk bluesgerecht. Kronkelend als een alligator door de swamps slingeren The Kings zich door een fijn uitgekiende setlist. \u2018Burning\u2019 was een knappe opener, om te divergeren met rockers als \u2018Time Of Your Live\u2019, het losgeslagen en funky \u2018Tired Of Your Love\u2019 en ballades als \u2018Leave It Alone\u2019. De toekomst is aan hen\u2026. Jessie Lee & The Alchemists zijn een van Frankrijk hotst bands. In 2016 won de Franse Jessie Lee Houllier in haar thuisland het spraakmakende The Voice. Jessie was amper 22-jaar jong toen ze \u2018I Just Want To Make Love To You\u2019, origineel van Etta James, op de buis losliet. Maar het begon allemaal in 2015, toen de band ontstond en al snel meedogenloze bluesrock presenteerde. De charismatische zangeres-gitarist Jessie Lee en gitarist Alexis \u201cMr. Al\u201d Didier, oprichters van dit project, worden ondersteund door Laurent Cokelaere’s opzwepende bas, St\u00e9phane Minana\u2019s drum grooves en Laurian Daire meesterlijke orgel. Van bij \u2018War\u2019 zat de sfeer gebeiteld. Jessie is bijzonder goed bij stem en die rettestrakke ritmesectie knalt genadeloos. Bluesrock met heavy gitaarriffs, een uitgelaten massa kon het blijkbaar best smaken. Van de titeltrack \u2018Let It Shine\u2019 ging het haast naadloos naar \u2018It Must Be Love\u2019, een nummer dat werd ingekleurd met opwindende Hammondorgel. Maar wat ons ook vrijwel meteen opvalt is dat Jessie is gezegend met een Engelse tongval. We hebben het al anders geweten. Het originele \u2018Get Out Of My Head\u2019 knalde onvoorwaardelijk, net zoals ook de boogieritmiek uit \u2018It Must Be Love\u2019 ons kon bekoren. Een psychedelische versie van Robert Johnsons\u2019 \u2018Come On In My Kitchen\u2019, origineel uit 1937 was haast een vergoddelijking. Onze verwondering steeg met de minuut. Jessie Lee & The Alchemists zijn geen \u00e9\u00e9ndagsvliegen. Knap! Al vrij vroeg stond Aki Kumar, die trouwens afkomstig uit het Indiase Mumbai, geprogrammeerd. Akarsha \u2018Aki\u2019 Kumar is een van de boeiendste mondharmonicaspelers in en rond California en de San Francisco Bay Area. Of hij nu als back-up fungeert of met zijn eigen band speelt, het is een feit dat Aki voor een ontluikende carri\u00e8re staat. Hij is ook een groot liefhebber van de Chicago \u201850 bluesstijl en logischerwijs een groot bewonderaar van mondharmonica virtuoos Little Walter. Zijn indrukwekkende harpriffs zijn een leidraad doorheen zijn bluessound. Net zoals zijn boeiend en harmonieus stemgeluid. Aki wordt hier begeleidt door het dynamische Finse trio Tommy Leino Band. Zijn klagende harmonica in \u2018Madison Blues\u2019 doet ons onverwijld wat die Elmore James tunes terugdenken. Terwijl slidegitaar in \u2018Yeh Chaand Sa Roshan\u2019 zorgt voor de nodige blues componenten. En ook de flexibele shuffle \u2018Hindi Man Blues \u2013 Dekhaa Naa\u2019 is een swingde song. Aki Kumar is \u2018the real deal blues\u2019\u2026 Chicago Blues Kitten Ivy Ford komt uit het noorden van The Windy City. Als kind werd ze gedreven door de muzikaliteit die door de stad zweefde. Ivy leerde piano, saxofoon, drums en bas. Pas op haar twintigste begon ze te jammen op gitaar \u00e9n speelde ze in lokale bandjes. Twee jaar later beroerde ze de baslijnen bij J.B. Ritchie en opende in 2015 voor Buddy Guy. In juni jongstleden speelde stond ze op het podium van het Chicago Blues Festival. In Wespelaar vond ze backing bij drummer Denis Agenet, Abdell B.Bop op double bass en toetsenist Jean-Patrick Cosset. \u2018Let The Good Times Roll\u2019 was de perfecte opener voor haar uitgebalanceerde setlist. Om al even snel te divergeren met een smooth versies als \u2018Baby Come Home To Me\u2019 en \u2018Love Me Baby\u2019. We hebben genoeg muzikale liefde gehad moet Ford hebben gedacht en knalde \u2018This Light Of Mine\u2019 \u2018en \u2018Time To Shine\u2019 door de woofer. En schitterende deed ze! Ivy Ford, een nieuwe ziel met een voorliefde voor traditionele blues. De bluesrock gitaarwizard Artur Menezes, die werd geboren in het noordoosten van Brazilie, is momenteel gevestigd in Los Angeles. Hij deelde ooit het podium met Joe Satriani \u00e9n opende voor enkele tienduizenden fans in 2012 tijdens Buddy Guy\u2019s Zuid-Amerikaanse tournee in Brazili\u00eb. Al even snel viel de Latin world aan zijn voeten en concerteerde hij niet alleen in Mexico en Argentini\u00eb, maar ook in Europa. Hoewel hij sterk is be\u00efnvloed door de blues, kruid hij zijn sound al even makkelijk met psychedelische rock, funk en Braziliaanse ritmes. Hierbij is \u2018bai\u00e3o\u2019 niet vreemd aan zijn geluid. Een timbre waar hij met zijn stem een geluid cre\u00ebert, wat een jonger publiek aantrekt en helpt om de blues levendig te houden. En dat was uiteraard ook zo in Wespelaar. Het instrumentale en psychedelische \u2018Northeast\u2019 gaat over de geboortestreek van Menezes. Van een Zuid-Amerikaanse ritmiek gaat gezwind naar de funky bluesrocker \u2018Fight For Your Love\u2019, met die uitermate funky bassist Poliana in een hoofdrol. De song \u2018Until I Can See\u2019 is een zeldzame ballade dat divergeert met het zwaar beladen \u2018Come With Me\u2019, het Chicago blues begeesterde \u2018Should Have Never Left\u2019 en het Texaanse \u2018Let Me Love You\u2019. Bluesrock en psychedelische funky blues, het haast een trademark voor Artur Menezes. Met Bobby Rush \u2018The King of The Chitlin Circuit\u2019, wist de organisatie een wel heel grote naam te strikken. We zagen Bobby meermaals aan het werk in Chicago, maar we hadden nooit gedacht hem ooit nog live aan het werk te zien in Europa. De term \u2018living legend\u2019 wordt in bluesmiddens vaak in de mond genomen, maar de 88-jarige Bobby Rush heeft deze term zeker ruim verdiend. Hij maakt al ruim 70 jaar muziek en heeft 27 studio albums geregistreerd. In 1951 had hij al opnamesessies en liveshows met Bo Diddley, Muddy Waters, Chuck Berry en pre-mainstream met B.B. King, om er maar een paar te noemen. Het nummer \u2018Chicken Heads\u2019 uit 1971, is zowat zijn \u2018signature song\u2019. In 2017 won hij een Grammy voor \u2018Best Traditional Blues Album\u2019 met de release \u2018Porcupine Meat\u2019 \u00e9n herhaalde deze prestatie in 2021 met de solo akoestische plaat \u2018Rawer than Raw\u2019. Rush is nog steeds een meesterlijke entertainer, deels komiek, deels storyteller maar vooral bluesartiest. Hij heeft heel wat seksueel suggestieve bluesnummers, en in dat verhaal gaan zijn danseres Mizz Lowe graag in mee. \u2018Evil\u2019 en \u201919 Years Old\u2019 zijn zo\u2019n seksueel getinte songs. Zijn diepe mondharmonica, vocale klaagzang \u00e9n abstracte lyrics over ontrouw bij de vrouw, de minnares of de vriendin zijn accuraat aanwezig in de showcase. Het urmende pleidooi \u2018Howlin’ Wolf\u2019 en de klassieker \u2018Have You Ever Been Mistreated\u2019 werden ingekleurd met soulvol gitaarspel. Bobby Rush is een blues icoon\u2026 De mooie Vanessa Collier mocht dag twee afsluiten. Ze komt uit de beroemde Berklee School of Music in Boston. Ze was een tijdje onderweg met Joe Louis Walker en is klaar om te wereld te veroveren met haar smooth vocals en funky saxofoon. In 2014 bracht Vanessa haar debuutalbum \u2018Heart Soul & Saxophone\u2019 uit. Ze is naast achtvoudig Blues Music Award Nominee, ook BMA winnaar in 2019 en 2020 als \u2018Horn Player Of The Year\u2019, tevens een 2022 BMA winner of \u2018Contemporary Blues Female Artist Of The Year\u2019. Deze jonge en hypergetalenteerde dame blaast dan ook echt wel een heel festivalpubliek omver. Met Pat Harrington op gitaar, bassist Derrick Malloy en Nick Stevens op drums vond ze haar ideale soulmates. Haar stem overstijgt de blues en neemt je mee op een rit door een emotioneel verhaal. Haar songs zijn ingekleurd met haar zwoele stem en saxofoon. \u2018I Need Someone To Love Me\u2019 was een leuke shuffle, en ook OV Wright-klassieker \u2018You’re Gonna Make Me Cry\u2019 groeide uit tot een culminatiepunt. \u2018I Can\u2019t Stand The Rain\u2019 was een heerlijk soulmoment, maar ook nieuw werk als \u2018What\u2019s Make You Beautiful\u2019 uit de recente langspeler \u2018Heart On The Line\u2019 was een opmerkelijk caput. En toen vond Vanessa het tijd om een rondje in het publiek te maken \u00e9n schouderde ze haar gitaar voor een schitterende versie van \u2018When It Don\u2019t Come Easy\u2019. Vanessa Collier is een unieke hedendaagse artiest die de blues als geen ander uitdraagt. Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/p>\n<\/div>\n<\/path><\/svg><\/i> <\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":19119,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[21],"tags":[66,113],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-19099","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-all-reviews","tag-front","tag-swing-wespelaar"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":8,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=19099"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23706,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099\/revisions\/23706"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/19119"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=19099"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=19099"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=19099"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=19099"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=19099"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/a><\/p>\n<\/div><\/path><\/svg><\/i> <\/p><\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Swing Wespelaar, zaterdag 20 augustus 2022 Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege Dag twee, een zonovergoten festivalterrein wat op gang wordt getrokken door de Nederlandse formatie The Gumbo Kings. Zoals hun naam al doet apostaseren spelen ze een gedreven mixture van New Orleans funk, diepe Memphis soul en ruige Delta blues, en dit sindsdien 2017. \u2018In The Dark\u2019 was een eerste full lenght release. En van die oprechte en subtiele bluesgitaar, over een Hammond orgel, funky baslijnen en die diepe drums. Dit zijn de ingredi\u00ebnten voor een smakelijk bluesgerecht. Kronkelend als een alligator door de swamps slingeren The Kings zich door een fijn uitgekiende setlist. \u2018Burning\u2019 was een knappe opener, om te divergeren met rockers als \u2018Time Of Your Live\u2019, het losgeslagen en funky \u2018Tired Of Your Love\u2019 en ballades als \u2018Leave It Alone\u2019. De toekomst is aan hen\u2026. Jessie Lee & The Alchemists zijn een van Frankrijk hotst bands. In 2016 won de Franse Jessie Lee Houllier in haar thuisland het spraakmakende The Voice. Jessie was amper 22-jaar jong toen ze \u2018I Just Want To Make Love To You\u2019, origineel van Etta James, op de buis losliet. Maar het begon allemaal in 2015, toen de band ontstond en al snel meedogenloze bluesrock presenteerde. De charismatische zangeres-gitarist Jessie Lee en gitarist Alexis \u201cMr. Al\u201d Didier, oprichters van dit project, worden ondersteund door Laurent Cokelaere’s opzwepende bas, St\u00e9phane Minana\u2019s drum grooves en Laurian Daire meesterlijke orgel. Van bij \u2018War\u2019 zat de sfeer gebeiteld. Jessie is bijzonder goed bij stem en die rettestrakke ritmesectie knalt genadeloos. Bluesrock met heavy gitaarriffs, een uitgelaten massa kon het blijkbaar best smaken. Van de titeltrack \u2018Let It Shine\u2019 ging het haast naadloos naar \u2018It Must Be Love\u2019, een nummer dat werd ingekleurd met opwindende Hammondorgel. Maar wat ons ook vrijwel meteen opvalt is dat Jessie is gezegend met een Engelse tongval. We hebben het al anders geweten. Het originele \u2018Get Out Of My Head\u2019 knalde onvoorwaardelijk, net zoals ook de boogieritmiek uit \u2018It Must Be Love\u2019 ons kon bekoren. Een psychedelische versie van Robert Johnsons\u2019 \u2018Come On In My Kitchen\u2019, origineel uit 1937 was haast een vergoddelijking. Onze verwondering steeg met de minuut. Jessie Lee & The Alchemists zijn geen \u00e9\u00e9ndagsvliegen. Knap! Al vrij vroeg stond Aki Kumar, die trouwens afkomstig uit het Indiase Mumbai, geprogrammeerd. Akarsha \u2018Aki\u2019 Kumar is een van de boeiendste mondharmonicaspelers in en rond California en de San Francisco Bay Area. Of hij nu als back-up fungeert of met zijn eigen band speelt, het is een feit dat Aki voor een ontluikende carri\u00e8re staat. Hij is ook een groot liefhebber van de Chicago \u201850 bluesstijl en logischerwijs een groot bewonderaar van mondharmonica virtuoos Little Walter. Zijn indrukwekkende harpriffs zijn een leidraad doorheen zijn bluessound. Net zoals zijn boeiend en harmonieus stemgeluid. Aki wordt hier begeleidt door het dynamische Finse trio Tommy Leino Band. Zijn klagende harmonica in \u2018Madison Blues\u2019 doet ons onverwijld wat die Elmore James tunes terugdenken. Terwijl slidegitaar in \u2018Yeh Chaand Sa Roshan\u2019 zorgt voor de nodige blues componenten. En ook de flexibele shuffle \u2018Hindi Man Blues \u2013 Dekhaa Naa\u2019 is een swingde song. Aki Kumar is \u2018the real deal blues\u2019\u2026 Chicago Blues Kitten Ivy Ford komt uit het noorden van The Windy City. Als kind werd ze gedreven door de muzikaliteit die door de stad zweefde. Ivy leerde piano, saxofoon, drums en bas. Pas op haar twintigste begon ze te jammen op gitaar \u00e9n speelde ze in lokale bandjes. Twee jaar later beroerde ze de baslijnen bij J.B. Ritchie en opende in 2015 voor Buddy Guy. In juni jongstleden speelde stond ze op het podium van het Chicago Blues Festival. In Wespelaar vond ze backing bij drummer Denis Agenet, Abdell B.Bop op double bass en toetsenist Jean-Patrick Cosset. \u2018Let The Good Times Roll\u2019 was de perfecte opener voor haar uitgebalanceerde setlist. Om al even snel te divergeren met een smooth versies als \u2018Baby Come Home To Me\u2019 en \u2018Love Me Baby\u2019. We hebben genoeg muzikale liefde gehad moet Ford hebben gedacht en knalde \u2018This Light Of Mine\u2019 \u2018en \u2018Time To Shine\u2019 door de woofer. En schitterende deed ze! Ivy Ford, een nieuwe ziel met een voorliefde voor traditionele blues. De bluesrock gitaarwizard Artur Menezes, die werd geboren in het noordoosten van Brazilie, is momenteel gevestigd in Los Angeles. Hij deelde ooit het podium met Joe Satriani \u00e9n opende voor enkele tienduizenden fans in 2012 tijdens Buddy Guy\u2019s Zuid-Amerikaanse tournee in Brazili\u00eb. Al even snel viel de Latin world aan zijn voeten en concerteerde hij niet alleen in Mexico en Argentini\u00eb, maar ook in Europa. Hoewel hij sterk is be\u00efnvloed door de blues, kruid hij zijn sound al even makkelijk met psychedelische rock, funk en Braziliaanse ritmes. Hierbij is \u2018bai\u00e3o\u2019 niet vreemd aan zijn geluid. Een timbre waar hij met zijn stem een geluid cre\u00ebert, wat een jonger publiek aantrekt en helpt om de blues levendig te houden. En dat was uiteraard ook zo in Wespelaar. Het instrumentale en psychedelische \u2018Northeast\u2019 gaat over de geboortestreek van Menezes. Van een Zuid-Amerikaanse ritmiek gaat gezwind naar de funky bluesrocker \u2018Fight For Your Love\u2019, met die uitermate funky bassist Poliana in een hoofdrol. De song \u2018Until I Can See\u2019 is een zeldzame ballade dat divergeert met het zwaar beladen \u2018Come With Me\u2019, het Chicago blues begeesterde \u2018Should Have Never Left\u2019 en het Texaanse \u2018Let Me Love You\u2019. Bluesrock en psychedelische funky blues, het haast een trademark voor Artur Menezes. Met Bobby Rush \u2018The King of The Chitlin Circuit\u2019, wist de organisatie een wel heel grote naam te strikken. We zagen Bobby meermaals aan het werk in Chicago, maar we hadden nooit gedacht hem ooit nog live aan het werk te zien in Europa. De term \u2018living legend\u2019 wordt in bluesmiddens vaak in de mond genomen, maar de 88-jarige Bobby Rush heeft deze term zeker ruim verdiend. Hij maakt al ruim 70 jaar muziek en heeft 27 studio albums geregistreerd. In 1951 had hij al opnamesessies en liveshows met Bo Diddley, Muddy Waters, Chuck Berry en pre-mainstream met B.B. King, om er maar een paar te noemen. Het nummer \u2018Chicken Heads\u2019 uit 1971, is zowat zijn \u2018signature song\u2019. In 2017 won hij een Grammy voor \u2018Best Traditional Blues Album\u2019 met de release \u2018Porcupine Meat\u2019 \u00e9n herhaalde deze prestatie in 2021 met de solo akoestische plaat \u2018Rawer than Raw\u2019. Rush is nog steeds een meesterlijke entertainer, deels komiek, deels storyteller maar vooral bluesartiest. Hij heeft heel wat seksueel suggestieve bluesnummers, en in dat verhaal gaan zijn danseres Mizz Lowe graag in mee. \u2018Evil\u2019 en \u201919 Years Old\u2019 zijn zo\u2019n seksueel getinte songs. Zijn diepe mondharmonica, vocale klaagzang \u00e9n abstracte lyrics over ontrouw bij de vrouw, de minnares of de vriendin zijn accuraat aanwezig in de showcase. Het urmende pleidooi \u2018Howlin’ Wolf\u2019 en de klassieker \u2018Have You Ever Been Mistreated\u2019 werden ingekleurd met soulvol gitaarspel. Bobby Rush is een blues icoon\u2026 De mooie Vanessa Collier mocht dag twee afsluiten. Ze komt uit de beroemde Berklee School of Music in Boston. Ze was een tijdje onderweg met Joe Louis Walker en is klaar om te wereld te veroveren met haar smooth vocals en funky saxofoon. In 2014 bracht Vanessa haar debuutalbum \u2018Heart Soul & Saxophone\u2019 uit. Ze is naast achtvoudig Blues Music Award Nominee, ook BMA winnaar in 2019 en 2020 als \u2018Horn Player Of The Year\u2019, tevens een 2022 BMA winner of \u2018Contemporary Blues Female Artist Of The Year\u2019. Deze jonge en hypergetalenteerde dame blaast dan ook echt wel een heel festivalpubliek omver. Met Pat Harrington op gitaar, bassist Derrick Malloy en Nick Stevens op drums vond ze haar ideale soulmates. Haar stem overstijgt de blues en neemt je mee op een rit door een emotioneel verhaal. Haar songs zijn ingekleurd met haar zwoele stem en saxofoon. \u2018I Need Someone To Love Me\u2019 was een leuke shuffle, en ook OV Wright-klassieker \u2018You’re Gonna Make Me Cry\u2019 groeide uit tot een culminatiepunt. \u2018I Can\u2019t Stand The Rain\u2019 was een heerlijk soulmoment, maar ook nieuw werk als \u2018What\u2019s Make You Beautiful\u2019 uit de recente langspeler \u2018Heart On The Line\u2019 was een opmerkelijk caput. En toen vond Vanessa het tijd om een rondje in het publiek te maken \u00e9n schouderde ze haar gitaar voor een schitterende versie van \u2018When It Don\u2019t Come Easy\u2019. Vanessa Collier is een unieke hedendaagse artiest die de blues als geen ander uitdraagt. Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/p>\n<\/div>\n<\/path><\/svg><\/i> <\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":19119,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[21],"tags":[66,113],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-19099","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-all-reviews","tag-front","tag-swing-wespelaar"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":8,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=19099"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23706,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099\/revisions\/23706"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/19119"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=19099"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=19099"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=19099"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=19099"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=19099"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
<\/path><\/svg><\/i> <\/p><\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Swing Wespelaar, zaterdag 20 augustus 2022 Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege Dag twee, een zonovergoten festivalterrein wat op gang wordt getrokken door de Nederlandse formatie The Gumbo Kings. Zoals hun naam al doet apostaseren spelen ze een gedreven mixture van New Orleans funk, diepe Memphis soul en ruige Delta blues, en dit sindsdien 2017. \u2018In The Dark\u2019 was een eerste full lenght release. En van die oprechte en subtiele bluesgitaar, over een Hammond orgel, funky baslijnen en die diepe drums. Dit zijn de ingredi\u00ebnten voor een smakelijk bluesgerecht. Kronkelend als een alligator door de swamps slingeren The Kings zich door een fijn uitgekiende setlist. \u2018Burning\u2019 was een knappe opener, om te divergeren met rockers als \u2018Time Of Your Live\u2019, het losgeslagen en funky \u2018Tired Of Your Love\u2019 en ballades als \u2018Leave It Alone\u2019. De toekomst is aan hen\u2026. Jessie Lee & The Alchemists zijn een van Frankrijk hotst bands. In 2016 won de Franse Jessie Lee Houllier in haar thuisland het spraakmakende The Voice. Jessie was amper 22-jaar jong toen ze \u2018I Just Want To Make Love To You\u2019, origineel van Etta James, op de buis losliet. Maar het begon allemaal in 2015, toen de band ontstond en al snel meedogenloze bluesrock presenteerde. De charismatische zangeres-gitarist Jessie Lee en gitarist Alexis \u201cMr. Al\u201d Didier, oprichters van dit project, worden ondersteund door Laurent Cokelaere’s opzwepende bas, St\u00e9phane Minana\u2019s drum grooves en Laurian Daire meesterlijke orgel. Van bij \u2018War\u2019 zat de sfeer gebeiteld. Jessie is bijzonder goed bij stem en die rettestrakke ritmesectie knalt genadeloos. Bluesrock met heavy gitaarriffs, een uitgelaten massa kon het blijkbaar best smaken. Van de titeltrack \u2018Let It Shine\u2019 ging het haast naadloos naar \u2018It Must Be Love\u2019, een nummer dat werd ingekleurd met opwindende Hammondorgel. Maar wat ons ook vrijwel meteen opvalt is dat Jessie is gezegend met een Engelse tongval. We hebben het al anders geweten. Het originele \u2018Get Out Of My Head\u2019 knalde onvoorwaardelijk, net zoals ook de boogieritmiek uit \u2018It Must Be Love\u2019 ons kon bekoren. Een psychedelische versie van Robert Johnsons\u2019 \u2018Come On In My Kitchen\u2019, origineel uit 1937 was haast een vergoddelijking. Onze verwondering steeg met de minuut. Jessie Lee & The Alchemists zijn geen \u00e9\u00e9ndagsvliegen. Knap! Al vrij vroeg stond Aki Kumar, die trouwens afkomstig uit het Indiase Mumbai, geprogrammeerd. Akarsha \u2018Aki\u2019 Kumar is een van de boeiendste mondharmonicaspelers in en rond California en de San Francisco Bay Area. Of hij nu als back-up fungeert of met zijn eigen band speelt, het is een feit dat Aki voor een ontluikende carri\u00e8re staat. Hij is ook een groot liefhebber van de Chicago \u201850 bluesstijl en logischerwijs een groot bewonderaar van mondharmonica virtuoos Little Walter. Zijn indrukwekkende harpriffs zijn een leidraad doorheen zijn bluessound. Net zoals zijn boeiend en harmonieus stemgeluid. Aki wordt hier begeleidt door het dynamische Finse trio Tommy Leino Band. Zijn klagende harmonica in \u2018Madison Blues\u2019 doet ons onverwijld wat die Elmore James tunes terugdenken. Terwijl slidegitaar in \u2018Yeh Chaand Sa Roshan\u2019 zorgt voor de nodige blues componenten. En ook de flexibele shuffle \u2018Hindi Man Blues \u2013 Dekhaa Naa\u2019 is een swingde song. Aki Kumar is \u2018the real deal blues\u2019\u2026 Chicago Blues Kitten Ivy Ford komt uit het noorden van The Windy City. Als kind werd ze gedreven door de muzikaliteit die door de stad zweefde. Ivy leerde piano, saxofoon, drums en bas. Pas op haar twintigste begon ze te jammen op gitaar \u00e9n speelde ze in lokale bandjes. Twee jaar later beroerde ze de baslijnen bij J.B. Ritchie en opende in 2015 voor Buddy Guy. In juni jongstleden speelde stond ze op het podium van het Chicago Blues Festival. In Wespelaar vond ze backing bij drummer Denis Agenet, Abdell B.Bop op double bass en toetsenist Jean-Patrick Cosset. \u2018Let The Good Times Roll\u2019 was de perfecte opener voor haar uitgebalanceerde setlist. Om al even snel te divergeren met een smooth versies als \u2018Baby Come Home To Me\u2019 en \u2018Love Me Baby\u2019. We hebben genoeg muzikale liefde gehad moet Ford hebben gedacht en knalde \u2018This Light Of Mine\u2019 \u2018en \u2018Time To Shine\u2019 door de woofer. En schitterende deed ze! Ivy Ford, een nieuwe ziel met een voorliefde voor traditionele blues. De bluesrock gitaarwizard Artur Menezes, die werd geboren in het noordoosten van Brazilie, is momenteel gevestigd in Los Angeles. Hij deelde ooit het podium met Joe Satriani \u00e9n opende voor enkele tienduizenden fans in 2012 tijdens Buddy Guy\u2019s Zuid-Amerikaanse tournee in Brazili\u00eb. Al even snel viel de Latin world aan zijn voeten en concerteerde hij niet alleen in Mexico en Argentini\u00eb, maar ook in Europa. Hoewel hij sterk is be\u00efnvloed door de blues, kruid hij zijn sound al even makkelijk met psychedelische rock, funk en Braziliaanse ritmes. Hierbij is \u2018bai\u00e3o\u2019 niet vreemd aan zijn geluid. Een timbre waar hij met zijn stem een geluid cre\u00ebert, wat een jonger publiek aantrekt en helpt om de blues levendig te houden. En dat was uiteraard ook zo in Wespelaar. Het instrumentale en psychedelische \u2018Northeast\u2019 gaat over de geboortestreek van Menezes. Van een Zuid-Amerikaanse ritmiek gaat gezwind naar de funky bluesrocker \u2018Fight For Your Love\u2019, met die uitermate funky bassist Poliana in een hoofdrol. De song \u2018Until I Can See\u2019 is een zeldzame ballade dat divergeert met het zwaar beladen \u2018Come With Me\u2019, het Chicago blues begeesterde \u2018Should Have Never Left\u2019 en het Texaanse \u2018Let Me Love You\u2019. Bluesrock en psychedelische funky blues, het haast een trademark voor Artur Menezes. Met Bobby Rush \u2018The King of The Chitlin Circuit\u2019, wist de organisatie een wel heel grote naam te strikken. We zagen Bobby meermaals aan het werk in Chicago, maar we hadden nooit gedacht hem ooit nog live aan het werk te zien in Europa. De term \u2018living legend\u2019 wordt in bluesmiddens vaak in de mond genomen, maar de 88-jarige Bobby Rush heeft deze term zeker ruim verdiend. Hij maakt al ruim 70 jaar muziek en heeft 27 studio albums geregistreerd. In 1951 had hij al opnamesessies en liveshows met Bo Diddley, Muddy Waters, Chuck Berry en pre-mainstream met B.B. King, om er maar een paar te noemen. Het nummer \u2018Chicken Heads\u2019 uit 1971, is zowat zijn \u2018signature song\u2019. In 2017 won hij een Grammy voor \u2018Best Traditional Blues Album\u2019 met de release \u2018Porcupine Meat\u2019 \u00e9n herhaalde deze prestatie in 2021 met de solo akoestische plaat \u2018Rawer than Raw\u2019. Rush is nog steeds een meesterlijke entertainer, deels komiek, deels storyteller maar vooral bluesartiest. Hij heeft heel wat seksueel suggestieve bluesnummers, en in dat verhaal gaan zijn danseres Mizz Lowe graag in mee. \u2018Evil\u2019 en \u201919 Years Old\u2019 zijn zo\u2019n seksueel getinte songs. Zijn diepe mondharmonica, vocale klaagzang \u00e9n abstracte lyrics over ontrouw bij de vrouw, de minnares of de vriendin zijn accuraat aanwezig in de showcase. Het urmende pleidooi \u2018Howlin’ Wolf\u2019 en de klassieker \u2018Have You Ever Been Mistreated\u2019 werden ingekleurd met soulvol gitaarspel. Bobby Rush is een blues icoon\u2026 De mooie Vanessa Collier mocht dag twee afsluiten. Ze komt uit de beroemde Berklee School of Music in Boston. Ze was een tijdje onderweg met Joe Louis Walker en is klaar om te wereld te veroveren met haar smooth vocals en funky saxofoon. In 2014 bracht Vanessa haar debuutalbum \u2018Heart Soul & Saxophone\u2019 uit. Ze is naast achtvoudig Blues Music Award Nominee, ook BMA winnaar in 2019 en 2020 als \u2018Horn Player Of The Year\u2019, tevens een 2022 BMA winner of \u2018Contemporary Blues Female Artist Of The Year\u2019. Deze jonge en hypergetalenteerde dame blaast dan ook echt wel een heel festivalpubliek omver. Met Pat Harrington op gitaar, bassist Derrick Malloy en Nick Stevens op drums vond ze haar ideale soulmates. Haar stem overstijgt de blues en neemt je mee op een rit door een emotioneel verhaal. Haar songs zijn ingekleurd met haar zwoele stem en saxofoon. \u2018I Need Someone To Love Me\u2019 was een leuke shuffle, en ook OV Wright-klassieker \u2018You’re Gonna Make Me Cry\u2019 groeide uit tot een culminatiepunt. \u2018I Can\u2019t Stand The Rain\u2019 was een heerlijk soulmoment, maar ook nieuw werk als \u2018What\u2019s Make You Beautiful\u2019 uit de recente langspeler \u2018Heart On The Line\u2019 was een opmerkelijk caput. En toen vond Vanessa het tijd om een rondje in het publiek te maken \u00e9n schouderde ze haar gitaar voor een schitterende versie van \u2018When It Don\u2019t Come Easy\u2019. Vanessa Collier is een unieke hedendaagse artiest die de blues als geen ander uitdraagt. Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/p>\n<\/div>\n<\/path><\/svg><\/i> <\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":19119,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[21],"tags":[66,113],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-19099","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-all-reviews","tag-front","tag-swing-wespelaar"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":8,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=19099"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23706,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099\/revisions\/23706"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/19119"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=19099"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=19099"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=19099"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=19099"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=19099"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
Swing Wespelaar, zaterdag 20 augustus 2022 Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege Dag twee, een zonovergoten festivalterrein wat op gang wordt getrokken door de Nederlandse formatie The Gumbo Kings. Zoals hun naam al doet apostaseren spelen ze een gedreven mixture van New Orleans funk, diepe Memphis soul en ruige Delta blues, en dit sindsdien 2017. \u2018In The Dark\u2019 was een eerste full lenght release. En van die oprechte en subtiele bluesgitaar, over een Hammond orgel, funky baslijnen en die diepe drums. Dit zijn de ingredi\u00ebnten voor een smakelijk bluesgerecht. Kronkelend als een alligator door de swamps slingeren The Kings zich door een fijn uitgekiende setlist. \u2018Burning\u2019 was een knappe opener, om te divergeren met rockers als \u2018Time Of Your Live\u2019, het losgeslagen en funky \u2018Tired Of Your Love\u2019 en ballades als \u2018Leave It Alone\u2019. De toekomst is aan hen\u2026. Jessie Lee & The Alchemists zijn een van Frankrijk hotst bands. In 2016 won de Franse Jessie Lee Houllier in haar thuisland het spraakmakende The Voice. Jessie was amper 22-jaar jong toen ze \u2018I Just Want To Make Love To You\u2019, origineel van Etta James, op de buis losliet. Maar het begon allemaal in 2015, toen de band ontstond en al snel meedogenloze bluesrock presenteerde. De charismatische zangeres-gitarist Jessie Lee en gitarist Alexis \u201cMr. Al\u201d Didier, oprichters van dit project, worden ondersteund door Laurent Cokelaere’s opzwepende bas, St\u00e9phane Minana\u2019s drum grooves en Laurian Daire meesterlijke orgel. Van bij \u2018War\u2019 zat de sfeer gebeiteld. Jessie is bijzonder goed bij stem en die rettestrakke ritmesectie knalt genadeloos. Bluesrock met heavy gitaarriffs, een uitgelaten massa kon het blijkbaar best smaken. Van de titeltrack \u2018Let It Shine\u2019 ging het haast naadloos naar \u2018It Must Be Love\u2019, een nummer dat werd ingekleurd met opwindende Hammondorgel. Maar wat ons ook vrijwel meteen opvalt is dat Jessie is gezegend met een Engelse tongval. We hebben het al anders geweten. Het originele \u2018Get Out Of My Head\u2019 knalde onvoorwaardelijk, net zoals ook de boogieritmiek uit \u2018It Must Be Love\u2019 ons kon bekoren. Een psychedelische versie van Robert Johnsons\u2019 \u2018Come On In My Kitchen\u2019, origineel uit 1937 was haast een vergoddelijking. Onze verwondering steeg met de minuut. Jessie Lee & The Alchemists zijn geen \u00e9\u00e9ndagsvliegen. Knap! Al vrij vroeg stond Aki Kumar, die trouwens afkomstig uit het Indiase Mumbai, geprogrammeerd. Akarsha \u2018Aki\u2019 Kumar is een van de boeiendste mondharmonicaspelers in en rond California en de San Francisco Bay Area. Of hij nu als back-up fungeert of met zijn eigen band speelt, het is een feit dat Aki voor een ontluikende carri\u00e8re staat. Hij is ook een groot liefhebber van de Chicago \u201850 bluesstijl en logischerwijs een groot bewonderaar van mondharmonica virtuoos Little Walter. Zijn indrukwekkende harpriffs zijn een leidraad doorheen zijn bluessound. Net zoals zijn boeiend en harmonieus stemgeluid. Aki wordt hier begeleidt door het dynamische Finse trio Tommy Leino Band. Zijn klagende harmonica in \u2018Madison Blues\u2019 doet ons onverwijld wat die Elmore James tunes terugdenken. Terwijl slidegitaar in \u2018Yeh Chaand Sa Roshan\u2019 zorgt voor de nodige blues componenten. En ook de flexibele shuffle \u2018Hindi Man Blues \u2013 Dekhaa Naa\u2019 is een swingde song. Aki Kumar is \u2018the real deal blues\u2019\u2026 Chicago Blues Kitten Ivy Ford komt uit het noorden van The Windy City. Als kind werd ze gedreven door de muzikaliteit die door de stad zweefde. Ivy leerde piano, saxofoon, drums en bas. Pas op haar twintigste begon ze te jammen op gitaar \u00e9n speelde ze in lokale bandjes. Twee jaar later beroerde ze de baslijnen bij J.B. Ritchie en opende in 2015 voor Buddy Guy. In juni jongstleden speelde stond ze op het podium van het Chicago Blues Festival. In Wespelaar vond ze backing bij drummer Denis Agenet, Abdell B.Bop op double bass en toetsenist Jean-Patrick Cosset. \u2018Let The Good Times Roll\u2019 was de perfecte opener voor haar uitgebalanceerde setlist. Om al even snel te divergeren met een smooth versies als \u2018Baby Come Home To Me\u2019 en \u2018Love Me Baby\u2019. We hebben genoeg muzikale liefde gehad moet Ford hebben gedacht en knalde \u2018This Light Of Mine\u2019 \u2018en \u2018Time To Shine\u2019 door de woofer. En schitterende deed ze! Ivy Ford, een nieuwe ziel met een voorliefde voor traditionele blues. De bluesrock gitaarwizard Artur Menezes, die werd geboren in het noordoosten van Brazilie, is momenteel gevestigd in Los Angeles. Hij deelde ooit het podium met Joe Satriani \u00e9n opende voor enkele tienduizenden fans in 2012 tijdens Buddy Guy\u2019s Zuid-Amerikaanse tournee in Brazili\u00eb. Al even snel viel de Latin world aan zijn voeten en concerteerde hij niet alleen in Mexico en Argentini\u00eb, maar ook in Europa. Hoewel hij sterk is be\u00efnvloed door de blues, kruid hij zijn sound al even makkelijk met psychedelische rock, funk en Braziliaanse ritmes. Hierbij is \u2018bai\u00e3o\u2019 niet vreemd aan zijn geluid. Een timbre waar hij met zijn stem een geluid cre\u00ebert, wat een jonger publiek aantrekt en helpt om de blues levendig te houden. En dat was uiteraard ook zo in Wespelaar. Het instrumentale en psychedelische \u2018Northeast\u2019 gaat over de geboortestreek van Menezes. Van een Zuid-Amerikaanse ritmiek gaat gezwind naar de funky bluesrocker \u2018Fight For Your Love\u2019, met die uitermate funky bassist Poliana in een hoofdrol. De song \u2018Until I Can See\u2019 is een zeldzame ballade dat divergeert met het zwaar beladen \u2018Come With Me\u2019, het Chicago blues begeesterde \u2018Should Have Never Left\u2019 en het Texaanse \u2018Let Me Love You\u2019. Bluesrock en psychedelische funky blues, het haast een trademark voor Artur Menezes. Met Bobby Rush \u2018The King of The Chitlin Circuit\u2019, wist de organisatie een wel heel grote naam te strikken. We zagen Bobby meermaals aan het werk in Chicago, maar we hadden nooit gedacht hem ooit nog live aan het werk te zien in Europa. De term \u2018living legend\u2019 wordt in bluesmiddens vaak in de mond genomen, maar de 88-jarige Bobby Rush heeft deze term zeker ruim verdiend. Hij maakt al ruim 70 jaar muziek en heeft 27 studio albums geregistreerd. In 1951 had hij al opnamesessies en liveshows met Bo Diddley, Muddy Waters, Chuck Berry en pre-mainstream met B.B. King, om er maar een paar te noemen. Het nummer \u2018Chicken Heads\u2019 uit 1971, is zowat zijn \u2018signature song\u2019. In 2017 won hij een Grammy voor \u2018Best Traditional Blues Album\u2019 met de release \u2018Porcupine Meat\u2019 \u00e9n herhaalde deze prestatie in 2021 met de solo akoestische plaat \u2018Rawer than Raw\u2019. Rush is nog steeds een meesterlijke entertainer, deels komiek, deels storyteller maar vooral bluesartiest. Hij heeft heel wat seksueel suggestieve bluesnummers, en in dat verhaal gaan zijn danseres Mizz Lowe graag in mee. \u2018Evil\u2019 en \u201919 Years Old\u2019 zijn zo\u2019n seksueel getinte songs. Zijn diepe mondharmonica, vocale klaagzang \u00e9n abstracte lyrics over ontrouw bij de vrouw, de minnares of de vriendin zijn accuraat aanwezig in de showcase. Het urmende pleidooi \u2018Howlin’ Wolf\u2019 en de klassieker \u2018Have You Ever Been Mistreated\u2019 werden ingekleurd met soulvol gitaarspel. Bobby Rush is een blues icoon\u2026 De mooie Vanessa Collier mocht dag twee afsluiten. Ze komt uit de beroemde Berklee School of Music in Boston. Ze was een tijdje onderweg met Joe Louis Walker en is klaar om te wereld te veroveren met haar smooth vocals en funky saxofoon. In 2014 bracht Vanessa haar debuutalbum \u2018Heart Soul & Saxophone\u2019 uit. Ze is naast achtvoudig Blues Music Award Nominee, ook BMA winnaar in 2019 en 2020 als \u2018Horn Player Of The Year\u2019, tevens een 2022 BMA winner of \u2018Contemporary Blues Female Artist Of The Year\u2019. Deze jonge en hypergetalenteerde dame blaast dan ook echt wel een heel festivalpubliek omver. Met Pat Harrington op gitaar, bassist Derrick Malloy en Nick Stevens op drums vond ze haar ideale soulmates. Haar stem overstijgt de blues en neemt je mee op een rit door een emotioneel verhaal. Haar songs zijn ingekleurd met haar zwoele stem en saxofoon. \u2018I Need Someone To Love Me\u2019 was een leuke shuffle, en ook OV Wright-klassieker \u2018You’re Gonna Make Me Cry\u2019 groeide uit tot een culminatiepunt. \u2018I Can\u2019t Stand The Rain\u2019 was een heerlijk soulmoment, maar ook nieuw werk als \u2018What\u2019s Make You Beautiful\u2019 uit de recente langspeler \u2018Heart On The Line\u2019 was een opmerkelijk caput. En toen vond Vanessa het tijd om een rondje in het publiek te maken \u00e9n schouderde ze haar gitaar voor een schitterende versie van \u2018When It Don\u2019t Come Easy\u2019. Vanessa Collier is een unieke hedendaagse artiest die de blues als geen ander uitdraagt. Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/p>\n
<\/path><\/svg><\/i> <\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":19119,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[21],"tags":[66,113],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-19099","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-all-reviews","tag-front","tag-swing-wespelaar"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":8,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=19099"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23706,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/19099\/revisions\/23706"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/19119"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=19099"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=19099"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=19099"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=19099"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=19099"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
![\"\"](\"https:\/\/liveactsbelgium.com\/wp-content\/uploads\/2022\/08\/download-1.jpg?w=364\")
<\/figure>\n<\/div>\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/liveactsbelgium.com\/wp-content\/uploads\/2022\/08\/rw3b0002.jpg?w=840\")
<\/figure>\n<\/div>\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/liveactsbelgium.com\/wp-content\/uploads\/2022\/08\/rw3b0081.jpg?w=840\")
<\/figure>\n<\/div>\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/liveactsbelgium.com\/wp-content\/uploads\/2022\/08\/rw3b0192.jpg?w=840\")
<\/figure>\n<\/div>\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/liveactsbelgium.com\/wp-content\/uploads\/2022\/08\/rw3b0250.jpg?w=840\")
<\/figure>\n<\/div>\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/liveactsbelgium.com\/wp-content\/uploads\/2022\/08\/rw3b0348.jpg?w=840\")
<\/figure>\n<\/div>\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/liveactsbelgium.com\/wp-content\/uploads\/2022\/08\/rw3b0477.jpg?w=840\")
<\/figure>\n<\/div>\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/liveactsbelgium.com\/wp-content\/uploads\/2022\/08\/rw3b0410.jpg?w=840\")
<\/figure>\n<\/div>\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/liveactsbelgium.com\/wp-content\/uploads\/2022\/08\/rw3b0601.jpg?w=840\")
<\/figure>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/liveactsbelgium.com\/wp-content\/uploads\/2022\/08\/rw3b0555.jpg?w=745\")
<\/figure>\n\n\n\n