{"id":18830,"date":"2022-06-09T11:25:00","date_gmt":"2022-06-09T09:25:00","guid":{"rendered":"https:\/\/liveactsbelgium.com\/?p=18830"},"modified":"2025-06-15T15:16:16","modified_gmt":"2025-06-15T15:16:16","slug":"festival-review-hookrock-diepenbeek-zaterdag-02-juli-2022","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/?p=18830","title":{"rendered":"FESTIVAL REVIEW: HOOKROCK, DIEPENBEEK – ZATERDAG 02 JULI 2022"},"content":{"rendered":"\n

Hookrock, Diepenbeek zaterdag 02 juli 2022<\/p>\n\n\n\n

Hookrock is al jaren een gevestigde waarde op de concertkalender. Stillaan maar vastberaden heeft dit festival zich een weg gebaand begin juli tussen grote spelers als Rock Werchter. Het OC Rooierheide in Diepenbeek was opnieuw het habitat voor het gezellige Hookrock Festival. Vrijdag 01 en zaterdag 02 Juni 2022 hebben de organisatoren een indrukwekkend gevarieerd programma weten samen te stellen. Het fest. dat zijn 18de<\/sup> editie introduceerde, kreeg enigszins een COVID-format aangemeten. Alles vond plaats in openlucht, met een overdekt podium \u00e9n twee tenten waar de dorstige werden gelaafd en de hongerige gespijsd.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Tekst en Fotoalbum<\/a>: Philip Verhaege<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

The Blue Chevy\u2019s<\/strong> mochten als eerste flirten met de decibelmeters. De band werd opgericht door een trio middelbare scholieren in Haacht in 1989. Onder impuls van de broers Frederic & Philippe Martello vormde het duo samen met Kris Bries de formatie. The Chevy\u2019s hadden een preferentie voor vintage rock-\u2018n-roll en neo-rockabilly. Na een eerste performen op Swing Wespelaar groeide de topic om de sound verder uit te bouwen met swingende Texas shuffles en heel wat jump blues. Nu hebben ze de plaat \u2018The Night Calls\u2019 te promoten, een welkom vervolg op het album \u2018Twice Fifteen\u2019. Daaruit vloeide in Hookrock dan ook logischerwijs heel wat nummers doorheen hun setlist. Van \u2018One More Time\u2019 ging het gezwind naar het fifties spijkerende  \u2018Fun No More\u2019 en de rocker \u2018Cool Me Off\u2019. De vintage sound bleef ook geaccordeerd in songs als \u2018Hard Up\u2019 en \u2018Got That Feeling\u2019, met zijn twang gitaartunes, een nummer dat ons onverwijld wat doet weg filosoferen naar een jonge Chris Isaak. Knappe set van een haast doorwinterde Vlaamse band!<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

West Coast bluesveteraan Chris Cain<\/strong> komt uit Californi\u00eb. Hij is een uitmuntend bluesgitarist met een zwart stemstrot. Authentieker vindt je dezer dagen niet. In 1987 was er zijn debuutalbum \u2018Late Night City Blues\u2019, waarvoor hij liefst vier Blues Music Awards-nominaties kreeg, met daarbij zelfs die voor \u2018Blues Guitarist of The Year\u2019. Cain heeft net zijn 15de<\/sup>  album, \u2018Raisin’ Cain\u2019 gereleaset op het prestigieuze label Alligator Records. De plaat behoord alvast tot de beste hedendaagse bluesalbums! Cain had ook veel adhesie met zijn titelloze album in 2017 op Little Village Records. Maar hij verdiende al lang het grotere platform dat een label als Alligator offreert. Chris Cain kreeg in Hookrock backing van Luca Giordano\u2019s Band met Abramo Riti op toetsen, bassist Walter Cerasani, Fabio Colella op de drumstoel en uiteraard Luca op gitaar.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Chris Cain heeft een zeer kenmerkende stijl en legt tevens een grote expressie in zijn gitaarspel. Van het bluesy \u2018Me And My Baby\u2019 over het diep autobiografische \u2018Darling, You Know I Love You\u2019 over de late-night jazzy blues van \u2018Hush Money\u2019, het ging er allemaal moeiteloos in. Net zoals de zeldzame covers \u2018Whole Lotta Lovin\u2019 en \u2018Sweet Sixteen\u2019 met zijn B.B. King licks \u00e9n \u2018Crosscut Saw\u2019, uit het rijkelijke songbook van Albert King. Luca Giordano behoort al jaren tot het beste wat Europa te bieden heeft op gebied van Chicago blues\u2026 en Cris Cain, \u2018The Guitar Master\u2019 verdiende en kreeg onze aandacht. Cain\u2019s gitaarspel klonk al weer als levenselixir. Blues voor onze oude knokken, maar met voldoende jeugdigheid. Cain omarmt zijn ma\u00eetresse, zijn gitaar.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Juwana Jenkins <\/strong>is een Philadelphia blues exportproduct. Ze serveert die weelderige old-school Philly sound met een moderne tast. Ze woont al een tijdje in het romantische Praag en had met de Tsjechische mondharmonicavirtuoos Charlie Slavik het album \u2018The Blues Keeps You Alive\u2019 in de stores. Nu is ze klaar voor een eerste solo-release. Haar nieuwe single \u2018Long Time\u2019 was hier meteen een knaller, net zoals het swingende \u2018We Are On Fire\u2019. Het funky \u2018This Bed Ain\u2019t Big Enough\u2019 kreeg een ellenlange keyboard outro mee, en werd er enige Chicago tunes gerepresenteerd in \u2018Love Train\u2019. Juwana Jenkins is een knappe verschijning en een ruwe bolster die stillaan ontsluimert.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Singer-songwriter Bai Kamara<\/strong> Jr. <\/strong>komt uit Sierra Leone en verdiept zich muzikaal in de roots van zijn vaderland. Gemakshalve noemt hij zijn band The Voodoo Sniffers, <\/strong>een vierkoppig ensemble. Bai zette zijn eerste stappen in de muziekwereld op school in Engeland, maar het was in Belgi\u00eb waar hij professioneel muzikant werd. Hij woont  ruim vijfentwintig jaar in het Brusselse en is de zoon van de voormalige Sierra Leone-ambassadeur in Brussel. Diep doordrongen van de polyritmiek van zijn geboorteland begon hij muziek te spelen. Hij liep school in Manchester en Bath, Engeland waar hij in de ban raakte van John Lee Hooker, Big Bill Broonzy en andere legendarische blues artiesten. \u2018I Ain\u2019t Lying\u2019 was een klapper van een openingsong. Net zoals het hoogoplopende \u2018Shake It, Shake It\u2019, dat doordrenkt was met zijn doorleefde soulstem. Van de autobiografische Afrikaanse bluessong \u2018Cold Cold Love\u2019 ging het gezwind naar de Chicago bluesballade \u2018Star Angel\u2019 en \u2018I Don\u2019t Roll With Snakes\u2019, drijvend op die astrante John Lee Hooker boogie ritmiek. Zijn opwindende sound cre\u00eberde een hoog spanningsveld, en dat kruiden zijn Voodoo Sniffers met rijkelijke instrumentatie. Neem hierbij Kamara\u2019s uiterst warm soul stem, dat ons cordiaal en vaak doet denken aan Keb\u2019 Mo en Eric Bibb, en je bekomt een fijnbesnaarde show.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Sari Schorr, <\/strong>iseen meisje uit de New Yorkse Bronx met een verbluffende podiumpresentatie. Ik herinner me vaag haar debuutplaat \u2018Force Of Nature\u2019 uit 2016. Maar wat een metamorfose heeft Sari ondergaan op een podium. Het schuchtere meisje is niet meer, hier staat een volwassen bluesrock diva. Ze is een fenomenale zangeres dat dynamische nummers als \u2018New Revolution\u2019 invult met heel wat contrasterende ups en downs. Maar als Schorr haar zachte kant laat zien in \u2018Turn the Radio On\u2019 benadrukt ze het divergente in de setlist. De vocale toon van Schorr verschuift ook in songs als \u2018Ready For Love\u2019 en het popgetinte \u2018Back To LA\u2019. Al was de bluesrocker \u2018Maybe I’m Foolin\u2019 een prima openingsstatement, net zoals \u2018Freedom\u2019 een ode was aan de Oekra\u00efense bevolking, waar ook Scharr haar roots liggen. Bij \u2018Thank You\u2019 duurde het even voordat haar charmes onthuld werden, terwijl \u2018Demolition\u2019 het dichtst in de buurt kwam van die old-school Chicago blues. Willie Dixons \u2018I Just Want To Make Love To You\u2019 kreeg zowaar een Texaanse bluesrock modificering, met een vette knipoog naar ZZ Top. Het afsluitende \u2018Black Betty\u2019 had zelfs een esthetisch gejustificeerde gospelintro. Sari Schorr, mooi in zijn genre\u2026.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Last Call <\/strong>was misschien wel de grootste surprise op de affiche. We katapulteren u even terug naar 1996, toen Last Call hun debuutalbum \u2018Call Of The Wild\u2019 op de wereld losliet. Ze waren al even snel deel van de befaamde \u2018Antwerp Bluesscene\u2019. Hun laatste optreden dateert alweer van 2011. Speciaal voor Hookrock stonden ze nog eens op een podium en trokken het repetitie kot in. Frontman Henk Van der Sypt betoverd ons met zijn opzwepende mondharmonica, accordeon, washboard en vocals. Hij kreeg backing van de ritmesectie met Luc Janssens op gitaar, drummer Steve Wouters, bassist Rene Stock en speciale gast JB Biesmans op saxofoon. \u2018Te-ni-nee-ni-nu\u2019, \u2018Tell Me\u2019, het instrumentale \u2018El Cumbachero\u2019 en de swingende Tew-Mex caput \u2018Rosalita\u2019 deden ons weg mijmeren naar de grote dagen van Belgische bands als Last Call. Aanstekelijke rhythm ’n roots doorspekt met opwindende New Orleans tunes, moddervette en swampy boogiesongs, heerlijke Tex-Mex en al wat er tussenin thuis hoort. Het werd al even snel party time in Hookrock. Last Call for alcohol..!<\/p>\n\n\n\n

Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/a><\/p>\n\n\n\n

\n\n\n
\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>
<\/div>

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>

<\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Hookrock, Diepenbeek zaterdag 02 juli 2022 Hookrock is al jaren een gevestigde waarde op de concertkalender. Stillaan maar vastberaden heeft dit festival zich een weg gebaand begin juli tussen grote spelers als Rock Werchter. Het OC Rooierheide in Diepenbeek was opnieuw het habitat voor het gezellige Hookrock Festival. Vrijdag 01 en zaterdag 02 Juni 2022 hebben de organisatoren een indrukwekkend gevarieerd programma weten samen te stellen. Het fest. dat zijn 18de editie introduceerde, kreeg enigszins een COVID-format aangemeten. Alles vond plaats in openlucht, met een overdekt podium \u00e9n twee tenten waar de dorstige werden gelaafd en de hongerige gespijsd. Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege The Blue Chevy\u2019s mochten als eerste flirten met de decibelmeters. De band werd opgericht door een trio middelbare scholieren in Haacht in 1989. Onder impuls van de broers Frederic & Philippe Martello vormde het duo samen met Kris Bries de formatie. The Chevy\u2019s hadden een preferentie voor vintage rock-\u2018n-roll en neo-rockabilly. Na een eerste performen op Swing Wespelaar groeide de topic om de sound verder uit te bouwen met swingende Texas shuffles en heel wat jump blues. Nu hebben ze de plaat \u2018The Night Calls\u2019 te promoten, een welkom vervolg op het album \u2018Twice Fifteen\u2019. Daaruit vloeide in Hookrock dan ook logischerwijs heel wat nummers doorheen hun setlist. Van \u2018One More Time\u2019 ging het gezwind naar het fifties spijkerende  \u2018Fun No More\u2019 en de rocker \u2018Cool Me Off\u2019. De vintage sound bleef ook geaccordeerd in songs als \u2018Hard Up\u2019 en \u2018Got That Feeling\u2019, met zijn twang gitaartunes, een nummer dat ons onverwijld wat doet weg filosoferen naar een jonge Chris Isaak. Knappe set van een haast doorwinterde Vlaamse band! West Coast bluesveteraan Chris Cain komt uit Californi\u00eb. Hij is een uitmuntend bluesgitarist met een zwart stemstrot. Authentieker vindt je dezer dagen niet. In 1987 was er zijn debuutalbum \u2018Late Night City Blues\u2019, waarvoor hij liefst vier Blues Music Awards-nominaties kreeg, met daarbij zelfs die voor \u2018Blues Guitarist of The Year\u2019. Cain heeft net zijn 15de  album, \u2018Raisin’ Cain\u2019 gereleaset op het prestigieuze label Alligator Records. De plaat behoord alvast tot de beste hedendaagse bluesalbums! Cain had ook veel adhesie met zijn titelloze album in 2017 op Little Village Records. Maar hij verdiende al lang het grotere platform dat een label als Alligator offreert. Chris Cain kreeg in Hookrock backing van Luca Giordano\u2019s Band met Abramo Riti op toetsen, bassist Walter Cerasani, Fabio Colella op de drumstoel en uiteraard Luca op gitaar. Chris Cain heeft een zeer kenmerkende stijl en legt tevens een grote expressie in zijn gitaarspel. Van het bluesy \u2018Me And My Baby\u2019 over het diep autobiografische \u2018Darling, You Know I Love You\u2019 over de late-night jazzy blues van \u2018Hush Money\u2019, het ging er allemaal moeiteloos in. Net zoals de zeldzame covers \u2018Whole Lotta Lovin\u2019 en \u2018Sweet Sixteen\u2019 met zijn B.B. King licks \u00e9n \u2018Crosscut Saw\u2019, uit het rijkelijke songbook van Albert King. Luca Giordano behoort al jaren tot het beste wat Europa te bieden heeft op gebied van Chicago blues\u2026 en Cris Cain, \u2018The Guitar Master\u2019 verdiende en kreeg onze aandacht. Cain\u2019s gitaarspel klonk al weer als levenselixir. Blues voor onze oude knokken, maar met voldoende jeugdigheid. Cain omarmt zijn ma\u00eetresse, zijn gitaar. Juwana Jenkins is een Philadelphia blues exportproduct. Ze serveert die weelderige old-school Philly sound met een moderne tast. Ze woont al een tijdje in het romantische Praag en had met de Tsjechische mondharmonicavirtuoos Charlie Slavik het album \u2018The Blues Keeps You Alive\u2019 in de stores. Nu is ze klaar voor een eerste solo-release. Haar nieuwe single \u2018Long Time\u2019 was hier meteen een knaller, net zoals het swingende \u2018We Are On Fire\u2019. Het funky \u2018This Bed Ain\u2019t Big Enough\u2019 kreeg een ellenlange keyboard outro mee, en werd er enige Chicago tunes gerepresenteerd in \u2018Love Train\u2019. Juwana Jenkins is een knappe verschijning en een ruwe bolster die stillaan ontsluimert. Singer-songwriter Bai Kamara Jr. komt uit Sierra Leone en verdiept zich muzikaal in de roots van zijn vaderland. Gemakshalve noemt hij zijn band The Voodoo Sniffers, een vierkoppig ensemble. Bai zette zijn eerste stappen in de muziekwereld op school in Engeland, maar het was in Belgi\u00eb waar hij professioneel muzikant werd. Hij woont  ruim vijfentwintig jaar in het Brusselse en is de zoon van de voormalige Sierra Leone-ambassadeur in Brussel. Diep doordrongen van de polyritmiek van zijn geboorteland begon hij muziek te spelen. Hij liep school in Manchester en Bath, Engeland waar hij in de ban raakte van John Lee Hooker, Big Bill Broonzy en andere legendarische blues artiesten. \u2018I Ain\u2019t Lying\u2019 was een klapper van een openingsong. Net zoals het hoogoplopende \u2018Shake It, Shake It\u2019, dat doordrenkt was met zijn doorleefde soulstem. Van de autobiografische Afrikaanse bluessong \u2018Cold Cold Love\u2019 ging het gezwind naar de Chicago bluesballade \u2018Star Angel\u2019 en \u2018I Don\u2019t Roll With Snakes\u2019, drijvend op die astrante John Lee Hooker boogie ritmiek. Zijn opwindende sound cre\u00eberde een hoog spanningsveld, en dat kruiden zijn Voodoo Sniffers met rijkelijke instrumentatie. Neem hierbij Kamara\u2019s uiterst warm soul stem, dat ons cordiaal en vaak doet denken aan Keb\u2019 Mo en Eric Bibb, en je bekomt een fijnbesnaarde show. Sari Schorr, iseen meisje uit de New Yorkse Bronx met een verbluffende podiumpresentatie. Ik herinner me vaag haar debuutplaat \u2018Force Of Nature\u2019 uit 2016. Maar wat een metamorfose heeft Sari ondergaan op een podium. Het schuchtere meisje is niet meer, hier staat een volwassen bluesrock diva. Ze is een fenomenale zangeres dat dynamische nummers als \u2018New Revolution\u2019 invult met heel wat contrasterende ups en downs. Maar als Schorr haar zachte kant laat zien in \u2018Turn the Radio On\u2019 benadrukt ze het divergente in de setlist. De vocale toon van Schorr verschuift ook in songs als \u2018Ready For Love\u2019 en het popgetinte \u2018Back To LA\u2019. Al was de bluesrocker \u2018Maybe I’m Foolin\u2019 een prima openingsstatement, net zoals \u2018Freedom\u2019 een ode was aan de Oekra\u00efense bevolking, waar ook Scharr haar roots liggen. Bij \u2018Thank You\u2019 duurde het even voordat haar charmes onthuld werden, terwijl \u2018Demolition\u2019 het dichtst in de buurt kwam van die old-school Chicago blues. Willie Dixons \u2018I Just Want To Make Love To You\u2019 kreeg zowaar een Texaanse bluesrock modificering, met een vette knipoog naar ZZ Top. Het afsluitende \u2018Black Betty\u2019 had zelfs een esthetisch gejustificeerde gospelintro. Sari Schorr, mooi in zijn genre\u2026. Last Call was misschien wel de grootste surprise op de affiche. We katapulteren u even terug naar 1996, toen Last Call hun debuutalbum \u2018Call Of The Wild\u2019 op de wereld losliet. Ze waren al even snel deel van de befaamde \u2018Antwerp Bluesscene\u2019. Hun laatste optreden dateert alweer van 2011. Speciaal voor Hookrock stonden ze nog eens op een podium en trokken het repetitie kot in. Frontman Henk Van der Sypt betoverd ons met zijn opzwepende mondharmonica, accordeon, washboard en vocals. Hij kreeg backing van de ritmesectie met Luc Janssens op gitaar, drummer Steve Wouters, bassist Rene Stock en speciale gast JB Biesmans op saxofoon. \u2018Te-ni-nee-ni-nu\u2019, \u2018Tell Me\u2019, het instrumentale \u2018El Cumbachero\u2019 en de swingende Tew-Mex caput \u2018Rosalita\u2019 deden ons weg mijmeren naar de grote dagen van Belgische bands als Last Call. Aanstekelijke rhythm ’n roots doorspekt met opwindende New Orleans tunes, moddervette en swampy boogiesongs, heerlijke Tex-Mex en al wat er tussenin thuis hoort. Het werd al even snel party time in Hookrock. Last Call for alcohol..! Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege<\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":18845,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[21],"tags":[66,78],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-18830","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-all-reviews","tag-front","tag-hookrock"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":15,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/18830","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=18830"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/18830\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23717,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/18830\/revisions\/23717"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/18845"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=18830"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=18830"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=18830"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=18830"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=18830"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}