{"id":18660,"date":"2022-06-07T12:14:44","date_gmt":"2022-06-07T10:14:44","guid":{"rendered":"https:\/\/liveactsbelgium.com\/?p=18660"},"modified":"2025-06-15T15:16:16","modified_gmt":"2025-06-15T15:16:16","slug":"blues-peer-zondag-05-juni-2022","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/?p=18660","title":{"rendered":"FESTIVAL REVIEW: BLUES PEER, ZONDAG 05 JUNI 2022"},"content":{"rendered":"\n

<\/p>\n\n\n\n

Vrijdag was een superavond, de zonovergoten zaterdageditie was uitverkocht, maar op zondag waren de weergoden Blues Peer heel wat minder gezind. Het festival klokt af op 15.000 bezoekers, wie had dat ooit kunnen voorspellen of dromen. Wat wel was voorspeld, was de zware regenval. Maar\u2026. de frigo\u2019s waren gevuld, de streetfood was lekker en de sfeer zit prima. Dag drie van het Blues Peer Festival trekt zich langzaam opgang. De indeling en de bijhorende attributen voelen na twee dagen al heel wat vertrouwder aan. De affiche oogde op zaterdag heel wat eclectisch dan op zondag, \u00e9n om de blues te bewieroken mochten het G-Roots Gospelkoor het festival verheerlijken met hun gospelsound<\/strong>.<\/p>\n\n\n\n

Tekst: Philip Verhaege<\/p>\n\n\n\n

Foto: Stefaan Meekers<\/a><\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n
\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Nedergospel, bestaat dat woord eigenlijk wel? Zo niet, dan zal u meteen begrijpen waarom wij het hier gebruiken. G-Roots Gospelkoor<\/strong> is een Nederlandse band die bestaat uit ervaren zangers en zangeressen. Leden die al decennia lang op een podium staan. Hun repertoire omarmt moderne black gospel en enkele Hollandse opwekkingen. Nummers als  \u2018Ride On King Jesus\u2019 zijn accurate onderwerpen in de kerkelijke gospelwereld. Net zoals het old-school \u2018He Is Coming Soon\u2019 en Mahalia Jacksons \u2018He’s Got The Whole World In His Hands\u2019. Het G-Roots Gospelkoor bestaat uit een groep in Toga gekostumeerde soulmates met een gezamenlijke liefde voor muziek. \u2018Halleluja\u2026!\u2019<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Black Cat Biscuit <\/strong>konden haast met de fiets komen aanrazen, ware het niet dat ze heel wat instrumentatie meesjouwen. Zanger\/gitarist Bart \u201cYasser\u201d Arnauts, Jeff, \u201cJunior\u201d Gijbels (drums), Mark \u201cMr Mark\u201d Sepanski (mondharmonica), bassist Patrick \u201cP. Daddy\u201d Indestege en gitarist Raffe Claes (ex- Tensfield) trokken naar de Gentse \u2018The Yellow Studio\u2019 en vonden met wijlen Tim De Graeve de ideale producer. Ja, ook hier werd het plotse overlijden van Tim De Graeve nog even aangehaald \u00e9n was de song \u2018I Don\u2019t Need Your Love\u2019 een emotioneel eerbetoon aan Tim! . Van \u2018Train 66\u2019 ging het gezwind naar \u2018Mean Is Just An Average\u2019 en \u2018Let The Blues Heal You\u2019, swingende songs uit de plaat \u2018The Way It Is\u2019. BCB hebben ons nog nooit ontgoocheld!<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Voor Laurence Jones<\/strong> moesten we naar de Uptown stage! Op zijn zevende leerde Jones klassieke gitaar, maar de platencollectie van zijn vader boeide hem blijkbaar meer. Hij raakte ge\u00efnspireerd door de bluessound, kreeg een Gibson Les Paul cadeau \u00e9n had in zijn tienerjaren een eigen coverband; Free Beer. Niet veel later vormde hij een blues trio en trok naar de universiteit in Birmingham. Maar in plaats van zijn eindexamen succesvol af te ronden, trok Jones op tournee met Johnny Winter en Walter Trout. Zijn sound spijkert zich wat harder dan in zijn beginperiode. Ja, ook kleine jongens worden blijkbaar groot. Met \u2018Everything\u2019s Gonna Be Alright\u2019 verweefde Jones wat moderne soul in zijn setllist, knalde het heavy \u2018What\u2019s It Gonna Be\u2019 en \u2018I Don\u2019t Need No Reason\u2019 genadeloos door de woofer. Verschroeiende bluesrock, en daar houdt blijkbaar zijn publiek wel van.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

The Bluesbones, <\/strong>speelden haast op elk groot Belgisch festival. Graag geziene gasten die inmiddels een heuse fanbase hebben opgebouwd. In 2013 werd de muziek business overrompeld met hun release \u2018Live @ De Bosuil\u2019. Een jaar eerder werkten The Bluesbones keihard en met succes aan hun debuutplaat \u2018Voodoo Guitar\u2019. De albums \u2018Chasing Shadow\u2019 uit 2018 en \u2018Live On Stage\u2019, van dik twee jaar geleden waren succesvolle opvolgers. De aangename blues stem van Nico De Cock laat zich makkelijk instigeren door de opwindende gitaarriffs van Stef Paglia, de ingetogen baslijnen van Geert Boeckx, de keyboardtunes van Edwin Risbourg en de effectieve mokerslagen van drummer Jens Roelandt. Heel wat blues fanatiekelingen zijn \u2018Saved By The Blues\u2019, de knappe titeltrack van de release uit 2015. The Bones divergeren de set en van het funky \u2018The End\u2019 gaat het naar de bluesrocker \u2018Cruisin\u2019 en het swampy \u2018Devil\u2019s Bride\u2019. Wij zijn onvoorwaardelijk fan van het eerste uur, en dat mag je ons niet kwalijk nemen!<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Voor de eerste en enige vrouwelijke frontzangers van de dag moesten we naar de Uptown! stage. Ina Forsman<\/strong>, een bloedmooie en sexy blues diva uit het hoge noorden, waar ze werd geboren in het kleine plaatsje Sipoo in Finland. Ze groeide in Helsinki vanwaar ze gestaagd en vastberaden haar muzikale carri\u00e8re uitbouwde. Glitterbroek dito topje \u00e9n een lange groene jas met pelskraag karakteriseren deze diva. \u2018goosebumps\u2019 bekruipen ons haast meteen en zullen ons \u00e9\u00e9n uur lang begeesteren. Ina heeft een fabuleus stemstrot en verwarmt onze harten. Ina had zelfs een blazerssectie meegebracht. En er staat nieuw materiaal op stapel dat eind deze maand in de winkel zal liggen. De titeltrack All There Is\u2019 beloofd alvast veel goeds. En ook songs als \u2018Mystery\u2019 en \u2018Before You Came Home\u2019 konden ons hier bekoren. Knap!<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Roland<\/strong> Van Campenhout wachtte ons op in de Club Mississippi. Hij stond hier ooit op de affiche in 2004. Tijd om hem, net voor zijn 78ste<\/sup> verjaardag, nog eens uit te nodigen in Peer. The Godfather van de Belgische blues heeft nog steeds dat ruwe in zijn stemstrot. Met gitarist Tim Illegems, Nicolas Mortelmans op sitar en de ritmesectie met bassist Mirko Vanovic en  drummer Jeroen Stevens (Mauro Pawlowski) stond heel wat mooi volk op het podium. Roland noemt ze gemakshalve zijn Psychedelische Every Brothers. Was dat gen duo? Bon, Roland opende met Lonnie Johnsons \u2018He\u2019s a Jelly-Rol Baker\u2019, origineel uit 1955. Het ziel openbarende en Sitar ingeklede \u2018Ship Is Going Down\u2019 was een nummer van Tiny Legs Tim. Een emotionele hommage kon dan ook niet uitblijven en \u2018I\u2019ll Fly Away\u2019 van Albert E. Brumley was een zoveelste hoogtepunt van de dag.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Internationale uitstraling met The Sheepdogs.<\/strong> De Canadese rockband , opgericht in Saskatoon , Saskatchewan in 2004 was de \u2018first unsigned\u2019 band die de cover van Rolling Stone haalde. Met liefst vier Juno Awards in de prijzenkast prijken ze terecht op de poster van Blues Peer anno 2022. Southern Rock met ballen, om het hier enigszins beleefd te houden. Het meerstemmige \u2018How Late, How Long\u2019 kreeg meteen de handen op elkaar. Om het gaspedaal even te vieren met \u2018Who?\u2019. The Allman Brothers gitaarriffs zijn ook nooit ver weg in nummers als \u2018Rock and Roll\u2019 (Ain\u2019t No Simple Thing) en \u2018Keep On Loving You\u2019. De song \u2018So Far Gone\u2019 spijkert zich met die \u2018laidback\u2019 Tulsa-stijl. En dan denken we spontaan aan J.J Cale. Frontman Ewan Currie heeft die gitaar-gedreven bluesrock in de vingers. Sheepdogs\u2019 retro sound is lekker ingekleurd met hemelse harmonie\u00ebn en opwindende samenzang.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Op naar de Club Mississippi voor Nick Waterhouse<\/strong>. Sugaray Rayford stond ergens vast in de \u2018trafic\u2019. Ja, er zijn dus nog zekerheden, zelfs op een zondag. De organisatie verruilde gewoon de concerten. Niemand die erom maalde want Nick Waterhouse is een rijzende ster in het soul en R&B landschap. Zijn vijfde worp \u2018Promenade Blue\u2019 is een absolute aanrader. Het voelt alsof zijn geluid uit een ander tijdperk is weggeplukt. Dit combineert hij uiteraard wel zeer makkelijk met een frisse, hedendaagse en energieke sound. Zo heeft hij een eigen sound gecre\u00eberd, heeft een aangenaam stemgeluid en is een technisch vaardig muzikant. De titeltrack \u2018Time\u2019s All Gone\u2019 uit 2012 en \u2018Pushing To Hard\u2019 maken duidelijk dat ze nog steeds tot zijn meest populaire materiaal behoren. Al kwamen de grootste alteraties waarschijnlijk met nummers als \u2018Don’t You Forget It\u2019 en \u2018Place Names\u2019, uit zijn recentste plaat. Dit is muziek om op te dansen!<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Stef Kamil Carlens & Band<\/strong> waren misschien wel de meest vreemde eend in de bijt op deze festivaldag. Deze multidisciplinaire artiest is naast zanger, muzikant, componist ook een gelauwerd beeldend kunstenaar. Hij, eerst bassist bij dEUS en later h\u00e9t brein achter de band Zita Swoon klinkt als herboren. Ook Stef haalde zijn muzikale mosterd bij de blues. De indierocker \u2018Empty World\u2019 was er eentje ter nagedachtenis voor wijlen Jasmine, en \u2018My Heart Belongs To Someone Else\u2019 (I Wish It Was Mine) uit het Zita Swoon era. Stef had voor deze gelegenheid zijn meest bluesy jasje aangetrokken.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Teddybeer Caron \u2018Sugaray\u2019 Rayford<\/strong> glimlachte dan toch in de Club Mississippi. Hij performde zaterdag nog in London, maar zijn overzet had liefst vier uur vertraging. Zijn dynamisch vocale spreidingen werden gevormd op zevenjarige leeftijd in de plaatselijke kerk, waar hij naast heel wat gospelsongs ook de drumsticks leerde hanteren. Vijf jaar later verhuisde Rayford naar San Diego waar hij leadzanger werd bij de R&B en funkband Urban Gypsys. Deze band had privilege om shows te openen voor ondermeer Dennis Quaid, Joe Louis Walker, Kal David, Super Diamond en Venice. Toen al had Sugaray zijn hart verpand aan de blues en vintage soulsound. Rayford stond hier als een moderne rapper op het podium, hippe T-shirt \u2013dito cap. Met zijn kolossaal stemtimbre en aanporrende danspasjes zette hij samen met zijn band de tent \u2018on fire\u2019. Hij opende verrassend met Bill Withers \u2018Who Is He?\u2019 (And What Is He To You). De sfeer zat meteen gebeiteld en met het swingende \u2018Big Legs, Short Skirts\u2019 en \u2018Take Me Back\u2019 leerde Rayford zijn fanbase wat feesten is. Bij de soulballade \u2018Don\u2019t Regret A Mile\u2019 ging het gaspedaal er voor het eerst even af. Ja, voor even\u2026Wie hier kon blijven stilzitten moet haast wel een ijskonijn zijn.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Ieder festival heeft een afsluitende act. En die vond de organisatie net over de landsgrens, bij onze Noorderburen in Danny Vera.<\/strong> Hij werd geboren als Danny Polfliet, maar dat is echt geen naam om carri\u00e8re mee te scoren. Met wat oponthoud bereikt hij finaal de top. Zijn Americana sound slaat eindelijk aan bij het grote publiek. Getuige zijn hit \u2018Roller Coaster\u2019 uit 2019, waarmee hij heel wat harten veroverde. Zijn show is ook hier gestoeid op die Nashville begeesterde performance. Zijn showcase omvat het hele assortiment rock-\u2019n-roll, country, western swing en Rhythm and Blues. Vera, gesteund door een hele bigband, incluis blazers en strijkers, opende met de croonersong \u2018Sorrow\u2019s Leavin\u2019 Town\u2019, om te vervolgen met de opwindende surfrocker \u2018How The Dice Will Roll\u2019 en het rockabilly extatische \u2018Next Night Flight\u2019.  Tijd voor een eerste cesuur met het akoestische en Americana begeesterde \u2018Hold On To Let Go\u2019 \u00e9n de goosebumps ballade \u2018Pressure Makes Diamonds\u2019. In \u2018L.O.V.E.\u2019 heeft zijn gitaar die rake twang tune, om finaal Jackie Wilsons \u2018Higher and Higher\u2019 de tent in te jagen. Danny Vera een knappe afsluiter van een al even knap festival. Merci, Blues Peer!!<\/p>\n\n\n\n

Tekst: Philip Verhaege<\/p>\n\n\n\n

Foto’s: Stefaan Meekers<\/a><\/p>\n\n\n\n

Met dank aan Blues Peer<\/a> <\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n

<\/div>

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>

<\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Vrijdag was een superavond, de zonovergoten zaterdageditie was uitverkocht, maar op zondag waren de weergoden Blues Peer heel wat minder gezind. Het festival klokt af op 15.000 bezoekers, wie had dat ooit kunnen voorspellen of dromen. Wat wel was voorspeld, was de zware regenval. Maar\u2026. de frigo\u2019s waren gevuld, de streetfood was lekker en de sfeer zit prima. Dag drie van het Blues Peer Festival trekt zich langzaam opgang. De indeling en de bijhorende attributen voelen na twee dagen al heel wat vertrouwder aan. De affiche oogde op zaterdag heel wat eclectisch dan op zondag, \u00e9n om de blues te bewieroken mochten het G-Roots Gospelkoor het festival verheerlijken met hun gospelsound. Tekst: Philip Verhaege Foto: Stefaan Meekers Nedergospel, bestaat dat woord eigenlijk wel? Zo niet, dan zal u meteen begrijpen waarom wij het hier gebruiken. G-Roots Gospelkoor is een Nederlandse band die bestaat uit ervaren zangers en zangeressen. Leden die al decennia lang op een podium staan. Hun repertoire omarmt moderne black gospel en enkele Hollandse opwekkingen. Nummers als  \u2018Ride On King Jesus\u2019 zijn accurate onderwerpen in de kerkelijke gospelwereld. Net zoals het old-school \u2018He Is Coming Soon\u2019 en Mahalia Jacksons \u2018He’s Got The Whole World In His Hands\u2019. Het G-Roots Gospelkoor bestaat uit een groep in Toga gekostumeerde soulmates met een gezamenlijke liefde voor muziek. \u2018Halleluja\u2026!\u2019 Black Cat Biscuit konden haast met de fiets komen aanrazen, ware het niet dat ze heel wat instrumentatie meesjouwen. Zanger\/gitarist Bart \u201cYasser\u201d Arnauts, Jeff, \u201cJunior\u201d Gijbels (drums), Mark \u201cMr Mark\u201d Sepanski (mondharmonica), bassist Patrick \u201cP. Daddy\u201d Indestege en gitarist Raffe Claes (ex- Tensfield) trokken naar de Gentse \u2018The Yellow Studio\u2019 en vonden met wijlen Tim De Graeve de ideale producer. Ja, ook hier werd het plotse overlijden van Tim De Graeve nog even aangehaald \u00e9n was de song \u2018I Don\u2019t Need Your Love\u2019 een emotioneel eerbetoon aan Tim! . Van \u2018Train 66\u2019 ging het gezwind naar \u2018Mean Is Just An Average\u2019 en \u2018Let The Blues Heal You\u2019, swingende songs uit de plaat \u2018The Way It Is\u2019. BCB hebben ons nog nooit ontgoocheld! Voor Laurence Jones moesten we naar de Uptown stage! Op zijn zevende leerde Jones klassieke gitaar, maar de platencollectie van zijn vader boeide hem blijkbaar meer. Hij raakte ge\u00efnspireerd door de bluessound, kreeg een Gibson Les Paul cadeau \u00e9n had in zijn tienerjaren een eigen coverband; Free Beer. Niet veel later vormde hij een blues trio en trok naar de universiteit in Birmingham. Maar in plaats van zijn eindexamen succesvol af te ronden, trok Jones op tournee met Johnny Winter en Walter Trout. Zijn sound spijkert zich wat harder dan in zijn beginperiode. Ja, ook kleine jongens worden blijkbaar groot. Met \u2018Everything\u2019s Gonna Be Alright\u2019 verweefde Jones wat moderne soul in zijn setllist, knalde het heavy \u2018What\u2019s It Gonna Be\u2019 en \u2018I Don\u2019t Need No Reason\u2019 genadeloos door de woofer. Verschroeiende bluesrock, en daar houdt blijkbaar zijn publiek wel van. The Bluesbones, speelden haast op elk groot Belgisch festival. Graag geziene gasten die inmiddels een heuse fanbase hebben opgebouwd. In 2013 werd de muziek business overrompeld met hun release \u2018Live @ De Bosuil\u2019. Een jaar eerder werkten The Bluesbones keihard en met succes aan hun debuutplaat \u2018Voodoo Guitar\u2019. De albums \u2018Chasing Shadow\u2019 uit 2018 en \u2018Live On Stage\u2019, van dik twee jaar geleden waren succesvolle opvolgers. De aangename blues stem van Nico De Cock laat zich makkelijk instigeren door de opwindende gitaarriffs van Stef Paglia, de ingetogen baslijnen van Geert Boeckx, de keyboardtunes van Edwin Risbourg en de effectieve mokerslagen van drummer Jens Roelandt. Heel wat blues fanatiekelingen zijn \u2018Saved By The Blues\u2019, de knappe titeltrack van de release uit 2015. The Bones divergeren de set en van het funky \u2018The End\u2019 gaat het naar de bluesrocker \u2018Cruisin\u2019 en het swampy \u2018Devil\u2019s Bride\u2019. Wij zijn onvoorwaardelijk fan van het eerste uur, en dat mag je ons niet kwalijk nemen! Voor de eerste en enige vrouwelijke frontzangers van de dag moesten we naar de Uptown! stage. Ina Forsman, een bloedmooie en sexy blues diva uit het hoge noorden, waar ze werd geboren in het kleine plaatsje Sipoo in Finland. Ze groeide in Helsinki vanwaar ze gestaagd en vastberaden haar muzikale carri\u00e8re uitbouwde. Glitterbroek dito topje \u00e9n een lange groene jas met pelskraag karakteriseren deze diva. \u2018goosebumps\u2019 bekruipen ons haast meteen en zullen ons \u00e9\u00e9n uur lang begeesteren. Ina heeft een fabuleus stemstrot en verwarmt onze harten. Ina had zelfs een blazerssectie meegebracht. En er staat nieuw materiaal op stapel dat eind deze maand in de winkel zal liggen. De titeltrack All There Is\u2019 beloofd alvast veel goeds. En ook songs als \u2018Mystery\u2019 en \u2018Before You Came Home\u2019 konden ons hier bekoren. Knap! Roland Van Campenhout wachtte ons op in de Club Mississippi. Hij stond hier ooit op de affiche in 2004. Tijd om hem, net voor zijn 78ste verjaardag, nog eens uit te nodigen in Peer. The Godfather van de Belgische blues heeft nog steeds dat ruwe in zijn stemstrot. Met gitarist Tim Illegems, Nicolas Mortelmans op sitar en de ritmesectie met bassist Mirko Vanovic en  drummer Jeroen Stevens (Mauro Pawlowski) stond heel wat mooi volk op het podium. Roland noemt ze gemakshalve zijn Psychedelische Every Brothers. Was dat gen duo? Bon, Roland opende met Lonnie Johnsons \u2018He\u2019s a Jelly-Rol Baker\u2019, origineel uit 1955. Het ziel openbarende en Sitar ingeklede \u2018Ship Is Going Down\u2019 was een nummer van Tiny Legs Tim. Een emotionele hommage kon dan ook niet uitblijven en \u2018I\u2019ll Fly Away\u2019 van Albert E. Brumley was een zoveelste hoogtepunt van de dag. Internationale uitstraling met The Sheepdogs. De Canadese rockband , opgericht in Saskatoon , Saskatchewan in 2004 was de \u2018first unsigned\u2019 band die de cover van Rolling Stone haalde. Met liefst vier Juno Awards in de prijzenkast prijken ze terecht op de poster van Blues Peer anno 2022. Southern Rock met ballen, om het hier enigszins beleefd te houden. Het meerstemmige \u2018How Late, How Long\u2019 kreeg meteen de handen op elkaar. Om het gaspedaal even te vieren met \u2018Who?\u2019. The Allman Brothers gitaarriffs zijn ook nooit ver weg in nummers als \u2018Rock and Roll\u2019 (Ain\u2019t No Simple Thing) en \u2018Keep On Loving You\u2019. De song \u2018So Far Gone\u2019 spijkert zich met die \u2018laidback\u2019 Tulsa-stijl. En dan denken we spontaan aan J.J Cale. Frontman Ewan Currie heeft die gitaar-gedreven bluesrock in de vingers. Sheepdogs\u2019 retro sound is lekker ingekleurd met hemelse harmonie\u00ebn en opwindende samenzang. Op naar de Club Mississippi voor Nick Waterhouse. Sugaray Rayford stond ergens vast in de \u2018trafic\u2019. Ja, er zijn dus nog zekerheden, zelfs op een zondag. De organisatie verruilde gewoon de concerten. Niemand die erom maalde want Nick Waterhouse is een rijzende ster in het soul en R&B landschap. Zijn vijfde worp \u2018Promenade Blue\u2019 is een absolute aanrader. Het voelt alsof zijn geluid uit een ander tijdperk is weggeplukt. Dit combineert hij uiteraard wel zeer makkelijk met een frisse, hedendaagse en energieke sound. Zo heeft hij een eigen sound gecre\u00eberd, heeft een aangenaam stemgeluid en is een technisch vaardig muzikant. De titeltrack \u2018Time\u2019s All Gone\u2019 uit 2012 en \u2018Pushing To Hard\u2019 maken duidelijk dat ze nog steeds tot zijn meest populaire materiaal behoren. Al kwamen de grootste alteraties waarschijnlijk met nummers als \u2018Don’t You Forget It\u2019 en \u2018Place Names\u2019, uit zijn recentste plaat. Dit is muziek om op te dansen! Stef Kamil Carlens & Band waren misschien wel de meest vreemde eend in de bijt op deze festivaldag. Deze multidisciplinaire artiest is naast zanger, muzikant, componist ook een gelauwerd beeldend kunstenaar. Hij, eerst bassist bij dEUS en later h\u00e9t brein achter de band Zita Swoon klinkt als herboren. Ook Stef haalde zijn muzikale mosterd bij de blues. De indierocker \u2018Empty World\u2019 was er eentje ter nagedachtenis voor wijlen Jasmine, en \u2018My Heart Belongs To Someone Else\u2019 (I Wish It Was Mine) uit het Zita Swoon era. Stef had voor deze gelegenheid zijn meest bluesy jasje aangetrokken. Teddybeer Caron \u2018Sugaray\u2019 Rayford glimlachte dan toch in de Club Mississippi. Hij performde zaterdag nog in London, maar zijn overzet had liefst vier uur vertraging. Zijn dynamisch vocale spreidingen werden gevormd op zevenjarige leeftijd in de plaatselijke kerk, waar hij naast heel wat gospelsongs ook de drumsticks leerde hanteren. Vijf jaar later verhuisde Rayford naar San Diego waar hij leadzanger werd bij de R&B en funkband Urban Gypsys. Deze band had privilege om shows te openen voor ondermeer Dennis Quaid, Joe Louis Walker, Kal David, Super Diamond en Venice. Toen al had Sugaray zijn hart verpand aan de blues en vintage soulsound. Rayford stond hier als een moderne rapper op het podium, hippe T-shirt \u2013dito cap. Met zijn kolossaal stemtimbre en aanporrende danspasjes zette hij samen met zijn band de tent \u2018on fire\u2019. Hij opende verrassend met Bill Withers \u2018Who Is He?\u2019 (And What Is He To You). De sfeer zat meteen gebeiteld en met het swingende \u2018Big Legs, Short Skirts\u2019 en \u2018Take Me Back\u2019 leerde Rayford zijn fanbase wat feesten is. Bij de soulballade \u2018Don\u2019t Regret A Mile\u2019 ging het gaspedaal er voor het eerst even af. Ja, voor even\u2026Wie hier kon blijven stilzitten moet haast wel een ijskonijn zijn. Ieder festival heeft een afsluitende act. En die vond de organisatie net over de landsgrens, bij onze Noorderburen in Danny Vera. Hij werd geboren als Danny Polfliet, maar dat is echt geen naam om carri\u00e8re mee te scoren. Met wat oponthoud bereikt hij finaal de top. Zijn Americana sound slaat eindelijk aan bij het grote publiek. Getuige zijn hit \u2018Roller Coaster\u2019 uit 2019, waarmee hij heel wat harten veroverde. Zijn show is ook hier gestoeid op die Nashville begeesterde performance. Zijn showcase omvat het hele assortiment rock-\u2019n-roll, country, western swing en Rhythm and Blues. Vera, gesteund door een hele bigband, incluis blazers en strijkers, opende met de croonersong \u2018Sorrow\u2019s Leavin\u2019 Town\u2019, om te vervolgen met de opwindende surfrocker \u2018How The Dice Will Roll\u2019 en het rockabilly extatische \u2018Next Night Flight\u2019.  Tijd voor een eerste cesuur met het akoestische en Americana begeesterde \u2018Hold On To Let Go\u2019 \u00e9n de goosebumps ballade \u2018Pressure Makes Diamonds\u2019. In \u2018L.O.V.E.\u2019 heeft zijn gitaar die rake twang tune, om finaal Jackie Wilsons \u2018Higher and Higher\u2019 de tent in te jagen. Danny Vera een knappe afsluiter van een al even knap festival. Merci, Blues Peer!! Tekst: Philip Verhaege Foto’s: Stefaan Meekers Met dank aan Blues Peer<\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":18680,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[21],"tags":[35,66],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-18660","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-all-reviews","tag-blues-peer","tag-front"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":9,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/18660","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=18660"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/18660\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23719,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/18660\/revisions\/23719"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/18680"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=18660"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=18660"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=18660"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=18660"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=18660"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}