{"id":18627,"date":"2022-06-05T13:51:43","date_gmt":"2022-06-05T11:51:43","guid":{"rendered":"https:\/\/liveactsbelgium.com\/?p=18627"},"modified":"2025-06-15T15:16:38","modified_gmt":"2025-06-15T15:16:38","slug":"blues-peer-zaterdag-04-juni-2022","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/?p=18627","title":{"rendered":"FESTIVAL REVIEW: BLUES PEER, ZATERDAG 04 JUNI 2022"},"content":{"rendered":"\n

<\/p>\n\n\n\n

Blues Peer, de verrijzenis rond de Deusterkapel. Anno 2022<\/strong> konden alle vooroordelen meteen aan spaanders! Je kon er haast over de koppen lopen\u2026.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Blues Peer dat ontstond in 1985 was al snel een gewaard festival dat ook een blijver werd in ons toen al vrij rijkelijk gestoffeerd festivallandje. Na heel wat besognes (lees faillissement), kreeg het festival dit jaar een doorstart. Een meute honigere muzikale jonge wolven zetten hun brede schouders onder het project. Met een succesvolle \u2018crowdfunding\u2019, heel wat durf  \u00e9n een team dat barst van het zelfvertrouwen werd anno 2022 een succesverhaal. Een nieuwe datum werd geprikt, de locatie verhuisde naar de overkant van de straat \u00e9n de festivalweide werd opgetrokken rond de Deusterkapel. Daar werden met de \u2018Uptown!\u2019 en de gezellig \u2018Club Mississippi\u2019 twee podia neer gepland. En ook de hongerige en dorstige onder ons vonden een hele gading lekkernijen. Blues Peer 2022 maakte een meer dan geslaagde doorstart.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Tekst & Fotoalbum<\/a>: Philip Verhaege<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n
\n\n\n
\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Op de Uptown! Stage mocht de plaatselijk  ILA<\/strong> als eerste hun instrumenten inpluggen. Singer-songwriter\/gitarist Ilayda Cicek kenmerkt zich in het muzikale landschap met een uniek stemgeluid. Samen met drummer Cas Kinnaer en gitarist\/bassist Sam Smeets vormt ze de formatie ILA. In 2017 scoorden ze de tweede stek op de Limburgse talentenwedstrijd Limbomania en volgden de EP \u2019s \u2018ILA\u2019 en \u2018Montage\u2019. Vorig jaar scoorde het trio met de full-lenght release \u2018Felt\u2019. We vinden het wel knap dat Blues Peer het aandurft om jong talent een kans te geven. En ILA greep die met beide handen. Rock nummers als het afsluitende  \u2018Leave Me Dry\u2019, met een knipoog naar een jonge PJ Harvey, dat zelfs een bescheiden radio hit was op Stu Bru kreeg een jonge menigte nog een laatste keer aan het heupwiegen. Cicek\u2019s Turkse roots vinden we terug in nummers als \u2018Eternity\u2019, enige emotionaliteit in \u2018Home\u2019 en abstracte duisterheid in liedjes als \u2018Deita\u2019 en \u2018In Vain\u2019. Er wacht ILA een mooie muzikale toekomst! <\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Elke Belgische bluesliefhebber kent Stef Paglia<\/strong> als gitarist van The Bluesbones. Na jaren met deze succesvolle band on the road te zijn, vond Stef het begin 2017 tijd om ook zijn eigen ding te kunnen doen. Een rol als frontman en zanger was toen nieuw voor hem, maar die heeft hij zich vlot eigen gemaakt. We zijn inmiddels in de \u2018Club Mississippi\u2019 aanbelandt. Maar dat had u inmiddels wel al door. Dat hopen we toch. Zijn bluesrocktrio bestaat uit drummer Sven Bloemen en bassist Geert Schurmans. Stef opende met de Texas blues shuffle \u2018Stand Up\u2019, om naadloos zijn weg te vervolgen met knallers als het funky \u2018The Unkown\u2019 en \u2018Blue Eyes\u2019. Bij Chris Whitley ontleende Paglia voor deze gelegenheid \u2018Ball Peen Hammer\u2019 en knalde het slidegitaar begeesterde \u2018Queen Of The Darknes\u2019 en Hendrix\u2019 Feedom\u2019 door de woofer. Stef Paglia Trio, een stevig potje groovy bluesrock!<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

De carri\u00e8re van Dylan LeBlanc <\/strong>was er eentje met ups and downs. De verwachtingen waren zo hoog gespannen dat hij na twee albums een enorme inzinking moest verwerken. Maar Dylan krabbelde recht en zijn derde plaat \u2018Cautionary Tale\u2019 in 2016 vormde zijn artistiek herstel. Nu heeft Dylan net de nieuwe EP \u2018Pastime\u2019 op de markt gegooid. Hij komt uit Alabama en als een melancholische troubadour wurmt hij zich doorheen zijn setlist. Strak openen met \u2018Bang\u2019, om af te sluiten met een knaller als \u2018Beyond The Veil\u2019. En al wat er tussen toebehoorde waren culminatiepunten. Dylan heeft haast dezelfde subtiele zangtechnieken van Joost Zweegers, u weet wel Novastar, Dylan LeBlanc kroonde zichzelf tot d\u00e9 \u2018surprise du Chef\u2019 van het festival!<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Boogie Beasts<\/strong>, met hun energieke, no-nonsense, rechttoe rechtaan set. Ja, waarde landgenoten, regeringspartijen en andere compatriotten. Er bestaan nog Belgen in dit kleine landje. De formatie Boogie Beast is daar het esthetisch schoolvoorbeeld van. Twee Walen en twee Vlamingen, kan het nog Belgischer. Als een ‘ice bucket’ over het ietwat overweldigd publiek uitgietend, bouwen ze gebalanceerd hun set uit. Jan Jaspers (vocals, gitaar), drummer Gert Servaes, Patrick Louis (vocals, gitaar) en mondharmonicavirtuoos Fabian \u2018The Lord\u2019 Bennardo vormen de basis voor die opwindende sound. Hun ge\u00ebigende bluesstijl is ingezegend met ruige swamp slidegitaar, beukende baslijnen en knokkende drumstoten. En dan komt Bennardo met zijn hypnotiserende harparrangementen de harmonie\u00ebn inkleuren. Met swamp en boogierockers als \u2018Like A Snake\u2019 en \u2018Get Me Out Of Here\u2019 was de Club Mississippi al even snel te klein.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Voor Southern Avenue <\/strong>moeten we naar de Uptown! Stage. Southern Avenue is een relatief recent fenomeen, dat pas in 2016 hun titelloze debuutalbum uitbracht. Memphis soul, Stax Records.. het hoort er allemaal bij. Dit vijfkoppige ensemble werd gevormd in 2015. Hoewel de band zijn naam ontleent aan een straat die loopt van de oostkant naar het gedeelte “Soulsville” van de stad, de oorspronkelijke thuisbasis van het legendarische label Stax Record, heeft  de band een internationale oerbron. Gitarist Ori Naftaly groeide op in Tel Aviv, Isra\u00ebl en verhuisde in 2013 naar Memphis. Ori ontmoette de in Memphis geboren zangeres  Tirinii Jackson, die hem op zijn beurt voorstelde aan haar zus, Tikyra, die drumt in de band. Met Evan Sarver op bas en Jeremy Powell op keyboards, namen ze deel aan de International Blues Competition, die Memphis in 2016 vertegenwoordigde. \u2018Push Now\u2019 was een eerste single uit de plaat \u2018Be The Love You Want\u2019. Maar ook die titeltrack cre\u00eberde een gospel en funky feeling, om af te sluiten met Aretha Franklins \u2018Chain Of Fools\u2019. Tierinii Jackson laat een stem horen die alle emoties kan kanaliseren. Gitarist Ori Naftaly presenteert zwevend en ambient akkoordenwerk op zijn snaren.  De set is dan ook een meesterwerk van blues, funk, diepe Memphis soulgrooves, R&B en enige gospel. Hell yeah!<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

King Solomon Hicks<\/strong> stond te wachten in de Club Mississippi. Hij is een rijzende ster in de bluesgame wiens debuutalbum \u2018Harlem\u2019 in 2020 hoog scoorde. Hicks is een krachtige singer-songwriter\/gitarist die een uniek geluid heeft ontwikkeld dat zowel fris als vertrouwd klinkt. Het titelnummer \u2018Harlem\u2019 ontleent zijn titel aan de New Yorkse wijk waar Hicks volwassen en ge\u00efnspireerd werd om muzikant te worden. Hij begon gitaar te spelen toen hij zes jaar jong was en stond op het podium van de legendarische Cotton Club toen hij amper dertien was. Ook Hicks opende sterk in de club Mississippi met het fijngevoelige \u2018Rather Be Blind\u2019 en \u2018Further On The Route\u2019, een verschroeiende vertolking van ‘Help me’ (Sonny Boy Williamson) en de gospel-shuffle \u2018Have Mercy On Me\u2019. King Solomon Hicks is een artiest die diep geworteld is in de blues. Toch fladderde hij hier van Memphis, over New Orleans naar de verstedelijkte sound uit Chicago.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

In 2020 werd Guy Swinnen zestig! Hij is zoveel meer dan de co\u00f6rdinator van de legendarische band The Scabs. De Guy Swinnen Band<\/strong>  staat bekend om zijn succesvolle samenwerkingen met andere artiesten. Samen met gitaristen David Piedfort, bassist van dienst Bart Buls \u00e9n drummer Marcus Weymaere bracht Guy een chrestomathie uit zijn rijkelijk oeuvre. We maakten kennis met nieuwe songs als \u2018Without You\u2019 en de blues shuffle \u2018I Think It Was Me\u2019 uit de nieuwbakken plaat \u2018Rock Ain\u2019t Dead\u2019. En toch waren het vooral zijn Scabs nummers die gensters sloegen. \u2018Don\u2019t You Know\u2019, \u2018Nothing On My Radio\u2019 en \u2018Robbin\u2019 The Liquor Store\u2019 zetten aan tot meebrullen. John Hiatts \u2018Perfectly Good Guitar\u2019 was goosebumps, net zoals \u2018Personal Jesus\u2019, origineel van Depeche Mode een accurate surprise was. Guy Swinnen is en blijft een muziekicoon. Belpop avant la lettre!<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Sommige oude bluesknarren hebben tijd nodig om Internationaal aan de oppervlakte te verschijnen. De zestiger Robert Finley<\/strong> is zo\u2019n onmiskenbaar talent. Hij groeide op in Louisiana en speelt sinds zijn elfde gitaar. Hij is gezegend met dat diepe Delta stemtimbre en werd in 2015 (her)ontdekt door de stichting Music Maker Relief Foundation, dat bluesmuzikanten ondersteunt. Dan Auerback van The Black Keys nam hem onder de arm en producet zijn album \u2018Sharecropper\u2019s Son\u2019. Het album vat perfect het levensverhaal van de 67-jarige America’s Got Talent semi-finalist samen. Time for some blues education with Robert Finley! Aardse blues was \u2018Just Wanna Tell Ya\u2019 en dat accordeerde met de blues en gospelrocker \u2018Age Don\u2019t Mean\u2019, het voodoo begeesterde \u2018Medicine Woman\u2019 en het katoenplukkende \u2018All My Hope\u2019. Tussendoor vertolkte dochter Christy de hemels mooie medley \u2018I\u2019d Rather Go Blind\/ At Last\u2019. At last, my love has come along. My lonely days are over. And life is like a song, Ooh yeah, yeah\u2026.  Etta James knipoogde van hierboven, en zag dat het goed was. Robert Finley; authentieker komen blues, gospel en soul niet samen aan de crossroads.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

De Limburgse formatie The Sore Losers<\/strong> spelen een thuismatch op de Uptown! stage. Humo\u2019s Rock Rally is en blijft een waardemeter in ons rocklandschap. Daar behaalden ze de tweede plek in 2010 en zijn inmiddels een vaste waarde. Sindsdien gaat het hard voor de band. In 2021 lanceerden The Sore Losers hun vijfde full length studio-album \u2018Ultra Elektric\u2019 op Suburban Records. De band heeft dus de lockdown-isolatie prima benut. Vrijgevochten presenteren ze pretentieloos hun songs. En die worden hier gesmaakt, net zoals het aanbod food en artisanale bieren. Tempo, energie en het geluidsvolume op tien. Shakin\u2019 met \u2018Heavyweight Champion\u2019. Getemperd fladderen ze door \u2018Birds Of A Feather\u2019, om te knallen met \u2018Silver Seas\u2019, \u2018Tripper\u2019 \u00e9n het toegankelijke \u2018Shaky Painters\u2019. Belgian rockers;  The Sore Losers, \u2018Yeah, Yeah, Yeah\u2019\u2026!<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Voor de Grammy Award winnende Cedric Burnside<\/strong> moesten we een laatste keer naar de Club Mississippi. Cedric is de zoon van drummer Calvin Jackson \u00e9n kleinzoon van de legendarische Fat Possum-artiest R.L. Burnside. Dat heet dan de blues met de paplepel ingegoten krijgen. Op jonge leeftijd nam hij al de drumsticks van zijn vader over om wat te jammen met zijn opa. De familie Burnside beheerst die typerende Mississippi Hill Country-blues tot in de perfectie. Na het voor een Grammy genomineerde album \u2018Benton County Relic\u2019 uit 2018 kwam afgelopen najaar \u2018I Be Trying\u2019 in de stores. En het is duidelijk dat “R.L Big Daddy” een grote invloed heeft gehad op kleinzoon Cedric. Na enkele akoestische songs -\u2018Hard To Stay Cool\u2019 en \u2018World Can Be So Cold\u2019- kwam \u2018Unk\u2019 Artemas Lesueur\u2019 op de drumsticks hanteren. Ge\u00eblektrificeerde nummers als \u2018Just Like A Woman\u2019 en \u2018Mellow Peaches\u2019, prijken wel vaker op Burnside\u2019s setlist en vonden ook hier hun weg in zijn repertoire.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Cedric Burnside stuurde een volgepakte Club Mississippi, kon het nog toepasselijk, naar de Uptown! stage voor de Britse pop en rockband 10cc. <\/strong>Na heel wat soloprojecten en personeel wissels zijn bandleider Graham Gouldman (bas, gitaar, zang) en drummer Paul Burgess de enige overgebleven originele leden. Gitarist Andy Hart, Keith Hayman (keys, gitaar) en Iain Hornal (vocals, percussie, gitaar) vervolledigen 10cc. <\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

De band toert met een \u2018Best Off\u2019 concertenreeks. Het opus van 10cc is heel indrukwekkend. De band verkocht wereldwijd meer dan 30 miljoen albums. Het is dan ook gewoonweg overheerlijke popmuziek waar iedereen wel blij van wordt. Te poppy voor rockmuziek en te poppy voor een glamoursound. Maar de tijdloze composities klinken de dag van vandaag nog net zo fris als pakweg veertig jaar geleden. De openingssong vanavond was het kapitalistische \u2018The Wall Street Shuffle\u2019, helaas nog steeds een brandend actueel hoogtepunt. Het new-wave achtige \u2018Art For Art\u2019s Sake\u2019 zorgde voor een symfonische rocksound, en ook \u2018Life Is A Minestrone\u2019 bruiste als weleer. De solide gouden hit \u2018Good Morning Judge\u2019, de openingssong uit het eerste studioalbum \u2018Deceptive Bends\u2019 uit 1977 klinkt nog altijd even beklijvend als in die glorie periode. Het uitgesponnen \u2018Feel The Benefit\u2019 kreeg naast een akoestische inslag ook een haast grenzeloze gitaar outro met zich mee. <\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

De temperatuur steeg (voor zover dit nog kon) naar een culminatiepunt en het nostalgische  \u2018The Thing We Do For Love\u2019 werd met zijn tijdloze refrein\u2026Like walking in the rain and the snow, When there\u2019s nowhere to go, And you\u2019re feelin\u2019 like a part of you is dying, luidkeels meegezongen. En wat voor een verdomd goede zanger is die Iain Hornal wel niet! Het nummer omvat dan ook alles wat een wereldsong behoeft. Strakke baslijnen werden gesterkt door innemende percussie, moirerende drumpartijen en begeesterende gitaarriffs. Het emotionele \u2018I\u2019m Not In Love\u2019 bezorgen ons meer dan eens goosebumps. En dat was uiteraard niet anders met de radicale reggaesong \u2018Dreadlock Holiday\u2019. Het mooi geconstrueerde \u2018Donna\u2019 zette de bisronde in, om finaal het melodieuze popnummer \u2018Rubber Bullets\u2019 in de steigers te zetten. De band 10cc nam ons in op Blues Peer mee op een prachtige muzikale reis. Eentje dat bol stond van een hele resem fijne nostalgische hits!<\/p>\n\n\n\n

Tekst & Fotoalbum<\/a>: Philip Verhaege <\/p>\n\n\n\n

Met dank aan Blues Peer & de vele vrijwilligers…<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>
<\/div>

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>

<\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Blues Peer, de verrijzenis rond de Deusterkapel. Anno 2022 konden alle vooroordelen meteen aan spaanders! Je kon er haast over de koppen lopen\u2026. Blues Peer dat ontstond in 1985 was al snel een gewaard festival dat ook een blijver werd in ons toen al vrij rijkelijk gestoffeerd festivallandje. Na heel wat besognes (lees faillissement), kreeg het festival dit jaar een doorstart. Een meute honigere muzikale jonge wolven zetten hun brede schouders onder het project. Met een succesvolle \u2018crowdfunding\u2019, heel wat durf  \u00e9n een team dat barst van het zelfvertrouwen werd anno 2022 een succesverhaal. Een nieuwe datum werd geprikt, de locatie verhuisde naar de overkant van de straat \u00e9n de festivalweide werd opgetrokken rond de Deusterkapel. Daar werden met de \u2018Uptown!\u2019 en de gezellig \u2018Club Mississippi\u2019 twee podia neer gepland. En ook de hongerige en dorstige onder ons vonden een hele gading lekkernijen. Blues Peer 2022 maakte een meer dan geslaagde doorstart. Tekst & Fotoalbum: Philip Verhaege Op de Uptown! Stage mocht de plaatselijk  ILA als eerste hun instrumenten inpluggen. Singer-songwriter\/gitarist Ilayda Cicek kenmerkt zich in het muzikale landschap met een uniek stemgeluid. Samen met drummer Cas Kinnaer en gitarist\/bassist Sam Smeets vormt ze de formatie ILA. In 2017 scoorden ze de tweede stek op de Limburgse talentenwedstrijd Limbomania en volgden de EP \u2019s \u2018ILA\u2019 en \u2018Montage\u2019. Vorig jaar scoorde het trio met de full-lenght release \u2018Felt\u2019. We vinden het wel knap dat Blues Peer het aandurft om jong talent een kans te geven. En ILA greep die met beide handen. Rock nummers als het afsluitende  \u2018Leave Me Dry\u2019, met een knipoog naar een jonge PJ Harvey, dat zelfs een bescheiden radio hit was op Stu Bru kreeg een jonge menigte nog een laatste keer aan het heupwiegen. Cicek\u2019s Turkse roots vinden we terug in nummers als \u2018Eternity\u2019, enige emotionaliteit in \u2018Home\u2019 en abstracte duisterheid in liedjes als \u2018Deita\u2019 en \u2018In Vain\u2019. Er wacht ILA een mooie muzikale toekomst!  Elke Belgische bluesliefhebber kent Stef Paglia als gitarist van The Bluesbones. Na jaren met deze succesvolle band on the road te zijn, vond Stef het begin 2017 tijd om ook zijn eigen ding te kunnen doen. Een rol als frontman en zanger was toen nieuw voor hem, maar die heeft hij zich vlot eigen gemaakt. We zijn inmiddels in de \u2018Club Mississippi\u2019 aanbelandt. Maar dat had u inmiddels wel al door. Dat hopen we toch. Zijn bluesrocktrio bestaat uit drummer Sven Bloemen en bassist Geert Schurmans. Stef opende met de Texas blues shuffle \u2018Stand Up\u2019, om naadloos zijn weg te vervolgen met knallers als het funky \u2018The Unkown\u2019 en \u2018Blue Eyes\u2019. Bij Chris Whitley ontleende Paglia voor deze gelegenheid \u2018Ball Peen Hammer\u2019 en knalde het slidegitaar begeesterde \u2018Queen Of The Darknes\u2019 en Hendrix\u2019 Feedom\u2019 door de woofer. Stef Paglia Trio, een stevig potje groovy bluesrock! De carri\u00e8re van Dylan LeBlanc was er eentje met ups and downs. De verwachtingen waren zo hoog gespannen dat hij na twee albums een enorme inzinking moest verwerken. Maar Dylan krabbelde recht en zijn derde plaat \u2018Cautionary Tale\u2019 in 2016 vormde zijn artistiek herstel. Nu heeft Dylan net de nieuwe EP \u2018Pastime\u2019 op de markt gegooid. Hij komt uit Alabama en als een melancholische troubadour wurmt hij zich doorheen zijn setlist. Strak openen met \u2018Bang\u2019, om af te sluiten met een knaller als \u2018Beyond The Veil\u2019. En al wat er tussen toebehoorde waren culminatiepunten. Dylan heeft haast dezelfde subtiele zangtechnieken van Joost Zweegers, u weet wel Novastar, Dylan LeBlanc kroonde zichzelf tot d\u00e9 \u2018surprise du Chef\u2019 van het festival! Boogie Beasts, met hun energieke, no-nonsense, rechttoe rechtaan set. Ja, waarde landgenoten, regeringspartijen en andere compatriotten. Er bestaan nog Belgen in dit kleine landje. De formatie Boogie Beast is daar het esthetisch schoolvoorbeeld van. Twee Walen en twee Vlamingen, kan het nog Belgischer. Als een ‘ice bucket’ over het ietwat overweldigd publiek uitgietend, bouwen ze gebalanceerd hun set uit. Jan Jaspers (vocals, gitaar), drummer Gert Servaes, Patrick Louis (vocals, gitaar) en mondharmonicavirtuoos Fabian \u2018The Lord\u2019 Bennardo vormen de basis voor die opwindende sound. Hun ge\u00ebigende bluesstijl is ingezegend met ruige swamp slidegitaar, beukende baslijnen en knokkende drumstoten. En dan komt Bennardo met zijn hypnotiserende harparrangementen de harmonie\u00ebn inkleuren. Met swamp en boogierockers als \u2018Like A Snake\u2019 en \u2018Get Me Out Of Here\u2019 was de Club Mississippi al even snel te klein. Voor Southern Avenue moeten we naar de Uptown! Stage. Southern Avenue is een relatief recent fenomeen, dat pas in 2016 hun titelloze debuutalbum uitbracht. Memphis soul, Stax Records.. het hoort er allemaal bij. Dit vijfkoppige ensemble werd gevormd in 2015. Hoewel de band zijn naam ontleent aan een straat die loopt van de oostkant naar het gedeelte “Soulsville” van de stad, de oorspronkelijke thuisbasis van het legendarische label Stax Record, heeft  de band een internationale oerbron. Gitarist Ori Naftaly groeide op in Tel Aviv, Isra\u00ebl en verhuisde in 2013 naar Memphis. Ori ontmoette de in Memphis geboren zangeres  Tirinii Jackson, die hem op zijn beurt voorstelde aan haar zus, Tikyra, die drumt in de band. Met Evan Sarver op bas en Jeremy Powell op keyboards, namen ze deel aan de International Blues Competition, die Memphis in 2016 vertegenwoordigde. \u2018Push Now\u2019 was een eerste single uit de plaat \u2018Be The Love You Want\u2019. Maar ook die titeltrack cre\u00eberde een gospel en funky feeling, om af te sluiten met Aretha Franklins \u2018Chain Of Fools\u2019. Tierinii Jackson laat een stem horen die alle emoties kan kanaliseren. Gitarist Ori Naftaly presenteert zwevend en ambient akkoordenwerk op zijn snaren.  De set is dan ook een meesterwerk van blues, funk, diepe Memphis soulgrooves, R&B en enige gospel. Hell yeah! King Solomon Hicks stond te wachten in de Club Mississippi. Hij is een rijzende ster in de bluesgame wiens debuutalbum \u2018Harlem\u2019 in 2020 hoog scoorde. Hicks is een krachtige singer-songwriter\/gitarist die een uniek geluid heeft ontwikkeld dat zowel fris als vertrouwd klinkt. Het titelnummer \u2018Harlem\u2019 ontleent zijn titel aan de New Yorkse wijk waar Hicks volwassen en ge\u00efnspireerd werd om muzikant te worden. Hij begon gitaar te spelen toen hij zes jaar jong was en stond op het podium van de legendarische Cotton Club toen hij amper dertien was. Ook Hicks opende sterk in de club Mississippi met het fijngevoelige \u2018Rather Be Blind\u2019 en \u2018Further On The Route\u2019, een verschroeiende vertolking van ‘Help me’ (Sonny Boy Williamson) en de gospel-shuffle \u2018Have Mercy On Me\u2019. King Solomon Hicks is een artiest die diep geworteld is in de blues. Toch fladderde hij hier van Memphis, over New Orleans naar de verstedelijkte sound uit Chicago. In 2020 werd Guy Swinnen zestig! Hij is zoveel meer dan de co\u00f6rdinator van de legendarische band The Scabs. De Guy Swinnen Band  staat bekend om zijn succesvolle samenwerkingen met andere artiesten. Samen met gitaristen David Piedfort, bassist van dienst Bart Buls \u00e9n drummer Marcus Weymaere bracht Guy een chrestomathie uit zijn rijkelijk oeuvre. We maakten kennis met nieuwe songs als \u2018Without You\u2019 en de blues shuffle \u2018I Think It Was Me\u2019 uit de nieuwbakken plaat \u2018Rock Ain\u2019t Dead\u2019. En toch waren het vooral zijn Scabs nummers die gensters sloegen. \u2018Don\u2019t You Know\u2019, \u2018Nothing On My Radio\u2019 en \u2018Robbin\u2019 The Liquor Store\u2019 zetten aan tot meebrullen. John Hiatts \u2018Perfectly Good Guitar\u2019 was goosebumps, net zoals \u2018Personal Jesus\u2019, origineel van Depeche Mode een accurate surprise was. Guy Swinnen is en blijft een muziekicoon. Belpop avant la lettre! Sommige oude bluesknarren hebben tijd nodig om Internationaal aan de oppervlakte te verschijnen. De zestiger Robert Finley is zo\u2019n onmiskenbaar talent. Hij groeide op in Louisiana en speelt sinds zijn elfde gitaar. Hij is gezegend met dat diepe Delta stemtimbre en werd in 2015 (her)ontdekt door de stichting Music Maker Relief Foundation, dat bluesmuzikanten ondersteunt. Dan Auerback van The Black Keys nam hem onder de arm en producet zijn album \u2018Sharecropper\u2019s Son\u2019. Het album vat perfect het levensverhaal van de 67-jarige America’s Got Talent semi-finalist samen. Time for some blues education with Robert Finley! Aardse blues was \u2018Just Wanna Tell Ya\u2019 en dat accordeerde met de blues en gospelrocker \u2018Age Don\u2019t Mean\u2019, het voodoo begeesterde \u2018Medicine Woman\u2019 en het katoenplukkende \u2018All My Hope\u2019. Tussendoor vertolkte dochter Christy de hemels mooie medley \u2018I\u2019d Rather Go Blind\/ At Last\u2019. At last, my love has come along. My lonely days are over. And life is like a song, Ooh yeah, yeah\u2026.  Etta James knipoogde van hierboven, en zag dat het goed was. Robert Finley; authentieker komen blues, gospel en soul niet samen aan de crossroads. De Limburgse formatie The Sore Losers spelen een thuismatch op de Uptown! stage. Humo\u2019s Rock Rally is en blijft een waardemeter in ons rocklandschap. Daar behaalden ze de tweede plek in 2010 en zijn inmiddels een vaste waarde. Sindsdien gaat het hard voor de band. In 2021 lanceerden The Sore Losers hun vijfde full length studio-album \u2018Ultra Elektric\u2019 op Suburban Records. De band heeft dus de lockdown-isolatie prima benut. Vrijgevochten presenteren ze pretentieloos hun songs. En die worden hier gesmaakt, net zoals het aanbod food en artisanale bieren. Tempo, energie en het geluidsvolume op tien. Shakin\u2019 met \u2018Heavyweight Champion\u2019. Getemperd fladderen ze door \u2018Birds Of A Feather\u2019, om te knallen met \u2018Silver Seas\u2019, \u2018Tripper\u2019 \u00e9n het toegankelijke \u2018Shaky Painters\u2019. Belgian rockers;  The Sore Losers, \u2018Yeah, Yeah, Yeah\u2019\u2026! Voor de Grammy Award winnende Cedric Burnside moesten we een laatste keer naar de Club Mississippi. Cedric is de zoon van drummer Calvin Jackson \u00e9n kleinzoon van de legendarische Fat Possum-artiest R.L. Burnside. Dat heet dan de blues met de paplepel ingegoten krijgen. Op jonge leeftijd nam hij al de drumsticks van zijn vader over om wat te jammen met zijn opa. De familie Burnside beheerst die typerende Mississippi Hill Country-blues tot in de perfectie. Na het voor een Grammy genomineerde album \u2018Benton County Relic\u2019 uit 2018 kwam afgelopen najaar \u2018I Be Trying\u2019 in de stores. En het is duidelijk dat “R.L Big Daddy” een grote invloed heeft gehad op kleinzoon Cedric. Na enkele akoestische songs -\u2018Hard To Stay Cool\u2019 en \u2018World Can Be So Cold\u2019- kwam \u2018Unk\u2019 Artemas Lesueur\u2019 op de drumsticks hanteren. Ge\u00eblektrificeerde nummers als \u2018Just Like A Woman\u2019 en \u2018Mellow Peaches\u2019, prijken wel vaker op Burnside\u2019s setlist en vonden ook hier hun weg in zijn repertoire. Cedric Burnside stuurde een volgepakte Club Mississippi, kon het nog toepasselijk, naar de Uptown! stage voor de Britse pop en rockband 10cc. Na heel wat soloprojecten en personeel wissels zijn bandleider Graham Gouldman (bas, gitaar, zang) en drummer Paul Burgess de enige overgebleven originele leden. Gitarist Andy Hart, Keith Hayman (keys, gitaar) en Iain Hornal (vocals, percussie, gitaar) vervolledigen 10cc. De band toert met een \u2018Best Off\u2019 concertenreeks. Het opus van 10cc is heel indrukwekkend. De band verkocht wereldwijd meer dan 30 miljoen albums. Het is dan ook gewoonweg overheerlijke popmuziek waar iedereen wel blij van wordt. Te poppy voor rockmuziek en te poppy voor een glamoursound. Maar de tijdloze composities klinken de dag van vandaag nog net zo fris als pakweg veertig jaar geleden. De openingssong vanavond was het kapitalistische \u2018The Wall Street Shuffle\u2019, helaas nog steeds een brandend actueel hoogtepunt. Het new-wave achtige \u2018Art For Art\u2019s Sake\u2019 zorgde voor een symfonische rocksound, en ook \u2018Life Is A Minestrone\u2019 bruiste als weleer. De solide gouden hit \u2018Good Morning Judge\u2019, de openingssong uit het eerste studioalbum \u2018Deceptive Bends\u2019 uit 1977 klinkt nog altijd even beklijvend als in die glorie periode. Het uitgesponnen \u2018Feel The Benefit\u2019 kreeg naast een akoestische inslag ook een haast grenzeloze gitaar outro met zich mee. De temperatuur steeg (voor zover dit nog kon) naar een culminatiepunt en het nostalgische  \u2018The Thing We Do For Love\u2019 werd met zijn tijdloze refrein\u2026Like walking in the rain and the snow, When there\u2019s nowhere to go, And you\u2019re feelin\u2019 like a part of you is dying, luidkeels meegezongen. En wat voor een verdomd goede zanger is die Iain Hornal wel niet! Het nummer omvat dan ook alles wat een wereldsong behoeft. Strakke baslijnen werden gesterkt door innemende percussie, moirerende drumpartijen en begeesterende gitaarriffs. Het emotionele \u2018I\u2019m Not In Love\u2019 bezorgen ons meer dan eens goosebumps. En dat was uiteraard niet anders met de radicale reggaesong \u2018Dreadlock Holiday\u2019….<\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":18653,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[21],"tags":[35,66],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-18627","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-all-reviews","tag-blues-peer","tag-front"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":9,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/18627","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=18627"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/18627\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23720,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/18627\/revisions\/23720"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/18653"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=18627"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=18627"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=18627"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=18627"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=18627"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}