{"id":18575,"date":"2022-05-29T12:08:03","date_gmt":"2022-05-29T10:08:03","guid":{"rendered":"https:\/\/liveactsbelgium.com\/?p=18575"},"modified":"2025-06-15T15:16:38","modified_gmt":"2025-06-15T15:16:38","slug":"duvelblues-puurs-st-amands-zaterdag-28-mei-2022","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/?p=18575","title":{"rendered":"FESTIVAL REVIEW: DUVELBLUES, PUURS-ST.AMANDS ; ZATERDAG 28 MEI 2022"},"content":{"rendered":"\n

<\/p>\n\n\n\n

Het is alweer het laatste weekend van mei. Heel wat bluesliefhebbers trekken dan traditiegetrouw op muzikale bedevaart richting Puurs. Neen, niet alleen voor die  geestrijke Duvel.. maar voor het Duvelblues Festival. Anno 2022 keerde de organisatie, na een meer dan geslaagde corona-editie, terug naar zijn vertrouwde data dito format. Naast de \u2018grote tent\u2019 werd de Kabal zaal omgetoverd tot een intimistische setting. Eigenlijk was maar \u00e9\u00e9n onderwerp die dag, en dat was het plotse overlijden van Tiny Legs Tim. Hij die zo vaak schitterde op vele events. Tim, de meest bevlogen bluesperformer van het land. De virtuoze zanger\/gitarist, als een kat met negen levens. Hij die furore maakt met zijn  intense optredens. Vaak intiem als solo-act, in duo-formatie of met een big band. Tiny Legs Tim, is niet meer\u2026!<\/strong>, <\/p>\n\n\n\n

Tekst en Fotoalbum<\/a>: Philip Verhaege<\/strong><\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\n\n\n
\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Een traditie die in ere werd gehouden is dat een Belgische act het festival mag openen in de tent. De keuze viel dit jaar, meer dan terecht, voor David Ronaldo & The Dice<\/strong>. Circus Ronaldo zal waarschijnlijk bij onze oudere lezers iets meer zeggen dan David Ronaldo en zijn formatie The Dice. Maar daar komt vanaf vandaag hoogstwaarschijnlijk wel verandering in. De broers David en Danny Ronaldo zijn geboren en getogen circus artiesten. Samen vormen ze een zesde generatie en gestaag werkten ze hun komediantentheater uit tot een waar succesverhaal. In 1999 werden ze zelfs uitgeroepen tot Cultureel Ambassadeur van Vlaanderen. Toch is het de liefde voor muziek die prevaleert bij David. Samen met zijn ruwe stem en gitaar vindt hij zijn soulmates in Charly Verbinnen (gitaar), Tim Van Passel (bas), drummer Marco Epis en Dirk Lekenne op gitaar en lapsteel. De plaat \u2018Citizen Of The World\u2019 was een succesverhaal, net zoals zijn Corona release \u2018Shoot Them With Words\u2019. Stof genoeg dus voor een uitgebalanceerde setlist. Het akoestische \u2018Gunslinger\u2019, een ode aan zijn pas overleden vader, was een eerste hoogtepunt. Maar ook de swamp rockers \u2018Citizen Of The World\u2019 en \u2018Gipsy Woman\u2019, met zijn strakke drum en moddervette gitaarriffs konden ons bekoren. \u2018One Way Out\u2019 is een Texas bluesrocker die ook op de setlist van ZZ Top niet zou misstaan. En funky werd het zowaar met \u2018Burned Up My Love\u2019. Een openingsact hoeft niet altijd saai te zijn!<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Tijd voor een Duvel, want zonder hoofdsponsor, geen festival. Gezwind trokken we voor een eerste keer de Kabal zaal in. Alle stoeltjes waren inmiddels ingepakt voor de \u2018one-man band\u2019 Juzzie Smith<\/strong>. Hij komt uit de Byron Bay in Australi\u00eb, speelt op diverse snareninstrumenten \u00e9n heeft steevats zijn \u2018harmonica holder\u2019 rond zijn nek geklemd. Juzzie’s unieke stijl is een mixture van blues en folk dat hij ingemengd met een eigen groove. Smith heeft een viertal albums op zijn conto. Met zijn rauwe warme stem distribueert hij eenvoudige en liefdevolle songs. Zijn set stond bol van hoogtepunten. \u2018Rise And Shine\u2019, \u2018Be Love\u2019 en \u2018Hamonica Belt\u2019 staan voor eeuwig in ons geheugen gegrift.  Juzzie Smith mocht tenslotte nog een tweede gesmaakt performen geven in de Kabal zaal<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Ik denk niet dat Leif de Leeuw Band<\/strong> hier nog enige introductie behoeft. Toch gaan we snel nog even jullie geheugen opfrissen. Het is een beloftevolle band uit het Nederlandse Amersfoort. Op zijn 15de<\/sup>  won hij de prestigieuze Sean Dutch Guitar Award Bandleider, en was hij net geen twintig toen hij de EP \u2018Deluxe\u2019 met volle trots promootte. Sindsdien timmert hij ongenaakbaar, samen met zijn band, aan een muzikale carri\u00e8re. Drie jaar geleden wonnen ze de Dutch Blues Challenge en werden het jaar erop uitgeroepen tot \u2018Best Band 2015\u2019 door de European Blues Awards. Samen met Sem Jansen (vocals, gitaar), Boris Oud (bas) \u00e9n drummers Tim Koning en Joram Bemelmans en Willem \u2018t Hart op toetsen  vormt Leif zijn formatie. Het was best wel een heavy perfomen, en enkel met \u2018All You Do\u2019 ging het gaspedaal even naar af. De band cre\u00ebert een accurate  mix van rock, blues, Americana, country en Southern rock die nauw aansluit bij de The Allman Brothers Band. Het afsluitende en uitgesponnen \u2018Jessica\u2019 was daar dan ook de perfecte adstructie voor.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Meena Cryle & Chris Fillmore <\/strong>waren aan zet in de tent. Deze Oostenrijkse schone toert al enkele jaren met multi-instrumentalist Chris Fillmore, wat de interacties tussen beiden alleen maar spannender en boeiender maakt. Meena speelde op haar 15de<\/sup>  voor het eerst in een plaatselijk bandje voor ze haar hart verpand aan de Chicago bluessound. Om de een of andere reden krijg ik het steeds warm van Meena Cryle\u2019 stemgeluid. Het is een ruwe diamant die gelukkig ongepolijst en ongegeneerd haar eigen ding blijft doen. Het funky \u2018In My Fathers House\u2019 was geaccordeerd door Filmores wah-wah pedaal. En als een magi\u00ebr wurmt hij zijn snaren ook doorheen de rocker \u2018Well, Well, Well\u2019, het rumba extatische \u2018If I Got A Diamond\u2019 en het Chicago blues ge\u00ebnthousiasmeerde \u2018Sweet Loving Mama\u2019. Meena betoverd ons met haar sexy moves, en zet haast traditioneel het afsluitende \u2018I\u2019d Rather Go Blind\u2019 in de steigers. Meena Cryle & The Chris Fillmore Band behoren al jaren tot die generatie Europese blues artiesten die een frisse wind laten waaien door de traditionele blues.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

De Nederlandse singer-songwriter Hans Theessink <\/strong>blijft een beleving op een podium. Hij werd geboren in Enschede in 1948 en begin jaren \u201960 onthutst door de blues. In 1970 had hij een eerste plaatopname met de EP \u2018Morning At Sunrise\u2019. In de vroege jaren tachtig volgt Hans zijn grote liefde en verhuisd naar Wenen. Als een bluestroubadour \u00e9n storytelling bluesartiest loodst hij ons door een gave set. Hij vertelt verhalen van Big Bill Broonzy met \u2018Key To The Highway\u2019, hoe hij kennis maakte met Rufus Thomas\u2019 en zijn latex korte broek, hoe je de blues moet voelen in je pols- en hartslag met \u2018Prison Blues\u2019 van Son House en toen hij backstage Johnny en Rosanne Cash \u2018Wayfaring Strangers\u2019 hoorde zingen. Maar ook zijn origineel materiaal blijft ongecompliceerd overeind. Nummers als \u2018Virus Blues\u2019, \u2018Vicksburg Is My Home\u2019, een ode aan zijn soulmate Terry Evens en \u2018Wishing Well\u2019 accorderen makkelijk met al die classics. Met zijn karakteriserende donkere stem laat hij je zo wegdromen naar de diepe Delta.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

De verslagenheid was groot onder de vele festivalgangers. En dan komen we nog even terug op het plotse en vroegtijdige overlijden van Tiny Legs Tim<\/strong>– Tim De Graeve- die woensdag overleed. Ronaldo en zijn Dice brachten een emotioneel en akoestisch huldebetoon met Tim\u2019s liedje \u2018Get It Back\u2019. Een minutenlange en staande ovatie was Tim\u2019s deel. Alom geliefd, godverdomme Tim, zoals Arno zou zeggen\u2026.!<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n
\n\n\n
\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Tom Rigney And Flambeau<\/strong> zette in Puurs zes jaar geleden de tent in vuur en vlam met hun \u2018red-hot blues & cajun gekruide\u2019 showcase. Fiddler Tom Rigney was ooit lid van The Sundogs, maar met zijn overstap naar Flambeau leunde hij dichter tegen de Cajun muziek uit Louisiana aan. En dan hebben we nog Boogiewoogie pianiste Caroline Dahl in de band. Zij kreeg de handen op elkaar met haar swingende \u2018Caroline\u2019s Boogie\u2019. Tussendoor genoten we van een beklijvende \u2018House Of The Rising Sun\u2019 en vooral van Tom\u2019s vioolvirtuositeit in songs als \u2018Drvin\u2019 That Thing\u2019, de zydeco spirit in \u2018Maman Rosin\u2019 en de bluesslijper \u2018Rigo\u2019s Blues\u2019. Iers folk vonden we met  \u2018Guinness And Gumbo\u2019 , JJ Cale\u2019s \u2018Call Me The Breeze\u2019, dat werd omgetoverd met zydeco grooves, om tenslotte het dansfeest af te sluiten met het geweldige \u2018Jambalaya\u2019. Et Toi\u2026<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Na deze geweldige set van Cajun two-steps, low-down blues, funky New Orleans grooves, boogiewoogie piano en enkele hartbrekende ballades trokken we een laatste keer de zaal in voor de Grammy Award winnende Guy Davis. <\/strong>Zijn muzikaliteit ligt op de crossroads tussen blues en country folk. Originele nummers en geweldige interpretaties van traditionele songs, dat is zijn trademark. Hij werd geboren in New York City, maar is muzikaal be\u00efnvloed door zijn grootouders die in het zuiden woonden. Davis vertolkte de rol van Robert Johnson in het theaterstuk \u2018Robert Johnson: Trick The Devil\u2019. Een opgewekte en vaak rapsodische zoektocht naar de ziel van de muzikant. Net zoals bij Guy Davis. Vorig jaar verscheen zijn 15de<\/sup> album \u2018Be Ready When I Call You\u2019. Davis speelt gitaar, boeit met zijn warm en zuiders stemtimbre en kreeg backing van mondharmonicavirtuoos Paul De Laat. We trokken opnieuw de Delta in en werden gemagnetiseerd door songs als \u2018Watch Over Me\u2019, \u2018The Maggie Campbell Blues\u2019 en \u2018Just Like A Woman\u2019, waar de tristesse zo van afdroop. Guy Davis is onvoorwaardelijk een ambassadeur voor de akoestische Delta bluesmuziek.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Diep ge\u00efnspireerd door Muddy Waters en zijn grote inspiratiebron James Cotton, begon het Franse wonderkind uit Toulon Nico Wayne Toussaint<\/strong> in 1992 rond Minneapolis aan zijn muzikale zoektocht. Opgeleid in de Amerikaanse bluesclubs, waar hij sinds zijn 19de<\/sup> vaak vertoeft, heeft hij een unieke benadering op het podium ontwikkeld waar energie en charisma de hoofdmoot vormen. Met tussensprongen in Chicago en Los Angeles, woonde Nico ook even in Florida. Al deze wereldsteden en hun muzikale habitat hebben natuurlijk zijn muzikaal biotoop verruimd en be\u00efnvloed. Nu kwam hij zijn laatste worp \u2018Burning Light\u2019 voorstellen. Er herkennen elementen van James Cotton’s dirty harpsound, tot de meer swing-verbogen arrangementen uit de West Coast. En dit alles in de vorm van een Quintet. Swingende gitaarpartijen, een strakke drum en diepe baslijnen omringen Nico\u2019s innemende harpriffs. \u2018Saddie\u2019 klinkt ingetogen en contrasteert met het soulcaput \u2018Memphis Hat\u2019. \u2018Southern Wind Blow\u2019 is Chicago blues, net zoals \u2018Time To Cut You Losse\u2019 barst van geestkracht. Nico Wayne Toussaint Quintet en zijn \u2018Transatlantic Blues\u2019, een waardige afsluiter\u2026<\/p>\n\n\n\n

Tekst & Fotoalbum: Philip Verhaege     <\/a>                                             Met dank aan Duvelblues Festival<\/a><\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\n\n\n
\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>
<\/div>

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>

<\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Het is alweer het laatste weekend van mei. Heel wat bluesliefhebbers trekken dan traditiegetrouw op muzikale bedevaart richting Puurs. Neen, niet alleen voor die  geestrijke Duvel.. maar voor het Duvelblues Festival. Anno 2022 keerde de organisatie, na een meer dan geslaagde corona-editie, terug naar zijn vertrouwde data dito format. Naast de \u2018grote tent\u2019 werd de Kabal zaal omgetoverd tot een intimistische setting. Eigenlijk was maar \u00e9\u00e9n onderwerp die dag, en dat was het plotse overlijden van Tiny Legs Tim. Hij die zo vaak schitterde op vele events. Tim, de meest bevlogen bluesperformer van het land. De virtuoze zanger\/gitarist, als een kat met negen levens. Hij die furore maakt met zijn  intense optredens. Vaak intiem als solo-act, in duo-formatie of met een big band. Tiny Legs Tim, is niet meer\u2026!, Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege Een traditie die in ere werd gehouden is dat een Belgische act het festival mag openen in de tent. De keuze viel dit jaar, meer dan terecht, voor David Ronaldo & The Dice. Circus Ronaldo zal waarschijnlijk bij onze oudere lezers iets meer zeggen dan David Ronaldo en zijn formatie The Dice. Maar daar komt vanaf vandaag hoogstwaarschijnlijk wel verandering in. De broers David en Danny Ronaldo zijn geboren en getogen circus artiesten. Samen vormen ze een zesde generatie en gestaag werkten ze hun komediantentheater uit tot een waar succesverhaal. In 1999 werden ze zelfs uitgeroepen tot Cultureel Ambassadeur van Vlaanderen. Toch is het de liefde voor muziek die prevaleert bij David. Samen met zijn ruwe stem en gitaar vindt hij zijn soulmates in Charly Verbinnen (gitaar), Tim Van Passel (bas), drummer Marco Epis en Dirk Lekenne op gitaar en lapsteel. De plaat \u2018Citizen Of The World\u2019 was een succesverhaal, net zoals zijn Corona release \u2018Shoot Them With Words\u2019. Stof genoeg dus voor een uitgebalanceerde setlist. Het akoestische \u2018Gunslinger\u2019, een ode aan zijn pas overleden vader, was een eerste hoogtepunt. Maar ook de swamp rockers \u2018Citizen Of The World\u2019 en \u2018Gipsy Woman\u2019, met zijn strakke drum en moddervette gitaarriffs konden ons bekoren. \u2018One Way Out\u2019 is een Texas bluesrocker die ook op de setlist van ZZ Top niet zou misstaan. En funky werd het zowaar met \u2018Burned Up My Love\u2019. Een openingsact hoeft niet altijd saai te zijn! Tijd voor een Duvel, want zonder hoofdsponsor, geen festival. Gezwind trokken we voor een eerste keer de Kabal zaal in. Alle stoeltjes waren inmiddels ingepakt voor de \u2018one-man band\u2019 Juzzie Smith. Hij komt uit de Byron Bay in Australi\u00eb, speelt op diverse snareninstrumenten \u00e9n heeft steevats zijn \u2018harmonica holder\u2019 rond zijn nek geklemd. Juzzie’s unieke stijl is een mixture van blues en folk dat hij ingemengd met een eigen groove. Smith heeft een viertal albums op zijn conto. Met zijn rauwe warme stem distribueert hij eenvoudige en liefdevolle songs. Zijn set stond bol van hoogtepunten. \u2018Rise And Shine\u2019, \u2018Be Love\u2019 en \u2018Hamonica Belt\u2019 staan voor eeuwig in ons geheugen gegrift.  Juzzie Smith mocht tenslotte nog een tweede gesmaakt performen geven in de Kabal zaal Ik denk niet dat Leif de Leeuw Band hier nog enige introductie behoeft. Toch gaan we snel nog even jullie geheugen opfrissen. Het is een beloftevolle band uit het Nederlandse Amersfoort. Op zijn 15de  won hij de prestigieuze Sean Dutch Guitar Award Bandleider, en was hij net geen twintig toen hij de EP \u2018Deluxe\u2019 met volle trots promootte. Sindsdien timmert hij ongenaakbaar, samen met zijn band, aan een muzikale carri\u00e8re. Drie jaar geleden wonnen ze de Dutch Blues Challenge en werden het jaar erop uitgeroepen tot \u2018Best Band 2015\u2019 door de European Blues Awards. Samen met Sem Jansen (vocals, gitaar), Boris Oud (bas) \u00e9n drummers Tim Koning en Joram Bemelmans en Willem \u2018t Hart op toetsen  vormt Leif zijn formatie. Het was best wel een heavy perfomen, en enkel met \u2018All You Do\u2019 ging het gaspedaal even naar af. De band cre\u00ebert een accurate  mix van rock, blues, Americana, country en Southern rock die nauw aansluit bij de The Allman Brothers Band. Het afsluitende en uitgesponnen \u2018Jessica\u2019 was daar dan ook de perfecte adstructie voor. Meena Cryle & Chris Fillmore waren aan zet in de tent. Deze Oostenrijkse schone toert al enkele jaren met multi-instrumentalist Chris Fillmore, wat de interacties tussen beiden alleen maar spannender en boeiender maakt. Meena speelde op haar 15de  voor het eerst in een plaatselijk bandje voor ze haar hart verpand aan de Chicago bluessound. Om de een of andere reden krijg ik het steeds warm van Meena Cryle\u2019 stemgeluid. Het is een ruwe diamant die gelukkig ongepolijst en ongegeneerd haar eigen ding blijft doen. Het funky \u2018In My Fathers House\u2019 was geaccordeerd door Filmores wah-wah pedaal. En als een magi\u00ebr wurmt hij zijn snaren ook doorheen de rocker \u2018Well, Well, Well\u2019, het rumba extatische \u2018If I Got A Diamond\u2019 en het Chicago blues ge\u00ebnthousiasmeerde \u2018Sweet Loving Mama\u2019. Meena betoverd ons met haar sexy moves, en zet haast traditioneel het afsluitende \u2018I\u2019d Rather Go Blind\u2019 in de steigers. Meena Cryle & The Chris Fillmore Band behoren al jaren tot die generatie Europese blues artiesten die een frisse wind laten waaien door de traditionele blues. De Nederlandse singer-songwriter Hans Theessink blijft een beleving op een podium. Hij werd geboren in Enschede in 1948 en begin jaren \u201960 onthutst door de blues. In 1970 had hij een eerste plaatopname met de EP \u2018Morning At Sunrise\u2019. In de vroege jaren tachtig volgt Hans zijn grote liefde en verhuisd naar Wenen. Als een bluestroubadour \u00e9n storytelling bluesartiest loodst hij ons door een gave set. Hij vertelt verhalen van Big Bill Broonzy met \u2018Key To The Highway\u2019, hoe hij kennis maakte met Rufus Thomas\u2019 en zijn latex korte broek, hoe je de blues moet voelen in je pols- en hartslag met \u2018Prison Blues\u2019 van Son House en toen hij backstage Johnny en Rosanne Cash \u2018Wayfaring Strangers\u2019 hoorde zingen. Maar ook zijn origineel materiaal blijft ongecompliceerd overeind. Nummers als \u2018Virus Blues\u2019, \u2018Vicksburg Is My Home\u2019, een ode aan zijn soulmate Terry Evens en \u2018Wishing Well\u2019 accorderen makkelijk met al die classics. Met zijn karakteriserende donkere stem laat hij je zo wegdromen naar de diepe Delta. De verslagenheid was groot onder de vele festivalgangers. En dan komen we nog even terug op het plotse en vroegtijdige overlijden van Tiny Legs Tim– Tim De Graeve- die woensdag overleed. Ronaldo en zijn Dice brachten een emotioneel en akoestisch huldebetoon met Tim\u2019s liedje \u2018Get It Back\u2019. Een minutenlange en staande ovatie was Tim\u2019s deel. Alom geliefd, godverdomme Tim, zoals Arno zou zeggen\u2026.! Tom Rigney And Flambeau zette in Puurs zes jaar geleden de tent in vuur en vlam met hun \u2018red-hot blues & cajun gekruide\u2019 showcase. Fiddler Tom Rigney was ooit lid van The Sundogs, maar met zijn overstap naar Flambeau leunde hij dichter tegen de Cajun muziek uit Louisiana aan. En dan hebben we nog Boogiewoogie pianiste Caroline Dahl in de band. Zij kreeg de handen op elkaar met haar swingende \u2018Caroline\u2019s Boogie\u2019. Tussendoor genoten we van een beklijvende \u2018House Of The Rising Sun\u2019 en vooral van Tom\u2019s vioolvirtuositeit in songs als \u2018Drvin\u2019 That Thing\u2019, de zydeco spirit in \u2018Maman Rosin\u2019 en de bluesslijper \u2018Rigo\u2019s Blues\u2019. Iers folk vonden we met  \u2018Guinness And Gumbo\u2019 , JJ Cale\u2019s \u2018Call Me The Breeze\u2019, dat werd omgetoverd met zydeco grooves, om tenslotte het dansfeest af te sluiten met het geweldige \u2018Jambalaya\u2019. Et Toi\u2026 Na deze geweldige set van Cajun two-steps, low-down blues, funky New Orleans grooves, boogiewoogie piano en enkele hartbrekende ballades trokken we een laatste keer de zaal in voor de Grammy Award winnende Guy Davis. Zijn muzikaliteit ligt op de crossroads tussen blues en country folk. Originele nummers en geweldige interpretaties van traditionele songs, dat is zijn trademark. Hij werd geboren in New York City, maar is muzikaal be\u00efnvloed door zijn grootouders die in het zuiden woonden. Davis vertolkte de rol van Robert Johnson in het theaterstuk \u2018Robert Johnson: Trick The Devil\u2019. Een opgewekte en vaak rapsodische zoektocht naar de ziel van de muzikant. Net zoals bij Guy Davis. Vorig jaar verscheen zijn 15de album \u2018Be Ready When I Call You\u2019. Davis speelt gitaar, boeit met zijn warm en zuiders stemtimbre en kreeg backing van mondharmonicavirtuoos Paul De Laat. We trokken opnieuw de Delta in en werden gemagnetiseerd door songs als \u2018Watch Over Me\u2019, \u2018The Maggie Campbell Blues\u2019 en \u2018Just Like A Woman\u2019, waar de tristesse zo van afdroop. Guy Davis is onvoorwaardelijk een ambassadeur voor de akoestische Delta bluesmuziek. Diep ge\u00efnspireerd door Muddy Waters en zijn grote inspiratiebron James Cotton, begon het Franse wonderkind uit Toulon Nico Wayne Toussaint in 1992 rond Minneapolis aan zijn muzikale zoektocht. Opgeleid in de Amerikaanse bluesclubs, waar hij sinds zijn 19de vaak vertoeft, heeft hij een unieke benadering op het podium ontwikkeld waar energie en charisma de hoofdmoot vormen. Met tussensprongen in Chicago en Los Angeles, woonde Nico ook even in Florida. Al deze wereldsteden en hun muzikale habitat hebben natuurlijk zijn muzikaal biotoop verruimd en be\u00efnvloed. Nu kwam hij zijn laatste worp \u2018Burning Light\u2019 voorstellen. Er herkennen elementen van James Cotton’s dirty harpsound, tot de meer swing-verbogen arrangementen uit de West Coast. En dit alles in de vorm van een Quintet. Swingende gitaarpartijen, een strakke drum en diepe baslijnen omringen Nico\u2019s innemende harpriffs. \u2018Saddie\u2019 klinkt ingetogen en contrasteert met het soulcaput \u2018Memphis Hat\u2019. \u2018Southern Wind Blow\u2019 is Chicago blues, net zoals \u2018Time To Cut You Losse\u2019 barst van geestkracht. Nico Wayne Toussaint Quintet en zijn \u2018Transatlantic Blues\u2019, een waardige afsluiter\u2026 Tekst & Fotoalbum: Philip Verhaege                                                  Met dank aan Duvelblues Festival<\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":18577,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[21],"tags":[62,66],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-18575","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-all-reviews","tag-duvel-blues","tag-front"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":8,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/18575","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=18575"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/18575\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23721,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/18575\/revisions\/23721"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/18577"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=18575"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=18575"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=18575"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=18575"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=18575"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}