{"id":17576,"date":"2020-09-20T12:37:43","date_gmt":"2020-09-20T10:37:43","guid":{"rendered":"http:\/\/liveactsbelgium.com\/?p=17576"},"modified":"2025-06-15T15:16:38","modified_gmt":"2025-06-15T15:16:38","slug":"more-blues-festival-zaterdag-19-september-2020-zottegem","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/?p=17576","title":{"rendered":"MORE BLUES FESTIVAL, zaterdag 19 september 2020 – ZotTegem"},"content":{"rendered":"\n

Geen Festivals deze zomer\u2026 !? Dat was dan toch zonder Filip Morre gerekend! COVID-19 houdt ons al maanden in de ban en de cultuursector werd maar al te vaak vergeten. We hadden het nooit gedacht of durven dromen dat we nog een volwaardig festival zouden beleven anno 2020. De artiesten genoten om op een podium te staan, om een dankbaar applaus in ontvangst te nemen, om de interactie met het publiek, hun publiek. We bouwden samen \u2013coronaproof uiteraard- een feestje. En dit op de terreinen rond Pasta & Blues. De eet, praat en muziekbar van Filip Morre.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Een oude kermis draaimolen werd omgetoverd tot podium. De klank zat raak, de belichting straalde enige intimiteit uit. Blue Riot Combo<\/strong> mocht als eerste de instrumenten inpluggen op zaterdagmiddag. A non-noses blues kwartet. Doorwinterde artiesten als Hoboken Slim (vocals, drums), Bart Mulders en Bart Jult  (gitaar) \u00e9n Werner Braito (mondharmonica) grasduinen maar al te graag in de ruime muzikale vijver van het bluesharp-spectrum. Sonny Boy Williamson en Little Walter Jacob passeren maar al te graag de revue. Walter \u2018Shakey\u2019 Horton\u2019s \u2018My Babe\u2019 was een leuke opener. Net zoals \u2018Key To The Highway\u2019, origineel van Big Bill Broonzy uit 1941, Kim Wilson\u2019s \u2018Tigerman\u2019 en het swingende \u2018So Long Baby Goodbye\u2019 van de Californische rock-\u2018n-rollband The Blasters.  Blue Riot Combo was een leuke binnenkomer!<\/p>\n\n\n\n

Tussendoor schoenleest Michel Goes vrolijk uit het jeugddagboek van FiliPilli, aka Filip Morre. Vrolijkheid troef, want voor een schunnig en onkuise tekst draait Goes zijn hand niet om. En een maagzweer is het beste dat er is, om te vermageren. Tja, de rest gaan we jullie besparen\u2026.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Wat is het fijn een bende jonge artiesten te zien op een podium. De lokale The Ballroom Bastards<\/strong> brengen een knappe mixture van folk, bluegrass, Americana en al wat er ook maar tussenin hoort. Bij Bruno Deneckere ontleenden ze voor de gelegenheid \u2018Walking On Water\u2019, en ook nummers als \u2018Bad Sally\u2019 kon ons meer dan bekoren.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Bij valavond mocht de Aalsterse band Raw Blues Experience<\/strong> het podium bevolken. Zanger Brent Redant, Jacky Verstraeten (bas), Marc Van Nuland (gitaar) en gelegenheidsdrummer Franky Baete staan al jaren garant voor knappe en opwinden bluessongs.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

\u2018Route 66\u2019 werd in een crooner versie gegoten en \u20185 Months, 2 Weeks, 2 Days\u2019 was een heerlijke coverversie van Louis Prima. Uit het recentste album \u2018Trailer Trash\u2019 vloeiden vooral \u2018Choo Choo Train\u2019, het swampy \u2018Fire In The Hole\u2019 en \u2018Muddy Waters Blues\u2019, origineel van Paul Rodgers. En met Hound Dog Taylor\u2019s \u2018Shake Your Money Maker\u2019 werd de blues history hier meer dan gerespecteerd. De boogierocker  \u2018Trailer Trash\u2019 was een accorderende uitsmijter.<\/p>\n\n\n\n

Met S\u00e9bi Lee<\/strong> trokken we meer dan eens naar Frenchmen Street in New Orleans. Brusselaar Sebastien Meyer had drummer Jimmy meegebracht. Het duo ontpopt zich al vrij snel tot de verrassing van het festival. Lee is een boogiewoogie pianist die ook graag wat gitaar speelt.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Met knap uitgebouwde rock-\u2018n-roll songs als \u2018I\u2019m Ready\u2019 (Fats Domino), de Bo Diddley ritmiek uit \u2018 You Can\u2019t Judge A Book By The Cover\u2019 en \u2018I\u2019ve Got You Under My Skin\u2019 van crooner Frank Sinatra divergeert S\u00e9bi zijn fijn uitgekiende setlist. Jullie zijn het beste publiek van de laatste zes maanden, dolt Lee en met Bobby Darin\u2019s \u2018Mack The Knife\u2019 keerden we onverwijld terug naar The Crescent City. \u2018Mind Your Own Business\u2019 van Hank Williams werd in Honky Tonk pianoboogie arrangementen gegoten en ging naadloos naar Ray Charles\u2019 Georgia On My Mind\u2019. Pianovirtuoos Frederick Plasschaert (The Fuel Kings) kwam het duo vervoegen voor \u2018Shake, Rattle & Roll\u2019. Wat hadden we graag een quatre-mains gezien vanavond.  Tot slot steekt S\u00e9bi Lee zijn piano in de fik voor Jerry Lee Lewis\u2019 \u2018Great Balls Of Fire\u2019. Toepasselijker kon haast niet!<\/p>\n\n\n\n

Tenslotte mocht DeDe Priest & Johnny Clark\u2019s Oultlaws<\/strong> ons uitgeleide doen. De Amerikaanse zangeres, violist\/gitarist en songschrijfster Dede Priest groeide op in Texas maar vond een vast stek bij onze noorderburen. Johnny Clark (vocals, gitaar) en zijn Outlaws (bassist Ray Oostenrijk bas en drummer Leon Toonen) zijn een klassiek blues trio, met wortels die diep verankerd  in de Amerikaanse muziektraditie. De co\u00f6peratie tussen Dede en Johnny begon ergens in 2015.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Vier jaar later was de EP \u2018Crocuses From Ashes\u2019 de opvolger van de succesvolle debuutplaat  ‘Flowers Under the Bridge’  uit 2017. Broeierige bluessong en ingepakte rockers, die zijn ingekleurd met pittige gitaarriffs, zijn het handelsmerk van de band. DeDe\u2019s viool geeft dan weer een canjun begeestering aan heel wat nummers. Johnny Clark mag de swamprocker ‘Superlovely’ en Jimi Hendrix\u2019 \u2018Hey Joe\u2019 inzingen. DeDe is bijzonder goed bij stem en verbluft met het mooi opgebouwde \u2018Crocuses From Ashes\u2019, \u2018Did You Plan To Leave Me Low\u2019 en de bluesrocker \u2018Wade In The Water\u2019. Knappe set!<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

More Blues 2020 was, ondanks alle pandemie troubles, een meer dan geslaagde editie.<\/p>\n\n\n\n

Met dank aan Filip More & Pasta en Blues<\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n

Tekst en Foto\u2019s:<\/a> Philip Verhaege<\/p>\n

<\/div>

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>

<\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Geen Festivals deze zomer\u2026 !? Dat was dan toch zonder Filip Morre gerekend! COVID-19 houdt ons al maanden in de ban en de cultuursector werd maar al te vaak vergeten. We hadden het nooit gedacht of durven dromen dat we nog een volwaardig festival zouden beleven anno 2020. De artiesten genoten om op een podium te staan, om een dankbaar applaus in ontvangst te nemen, om de interactie met het publiek, hun publiek. We bouwden samen \u2013coronaproof uiteraard- een feestje. En dit op de terreinen rond Pasta & Blues. De eet, praat en muziekbar van Filip Morre. Een oude kermis draaimolen werd omgetoverd tot podium. De klank zat raak, de belichting straalde enige intimiteit uit. Blue Riot Combo mocht als eerste de instrumenten inpluggen op zaterdagmiddag. A non-noses blues kwartet. Doorwinterde artiesten als Hoboken Slim (vocals, drums), Bart Mulders en Bart Jult  (gitaar) \u00e9n Werner Braito (mondharmonica) grasduinen maar al te graag in de ruime muzikale vijver van het bluesharp-spectrum. Sonny Boy Williamson en Little Walter Jacob passeren maar al te graag de revue. Walter \u2018Shakey\u2019 Horton\u2019s \u2018My Babe\u2019 was een leuke opener. Net zoals \u2018Key To The Highway\u2019, origineel van Big Bill Broonzy uit 1941, Kim Wilson\u2019s \u2018Tigerman\u2019 en het swingende \u2018So Long Baby Goodbye\u2019 van de Californische rock-\u2018n-rollband The Blasters.  Blue Riot Combo was een leuke binnenkomer! Tussendoor schoenleest Michel Goes vrolijk uit het jeugddagboek van FiliPilli, aka Filip Morre. Vrolijkheid troef, want voor een schunnig en onkuise tekst draait Goes zijn hand niet om. En een maagzweer is het beste dat er is, om te vermageren. Tja, de rest gaan we jullie besparen\u2026. Wat is het fijn een bende jonge artiesten te zien op een podium. De lokale The Ballroom Bastards brengen een knappe mixture van folk, bluegrass, Americana en al wat er ook maar tussenin hoort. Bij Bruno Deneckere ontleenden ze voor de gelegenheid \u2018Walking On Water\u2019, en ook nummers als \u2018Bad Sally\u2019 kon ons meer dan bekoren. Bij valavond mocht de Aalsterse band Raw Blues Experience het podium bevolken. Zanger Brent Redant, Jacky Verstraeten (bas), Marc Van Nuland (gitaar) en gelegenheidsdrummer Franky Baete staan al jaren garant voor knappe en opwinden bluessongs. \u2018Route 66\u2019 werd in een crooner versie gegoten en \u20185 Months, 2 Weeks, 2 Days\u2019 was een heerlijke coverversie van Louis Prima. Uit het recentste album \u2018Trailer Trash\u2019 vloeiden vooral \u2018Choo Choo Train\u2019, het swampy \u2018Fire In The Hole\u2019 en \u2018Muddy Waters Blues\u2019, origineel van Paul Rodgers. En met Hound Dog Taylor\u2019s \u2018Shake Your Money Maker\u2019 werd de blues history hier meer dan gerespecteerd. De boogierocker  \u2018Trailer Trash\u2019 was een accorderende uitsmijter. Met S\u00e9bi Lee trokken we meer dan eens naar Frenchmen Street in New Orleans. Brusselaar Sebastien Meyer had drummer Jimmy meegebracht. Het duo ontpopt zich al vrij snel tot de verrassing van het festival. Lee is een boogiewoogie pianist die ook graag wat gitaar speelt. Met knap uitgebouwde rock-\u2018n-roll songs als \u2018I\u2019m Ready\u2019 (Fats Domino), de Bo Diddley ritmiek uit \u2018 You Can\u2019t Judge A Book By The Cover\u2019 en \u2018I\u2019ve Got You Under My Skin\u2019 van crooner Frank Sinatra divergeert S\u00e9bi zijn fijn uitgekiende setlist. Jullie zijn het beste publiek van de laatste zes maanden, dolt Lee en met Bobby Darin\u2019s \u2018Mack The Knife\u2019 keerden we onverwijld terug naar The Crescent City. \u2018Mind Your Own Business\u2019 van Hank Williams werd in Honky Tonk pianoboogie arrangementen gegoten en ging naadloos naar Ray Charles\u2019 Georgia On My Mind\u2019. Pianovirtuoos Frederick Plasschaert (The Fuel Kings) kwam het duo vervoegen voor \u2018Shake, Rattle & Roll\u2019. Wat hadden we graag een quatre-mains gezien vanavond.  Tot slot steekt S\u00e9bi Lee zijn piano in de fik voor Jerry Lee Lewis\u2019 \u2018Great Balls Of Fire\u2019. Toepasselijker kon haast niet! Tenslotte mocht DeDe Priest & Johnny Clark\u2019s Oultlaws ons uitgeleide doen. De Amerikaanse zangeres, violist\/gitarist en songschrijfster Dede Priest groeide op in Texas maar vond een vast stek bij onze noorderburen. Johnny Clark (vocals, gitaar) en zijn Outlaws (bassist Ray Oostenrijk bas en drummer Leon Toonen) zijn een klassiek blues trio, met wortels die diep verankerd  in de Amerikaanse muziektraditie. De co\u00f6peratie tussen Dede en Johnny begon ergens in 2015. Vier jaar later was de EP \u2018Crocuses From Ashes\u2019 de opvolger van de succesvolle debuutplaat  ‘Flowers Under the Bridge’  uit 2017. Broeierige bluessong en ingepakte rockers, die zijn ingekleurd met pittige gitaarriffs, zijn het handelsmerk van de band. DeDe\u2019s viool geeft dan weer een canjun begeestering aan heel wat nummers. Johnny Clark mag de swamprocker ‘Superlovely’ en Jimi Hendrix\u2019 \u2018Hey Joe\u2019 inzingen. DeDe is bijzonder goed bij stem en verbluft met het mooi opgebouwde \u2018Crocuses From Ashes\u2019, \u2018Did You Plan To Leave Me Low\u2019 en de bluesrocker \u2018Wade In The Water\u2019. Knappe set! More Blues 2020 was, ondanks alle pandemie troubles, een meer dan geslaagde editie. Met dank aan Filip More & Pasta en Blues Tekst en Foto\u2019s: Philip Verhaege<\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":17589,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[21],"tags":[66,93],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-17576","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-all-reviews","tag-front","tag-more-blues-zottegem"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":9,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/17576","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=17576"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/17576\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23734,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/17576\/revisions\/23734"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/17589"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=17576"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=17576"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=17576"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=17576"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=17576"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}