{"id":17451,"date":"2020-07-09T14:17:30","date_gmt":"2020-07-09T12:17:30","guid":{"rendered":"http:\/\/liveactsbelgium.com\/?p=17451"},"modified":"2020-07-09T14:17:30","modified_gmt":"2020-07-09T12:17:30","slug":"hookrock-retro-2013-2018","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/?p=17451","title":{"rendered":"HOOKROCK – retro 2013- 2018"},"content":{"rendered":"

Geen festivals deze zomer.. ! Het OC Rooierheide<\/strong> in Diepenbeek<\/strong> was in 2018 voor het tweede jaar op rij de thuishaven voor het gezellige Hookrock Festival. Voor deze vijftiende editie werden de zaal en aangrenzende grasveld als een gezellige festivalruimte opgesmukt. Let\u2019s go\u2026met een beknopte ‘flashback’….!<\/p>\n

\"image019\"<\/p>\n

Zaterdag 30 juni 2018<\/strong>…. de knappe verschijning\u00a0Elles Bailey\u00a0<\/strong>komt uit Bristol, UK. Vorig jaar werd Elles samen met Beth Hart en Sari Schorr genomineerd voor \u2018Best Female Vocalist\u2019 voor de European Blues Awards.\u00a0<\/strong>Men een mixture van rootsy blues, soul en countryrock presenteerde ze vorig jaar haar debuutalbum \u2018Wildfire\u2019.<\/p>\n

\"IMG_0055\"<\/p>\n

De rode draad doorheen haar concert op Hookrock. Met haar ruwe <\/span>\u00a0Joplin-achtige stem begeesterde ze nummers als \u2018Let Me Hear You Scream\u2019, dat naadloos een overgang vond in de slow blues \u2018Same Flame\u2019. Met het emotionele \u2018Perfect Storm\u2019 komt Elles ons enthousiasmeren, net zoals met excellente \u2018When I Go Away\u2019, een fijn uitgekiende coverversie van Levon Helm. \u2018Angel From Montgomery\u2019 werd dan weer ge\u00efnstrumenteerd door een knappe gospel-getinte orgelsound. En ook het afsluitende \u2018Mercedes Benz\u2019 werd een gesmaakte ode aan Janis Joplin.<\/span><\/p>\n

\n

Jeff Jensen<\/strong>\u00a0kennen we nu ook al een tijdje. Het album \u2018Wisdom & Decay\u2019 is een volgende mijlpaal voor Jeff Jensen. Hij ontdekte de blues via de rock-\u2019n-roll sound van The Stones, Led Zeppelin en Eric Clapton. Via deze sound vond hij, zoals zovelen onder ons, de weg naar de blues van Muddy Waters, Buddy Guy en B.B. King. De nacht is nog jong voor Jensen het podium betreed. De duisternis is ingetreden en de meeste hitte heeft inmiddels heel wat slachtoffers ge\u00ebist.<\/p>\n

\"IMG_0158\"<\/p>\n

Jeff Jensen en band (bassist Bill Ruffino en drummer David Green) staan garant voor een excentrieke mix van soul, rock en Amerikaanse roots muziek. En dit kruid hij uiteraard met wel heel diepe blues invloeden. Hij is een ongelooflijke gitarist en een geweldige expressieve zanger. Jeff betoverd van noot \u00e9\u00e9n een uitgelaten menigte. Met het instrumentale \u2018JJ Boogie\u2019 warmen de heren niet allen hun vingers op. Het is \u2018hot\u2019 in het OC Rooierheide. Het duurt dan ook niet lang of een dynamische Jensen barst in het zweet uit. Met de funky blues rocker \u2018Make It Through\u2019 plaveit hij zijn weg verder door zijn showcase. Jeff speelt heel wat songs uit recentste plaat. En wij waren onder de indruk van nummers als \u20182000 Days\u2019, \u2018Downtown\u2019 en \u2018Can\u2019t Believe We\u2019re Trough\u2019, met zijn lang uitgesponnen jazzy outro. En Jensen werd haast zelf emotioneel bij het mooi geconstrueerde \u2018I\u2019m Living Off The Love You Give\u2019 en het afsluitende bisnummer \u2018Burning Love\u2019. Elvis zou het graag gehoord hebben\u2026<\/p>\n

\n

Iets na middernacht mogen\u00a0Ghalia & Mama\u2019s Boys\u00a0<\/strong>het festival op een meer dan waardige manier afsluiten. Ghalia Vauthier startte haar muzikale carri\u00e8re in en rond de straten van haar eigenste Brussel. Haar repertoire bestaat hoofdzakelijk uit blues, R&B en opwindende rock\u2019-n-roll.<\/p>\n

\"IMG_0235\"<\/p>\n

Ghalia reisde de wereld rond en ontmoette de jongens van de Mama\u2019s Boys in New Orleans. Al heel snel ontstond er een ware chemie tussen Ghalia en Johnny Mastro (harmonica, vocals),\u00a0 Smokehouse Brown (gitaar), Dean Zucchero (bas) en drummer Rob Lee. Het project \u2018Let The Demons Out\u2019 is dan ook heel toepasselijk voor een diepdronken Hookrock. Na een instrumentale binnenkomer onthaalde Ghalia ons meteen met \u2018Press That Trigger\u2019 en \u20184AM Fried Chicken\u2019.<\/p>\n

\"IMG_0263\"<\/p>\n

De jive zat overduidelijk ook in de titeltrack van de release \u2018Let The Demons Out\u2019. En dan ging het gezwind naar nummers als \u2018Waiting\u2019 en \u2018Addiction\u2019. Johnny Maestro kwam nog even in de spotlight met een paar instrumental harpbeats, tot Ghalia het tempo naar ongekende latitude katapulteerde met de swingende chapiters \u2018I\u2019m Shaking\u2019, van Little Willie John en \u2018Hiccup Boogie\u2019. Hell yeah\u2026!<\/p>\n

\n
\n

Na het Duvel Blues Festival zag ook Hookrock anno 2017 zich genoodzaakt om van terrein te veranderen. Het OC Rooierheide in Diepenbeek wordt dus de nieuwe thuishaven de komende jaren. En zoals we van Hookrock gewoon zijn werd de zaal en aangrenzende weide als een gezellige festival ruimte opgesmukt.Op<\/p>\n

Op zaterdag 02 juli 2017<\/strong> mocht de Belgische Limburgse band Helix Electrix als eerste flirten met de decibelmeters. Bezieler Karel Phlix aka Helix is al jaren een bekende snoet binnen de blues scene. Hij maakte jaren het mooie weer bij Guttlin Guitars en Blues Lee, en heeft nu met de sterke ritmesectie van Guy Engelen (bas) en drummer Carlo Smeyers de ideale soulmates rond zich verzamelt.<\/p>\n

\"IMG_0023\"<\/p>\n

Wegens het drukke verkeer op de Brusselse ring waren net op tijd om de blues trage \u2018St. James Infirmary\u2019 te aanschouwen. Maar al snel werd onze aandacht gemodificeerd door het swingende \u2018She\u2019s Tuff\u2019 van The Fabulous Thunderbirds. Na een kleine worsteling met zijn gitaarkabels ontpopt Karel zich tot de ideale frontman en leidt zijn band door het toepasselijke \u2018I Don\u2019t Care\u2019 van Buddy Guy.<\/p>\n

\n

Tijdens twee breaks mochten Phil Haley & His Commets<\/strong> ons vermaken met enkele knappe en opmerkelijk Bill Haley songs.<\/p>\n

\"IMG_0101\"<\/p>\n

De \u2018Rock Around The Clocks\u2019 en vele andere klassiekers vielen duidelijk in de smaak en de beentjes werden uitgestrekt op het overdekte buitenterras!<\/p>\n

\n

Met Toronzo Cannon<\/strong> kregen we een onvervalst amalgama van knappe en opwindende Chicago Blues. Toronzo Cannon groeide op in de schaduw van de Chicago Bluesmekka. Theresa\u2019s Lounge had hierdoor een blijvend effect op Toronzo. Als kind absorbeerde hij de rauwe en soulvolle klanken van legendes zoals Junior Wells, Buddy Guy en Muddy Waters. Het was niet alleen de sound die hem zo overdonderde, maar ook het effect dat dit alles teweegbracht bij veel uitzinnige blues fans.<\/p>\n

\"IMG_0244\"<\/p>\n

Al deze leerrijke ervaringen leidde naar zijn eerste vingerzettingen op gitaar. Sterk ge\u00efnspireerd door de drie Kings (Albert, B.B. en Freddie) en vooral door Jimi Hendrix cre\u00eberde Toronzo al snel een eigen sound. In die periode ontwikkelde hij naast zijn powervolle en gospel getinte vocale stijl ook een uitermate opwindende podium pr\u00e9sence. Al van bij de soundcheck stonden heel wat fans te drummen voor het podium. Hey, Hey zegt Toronzo, This is only a soundcheck\u2026. We come back with some more..! Na een korte aankondiging van Chilly Willy\u2019s \u2018Den Huibbe\u2019 warmt Toronzo Cannon de vingers op met Buddy Guy\u2019s \u2018Let Me Love You Baby\u2019. De toon is gezet, Toronzo is in bloedvorm en gaat op zijn elan verder met \u2018Midlife Crisis\u2019, \u2018Bad Contract\u2019 en \u2018Fine Seasoned Woman\u2019 uit zijn recentste album \u2018The Chicago Way\u2019 op Alligator Records.<\/p>\n

\"IMG_0255<\/p>\n

De titeltrack \u2018John The Conquer Root\u2019 werd ingekleurd met heavy en Hendrixianse gitaarriffs. Melvin \u2018Pookie Stix\u2019 Carlise (drums), David Forte (basgitaar) en keys virtuoos Sonny Edwards zijn de perfect bandleden voor Toronzo\u2019s Chicago blues riffs. En zeldzame cover was dan toch \u2018Hardest Thing\u2019 van wijlen Otis Clay. Met het uitgesponnen nummer \u2018Boogie\u2019 neemt Toronzo ons nog een laatste keer mee voor een heuse rit rond The Loop. Toronzo Cannon is meer dan ooit klaar om een van d\u00e9 vaandeldrager te worden van de immens populaire Chicago blues. Hij is een van de meest populaire en innovatieve blues muzikanten in The Windy City!<\/p>\n

\n

Vocalist en harmonica virtuoos Jimmie Wood werd jarenlang bestempeld als het sekssymbool binnen de rock en blues sc\u00e9ne. Samen met gitarist J.J. Holiday, Mr. Avilla (bas) en drummer Billy \u2018Champagne\u2019 Sullivan staat de Los Angeles gebaseerde band Imperial Crows<\/strong> bekend om hun energieke, levendige en dynamische liveshows. Met hun zelf titelend album in 1997 rollende ze als een ware sensatie de blues wereld in. Nu hebben we met release \u2018The Calling\u2019 liefst negen jaar gewacht op een volger voor het succesrijke \u2018Sleeping Beauty\u2019.<\/p>\n

\"IMG_0358\"<\/p>\n

Woods is nog steeds in bloedvorm en bruist van eeuwige geestkracht. En nu heeft hij ook zijn bloedmooie dochter Miss Rachel C. Woods aan zijn vocale zijde. \u2018I Gotta Right\u2019, de openingssong uit het nieuwe album is hier vrijwel meteen een blues rocker van formaat. Woods krachtige vocalen en opwindende harp tunes lopen recht evenredig met J.J\u2019s heavy gitaarriffs. De genoeglijke amalgama tussen blues en psychedelische rock is nog steeds een rode draad doorheen de setlist. Jimmie\u2019s krachtig stemtimbre fiscaliseert met J.J.\u2019s gitaararrangementen in nummers als \u2018Lil\u2019 Death\u2019, uit het album \u2018Hymn Book\u2019.<\/p>\n

\"IMG_0457<\/p>\n

Now we have gas in the tank\u2026 keilde een bruisende Woods en dat zullen we geweten hebben. Het harp begeesterde \u2018Alter Of Love\u2019, \u2018The Calling\u2019 en \u2018Praise His Name\u2019 waren geloofsovertuigende acteringen. \u2018Miz Aphrodite\u2019 is stevige rock-\u2018n-roll met enige blues testikels en \u2018Liberate\u2019 is een knappe blues ballade die haast even hoog reikt als Woods rockfirmament. Het psychedelische \u2018Ramblin Woman Blues\u2019 was helaas alweer de voorbode voor een bisronde. En deze werd gekruid met \u2018Preachin\u2019 The Blues\u2019 en \u2018Soul Deep Freak\u2019. \u00a0Imperial Crows are back in town\u2026. Merci Hookrock\u2026!<\/p>\n

\n
\n

Net als in de rest van het land hadden de inrichters van Hookrock op zaterdag 04 juli 2015<\/strong> af te rekenen met een dijk van een hittegolf. Dit feit heeft misschien wel menig bluesliefhebber afgeschrikt om zich zaterdag richting Diepenbeek te begeven. Maar niet getreurd, de aanwezige liefhebbers kregen een programma voorgeschoteld om \u2018U\u2019 tegen te zeggen.<\/p>\n

\"Hoockrock<\/p>\n

Guy Verlinde en Tiny Legs Tim<\/strong> mochten de aftrap geven. Dit Gents duo liet daarbij niet na om reclame te maken voor de komende Gentse Feesten en de club \u2018Missy Sippy\u2019. Maar verder was dit een geslaagde opener met enkele veelzeggende nummers zoals \u2018Going Down to Missy Sippy\u2019, \u2018The Persuit Of Happiness\u2019, het aan John Lee Hooker verwante \u2018Winter Blues\u2019 (en dat bij dergelijke hitte\u2026) en \u2018Hardcore Blues\u2019 waarbij het duo nogal van vocale steun vanuit het\u00a0 publiek mocht genieten. Er werd dan ook onmiddellijk een bisnummer toegekend aan Guy Verlinde en Tiny Legs Tim, met name \u2018Can\u2019t Be Satisfied\u2019. Tot ziens op de Gentse Feesten.<\/p>\n

\n

De uit Birmingham afkomstige Laurence Jones<\/strong> hadden we in de maand mei reeds in Zottegem aan het werk gezien en hij bevestigde hij het goede dat we toen over hem noteerden. Hij heeft alles mee om het te maken : goede looks, een goede stem en flitsend gitaarwerk.<\/p>\n

\"Hoockrock<\/p>\n

In de ritmesectie viel vooral de aanwezigheid van bassist Roger Inness op. Laurence Jones liet het publiek uit zijn hand eten met songs als \u2018Evil\u2019, \u2018Fall From The Sky\u2019 en als bisnummer een stomende versie van \u2018Bullfrog Blues\u2019.<\/p>\n

\n

Nog meer heb ik genoten van het optreden van Mud Morganfield<\/strong>, zoon van Muddy Waters, die sterke rugdekking kreeg van zijn begeleiders, waarbij contrabassist Ian Jennings (van The Nightporters) regelmatig zijn duivels ontbond. Net als Shawn Holt & The Theardrops hadden we Mud Morganfield een paar weken eerder aan het werk gezien op het Chicago Bluesfest en toen had Mud Morganfield een glinsterend blauw pak aan. Dit had hij nu ingeruild voor een hel oranje pak. Mud Morgenfield houdt blijkbaar nogal van fel in de ogen springende kleuren.<\/p>\n

\"Hoockrock
\nGelukkig was zijn show al even schitterend, met klassiekers als \u2018I Want To Be Loved\u2019, \u2018Blow Wind, Blow\u2019 en \u2018The Same Thing\u2019. Mud was in topconditie en het publiek schreeuwde om een bisnummer. Wat kun je dan anders doen dan de grote hit van daddy Muddy Waters \u2018Mannish Boy\u2019 van stal halen.<\/p>\n

\n
\n

De affiche van de 11de editie van Hookrock was op zaterdag<\/strong> 05 juli 2014<\/strong>\u00a0inderdaad opnieuw veelbelovend, maar er kwamen dit jaar toch wel enkele kapers op de kust. Het zonnige weer van vorig jaar werd ingeruild voor nu en dan opklaringen maar ook enkele felle buien en alsof dit nog niet voldoende was vond ook nog de halve finalematch van de wereldbeker voetbal plaats tussen Argentini\u00eb en de Rode Duivels.<\/p>\n

\"Hook<\/p>\n

Persoonlijk heb ik nogal genoten van de zwarte Brit Earl Jackson<\/strong>. Hij liet zich begeleiden door de Nederlandse band CC Jerome & The Jet Setters en zij zorgden voor een lekker potje fifties rock-\u2018n-roll met klassiekers als \u2018Flip, Flop & Fly\u2019 en \u2018Rockin\u2019 Daddy (van Sonny Fisher). Maar het was vooral de manier waarop Earl Jackson een bijna perfecte imitatie van Chuck Berry weggaf die er bij het publiek gretig inging. Earl Jackson had zich in een soortgelijk pak met scheepsklak gestoken als Chuck Berry, trok net dezelfde grimassen achter zijn microfoon als Chuck Berry en duckwalkte van links naar rechts over het podium als Chuck Berry\u2026 in zijn gloriejaren, wel te verstaan. Daarbij graaide Earl Jackson met de linkerhand in een vat vol Berry klassiekers zoals \u2018Back In The USA\u2019, You Never Can Tell\u2019, \u2018Little Queenie\u2019 om dan bijna vanzelfsprekend af te sluiten met \u2018Johnny B. Goode\u2019 als bisnummer.<\/p>\n

\n

Big Pete Pearson<\/strong> gaf op zaterdag 16 mei 2006 \u00e9\u00e9n van de meest memorabele concerten uit de geschiedenis van Spring Blues in Ecauussines weg. Hij werd toen begeleid door de Rhythm All-Stars met Bob Corritore, Chris James, Patrick Rynn en Brian Fahey. Nu was hij vergezeld van de Italiaanse band Guitar Ray & The Gamblers.<\/p>\n

\"Hook<\/p>\n

We mogen van de stilaan ouder wordende (geboren in 1936) Big Pete Pearson niet verlangen dat hij dezelfde krachttoer nog eens overdoet. En toch heeft Big Pete allerminst ontgoocheld. Met zijn schuurpapieren stem baande hij zich een weg doorheen nummers als \u2018Shake, Rattle & Roll\u2019, \u2018Worried About My Baby\u2019, \u2018Somebody\u2019s Gotta Choose\u2019 en ‘Caldonia\u2019.<\/p>\n

\n

Bij de gitaarvirtuoos uit New York, met name Ted Horowitz alias Popa Chubby<\/strong>, kun je eveneens nog een dosis blues waarnemen maar het zijn vooral de gitaarsolo\u2019s die centraal staan. Songs zoals \u2018I Don\u2019t Want Nobody\u2019 en \u2018I Ain\u2019t Giving Up\u2019 (uit zijn jongste uitstekende cd \u2018Universal Breakdown Blues\u2019) zijn perfecte kapstokken om een gitaarsolo aan op te hangen.<\/p>\n

<\/p>\n

Bij sommige van Popa Chubby\u2019s kunstjes werd er in het publiek naar adem gehapt en vielen vele monden open van verbazing. Al zijn nummers werden op een stormachtig applaus onthaald. Hoogtepunt was de uitgesponnen instrumentale versie van \u2018Hey, Joe\u2019. Het valt wel op dat Popa Chubby een deel van zijn set al zittend afwerkt, maar dit is niet te horen in zijn flitsende gitaarspel.<\/p>\n

\n
\n

De tiende editie van Hookrock op zaterdag 06 juli 2013, <\/strong>in een zonovergoten Diepenbeek, was alweer een grandioos succes. Niet alleen was er het mooie weer, maar Yvan Jacobs en zijn ploeg hadden voor een prima affiche gezorgd. Het optreden van Johnny Winter op vrijdagavond riep naar verluid gemengde gevoelens op, maar op zaterdag kon het niet mis gaan.<\/p>\n

\"Hook<\/p>\n

Zaterdag 06 juli 2013<\/strong>… Sean Carney<\/strong> was jarenlang het boegbeeld van de bluessc\u00e8ne van Columbus, Ohio en in 2008 was zijn optreden een van de hoogtepunten op Springblues in Ecaussinnes. Momenteel trekt hij op met Joey Gilmore, een zwarte bluesreus met een schuurpapieren stem uit Fort Lauderdale, Florida. Deze combinatie bleek dan ook nog eens te kloppen en we kregen, naast de goed ge\u00efnspireerde gitaarsolo\u2019s van Sean Carney uitstekende vertolkingen van \u2018Four Seasons In The Blues\u2019 en \u2018Dust My Broom\u2019. \u2018Sweet Home Chicago\u2019 werd door Sean Carney en Joey Gilmore op een speelse manier verplaatst naar Memphis, Tennessee.<\/p>\n

\n

John Lee Hooker Jr<\/strong>. was backstage aan het pronken met zijn botten in krokodillenleer en wilde ze zelfs verkopen voor \u20ac 1000,-. Voor zijn hoed vroeg hij \u20ac 500,- en voor zijn broeksriem kon er ook een prijsje worden afgesproken. Hilariteit alom in de tent!
\nHet strekt John Lee Hooker Jr. in ieder geval tot eer dat hij zijn beroemde vader niet klakkeloos imiteert.<\/p>\n

\"Hook<\/p>\n

Wanneer hij dan toch songs van John Lee Hooker Sr. brengt zoals \u2018Dimples\u2019 en \u2018I\u2019m In The Mood\u2019 doet hij dit op een geheel eigen manier. Zijn begeleidingsgroep wordt enigszins gedomineerd door de keyboards, maar voor de rest was dit grote klasse. John Lee Hooker Jr. zorgde voor uitstekende vertolkingen van \u2018They Call It Stormy Monday\u2019 en vooral het ijzersterke \u2018She\u2019s Tired Of Be\u00efng Your Housewife.<\/p>\n

\n

De Britse\u00a0Chantel McGregor<\/strong>\u00a0is een frisse, jeugdige en uiterst sympathieke verschijning, die het op het podium helemaal waar maakte. Voor de aanvang van haar optreden hadden we een kort gesprek met Chantel. Ik vroeg haar of ze haar muziek kon defini\u00ebren. Ze antwoordde \u2018blues en bluesrock\u2019. Ze verheugde er zich over dat de blues danig in de lift zit in Groot-Brittanni\u00eb. \u2018Het lijkt er wel op of de jaren zestig terug zijn\u2019 lachte Chantel McGregor.<\/p>\n

\"Hook
\nOp haar playlist stond \u2018Free Falling\u2019 en ik dacht aan de Tom Petty hit. \u2018Iedereen stelt mij die vraag kirde ze, \u2018maar \u2018Free Falling\u2019 is helemaal mijn song\u2019.
\nBuiten \u2018Free Falling\u2019 bracht ze nog enkele uitstekende eigen nummers zoals de opener \u2018Fabulous\u2019, de titeltrack van haar cd \u2018Like No Other\u2019, Disco Lover Suicide\u2019, \u2018Caught Out\u2019 en enkele goed gekozen covers zoals \u2018New Day Yesterday\u2019 (Jethro Tull), Voodoo Chile en \u2018Red House\u2019 (Jimi Hendrix) en Lenny (Stevie Ray Vaughan).
\nChantel McGregor is een naam die we in ons notaboekje moeten bijschrijven.<\/p>\n

\n

Anson Funderburgh<\/strong>\u00a0is reeds van in de jaren tachtig \u00e9\u00e9n van mijn idolen en het was lang geleden dat ik hem nog eens aan het werk had gezien. Dit was voor mij alleen al de verplaatsing naar Diepenbeek waard. Hij opende met het onweerstaanbare\u2018Something You Got\u2019. Drummer Big Joe Maher bleek ook nog eens een uitstekende zanger te zijn (\u2018Not bad for an old man\u2019 zegde hij zelf) en de twee toetsenmannen Kevin McKendree en Christian Dozzler gingen met elkaar geregeld muzikaal in de clinch.<\/p>\n

\"Hook
\nBij \u2018Don\u2019t Lie To Me\u2019 en \u2018Sick And Tired\u2019 hanteerde Christian Dozzler de accordeon.
\nHet speelplezier rolde zo van het podium af en ook Anson Funderburgh had er zichtbaar plezier in.Dit was echt genieten en een song als \u2018Your Turn To Cry\u2019 bezorgde me kippenvel.\u00a0Net als Anson Funderburgh komt Memo Gonzalez uit Dallas, Texas en ze zijn geen vreemden voor elkaar.\u00a0Bij The Bluescasters zitten ook nog die geweldige saxspeler Thomas Feldman en de sympathieke bassist Erkan \u00d6zdemir. Zijn zoon, de piepjonge Levent \u00d6zdemir heeft achter de\u00a0drums plaatsgenomen.<\/p>\n

\n

Memo Gonzalez<\/strong>\u00a0vergaste ons op een enkele \u2018oldtime favourites\u2019 zoals het meeslepende \u2018Make Up Your Mind\u2019. Het verwonderde ons in het geheel niet dat hij Anson Funderburgh terug op het podium riep om nog enkele nummers mee te doen.<\/p>\n

\"Hook<\/p>\n

Zoals ik eerder al zei, die twee kennen elkaar. Memo Gonzalez & The Bluescasters waren een waardige afsluiter van een schitterende festivaldag.
\nEen dikke proficiat aan de inrichters en het ligt nu al vast dat er zeker een elfde editie van Hookrock komt.<\/p>\n

\n
\n

Tekst: Ivan Van Belleghem, Philip Verhaege
\nFoto’s: Philip Verhaege<\/p>\n

Met dank aan Hookrock<\/a><\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Geen festivals deze zomer.. ! Het OC Rooierheide in Diepenbeek was in 2018 voor het tweede jaar op rij de thuishaven voor het gezellige Hookrock Festival. Voor deze vijftiende editie werden de zaal en aangrenzende grasveld als een gezellige festivalruimte opgesmukt. Let\u2019s go\u2026met een beknopte ‘flashback’….! Zaterdag 30 juni 2018…. de knappe verschijning\u00a0Elles Bailey\u00a0komt uit Bristol, UK. Vorig jaar werd Elles samen met Beth Hart en Sari Schorr genomineerd voor \u2018Best Female Vocalist\u2019 voor de European Blues Awards.\u00a0Men een mixture van rootsy blues, soul en countryrock presenteerde ze vorig jaar haar debuutalbum \u2018Wildfire\u2019. De rode draad doorheen haar concert op Hookrock. Met haar ruwe \u00a0Joplin-achtige stem begeesterde ze nummers als \u2018Let Me Hear You Scream\u2019, dat naadloos een overgang vond in de slow blues \u2018Same Flame\u2019. Met het emotionele \u2018Perfect Storm\u2019 komt Elles ons enthousiasmeren, net zoals met excellente \u2018When I Go Away\u2019, een fijn uitgekiende coverversie van Levon Helm. \u2018Angel From Montgomery\u2019 werd dan weer ge\u00efnstrumenteerd door een knappe gospel-getinte orgelsound. En ook het afsluitende \u2018Mercedes Benz\u2019 werd een gesmaakte ode aan Janis Joplin. Jeff Jensen\u00a0kennen we nu ook al een tijdje. Het album \u2018Wisdom & Decay\u2019 is een volgende mijlpaal voor Jeff Jensen. Hij ontdekte de blues via de rock-\u2019n-roll sound van The Stones, Led Zeppelin en Eric Clapton. Via deze sound vond hij, zoals zovelen onder ons, de weg naar de blues van Muddy Waters, Buddy Guy en B.B. King. De nacht is nog jong voor Jensen het podium betreed. De duisternis is ingetreden en de meeste hitte heeft inmiddels heel wat slachtoffers ge\u00ebist. Jeff Jensen en band (bassist Bill Ruffino en drummer David Green) staan garant voor een excentrieke mix van soul, rock en Amerikaanse roots muziek. En dit kruid hij uiteraard met wel heel diepe blues invloeden. Hij is een ongelooflijke gitarist en een geweldige expressieve zanger. Jeff betoverd van noot \u00e9\u00e9n een uitgelaten menigte. Met het instrumentale \u2018JJ Boogie\u2019 warmen de heren niet allen hun vingers op. Het is \u2018hot\u2019 in het OC Rooierheide. Het duurt dan ook niet lang of een dynamische Jensen barst in het zweet uit. Met de funky blues rocker \u2018Make It Through\u2019 plaveit hij zijn weg verder door zijn showcase. Jeff speelt heel wat songs uit recentste plaat. En wij waren onder de indruk van nummers als \u20182000 Days\u2019, \u2018Downtown\u2019 en \u2018Can\u2019t Believe We\u2019re Trough\u2019, met zijn lang uitgesponnen jazzy outro. En Jensen werd haast zelf emotioneel bij het mooi geconstrueerde \u2018I\u2019m Living Off The Love You Give\u2019 en het afsluitende bisnummer \u2018Burning Love\u2019. Elvis zou het graag gehoord hebben\u2026 Iets na middernacht mogen\u00a0Ghalia & Mama\u2019s Boys\u00a0het festival op een meer dan waardige manier afsluiten. Ghalia Vauthier startte haar muzikale carri\u00e8re in en rond de straten van haar eigenste Brussel. Haar repertoire bestaat hoofdzakelijk uit blues, R&B en opwindende rock\u2019-n-roll. Ghalia reisde de wereld rond en ontmoette de jongens van de Mama\u2019s Boys in New Orleans. Al heel snel ontstond er een ware chemie tussen Ghalia en Johnny Mastro (harmonica, vocals),\u00a0 Smokehouse Brown (gitaar), Dean Zucchero (bas) en drummer Rob Lee. Het project \u2018Let The Demons Out\u2019 is dan ook heel toepasselijk voor een diepdronken Hookrock. Na een instrumentale binnenkomer onthaalde Ghalia ons meteen met \u2018Press That Trigger\u2019 en \u20184AM Fried Chicken\u2019. De jive zat overduidelijk ook in de titeltrack van de release \u2018Let The Demons Out\u2019. En dan ging het gezwind naar nummers als \u2018Waiting\u2019 en \u2018Addiction\u2019. Johnny Maestro kwam nog even in de spotlight met een paar instrumental harpbeats, tot Ghalia het tempo naar ongekende latitude katapulteerde met de swingende chapiters \u2018I\u2019m Shaking\u2019, van Little Willie John en \u2018Hiccup Boogie\u2019. Hell yeah\u2026! Na het Duvel Blues Festival zag ook Hookrock anno 2017 zich genoodzaakt om van terrein te veranderen. Het OC Rooierheide in Diepenbeek wordt dus de nieuwe thuishaven de komende jaren. En zoals we van Hookrock gewoon zijn werd de zaal en aangrenzende weide als een gezellige festival ruimte opgesmukt.Op Op zaterdag 02 juli 2017 mocht de Belgische Limburgse band Helix Electrix als eerste flirten met de decibelmeters. Bezieler Karel Phlix aka Helix is al jaren een bekende snoet binnen de blues scene. Hij maakte jaren het mooie weer bij Guttlin Guitars en Blues Lee, en heeft nu met de sterke ritmesectie van Guy Engelen (bas) en drummer Carlo Smeyers de ideale soulmates rond zich verzamelt. Wegens het drukke verkeer op de Brusselse ring waren net op tijd om de blues trage \u2018St. James Infirmary\u2019 te aanschouwen. Maar al snel werd onze aandacht gemodificeerd door het swingende \u2018She\u2019s Tuff\u2019 van The Fabulous Thunderbirds. Na een kleine worsteling met zijn gitaarkabels ontpopt Karel zich tot de ideale frontman en leidt zijn band door het toepasselijke \u2018I Don\u2019t Care\u2019 van Buddy Guy. Tijdens twee breaks mochten Phil Haley & His Commets ons vermaken met enkele knappe en opmerkelijk Bill Haley songs. De \u2018Rock Around The Clocks\u2019 en vele andere klassiekers vielen duidelijk in de smaak en de beentjes werden uitgestrekt op het overdekte buitenterras! Met Toronzo Cannon kregen we een onvervalst amalgama van knappe en opwindende Chicago Blues. Toronzo Cannon groeide op in de schaduw van de Chicago Bluesmekka. Theresa\u2019s Lounge had hierdoor een blijvend effect op Toronzo. Als kind absorbeerde hij de rauwe en soulvolle klanken van legendes zoals Junior Wells, Buddy Guy en Muddy Waters. Het was niet alleen de sound die hem zo overdonderde, maar ook het effect dat dit alles teweegbracht bij veel uitzinnige blues fans. Al deze leerrijke ervaringen leidde naar zijn eerste vingerzettingen op gitaar. Sterk ge\u00efnspireerd door de drie Kings (Albert, B.B. en Freddie) en vooral door Jimi Hendrix cre\u00eberde Toronzo al snel een eigen sound. In die periode ontwikkelde hij naast zijn powervolle en gospel getinte vocale stijl ook een uitermate opwindende podium pr\u00e9sence. Al van bij de soundcheck stonden heel wat fans te drummen voor het podium. Hey, Hey zegt Toronzo, This is only a soundcheck\u2026. We come back with some more..! Na een korte aankondiging van Chilly Willy\u2019s \u2018Den Huibbe\u2019 warmt Toronzo Cannon de vingers op met Buddy Guy\u2019s \u2018Let Me Love You Baby\u2019. De toon is gezet, Toronzo is in bloedvorm en gaat op zijn elan verder met \u2018Midlife Crisis\u2019, \u2018Bad Contract\u2019 en \u2018Fine Seasoned Woman\u2019 uit zijn recentste album \u2018The Chicago Way\u2019 op Alligator Records. De titeltrack \u2018John The Conquer Root\u2019 werd ingekleurd met heavy en Hendrixianse gitaarriffs. Melvin \u2018Pookie Stix\u2019 Carlise (drums), David Forte (basgitaar) en keys virtuoos Sonny Edwards zijn de perfect bandleden voor Toronzo\u2019s Chicago blues riffs. En zeldzame cover was dan toch \u2018Hardest Thing\u2019 van wijlen Otis Clay. Met het uitgesponnen nummer \u2018Boogie\u2019 neemt Toronzo ons nog een laatste keer mee voor een heuse rit rond The Loop. Toronzo Cannon is meer dan ooit klaar om een van d\u00e9 vaandeldrager te worden van de immens populaire Chicago blues. Hij is een van de meest populaire en innovatieve blues muzikanten in The Windy City! Vocalist en harmonica virtuoos Jimmie Wood werd jarenlang bestempeld als het sekssymbool binnen de rock en blues sc\u00e9ne. Samen met gitarist J.J. Holiday, Mr. Avilla (bas) en drummer Billy \u2018Champagne\u2019 Sullivan staat de Los Angeles gebaseerde band Imperial Crows bekend om hun energieke, levendige en dynamische liveshows. Met hun zelf titelend album in 1997 rollende ze als een ware sensatie de blues wereld in. Nu hebben we met release \u2018The Calling\u2019 liefst negen jaar gewacht op een volger voor het succesrijke \u2018Sleeping Beauty\u2019. Woods is nog steeds in bloedvorm en bruist van eeuwige geestkracht. En nu heeft hij ook zijn bloedmooie dochter Miss Rachel C. Woods aan zijn vocale zijde. \u2018I Gotta Right\u2019, de openingssong uit het nieuwe album is hier vrijwel meteen een blues rocker van formaat. Woods krachtige vocalen en opwindende harp tunes lopen recht evenredig met J.J\u2019s heavy gitaarriffs. De genoeglijke amalgama tussen blues en psychedelische rock is nog steeds een rode draad doorheen de setlist. Jimmie\u2019s krachtig stemtimbre fiscaliseert met J.J.\u2019s gitaararrangementen in nummers als \u2018Lil\u2019 Death\u2019, uit het album \u2018Hymn Book\u2019. Now we have gas in the tank\u2026 keilde een bruisende Woods en dat zullen we geweten hebben. Het harp begeesterde \u2018Alter Of Love\u2019, \u2018The Calling\u2019 en \u2018Praise His Name\u2019 waren geloofsovertuigende acteringen. \u2018Miz Aphrodite\u2019 is stevige rock-\u2018n-roll met enige blues testikels en \u2018Liberate\u2019 is een knappe blues ballade die haast even hoog reikt als Woods rockfirmament. Het psychedelische \u2018Ramblin Woman Blues\u2019 was helaas alweer de voorbode voor een bisronde. En deze werd gekruid met \u2018Preachin\u2019 The Blues\u2019 en \u2018Soul Deep Freak\u2019. \u00a0Imperial Crows are back in town\u2026. Merci Hookrock\u2026! Net als in de rest van het land hadden de inrichters van Hookrock op zaterdag 04 juli 2015 af te rekenen met een dijk van een hittegolf. Dit feit heeft misschien wel menig bluesliefhebber afgeschrikt om zich zaterdag richting Diepenbeek te begeven. Maar niet getreurd, de aanwezige liefhebbers kregen een programma voorgeschoteld om \u2018U\u2019 tegen te zeggen. Guy Verlinde en Tiny Legs Tim mochten de aftrap geven. Dit Gents duo liet daarbij niet na om reclame te maken voor de komende Gentse Feesten en de club \u2018Missy Sippy\u2019. Maar verder was dit een geslaagde opener met enkele veelzeggende nummers zoals \u2018Going Down to Missy Sippy\u2019, \u2018The Persuit Of Happiness\u2019, het aan John Lee Hooker verwante \u2018Winter Blues\u2019 (en dat bij dergelijke hitte\u2026) en \u2018Hardcore Blues\u2019 waarbij het duo nogal van vocale steun vanuit het\u00a0 publiek mocht genieten. Er werd dan ook onmiddellijk een bisnummer toegekend aan Guy Verlinde en Tiny Legs Tim, met name \u2018Can\u2019t Be Satisfied\u2019. Tot ziens op de Gentse Feesten. De uit Birmingham afkomstige Laurence Jones hadden we in de maand mei reeds in Zottegem aan het werk gezien en hij bevestigde hij het goede dat we toen over hem noteerden. Hij heeft alles mee om het te maken : goede looks, een goede stem en flitsend gitaarwerk. In de ritmesectie viel vooral de aanwezigheid van bassist Roger Inness op. Laurence Jones liet het publiek uit zijn hand eten met songs als \u2018Evil\u2019, \u2018Fall From The Sky\u2019 en als bisnummer een stomende versie van \u2018Bullfrog Blues\u2019. Nog meer heb ik genoten van het optreden van Mud Morganfield, zoon van Muddy Waters, die sterke rugdekking kreeg van zijn begeleiders, waarbij contrabassist Ian Jennings (van The Nightporters) regelmatig zijn duivels ontbond. Net als Shawn Holt & The Theardrops hadden we Mud Morganfield een paar weken eerder aan het werk gezien op het Chicago Bluesfest en toen had Mud Morganfield een glinsterend blauw pak aan. Dit had hij nu ingeruild voor een hel oranje pak. Mud Morgenfield houdt blijkbaar nogal van fel in de ogen springende kleuren. Gelukkig was zijn show al even schitterend, met klassiekers als \u2018I Want To Be Loved\u2019, \u2018Blow Wind, Blow\u2019 en \u2018The Same Thing\u2019. Mud was in topconditie en het publiek schreeuwde om een bisnummer. Wat kun je dan anders doen dan de grote hit van daddy Muddy Waters \u2018Mannish Boy\u2019 van stal halen. De affiche van de 11de editie van Hookrock was op zaterdag 05 juli 2014\u00a0inderdaad opnieuw veelbelovend, maar er kwamen dit jaar toch wel enkele kapers op de kust. Het zonnige weer van vorig jaar werd ingeruild voor nu en dan opklaringen maar ook enkele felle buien en alsof dit nog niet voldoende was vond ook nog de halve finalematch van de wereldbeker voetbal plaats tussen Argentini\u00eb en de Rode Duivels. Persoonlijk heb ik nogal genoten van de zwarte Brit Earl Jackson. Hij liet zich begeleiden door de Nederlandse band CC Jerome & The Jet Setters en zij zorgden voor een lekker potje fifties rock-\u2018n-roll met klassiekers als \u2018Flip, Flop & Fly\u2019 en \u2018Rockin\u2019 Daddy (van Sonny Fisher). Maar het was vooral de manier waarop Earl Jackson een bijna perfecte imitatie van Chuck Berry weggaf die er bij het publiek gretig inging. Earl Jackson had zich in een soortgelijk pak met scheepsklak gestoken als Chuck Berry, trok net dezelfde grimassen achter zijn microfoon als Chuck Berry en duckwalkte van links naar rechts over het podium als Chuck Berry\u2026 in zijn gloriejaren, wel te verstaan. Daarbij graaide Earl Jackson met de linkerhand in een vat vol Berry klassiekers zoals \u2018Back In The USA\u2019, You Never Can Tell\u2019, \u2018Little Queenie\u2019 om dan bijna vanzelfsprekend af te sluiten met…<\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":17484,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[2],"tags":[66,78],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-17451","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-losse-berichten","tag-front","tag-hookrock"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":13,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/17451","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=17451"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/17451\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/17484"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=17451"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=17451"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=17451"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=17451"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=17451"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}