{"id":17380,"date":"2020-08-07T20:37:33","date_gmt":"2020-08-07T18:37:33","guid":{"rendered":"http:\/\/liveactsbelgium.com\/?p=17380"},"modified":"2020-08-07T20:37:33","modified_gmt":"2020-08-07T18:37:33","slug":"swing-wespelaar-retro-2010-2019","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/?p=17380","title":{"rendered":"SWING WESPELAAR – retro 2010-2019"},"content":{"rendered":"

Geen festivals deze zomer..! Maar wanneer je Wespelaar binnenrijdt kun je niet naast het uitnodigende bord kijken waarop staat vermeld:
\n\u2018Welkom in Wespelaar \u2013 bluesdorp\u2019<\/strong>.<\/a><\/p>\n

De bluesliefhebber voelt zich er ieder jaar thuis en daar zal de voortreffelijk programmatie en de gezellige omgeving niet vreemd aan zijn. Het is haast ieder jaar een pelgrimage van gelijkgezinde zielen ! Elk sprookje heeft een begin. Dat van Swing Wespelaar begon in 1988. Wij doken in ons archief en geven u graag een beknopte \u2018flashback\u2019 mee van de afgelopen tien afgelopen edities.<\/p>\n

\n

Onder het nom de plume \u2018Blues For The People\u2019 vierde Swing Wespelaar hun twee\u00ebndertigste verjaardag op Vrijdag<\/strong> 17 augustus 2019.<\/strong> Traditiegetrouw, drie dagen blues en aanverwante muziekstijlen van een heel hoog niveau. Onze nationale trots Steven Troch<\/strong> mocht toen het festival op gang trekken. Sinds zijn solodebuut\u00a0 \u2018Nice \u2019n Greay\u2019 uit 2016 gaat het hard voor Steven Troch.<\/p>\n

\"rw3b0040\"<\/p>\n

Wij kennen Steven al langer uit zijn periode bij de verrukkelijke band Friend Bourbon. Maar hij geniet uiteraard ook waardering bij heel wat gerenommeerde Internationale artiesten en stond op het podium met haast alle hedendaagse groten der aarde. Sinds vorig jaar heeft hij de succesvolle plaat \u2018Rhymes For Mellow Minds\u2019 in de winkelrekken. Harpvirtuoos en vocalist Steven Troch laat zich nu omringen door gitarist Matt T. Mahony, de immer sympathieke en gedreven musicus die met passie haar basgitaar beroerd Liesbeth Sprangers en drummer Bernd Coene. Het schuchtere is er lang niet meer, en heeft plaats gemaakt voor een gezellige muzikale brutaliteit. Heel wat nummers vloeiden uit zijn nieuwe plaat. De song \u2018Bad Taste\u2019 gaat over mensen met een slechte smaak \u00e9n met \u2018White Lane Express\u2019 nam hij ons mee voor een lange treinrit. Gypsy blues en reggae tunes werden fijntjes gealterneerd met een swingende \u2018Mister Jones\u2019 en het Chicago blues begeesterde \u2018Don\u2019t Lose Your Hat\u2019. Troch staat al een tijdje hoog aan het blues firmament. Zou de Mechelse klei dan toch niet zo heel veel divergeren met de Missisippi Delta Blues clay ground.<\/p>\n

\n

Tinsley Ellis<\/strong> werd geboren in 1957 te Atlanta, maar groeide op in het zuiden van Florida. Hij bespeeld zijn lievelingsinstrument, de gitaar, sinds zijn achtste levensjaar. Vooral de drie Kings (Albert, B.B. en Freddie) waren zijn grote voorbeelden en inspiratiebronnen. Zijn lot werd als het ware bezegeld tijdens een concert van B.B. King. De toen pas veertienjarige Ellis kreeg van B.B. King een gebroken snaar van diens Lucille.<\/p>\n

\"rw3b0165\"<\/p>\n

Betovert door de snaar raakte hij na het concert ook nog aan de praat met King, en het was die warme indruk dat gensters deed overslaan bij de kleine Ellis. Na enkele omzwervingen en evenveel bands besloot Ellis het solo en overhandigde een tape van zijn eerste release \u2019Cool On It\u2019 aan Bruce Iglauer. Eigenaar van het befaamde Chicago blues label Alligator Records. De rest is zowaar geschiedenis. Tinsley speelt nog steeds in de traditie van zijn Deep South muzikale helden en heel wat nummers uit zijn recente release \u2018Winning Hand\u2019 prijkten hier op de playlist. Strak openen met de blues rocker \u2018Broken Man\u2019. De affectie groeide meer dan considerabel \u00e9n ook de knarsende blues trage \u2018Saving Grace\u2019 en de rocker \u2018Cut You Loose\u2019 waren culminatiepunten. In een ruk raasde Tinsley door met \u2018To The Devil For A Dime\u2019 en \u2018A Quitter Never Wins\u2019. Tijdloze blues funky shuffle\u2019s en probate gitaarriffs zijn Ellis\u2019 trademark. En als ook \u2018Highwayman\u2019 door de woofer knalt kan onze avond alvast niet meer stuk. Volgens Atlanta Magazine is Tinsley Elis een van de meest significante blues artiest uit Atlanta\u00a0 sinds Blind Willie McTell. En dat heeft Swing Wespelaar geweten.<\/p>\n

\n

Zaterdag 18 augustus<\/strong>\u2026\u2018Wanted\u2019\u2026 Dos Hombres! Met Johnny Burgin and Quique Gomez<\/strong> kregen we onversneden Chicago blues. Zanger\/gitarist Rockin \u2018Johnny Burgin \u2018hangs his fedora in the Frisco Bay\u2019 \u00e9n harp man en vocalist Quiqu\u00e9 Gomez \u2018hails from Madrid\u2019. Samen en\/of afzonderlijk hebben ze vele muzikale trajecten afgelegd met enkele van de laatste grote Chicago-blues artiesten. De in Madrid geboren en getogen vocalist\/mondharmonica virtuoos Quique Gomez is voor ons allang geen onbekende meer. We leerde Senior Quique Gomez kennen via onze \u2018long time buddy\u2019 Luca Giordano. Johnny Burgin komt uit South Carolina en zag het eerste levenslicht in 1969.<\/p>\n

\"rw3b0078\"<\/p>\n

Hij ging in de eerste plaats niet naar Chicago om te musiceren, maar om er te studeren aan de prestigieuze University of Chicago. Johnny was dj op het college-radiostation WHPK \u00e9n begon zijn muzikale carri\u00e8re als begeleider van Tail Dragger in de getto clubs van Chicago\u2019s West Side. Niet veel later toerde hij met Howlin\u2019 Wolf drummer Sam Lay en de betreurde pianolegende Pinetop Perkins. Johnny absorbeerde de blues sound en prefereerde een loopbaan als bandleider. The Rockin\u2019 Johnny Band is een van de meeste geliefde blues bands sinds 1995 in Chicago. Vandaag zijn beiden de gevreesde revolverhelden van de internationale blues sc\u00e8ne. In de winter van 2018 gingen ze een muzikale co\u00f6peratie aan met release \u2018Dos Hombres Wanted\u2019. En dat knap dingsigheidje kwamen ze graag voorstellen in Wespelaar. Na een knappe instrumentale Chicago blues shuffle intro mocht Quique vocaal \u2018Don\u2019t Blame Shorty\u2019 in de steigers zetten. Rockin\u2019 Johnny presenteerde \u2018Your Charm Won\u2019t Help You\u2019 en het Chicago South Side begeesterde \u2018Let Me Be Your Teddy Bear\u2019, in de versie van L.V. Banks. Uit zijn pas verschenen release \u2018California Blues\u2019 presenteerde Johnny de titeltrack. Als er een duo is die de Chicago blues belichaamt dan is het wel Rockin\u2019 Johnny en Quique Gomez!<\/p>\n

\n

Als er iemand Swing Wespelaar zou verbluffen, dan was het Chicagoan Jamiah Rogers<\/strong> wel. Hij groeide op in het gezellige Calumet City, een zuidelijke buitenwijk van Chicago. Wie nu nog durft beweren dat de blues geen toekomst heeft, is meer dan een zwartkijker, een hypocriet of loopt met ferme muzikale ooglappen rond op deze wereldbol.<\/p>\n

\"rw3b0310\"<\/p>\n

Jamiah groeide op in een huis dat bol stond van bluesmuziek. Zijn vader Tony, tevens manager en bassist, is zelf een gerespecteerd bluesgitarist in Chicago. Telkens Tony met zijn band repeteerde in de kelder zat kleine Jamiah te luisterde op de trap. Al snel mocht hij enkele nummers mee-jammen op drums. Jamiah was pas zeven jaar toen hij de drumsticks hanteerde op pa\u2019s album \u2018In The Pocket\u2019. Hij werd dan ook vrij snel opgemerkt in het blues milieu en genomineerd voor \u2018the most talented kid under the age of 12 for the Chicago Music Awards\u2019, een award die hij liefst drie keer op rij in de wacht sleepte.<\/p>\n

\"rw3b0340\"<\/p>\n

Op zijn 16de\u00a0 stichtte hij dan het trio Jamiah On Fire and The Red Machine. Jamiah is het trio ontgroeid en is echt een podiumbeest. The little kid is no more. Neen, hier staat een volwassen artiest op het podium. Jamiah is een existent blues superman. Zijn performen was hier eigenlijk een lang uitgerekte jamsessie. Op speelse wijze klonken \u2018The Sky Is Crying\u2019, \u2018Hey Joe\u2019, \u2018Further On Up The Road\u2019, \u2018Along The Watchtower\u2019 en andere \u2018Miss You\u2019, met flarden baslijntechnieken van \u2018Another One Bites The Dust\u2019 door de woofer. Uiteraard was er ook eigen werk met \u2018The Boy Next Door\u2019. Als apotheose spijkert Jamaih \u2018Mannish Boy\u2019 en \u2018Hoochie Cooche Man\u2019 op Hendrixiaanse wijze doorheen het blues dorp.<\/p>\n

\n
\n

Zondag 19 augustus 2019\u2026 <\/strong>Itali\u00eb heeft met Dany Franchi<\/strong> eindelijk terug een bluestopper die aan een internationale loopbaan timmert. De 29 jarige in Genua geboren gitarist begon na afronding van zijn muzikale studies in 2008 professioneel muziek te maken. In 2011 won hij in Itali\u00eb de Blues for Youth Award en kort daarna verscheen zijn debuut \u2018Free Feeling\u2019. Een eerste keer internationale aandacht kreeg hij in januari 2016 toen hij als vertegenwoordiger van Itali\u00eb de halve finale haalde op de International Blues Challenge te Memphis.<\/p>\n

\"RW3B0062\"<\/p>\n

Dany besefte dat als hij als muzikant progressie wilde maken, dat hij vaak in Amerika moest optreden. Hij werkte hard om naam te maken in de VS en alles kwam in een stroomversnelling toen hij Anson Funderbergh ontmoette en Anson zijn 3de album \u2018Problem Child\u2019 produceerde. Dit vorig jaar verschenen album zorgde voor de Europese doorbraak. In maart 2019 deed Dany zijn eerste uitgebreide Europese clubtoer en deze zomer zet hij zijn opmars verder in het festivalcircuit. Daar mag een halte op Swing Wespelaar zeker niet ontbreken. Dani Franchi is als gitarist\/producer een boeiende figuur op het podium. Met zijn begeleidingsband (drums\/bas\/keys) zet hij een volwassen sound neer. Dit is een gitaarband in de eerste plaats. Veel solowerk dus, met een mooie opbouw in de songs \u00e9n solo\u2019s. Soms komt een jonge Bonamassa om de hoek kijken. Inventief gitaarwerk, melodieus en verhalend, dat belooft een grote toekomst voor deze Italiaanse bluesrocker.<\/p>\n

\n

Ook Breezy Rodio<\/strong> maakt zijn Belgische debuut in Wespelaar. Deze in Rome geboren Italiaan heeft al bijna 20 jaar Chicago als uitvalsbasis. Toen hij in de Windy City arriveerde, ontmoette hij Guy King en Guy introduceerde hem in het bluescircuit. Hij werd opgemerkt door Linsey Alexander en deze nam hem in loondienst als bandleider. Hun samenwerking zou 8 jaar duren. In 2011 maakte Breezy zijn eerste soloalbum. Zijn derde album \u2018Sometimes The Blues Got Me\u2019 verscheen vorig jaar bij Delmark Records en bracht hem internationale bekendheid.<\/p>\n

\"RW3B0216\"<\/p>\n

Ondanks zijn woonplaats in Chicago laat Breezy zich meer inspireren door de sound van B.B. King, T-Bone Walker en Albert Collins. Met zijn prachtig telecastergeluid zal hij zeker de gevoelige snaar weten te raken. Chicago blues is wellicht de rode draad tijdens dit concert, maar het gitaarwerk van Breezy Rodio is zo uiteenlopend dat we niet echt van 1 stijl mogen spreken. De man is in zowat alle bluesstijlen thuis en etaleert dat ook op zijn eigen fysieke speelmanier. Zoals we vandaag al enkele keren merkten is blues niet altijd aan een supermooie of krachtige stem gelinkt in deze tijd. Gitaarwerk daarentegen is volop in. Ook nu horen we prachtige songs die er op zich allemaal staan, maar een groeiende flow in een optreden voelen we niet echt. Met Dani Franchi en Jamiah Rogers als gastgitaristen op het podium kan de show even niet stuk, maar toch missen we soms charisma en begeestering op het podium. Alsof we heel goede sessiemuzikanten aan het werk zien. Wat op zich muzikaaltechnisch helemaal niet hoeft te vervelen natuurlijk.<\/p>\n

\n

Wij sluiten onze 32ste editie af met de klassieke Chicagoblues waarvan iedereen houdt. De meest bekende legende van deze Chicagoblues is ongetwijfeld Muddy Waters. De 65 jarige Mud Morganfield<\/strong> is de oudste zoon van Muddy en heeft als missie de muzikale erfenis van zijn vader verder te zetten. Als zevenjarig jongetje kreeg hij van zijn vader een drumstel en later schakelde hij over naar basgitaar. Het was pas op zijn 54ste dat Mud zijn job als trucker omruilde voor een bestaan als professioneel muzikant.<\/p>\n

\"RW3B0382\"<\/p>\n

Deze overstap heeft hem geen windeieren gelegd en bracht hem faam over de ganse wereld. Zijn vierde album \u2018They Call Me Mud\u2019 verscheen vorig jaar en laat zijn soulvolle kant zien. Authentieker dan met deze charismatische frontman kan de blues niet geserveerd worden. Het was even wachten, maar met Mud Morganfield krijgen wij als afsluiter \u2018The Blues\u2019 voorgeschoteld. In al zijn glorie, met swingende band en een frontman die komt tonen hoe men blues beleeft. Het is drummen vooraan het podium, het publiek heeft honger. En die wordt gestild. Mud Morganfield heeft de looks, de waardigheid, de inleving en het charisma van de dag. En ook de muziek. Je wordt er zowaar stil van. Ook wanneer hij zijn instrument (de bas) ter hand neemt en samen met de contrabas de accenten in de muziek legt. Hoe funky kan echte blues soms zijn ! Het zit in de genen en in de stad, Chicago blijft de roots van de muziek bewaren en verspreiden.<\/p>\n

\n
\n

Vrijdag 17 augustus 2018… \u00a0<\/strong>Het werd moeilijk om ons weg te rukken rond het podium\u00a0 want Melodie Angel<\/strong> bleek een meer waardige vervangster te zijn voor Jimmy Johnson. Deze 28-jarige schoonheid leerde we kennen in Chicago tijdens het Blues Fest. 2016. Melody Angel woont al heel haar leven in Chicago\u2019s South Side. Ze werd geboren nabij 86th en Cottage Grove en groeide op in een hip-hop wereld met een grote affiniteit voor blues en rootsmuziek.<\/p>\n

\"img_0108\"<\/p>\n

Melodie komt uit een muzikale familie en leerde als autodidact gitaar spelen en songs schrijven. Rosa\u2019s Lounge bluesclub werd haar thuishaven. Ze is zelfs ver familie van de legendarische Otis Rush (Otis is de vader van haar moeders neef). De langspeler \u2018This Is America\u2019 is een volgende stap in een nog prille carri\u00e8remove voor Melodie.\u00a0 Met een haast atletisch vermogen raast ze door haar setlist. Ze is een waanzinnig getalenteerde en gepassioneerde zangeres en haar gitaarstijl doet vermoeden dat ze zwaar van is van Jimi Hendrix en Chuck Berry. Haar set zat boordevol energie met nummers als \u2018The Trouble Was Money\u2019 en \u2018Double Trouble\u2019 ( een cover van Otis Rush). Melody haalt duidelijk haar inspiratie uit haar omgeving \u00e9n haar muzikaliteit draagt een krachtige boodschap met zich mee. In de backing staat mama gezellig mee te swingen \u00e9n draagt bij tot enige backingvocals en speelt wat cymbalen. Als een moederkloek waakt ze over haar dochter en Melody bewierookt dat ook met het nummer \u2018Mama Said\u2019. Een song over haar opvoeding die ze thuis meekreeg. \u2018Go Baby, go,go,go\u2026go rock & roll\u2026\u2019. Wel, dat noemen wij pas education\u2026!<\/p>\n

\"IMG_0074\"<\/p>\n

Angel lijkt wat overruled door het enthousiasme van een volgelopen Wespelaar en een uitgesponnen \u2018In The Fire\u2019 werd alweer ingekleurd met heavy gitaarriffs. Met de onvermijdelijk Jimi Hendrix\u2019 uitsmijter \u2018Hey Joe\u2019 voldeed ze aan haar muzikale hype\u2026.Chicagoan Melody Angel is een getalenteerde dame die keihard werkt om het maken in deze blues business \u00e9n die hier net een geweldige set heeft genageld.<\/p>\n

\n

Zaterdag 18 augustus 2018\u2026 <\/strong>Werd er met Matthew Skoller<\/strong> een eerste Internationale artiest op het podium getoverd. Hij is een van de meeste innovatieve Chicago Blues harmonica virtuozen. En dat koppelt hij fijntjes met zijn innemend stemtimbre. Singer-songwriter, mondharmonica virtuoos, bandleider en producer Matthew Skoller verliet in 1987 zijn geboorteplaats New York voor de blues-doordrenkte geschiedenis van Chicago.<\/p>\n

\"img_0139\"<\/p>\n

Larry dook onlangs ook de studio in met Deitra Farr en het project Chicago Wind. In al die jaren heeft hij dan ook zijn eigen Chicago blues harpstijl ontwikkeld die diep is geconstrueerd in de Delta Blues. Matt had hij voor de gelegenheid Chicagoan blues gitarist Tom Holland meegebracht. En dat bleek al snel een heel goede zet te zijn. Skoller heeft met \u2018These Kind Of Blues\u2019 een nieuw album te promootten. Met nummers als \u2018Big Box Store\u2019 en \u2018The Devil Ain\u2019t No Music\u2019, uit een samenwerkingsproject met Lurrie Bell, en de low down blues song \u2018Get Down To The Nitty Gritty\u2019\u00a0 kregen we meteen \u2018the real deal Chicago blues\u2019. Skoller maakt ook graag een politiek statement over de immigratie in zijn land en steekt de draad met Donald Trumph in de titeltrack van zijn nieuwe release \u2018These Kind Of Blues\u2019. Matthew Skoller\u2019s performen was op Swing Wespelaar dan ook een exempel hoe blues harp eigenlijk moet klinken in een degelijke Chicago setting.<\/p>\n

\n

Guy King<\/strong> werd geboren en getogen in de stad Misgav Dov in Isra\u00ebl. Hij kwam voor het eerst naar Amerika op zijn 16de toen hij lid was van de vocale band The Caravan. Het gezelschap reisde enkele maanden door The States en dat gaf Guy de gelegenheid om naast het land ook zijn Engelse talenkennis te verrijken en het muzikaal landschap te ontdekken. Na deze uitgebreide tournee ging Guy terug naar zijn geboorteland om vijf jaar later terug naar Amerika te reizen.<\/p>\n

\"img_0284\"<\/p>\n

Hij genoot van de muziek die hem zo hard had geraakte en via Memphis en New Orleans belande hij uiteindelijk in Chicago. In de Windy City kwam hij al snel in contact met Willie Kent en werd bandleider voor Willie\u2019s band The Giants. Na het plotse overlijden in 2006 van blues legende Willie Kent werkt Guy gestaagd en met succes aan zijn solocarri\u00e8re. In 2009 verschijnt zijn eerste soloalbum \u2018Livin\u2019 It\u2019, dat meteen werd bedolven onder heel wat positieve superlatieven. Nu maakte Guy King met de release \u2018Truth\u2019 zijn debuut voor het Chicago gerenommeerde blues en jazzlabel Delmark Records. Voor dit exclusief concert heeft Guy King zijn Chicago gebaseerde Franse backingband Soul Shot ingehuurd met bassist Antoine Escalier, drummer Fabrice Bessouat en keyboardvirtuoos C\u00e9dric Le Goff, inclusief de Italiaanse blazerssectie met Luca Di Giammarco (saxofoon) en trompettist Alessandro Di Bonaventura. Guy King opende zijn concert in stijl met het Chicago gitaarriffs overgoten \u2018Think\u2019 en \u2018Bad Case Of Love\u2019 een nummer van B.B. King. De Memphis souldeuntjes in het lekker funky spijkerende \u2018See Saw\u2019, origineel van Steve Cropper waren een ode aan Aretha Franklin.<\/p>\n

\"img_0341\"<\/p>\n

Bij \u2018Alone In The City\u2019 -uit zijn debuutalbum \u2018Livin\u2019 It\u2019- verontschuldig Guy zich omdat hij een zoveelste fijn uitgesponnen gitaarsolo uit zijn snaren puurt. Meteen bekruipen ons ook de eerste goosebumps en die zullen ons pas verlaten zijn slotsong \u2018I Want To Ta-Ta You, Baby\u2019, origineel van Johnny \u2018Guitar\u2019 Watson. Haast naadloos implementeerde hij dit alles met het titelnummer \u2018Truth\u2019, uit zijn recentste album en \u2018My Happiness\u2019. King plukt in zijn gekende stijl nog enkele Chicago blues duivelskunstenarijen uit zijn gitaar.\u00a0 Na het funky \u2018Get Out I Can Get It\u2019 omsluierd Guy King ons met de ballade \u2018If The Washing Don\u2019t Get You\u2019\u2026 Guy King zorgde voor een onvervalste avond Chicago blues. En dat kruide hij met een amalgama van gedrenkte blues nummers die met diepe soul en swingende R&B arrangementen waren ge\u00efnterpoleerd. Hij is superster in de ultra competitieve Chicago blues, jazz en soulwereld.<\/p>\n

\n

Op Zondag 20 augustus 2018<\/strong> was je geen betere opener bedenken dan Hat Fitz & Cara<\/strong>. Megapodia zal dit duo misschien niet ten deel vallen, maar ze komen dan ook best tot hun recht op de iets kleinere festivals of in gezellige clubs. Want dat is hun kenmerk. Gezelligheid, sfeer en meestal voortkabbelende songs, soms in een ruwe bolster, soms gevoelig en hartverwarmend.<\/p>\n

\"IMG_0009\"<\/p>\n

Een mooie combinatie, met old school blues gitaarwerk van gedegen gitarist Hat Fitz, onder begeleiding van gedreven drumster Cara. Welbespraakt als zij is, brengt zij het publiek in de juiste mood voor hun set. Zij is een fijne muzikante met swingend drum- en percussiewerk, niet vermoeiend maar toch steeds weer boeiend en afwisselend. Als zangeres kan zij luisteraars heel goed boeien. Geen zware uithalen of krachtige kreten, maar mooie zanglijnen die de songs veel meer inhoud geven dan een eenvoudige rechttoe\/rechtaan bluessong. Hat Fitz is een fijne gitarist\/zanger, die zich misschien wat meer op de achtergrond houdt, maar dit duo voelt zich goed in zijn rollenspel, en de saus pakt, zoals men zegt. Met veel belangstelling, appreciatie en applaus geniet het publiek met volle teugen van zowel nieuwe als oude songs. Missie geslaagd, de derde festivaldag is met glans op gang getrokken, de sfeer is gezet, en we hebben echt genoten van dit optreden. Een aanrader om mee te maken, deze miniband verdient een pluim. Gaan kijken als je kan !<\/p>\n

\n

Andy J Forest<\/strong> Swamp Crawlers, da\u2019s uit ander hout gesneden dan de vorige bands. Hier staat een frontman, een entertainer, iemand met een fijne humor en veel zelfrelativering ook. Wie van mondharmonica houdt komt hier aan zijn trekken. Dit is echter geen oeverloos gesoleer van 1 instrument, hier staat een technisch sterke band met h\u00e9\u00e9l goede nummers die je onderdompelen in een sfeer die typisch is aan New Orleans.<\/p>\n

\"IMG_0081\"<\/p>\n

Bijwijlen dansend in de straat, bijwijlen dreigend en duister als voodoo, bijwijlen heel verfrissend technisch gitaarwerk. Zonder echt dramatisch te worden. Deze set is uitgebalanceerd en staat als een huis. Andy J Forest wist ook Philip Morre, Zottegem en de Banana Peel in het zonnetje te zetten, na een passage aldaar van toch al een twintigtal jaren geleden, volgens zijn zeggen. Iemand die zijn wereld kent dus. De combinatie van aanwezigheid op het podium, direct contact met het publiek en een uitermate boeiende set maakt van dit optreden een eerste topper van de dag. Heel erg gesmaakt. Dit is een uitstalraam van de sfeer van New Orleans. Inclusief washboard, slidegitaar en zeker boeiend mondharmonica-spel. Bovendien klinkt dit alles niet gedateerd en is deze band misschien wel op \u00e0lle podia thuis.Niet te missen als je de kans krijgt, en erg sympa.<\/p>\n

\n

Swing Wespelaar afsluiten in grote stijl, dat was de taak van Sugaray Rayford.<\/strong> Hij is momenteel in Amerika zowat de nummer \u00e9\u00e9n in zijn vakgebied. Gedreven performer, talent met bakken, dirigent van zijn band. Energie en stielkennis. M\u00e9t een begeleidingsband waar iedereen moet van dromen : zowat de beste drummer die ik ooit zag, de topbassist van New York, keys die nog met Deep Purple speelden, en de blazers van het orkest van Amy Winehouse. Gitarist ? Onmenselijk sterk. Een band als deze kan maar op 1 manier inzetten : funk met een staalkaart van wat ze elk in huis hebben. Weggeblazen, zo voelen we ons. Wordt dit een heuse Prince-party ? Toch niet, dit gaat over blues en soul. In een modern kleedje.<\/p>\n

\"IMG_0400\"<\/p>\n

Muzikanten in het publiek verwonderen zich over de topklasse, bluesliefhebbers genieten van de blues. Nummers worden lang uitgesponnen en de muzikanten krijgen veel speelruimte. Misschien is er van alles net iets te veel. Soms is er wat gemis aan samenhang, en ondanks de energie van Sugaray Rayford geraakt de massa niet in extase. Guitar Slim Jr. krijgt onverwachts een gastrol, en Diunna Greenleaf, op dat ogenblik luisteraar in het publiek, komt ook een toegift zingen. Dat is natuurlijk een leuke jam-party op het podium, maar het breekt de dynamiek van het concert toch ietwat. Nu ben ik misschien ietwat te kritisch, maar dit is wat ik ook hoorde in de wandelgangen tussen het publiek. Niet dat dit een minder goed optreden was, verre van, maar een strakke orchestratie was wat zoek geraakt en met zo\u2019n intelligente massa muzikanten \u00e9n muziek was de balans een beetje zoek geraakt. Maar op dit uur en na een alweer uiterst geslaagd Swing Wespelaar kunnen we alleen maar heel erg tevreden zijn. Bedankt voor de schitterende organisatie en hoed af, dit festival is waarachtig nog steeds gratis toegankelijk. Cheers en tot volgend jaar !<\/p>\n

\n
\n

Vrijdag 18 augustus 2017\u2026<\/strong> ! De 74-jarige Jimmy Burns<\/strong> werd geboren in het hart van de Mississippi Delta op de Hilliard katoen plantage in Dublin. Daar leerde hij spelen op een one-string en 12-snaren gitaar. Hij was de jongste van een kroost met liefste elf kinderen. Als jonge knaap zong hij in het plaatselijk kerkkoor. Maar Jimmy absorbeerde de blues muziek die op straat werd gespeelt. Op zijn twaalfde verhuisde hij samen met het gezin naar Chicago. Vier jaar later belande hij op de North Side en zong in enkele gospel bands. In de late jaren \u201860 vormde hij dan zijn eigen band, Jimmy Burns and The Gas Company. Gedurende enkele decennia bleef hij actief in het plaatselijke clubcircuit.<\/p>\n

\"img_0055\"<\/p>\n

Tot hij in het midden van de jaren \u201890 op regelmatige basis begon te spelen in de befaamde blues club Smoke Daddy. Daar werd hij ontdekt door Delmark labelbaas Bob Koester. Zijn debuutalbum \u2018Leaving Here Walking\u2019 was meteen een schot in de roos en was goed voor enkele Awards. Jimmy Burns promoot sinds vorig jaar zijn vijfde studio album \u2018It Ain\u2019t Right\u2019. Voor zijn Europese luik doet hij al een tijdje beroep op drummer Fabrice Bessouat, Xavier Pillac (gitaar) en bassist Antoine Escalier. Een goed geluimde Burns kwam al snel op de proppen met het swingende \u2018Leavin\u2019 Here Walking\u2019. Jimmy wil meteen enkele schoonheden op de eerste rijen jatmouzen en schudt dan maar gezwind enkele knappe Chicago blues shuffles uit zijn snaren. Pillac had blijkbaar wat problemen met zijn versterker maar Burns liet het niet meteen aan zijn hart komen. Shit happens en hij speelde dan maar zijn vest uit. De soulvolle Chicago R&B po\u00ebem \u2018Miss Annie Lou\u2019, uit zijn album \u2018Leaving Here Walking\u2019 was een volgend moment supr\u00eame. Net zoals het nummer \u2018Can\u2019t Hold Out Much Longer\u2019, waarin Jimmy veel ruimte liet voor een excellent sollerende Xavier Pillac. Tijdens \u2018My Heart Ain\u2019t Heavy\u2019 waren Chris Cain en Luca Giordano opmerkelijke gasten in de frontstage. Niet alleen dit duo was getuige van een schitterende Jimmy Burns. In het slotakkoord van \u2018Feels Like Rain\u2019, origineel van Buddy Guy, komt Burns schreiende jeugd zelfs in het daglicht. En als hij \u2018Stand By Me\u2019 aanzet weten we uit ervaring dat het inmiddels tijd is om afscheid te nemen.<\/p>\n

\n

Afsluiter op vrijdag was New York blues guy Popa Chubby.<\/strong> En daar zijn we van dag een eigenlijk al diehard fan van. Enkele jaren geleden botste ik letterlijk en figuurlijk op Ted \u2018Popa Chubby\u2019 Horowitz op een hoek in \u2018down town\u2019 New York City. Popa ging net een Franse bakkerij binnen maar maakte voor ons gelukkig wat tijd vrij. Sindsdien onderhouden wij regelmatig contact.<\/p>\n

\"img_0115\"<\/p>\n

De multi-getatoe\u00eberde Popa Chubby is een imposante figuur met een charisma zoals wij nog zelden zien in het blues rock wereldje. Twee jaar geleden had ik interview-gewijs een uitgebreide babbel met Popa. Op mijn laatste vraagstelling wat zijn plannen waren voor de toekomst, antwoorde hij laconiek\u2026..\u2019Well, watch out Popa Chubby is a catfish!\u2019. Wist ik toen veel dat hij mij de titel van zijn laatste album \u2018The Catfish\u2019 had toevertrouwd. Hij werd geboren als zoon van een snoepwinkel eigenaar in The Bronx en op zijn dertiende begon hij met drummen. Maar niet veel later ontdekte hij de sound van The Rolling Stones. Dit was klaarblijkelijk de inspiratiebron om ook gitaar te leren spelen. Ted werd dus vooral ge\u00efnspireerd door artiesten uit de jaren \u201960, Hendrix en de Engelse bluesboom. Tijd dus voor wat postmoderne New City blues op Swing Wespelaar! En Chubby opende vrijwel meteen in stijl met een zwaarbeladen instrumentale. Al vrij snel kreeg hij vaart in zijn set met een uitgesponnen Hendrixianse versie van \u2018Hey Joe\u2019, origineel van The Leaves. Complexloze akkoorden zoals in het lekker funky spijkerende \u2018Stoop Down Baby\u2019, \u2018I Don\u2019t Want Nobody\u2019 en \u2018The Catfish\u2019 brachten ons meermaals in verroering. Bij Robert Johnson leende hij het snoeihard gespeelde \u2018C\u2019Mon In My Kitchen\u2019, en voor de recente aanslagen haalde hij \u2018Blues For Charlie\u2019 vanonder het stof. Je weet wel, een nummer over de terroristische aanslag op het hoofdkantoor van het satirische weekblad Charlie Hebdo, in zijn geliefde stad Parijs. Met een nieuwe snaar op zijn afgeblakerde Fender gitaar was \u2018Rock Me Baby\u2019 een knaller van een blues rocksong. En ging het haast naadloos over naar \u2018Sympathy For The Devil\u2019 en de melodische instrumentale \u2018Somewhere Over The Rainbow\u2019. See you soon Popa\u2026! And please check out Popa Chubby\u2019s website.<\/p>\n

\n

Op zaterdag 19 augustus 2017 <\/strong>was vooral weggelegd voor de Californische gitarist\/zanger Chris Cain<\/strong>. Cain is een uitmuntend bluesgitarist en daarbij had hij ook nog eens de band van gitarist Luca Giordano bij. Chris\u2019 stem lijkt wat op die van BB King met even veel power. In zijn gitaarspel hoor je echo\u2019s van BB King en Albert King.<\/p>\n

\"img_0110\"<\/p>\n

Met \u2018Sweet Sixteen\u2019 speelde hij dan ook een eerbetoon voor BB en dat deed hij even later voor Albert Collins met \u2018Crosscut Saw\u2019. Het geluid was voor het eerst die dag in balans en er werd dynamisch gespeeld. Ook het funky en jazzy \u2018Helping Hand\u2019 onthouden we. De afsluiter, Chris Cain alleen achter de piano met een Ray Charles-achtige trage song, miste dan weer volledig zijn doel. Het was meer iets voor een indoor-optreden.<\/p>\n

\n

Een man die onze nieuwsgierigheid jaren geleden al wekte en nog nooit de kans kregen om hem live aan het werk te zien, was Earl Thomas<\/strong>. Maar hij loste de verwachtingen nauwelijks in. Hij had een geweldige band, dat was het probleem niet. Al was het voor de vierde keer die dag een band waarvan de bezetting uit drums, bas, gitaar en Hammond bestond.<\/p>\n

\"img_0398\"<\/p>\n

Hoe anders was het geweest met een blazerssectie en achtergrondzangeressen!? Earl is een sterke soulzanger met een rauw randje en daar houden we van, maar aan zijn repertoire ontbreekt iets. Het is allemaal rockende soul of zeg maar rocksoul een beetje in de stijl van Ellis Hooks. Maar echt catchy songs zijn er niet bij. We herkennen een zeer korte, vlakke versie van Ike and Tina Turners \u2018The Game Of Love\u2019 en een matige versie van Etta James\u2019 \u2018I\u2019d Rather Go Blind\u2019. Het werd pas echt interessant bij \u2018SoulShine\u2019, waar hij een kleine publiek participatie klaar kreeg. Bissen deed hij met het Stones-achtige \u2018Had Me A Real Good Time\u2019.<\/p>\n

\n

Dan was het tijd voor de headliner van de dag, de Bernard Allison Group.<\/strong> Bernard is de zoon van blueslegende Luther Allison.<\/p>\n

\"img_0502\"<\/p>\n

Vanaf zijn 18de tourde hij met zijn vader, speelde later met Koko Taylor en raakte bevriend met Johnny Winter en Stevie Ray Vaughan. Tegenwoordig speelt hij de iets meer gesofisticeerde bluesrock. Het instrumentale \u2018The Otherside\u2019, de moderne Chicagoblues \u2018Bad Love\u2019 en een rockende versie van Ike Turners \u2018Rockett 88\u2019 blijven hangen.<\/p>\n

\n
\n

Zondag 20 augustus 2017\u2026 <\/strong>Het was tijd voor echte blues en dat kregen we van Shawn Holt & The Teardrops. Holt is de <\/strong>zoon van Morris \u2018Magic Slim\u2019 Holt, een bekende Chicago bluesman. Na diens overlijden werd Shawn de frontman van de Teardrops.<\/p>\n

\"img_0025\"<\/p>\n

En hij deed zijn vader alle eer aan, want we kregen een onvervalst setje pure Chicagoblues, met hier en daar een Texas shuffle van de bovenste plank. Tijdens het funky Albert Collins-achtige \u2018Black Cat Bone\u2019 mochten alle bandleden een solo geven. Als het de beurt is aan de formidabele bassist Chris Jefferson hoorden we bijna niets door de speakers. De dag ervoor hadden we bijna altijd teveel bas en nu moesten we het met het podiumgeluid alleen doen. Doodzonde! Rumbablues kregen we met Howlin\u2019 Wolfs \u2018Who\u2019s Been Talkin\u2019\u2019. Met een stevige versie van \u2018Wang Dang Doodle\u2019 en zijn hoge \u2018Gentle Giant\u2019-aaibaarheidsfactor pakte hij het hele publiek in. Jammer dat hij niet mocht bissen\u2026<\/p>\n

\n

Het volgende hoogtepunt diende zich aan. Het was Jj Thames<\/strong> (lees haar verhaal, geschreven door Philip Verhaege in Back To The Roots, nr. 102). Ze is met voorsprong de nieuwe Mississippi blues en souldiva, daar moeten we geen woorden aan verspillen. Jj heeft een soulstrot die kan wedijveren met Aretha Franklin.<\/p>\n

\"img_0124\"<\/p>\n

Haar blues zit vol soul en haar soul zit vol blues en zo hebben we het graag! Jj was zonder twijfel het hoogtepunt van deze editie. Ze gaf een wervelende show met veel eigen werk en een tribute aan John Lee Hooker met \u2018Boom, Boom\u2019. Elk nummer was een genot voor de oor en oog. Met een magistrale, echt wel fenomenale versie van \u2018I\u2019d Rather Go Blind\u2019 van Etta James, waarmee ze feilloos James\u2019 versie aan het wankelen bracht, sloot ze haar set af! Het publiek schreeuwde om meer en dat kregen ze met een funky versie van de Temptations-klassieker \u2018Standing On Shaky Ground\u2019. Mijn dag kon niet meer stuk!<\/p>\n

\n

Maar het feestje was nog niet ten einde! Zanger\/mondharmonicaspeler Billy Branch<\/strong> met de Giles Robson Band <\/strong>was aan de beurt. Na een drietal nummers gebracht door Giles Robson en zijn band kwam Billy Branch op.<\/p>\n

\"img_0262\"<\/p>\n

Hij speelde als eerbetoon aan zijn \u2018friend and teacher\u2019 Jr Wells het nummer \u2018Somebody Hoodooed The Hoodoo Man\u2019. Little Waters \u2018My Babe\u201d klonk al even fantastisch en James Cotton kwam natuurlijk ook nog even langs. Billy Branch is al 66, maar dat is er niet aan te horen, zijn stem en harmonicaspel zijn nog altijd fantastisch en het werd een show om van te genieten. Als afsluiter stapte de drummer van Shawn Holt achter de drumkit en kwam Giles Robson meeblazen. Een wervelend harmonicaduel ontstond in een prachtig gedreven versie van Sonny Boy Williamsons \u2018Help Me\u2019.<\/p>\n

\n

De ideale afsluiter na 30 jaar Swing bluesfestival werd gevonden in het Heritage Blues Orchestra. En wel omdat de heren en dame van deze band muziek brengen vanaf het ontstaan van de blues tot de hedendaagse versie ervan.<\/p>\n

\"img_0345\"<\/p>\n

Zo kregen we van Junior Mack (gitaar\/zang), Bill Sims (gitaar\/piano\/zang) en zangeres Elisabeth muziek van onder andere Leadbelly (\u2018Leaving On The Morning Train\u2019), enkele oude fieldsongs zoals \u2018Clarksdale Moan\u2019 en kinder-lullabies zoals \u2018C-Line Woman\u2019. Ze namen ons terug in de tijd met \u2018Sliding Delta\u2019 uit 1928 en een prachtige versie van Memphis Minnie & Kansas Joe\u2019s \u2018Joliet Bound\u2019. De formidabele harmonicaspeler Vincent Bucher maakte even plaats voor Billy Branch die nog even kwam meeblazen op \u2018I Done Got Over It\u2019. Na \u2018Big-Legged woman\u2019, volgde de snelle, knallende gospel \u2018In The Morning\u2019.<\/p>\n

\"img_0473\"<\/p>\n

Daarmee was een schitterend optreden en een prachtig festival alweer afgelopen. Gelukkig mochten ze nog even terugkomen van de organisatie en het publiek om een prachtige ingetogen jazzy versie van \u2018When I Lay My Burden Down\u2019 te spelen. Een erg mooie afsluiter van een schitterend driedaags bluesfestival!<\/p>\n

\n

Vrijdag 19 augustus 2016\u2026<\/strong> Eigenlijk was het al veel te lang geleden dat ik Mike Sanchez<\/strong> nog eens live aan het werk zag. Hij speelde toen samen met zijn toenmalige band The Big Town Playboys regelmatig in onze contreien. De meervoudig bekroonde Britse zanger\/pianist is nog steeds een van de meest opwindende en charismatische performers in de Europese Rhythm & Blues en rock-\u2018n-roll scene. Zijn sixties imago is gelukkig overeind gebleven, net zoals zijn hectische en krachtige pianotunes.<\/p>\n

\"img_0177\"<\/p>\n

Het duurde dan ook niet lang voor de keet hier in brand stond. Al was het misschien wel medisch niet verantwoord dat Mike op een podium stond. Maar zoals al zo vaak gezegd en geschreven. \u201cRock and roll will never die\u2026\u201d. Dus kwijten Mike Sanchez en band zich dus meer dan voortreffelijk van hun taak. Wat ons vooral bijblijft is het swingende \u2018Shirley\u2019, de dansende compositie \u2018Boom Boom\u2019 van John Lee Hooker, dat evenwel naadloos overging in Slim Harpos \u2018Shake Your Hips\u2019, \u2018Hey Bo Diddley\u2019 en het sax gebloosde \u2018Tequila Song\u2019 van The Champs. Uit zijn Big Time Playboys periode was er \u2018Hungry Man\u2019, \u2018I Want To Walk You Home\u2019 van Antoine \u2018Fats\u2019 Domino en het afsluitende \u2018Tallahasee Lassie\u2019 van Freddy Cannon. Organisator Filip Le Roy en zijn team keken alvast geamuseerd toe vanachter de coulissen.<\/p>\n

\n

Mike Wheeler Band<\/strong> is de eerste \u2018headliner\u2019 van het driedaagse bluesfestival. Mike is een van de hardst werkende bluesartiesten in Chicago. Na zijn titelloos debuutalbum volgde er de succesvolle release \u2018Self Made Man\u2019. Nu promoot Mike zijn recentste cd \u2018Turn It Up,\u2019 dat alweer is verschenen op het gerenommeerde Chicago label Delmark Records. Samen met Brian James (keyboards), Larry Williams (bas) en gelegenheid drummer Big Lou enthousiasmeerden ze al even snel Swing Wespelaar.<\/p>\n

\"img_0271\"<\/p>\n

Mike\u2019s soulvolle stem relateert mateloos met zijn zeer intense en emotionele bluesy gitaarriffs. De gevarieerde tracks waren ook hier diep verankerd in de traditionele Chicago Blues. In zijn onmiskenbare stijl komt Mike ons meteen verheugen met zijn innemende gitaarriffs in de titeltrack van zijn nieuwste plaat \u2018Turn It Up\u2019. Het funky \u2018Yeah!\u2019 heeft die swingende keyboardarrangementen en is ge\u00ebnthousiasmeerd met Mike\u2019s considerabele gitaargrooves en Larry Williams indrukwekkende baslijnen. De ritmische branie van het heavy \u2018Brand New Cadillac\u2019 neemt een loopje met de bluesrock schikkingen en zorgt net zoals de knappe shuffle van \u2018Get Your Mind Right\u2019 -uit het album \u2018Self Made Man\u2019- voor opwindende climaxen. In het opwindende\u00a0 \u2018Big Mistake\u2019 etaleert Mike nog eens zijn verbluffende gitaartechniek. De funky leaders zijn terug in de aanporrende James Brown tunes \u2018I Feel Good\u2019 en \u2018Get Up (I Feel Like Being a) Sex Machine\u2019 uit 1970. Met de intro\u2019s van \u2018Jessica\u2019 (The Allman Brothers) en \u2018Twist & Shout\u2019 was het helaas tijd om afscheid te nemen. Maar niet zonder een bisronde uiteraard. Hier volgde het extraordinaire \u2018Whole Lotta Love\u2019 van Led Zeppelin, Deep Purple\u2019s \u2018Smoke On The Water\u2019, John Lee Hookers \u2018Hoochie Coochie Man\u2019 en Robert Johnsons \u2018Sweet Home Chicago\u2019. Mike Wheeler en band schreven geschiedenis op Swing Wespelaar. En wij waanden ons voor even in de Kingston Mines in Chicago!<\/p>\n

\n
\n

Zaterdag 20 augustus 2016\u2026 Chris Bergson<\/strong> is hij al jaren een gevestigde waarde in de New York blues en jazzscene. Sinds vorig jaar toert Chris onafgebroken om zijn nieuwe plaat \u2018Live at Jazz Standard\u2019 te promoten. Het album prijkte vorig jaar op nummer drie in Mojo\u2019s Blues Albums of The Year. Het nummer \u2018The Only One\u2019, met vocalist Ellis Hooks, kreeg zelfs een eervolle vermelding in het blues jaaroverzicht van Paul Jones op de BBC.<\/p>\n

\"IMG_0320\"<\/p>\n

Chris Bergson is inmiddels ook ingewijd in de New York Blues Hall of Fame. Bergson is een uitstekend gitarist met een zuidelijk accent. De single \u2018The Only One\u2019 mocht hier alvast de gelederen openen. Voor zijn Europese concerten wordt Chris bijgestaan door de Franse musici Pat Machenaud (drums), bassist Philippe Dandrimont en Philippe Billoin op toetsen. De interacties zijn dan ook navenant. Een wenk of knipoog van Bergson is vaak voldoende on een volgende song in te zetten. Hij bezorgde ons ook een ongekende hoeveel kippenvel met nummers als \u2018The Only One\u2019, het Delta blues ge\u00efnspireerde \u2018Heavenly Grass\u2019 en de bluesrocker \u2018Greyhound Station\u2019. Als afsluiter deed Chris ons nog even watertanden met \u2018Rain Beatin\u2019 Down\u2019.<\/p>\n

\n

Hoogtijd om het enige vrouwelijk gezelschap die op zaterdag was geprogrammeerd aan een losgeslagen meute voor te stellen. Niki Hill,<\/strong> een jonge bluesdiva uit North Carolina. Met haar bezwerende rootsrock en rock-\u2018n-roll sound bezorgt ze je als het ware een fikse whiplash.<\/p>\n

\"_MG_0470\"<\/p>\n

Hill en band toeren haast onafgebroken de wereld rond, en promoten sinds vorig jaar het schitterende album \u2018Heavy Hearts Hard Fists\u2019. Hills stem is zoet, met net dat vleugje en haveloze schurend en roestige timbre. En die klankkleur vind uiteraard leuke interacties met Matt\u2019s -vaak Eddie Cochrans- ge\u00eblektriseerde gitaarlicks. De show is een mixture van soul gedrenkte nummers zoals \u2018Her Destination\u2019 en SUN Studio gearomatiseerde rock-\u2018n-roll. Of wat dacht je Chuck Berry\u2019s cover \u2018Sweet Little Rock And Roll\u2019, \u2018Let Me Tell You Bout\u2019 en het Chicago gekruide \u2018Trouble\u2019. Uit het debuutalbum serveerde ze mateloos het geweldige nummer \u2018Love Got A Man\u2019. Schitterend!<\/p>\n

\n

Net voor het concert van Chicagoan Toronzo Cannon<\/strong> werden we getrakteerd op een fikse regenbui. Maar dat kon de pret hier in Wespelaar niet meer deren. Toronzo Cannon groeide op in de schaduw van de Chicago Bluesmekka. Theresa\u2019s Lounge had hierdoor een blijvend effect op Toronzo. Als kind absorbeerde hij de rauwe en soulvolle klanken van legendes zoals Junior Wells, Buddy Guy en Muddy Waters.<\/p>\n

\"IMG_0631\"<\/p>\n

Al deze educatieve gebeurtenissen leidde naar zijn eerste vingerzettingen op gitaar. Sterk ge\u00efnspireerd door de drie Kings (Albert, B.B. en Freddie), Jimi Hendrix en de \u201870 R&B en soultunes, cre\u00eberde Toronzo al snel een eigen sound. In die periode ontwikkelde hij naast zijn powervolle en gospelgetinte vocale stijl ook een uitermate opwindende podiumpr\u00e9sence. Na het album \u2018My Woman\u2019 uit 2007, was en vier jaar later \u2018Leaving Mood\u2019 en \u2018John The Conquer Root\u2019 uit 2013 op het genormeerde Chicago blues en jazz label Delmark Records. Dit jaar kreeg Toronzo de kans op het major blueslabel Alligator Records het album \u2018The Chicago Way\u2019 te registreren. We kregen hier dan ook een uitgebreide bloemlezing uit deze laatste release. Het funky \u2018Midlife Crisis\u2019 en het Chicago ge\u00eblektrificeerd \u2018Mrs From Mississippi\u2019 werd ingevolgd door\u00a0 het nummer \u2018Trying To Live My Live\u2019 van Otis Clay\u2019 en het soul ge\u00efncludeerde \u2018Fine Seasoned Woman\u2019. Toronzo Cannon pakte alweer moeiteloos een festival in.<\/p>\n

\n
\n

Ondanks het regenweer genoot een volgepakte plein van een uitmuntende zaterdageditie, die bol stond van pluriformiteit en uitschieters. Op Zondag 21 augustus 2016<\/strong> had de Noorse Vikings Eric \u201cSlim\u201d Zahl & The South West Swingers de moeilijke taak om Meena op te volgen. Vocalist en gitarist Eric Zahl, \u00d8ystein \u2018Boogieman\u2019 Undem (Piano), Roald Brekke (bas) en drummer Atle Helland Str\u1d13m komen uit Stavanger.<\/p>\n

\"img_0790\"<\/p>\n

Begin dit jaar wonnen ze op persuaderende wijze de 6de\u00a0 European Blues Challenge op 08 en 09 april in het Italiaanse Torrita di Siena. De band heeft de leverantie om de sound van de jaren \u201950 in alle eer voort te zetten. Uit het debuutalbum \u2018Daddy \u2018O\u2019 uit 2011 was vooral de titeltrack een opwindende compositie. Drie jaar geleden werd dan de succesvolle opvolger \u2018Chances Are Slim\u2019 boven de doopvond gehouden. Voor nummers als \u2018Hold On\u2019 van The Paladins, \u2018The Booty Song\u2019 en de prikkelende boogie \u2018Blues As Blues Can Get\u2019 gaat niet allen Eric door de knie\u00ebn. Traditie getrouw maakt Eric met zijn gitaar, ook een loopje rond het festivalterrein. Wij konden het wel smaken.<\/p>\n

\n

Om de een of andere reden krijg ik het steeds warm van Meena <\/strong>Cryle\u2019 stemgeluid. Het is een ruwe diamant die gelukkig ongepolijst en ongegeneerd haar eigen ding blijft doen. Deze Oostenrijkse schone toert al enkele jaren met multi-instrumentalist Chris Fillmore, wat de interacties tussen beiden alleen maar spannender en interessanter maakt. Maar de ritmesectie drijft ook op de kracht van Joris Hendrik ( bas ) en drummer Bernhard Egger.<\/p>\n

\"img_0718\"<\/p>\n

Meena opende meteen met het krachtig \u2018Don\u2019t Mess With My Man\u2019. De klankkleur en de sfeer waren meteen gezet. Meena gaat prettig gestoord op haar elan verder met het aangename \u2018Tina-Nina-Nu\u2019 en het emotionele \u2018A Change Is Gonna Come\u2019 van Sam Cooke. In de Texas slowblues \u2018Since I Met You Baby\u2019 komt Chris Fillmore een eerste keer in de spotlights met enkele activerende gitaarsolo\u2019s. Chris heeft overduidelijk heel goed naar Stevie Ray Vaughan geluisterd. Hij geeft ook een extra distinctieve kracht aan het ritmische \u2018Enough Is Enough\u2019 uit het album \u2018Tell Me\u2019, en kleurt het nummer \u2018Take This Pressure Off Of Me\u2019 met zijn dobro. Meena weet perfect hoe ze een setlist moet opbouwen. Zo wisselt ze de lekker grooves van \u2018Bright Lights\u2019 vlekkeloos af met de gevoelsmatige ballades \u2018I Rather Go Blind\u2019 en de bluesrock arrangementen van \u2018Tell Me\u2019. Ik ben fan\u2026U toch ook?<\/p>\n

\n

Tijd voor heel wat Chicago blues. Na Mike Wheeler op vrijdag en Torono Cannon op zaterdag was de zondag voorbehouden voor Nora Jean Bruso & Luca Giordano Band<\/strong>. Nora Jean werd geboren in 1956 in Greenwood, Leflore County, Mississippi. Ze was de zevende telg uit een kroost van 16 kinderen van een Mississippi \u2018sharecroppers\u2019 familie. Net zoals heel wat blues artiesten verhuisde ook Nora in 1976 naar Chicago.<\/p>\n

\"img_0914\"<\/p>\n

In al die jaren schreef ze meer dan 700 songs bij elkaar, en werkte met grootheden als Carl Weathersby en Dave Specter. Nu toerde ze enkele weken door Europa met Luca Giordano Band. En daar vinden we nu al een tijdje Walter Cerasani op bas, Fabrizio Ginoble (keys) en Lorenzo Poliandri op drums. Nora heeft een stem als een klok en Luca behoord reeds enkele decennia tot een van de beste Europese Chicago bluesgitaristen, en dit eigenlijk tot ver buiten ons continent. Eigenlijk was dit optreden een lang uitgerekt \u2018goosebumps\u2019 moment. Van bij de aftrap met \u2018Going Back to Mississippi\u2019 uit het gelijknamige album tot de Etta James klassieker \u2018At Last\u2019, die gospelgevoelige arrangementen kreeg aangemeten, over \u2018Gravity\u2019 en de levenswijsheid uit het nummer \u2018Stay In The Line\u2019.<\/p>\n

\"img_0812\"<\/p>\n

Swing Wespelaar ging ook aan het dansen bij de funky schikkingen van Michael Jacksons \u2018Billy Jean\u2019 waar Nora hip-hop en rappergevoelig \u2018Nora Jean\u2019 designeerden, om naadloos af te sluiten met de song \u2018Tell Me A Story\u2019. We hebben slechts drie minuten voor een bisnummer, kondigde Luca laconiek aan\u2026en plots liet het opwekkende \u2019Doin\u2019 The Shout\u2019 ons enigszins verweest achter. Nora Jean Bruso, what a diva\u2026 what a bluesmama and what a voices!<\/p>\n

\n

Zaterdag 22 augustus 2015\u2026<\/strong>King King frontman Alan Nimmo<\/strong> had voor Swing Wespelaar zijn Schotse kilt nog eens uit de kleerkast gehaald. Een reden te meer om er nog eens flink tegenaan te gaan. King King heeft een nieuw album te promoten, en dat zullen ze in Swing Wespelaar duidelijk geweten hebben.<\/p>\n

\"Swing<\/p>\n

Nimmo is een vakman die zijn publiek weet te bespelen. Samen met de Nederlandse Hamond orgelwizzard Bob Fridzema, drummer Wayne Proctor en Nimmo\u2019s soulmate Lindsay Coulson op bas speelde Alan zowaar een greatest hits revue. Het publiek, want het was weer eens koppenlopen geblazen in Wespelaar, ging gretig uit de bol op nieuwe nummers als \u2018Hurricane\u2019, \u2018Rush Hour\u2019 en \u2018Take A Look\u2019. De charismatische band King King sloot hun show af met het bloedstollend mooie \u2018Stranger To Love\u2019. Meteen ook voor ons het sein om de catering even te testen.<\/p>\n

\n

Bij Royal Southern Brotherhood<\/strong> hebben er zich het afgelopen jaar ingrijpende personeelswissels voorgedaan. Mike Zito en Devon Allman stapten het op en Tyrone Vaughan (gitaar en zoon van Jimmie Vaughan) en Bart Walker (gitaar) kwamen in de plaats. Cyril Neville (zang en percussie), Charlie Wooten (bas) en Yonrico Scott (drums), bleven op post. Royal Southern Brotherhood is echter niet verzwakt uit de transfers gekomen. Cyril Neville heeft een prachtstem, hij is een weergaloze percussionist en loopt als een jong veulen van links naar rechts over het podium.<\/p>\n

\"Swing<\/p>\n

Tyrone Vaughan en Bart Walker zijn grandioze gitaristen en zodoende kreeg het publiek op zaterdag een afsluiter om van te snoepen.. \u2018Don\u2019t Look Back\u2019, Sweet Little Angel\u2019, \u2018Poor Boy\u2019en het op een New Orleans ritme hobbelende \u2018Bayou Baby\u2019. Het kon niet anders of de jongens van Royal Southern Brotherhood werden voor bisnummers teruggeroepen. Het succesnummer \u2018Yellow Moon\u2019 van de Neville Brothers werd hier op een licht reggae ritme uitgeprobeerd. Na het optreden gingen nog heel wat vinyl lp, cd\u2019s en dvd\u2019s over de toonbank en die werden alle met veel plezier door de bandleden gesigneerd. Proficiat aan de inrichters, die opnieuw een uitstekend programma in elkaar hebben gebokst. Wij hebben er alvast van genoten.<\/p>\n

\n
\n

Zaterdag 16 augustus 2014\u2026 <\/strong>De uit Houston, Texas afkomstige Eugene \u2018Hideaway\u2019 Bridges\u2019<\/strong> kwam ons inziens en beetje te vroeg op de dag, want dit werd een eerste hoogtepunt van de namiddag.<\/p>\n

\"i-cMpBPVZ-X2\"<\/p>\n

Eugene \u2018Hideaway\u2019 Bridges wisselde begeesterende zang af met rake gitaarstoten. Hij opende met \u2018How Long\u2019 en op zijn setlist prijkten nog meerdere sterke songs zoals \u2018Real Hero\u2019 waarin Bridges hulde brengt aan de vele mensen die dagelijks naar hun werk trekken om hun gezin te onderhouden en aldus tot echte helden promoveren. We zagen in ieder geval een uitstekende Eugene \u2018Hideaway\u2019 Bridges aan het werk.<\/p>\n

\n

Bart Walker<\/strong> is afkomstig uit Nashville, Tennessee maar heeft weinig of niets te maken heeft met de Country sc\u00e8ne aldaar. Bart Walker vrijt eerder met bluesrock, ja zelfs met een scheutje hardrock.<\/p>\n

\"i-xP2ZRnZ-X2\"<\/p>\n

Hij pakte, samen met zijn Belgische begeleiders de menigte gemakkelijk in met bommen als \u2018Austin City Limit Sign\u2019, \u2018Waiting On Daylight\u2019 en het van The Allman Brothers Band geleende \u2018Whipping Post\u2019. Bart Walker werd, overigens niet geheel onverwacht, tot een bisnummer gedwongen en vervulde de publiekswens met \u2018Little Wing\u2019.<\/p>\n

\n

Om te besluiten kwam Charlie Musselwhite<\/strong> nog eens de puntjes op de i\u2019s zetten. De topact heeft zeker niet ontgoocheld, wel integendeel. Het was bij momenten heerlijk genieten van het \u2018twanging\u2019 gitaarstel van Matthew Stubbs, de ingehouden drumslagen van June Core en het zuivere harmonicaspel van Charlie Musselwhite.<\/p>\n

\"i-qxrJtdc-X2\"<\/p>\n

Charlie Musselwhite had het aanvankelijk op lekker swingende songs begrepen en hij verraste ons met \u2018You\u2019ve Ben Gone So Long\u2019 en \u2018The Well\u2019. Als we dan toch wel een winnaar van de zaterdag moeten aanduiden, laat het dan Charlie Musselwhite zijn. De inrichters van Swing Wespelaar maakten zaterdag hun slogan \u2018Blues For The People\u2019 weer helemaal waar.<\/p>\n

\n

Zondag 17 augustus 2014<\/strong>.. Een mix van blues en rock is misschien de beste omschrijving van Black Market III<\/strong>, het soloproject van de uit San Diego afkomstige Scottie Blinn (The Mississipsi Mudsharks). \u00a0Dit trio blinkt niet echt uit in originaliteit en virtuositeit, en ook de zang is niet echt een juweeltje te noemen.<\/p>\n

\"swing-wespelaar-2014-dag-3-1\"<\/p>\n

Maar de muziek blijft wel overeind en vormt een samenhangend geheel, rond het dan toch wel to-the-point gitaarwerk van Scottie. Het eerste deel van hun set kwam slechts schoorvoetend op gang, en de muziek bleef zogezegd wat voortkabbelen in zijn eigen nat. Naarmate de set vorderde konden we wel genieten van enkele goedgebrachte covers (Neil Young enz.). Uiteindelijk viel alles nog in goede aarde, al was het het even wennen na de triomfantelijke doortocht van de Boogie Beasts. Black Market III is ondertussen volop bezig aan een Europese tournee en nog her en der mee te maken.<\/p>\n

\n

In het rock\/bluescircuit is ze zeker en vast geen onbekende meer. De Engelse Joanne Shaw Taylor <\/strong>speelt van kindsaf gitaar en vond haar voorbeelden bij de grote bluesgitaristen. Jimmi Hendrix en Stevie Ray Vayghan zijn soms goed herkenbaar, maar ze heeft haar eigen speelstijl en zeker ook haar eigen heel sterke gitaarnummers.<\/p>\n

\"swing-wespelaar-2014-dag-3-1-3\"<\/p>\n

De hele set draait werkelijk rond haar gitaarwerk, en menigeen geeft bewonderend toe dat het een lust is. Ze is sinds lang de \u2018new kid on the block\u2019 van Dave Stewart (Eurythmics), en via dit pad heeft ze zich ook in America een eigen veelbezocht pad ge\u00ebffend. Joe Bonamassa is een zielsgenoot, om haar werk wat te situeren. Wie niet houdt van lange gitaarsolo\u2019s is er hier aan voor de moeite, maar ze hebben ongelijk.\u00a0 Bij momenten werd het muisstil op het plein, hier werden niet zomaar toonladders afgedraaid, hier vertelt de gitaar een verhaal. Jimmi Hendrix werd op een eigen maar magistrale manier gecoverd, en songs uit haar upcoming cd beloven heel veel. Vrouwelijke sologitaristen blijven schaars, maar Joanne Shaw Taylor schaart zich onder de beste, en dat mag ze nog jarenlang doen !<\/p>\n

\n

We krijgen in Europa niet zo heel veel de kans om de legende Walter \u2018Wolfman\u2019 Washington<\/strong> mee te maken, dus was Swing Wespelaar vandaag een must. Weer of geen weer (en tijdens zijn openingsnummers was het werkelijk regenend slecht), dit optreden meemaken van in de eerste rangen m\u00f3et gewoon.<\/p>\n

\"swing-wespelaar-2014-dag-3-1-4\"<\/p>\n

In de wandelgangen spraken we met zijn saxofonist, die ons niet enkel uitvoerig informeerde over New Orleans, maar die ons tevens kon bevestigen dat de volledige band mee was, en dat W.W.W. er vanavond heel erg zin in had. We verwachten ons aan een mengelmoes van blues en funk, en we weten dat deze band dit op een eigen en grootse manier kan. Walter Wolfman Washington is orkestleider en een hele goede ritmegitarist, terwijl zijn fragmentarische gitaarsolo\u2019s mee de eigenheid en de sound van de nummers maken. Zijn stem is uniek en uiterst herkenbaar, en zijn ritmesectie is topklasse. Aftellen heeft niet lang geduurd, we kregen onmiddellijk waarvoor we gekomen waren, en opwarmen bij deze funky music is een fluitje van een cent. Soms dachten we aan James Brown, maar de klasse van Walter Wolfman Washington is zo uniek en zijn muziek zo veelzijdig dat deze vergelijking niet echt nodig is. Het barslechte regenweer en late zondagsuur na een driedaagse marathon kropen echter hier en daar in de benen, wat de spektakelwaarde van dit laatste concert toch een beetje temperde. Maar wat zijn we blij met deze afsluiter na een geslaagd festival.<\/p>\n

\n
\n

Vrijdag 17 augustus 2012<\/strong>… Swing Wespelaar verliep dit jaar in snikhete, zeg maar tropische omstandigheden. De echte bluesliefhebbers lieten zich daardoor niet afschrikken en waren massaal aanwezig. Later op de avond kon je zelfs koppenlopen.
\nDe uitzonderlijk en bijwijlen ongemakkelijke hitte kon ook de artiesten niet deren want elke act kon zonder uitzondering overtuigen.<\/p>\n

Na het stomende optreden van The Nimmo Brothers moesten we toch wel eventjes pauzeren bij een lekkere pint, want\u00a0The Fabulous Thunderbirds<\/strong>\u00a0kwamen er nog aan.
\nVoor het optreden van de T-Birds hadden we een babbel met bassist\u00a0Randy Bermudes\u00a0om te weten hoe de setlist er ongeveer zou uitzien. We wezen hem op het feit dat The Fabulous Thunderbirds vorig jaar op\u00a0Springblues\u00a0in Ecaussinnes behalve \u2018My Babe\u2019 geen enkele van hun grote hits hadden gespeeld.<\/p>\n

\"Wespelaar<\/p>\n

\u2018Nu zitten ze er allemaal wel in\u2019 lachte Bermudes, \u2018Maar Kim Wilson durft op het laatste moment de playlist nogal eens grondig doorheen te halen.
\nNet zoals The Nimmo Brothers staken The Fabulous Thunderbirds een vuurwerk af met klappers als \u2018My Babe\u2019, \u2018Wrap It Up\u2019, \u2018Wait On Time\u2019 en natuurlijk \u2018Tuff Enuff\u2019.
\nKim Wilson bewees tussenin dat hij nog steeds in de hoogste afdeling van de mondharmonica-spelers thuis hoort. Nieuw en verfrissend was ook de inbreng van de bij mijn weten allereerste T-Bird toetsenman, die luistert naar de naam\u00a0Kevin Anker. De rest van de bende is nu toch alweer een tijdje bij mekaar, namelijk\u00a0Mike Keller\u00a0(gitaar),\u00a0Johny Moeller\u00a0(gitaar) en\u00a0Jay Moeller (drums). En zo werd een punt gezet achter een schitterende vrijdagavond.<\/p>\n

\n

Zaterdag 18 augustus 2012… Dani Wilde<\/strong>\u00a0maakte reeds twee keer de dienst uit bij het triumveraat \u2018Girls With Guitars\u2019. Een keer samen metDeborah Coleman\u00a0en\u00a0Candye Kane\u00a0en \u00e9\u00e9n keer met\u00a0Cassie Taylor\u00a0en\u00a0Samantha Fish. Ze is een kleine opdonder, die zaterdag helemaal in het rood was gestoken, zij het een beetje kort van stof.<\/p>\n

\"Wespeallr<\/p>\n

Dani Wide kan wel vlijmscherp naar voor treden en heeft een stem als een klok. Haar broer\u00a0Will\u00a0speelt mondharmonica, dan is er de verrukkelijke\u00a0Victoria Smith\u00a0op bas en de drummer is\u00a0Richard Newman, die ooit nog in loondienst is geweest bij\u00a0Rory Gallagher. Het kennerspubliek genoot van heel wat fraais zoals \u2018Angel Came Down\u2019, en \u2018Walk Out The Front Door\u2019 en dit vroeg om een encore. Die kwam er op de tonen van Will die de riff van Sugar Blue op harmonica naspeelde bij hun interpretatie van het Roling Stones nummer \u2018Miss You\u2019.<\/p>\n

\n

Als intermezzo tussen de verschillende acts door kregen we \u2018<\/strong>Blues Provided By Mix & Dorp\u2019. Met andere woorden Jan Mittendorp <\/strong>die de traditie van de Delta bluesmannen vermengde met een beatbox. Best leuk!<\/p>\n

\n

En wat dan gezegd van de zaterdagse finale in Wespelaar? Wel, dit was er een om nooit meer te vergeten. We hebben de gelegenheid niet om elke week een gospelconcert bij te wonen en zodoende voelde het optreden van de Blind Boys Of Alabama<\/strong> aan als een verfrissend bad. Van de manier waarop de Heer het ganse optreden door werd geprezen lustte ik wel pap. Jimmy Carter, Eric \u2018Ricky\u2019 McKinnie, Joey Williams, Billy Bowers, Ben Moore en Tracy Pierce zorgden voor een onvergetelijke show.<\/p>\n

\"Wespeallr<\/p>\n

Ze staken van wal met\u2019People Get Ready\u2019 van Curtis Mayfield, gevolgd door het swingende \u2018Spirit In The Sky\u2019 van Norman Greenbaum. De zangstemmen verstrengelden zich daarbij heel mooi in elkaar. En zo gingen we dan van \u2018I Know A Place\u2019 via het ongemeen prachtige \u2018Take The High Road\u2019 naar het ontketenende \u2018Free At Last\u2019. Om van te smullen!
\nDe Blind Boys Of Alabama kregen een zinderende ovatie mee en dat wilde natuurlijk zeggen dat ze moesten terugkomen. Als bisnummers zongen de boys \u2018Crying Time\u2019 en \u2018Higher Ground\u2019. Ik wil hierbij nog vermelden dat hun jongste cd \u2018Take The High Road\u2019 ook al een absolute aanrader is. Na afloop van het concert werd er een druk bijgewoonde signeersessie georganiseerd.<\/p>\n

\n
\n

Het gratis bluesfestival\u00a0Swing Wespelaar was in het weekend van\u00a017 augustus 2013<\/strong> aan zijn 26ste editie toe. Het lijkt er sterk op dat de publieke belangstelling ieder jaar groter wordt want iets voor zeven uur werd het terrein afgesloten. Het dorpsplein in Wespelaar is nochtans vrij groot, maar op een gegeven moment zat het werkelijk tjokvol. Ook de weermakers waren Swing Wespelaar goed gezind, een steeds breder wordende horizon zorgde voor een zonovergoten festivalterrein.<\/strong><\/p>\n

De bluesliefhebbers kregen een uiterst kwalitatieve affiche voorgeschoteld en de drie jonge snaken van\u00a0The Blues Vision<\/strong>\u00a0mochten het startschot geven. We zagen The Blues Vision een paar jaar terug al eens aan het werk aan de Patersdreef in Tielt en ze hadden toen ook al een frisse indruk op ons gemaakt.<\/p>\n

\"Swing<\/p>\n

Arne Demets (zang, gitaar) en Hanne Vandekerckhove (bas) waren er toen ook bij, maar dit jaar zat er een nieuwe drummer met name Klaas De Somer achter de kits. Het trio opende met de geweldige rocker \u2018When I Got Drunk\u2019 van Mike Henderson & The Bluebloods. De jonge band bevestigde meteen al het goede dat over hen werd geschreven en gezegd. Ze durven ook al eens met hun linkerhand in de bluesgrabbelton graaien en halen er dan een nummer uit zoals \u2018Blues Around My Bed\u2019 van de onlangs overleden Roscoe Chenier. De titelsong van hun jongste album \u2018Counting Sheep\u2019 en \u2018The Drummer Gets All The Girls\u2019 vervolledigden een uitstekende set.<\/p>\n

\n

Na The Blues Vision gaapte er een tamelijk groot gat in de programmering omdat de hoovercraft, die\u00a0The Eddie Martin Band<\/strong>\u00a0richting Wespelaar moest helpen, aanzienlijke vertraging had opgelopen. De organisatoren hielden, om het programma niet al te zeer in de war te sturen, het been stijf en beslisten dat de set van The Eddie Martin Band tegen 17u30 diende afgerond te zijn.<\/p>\n

\"Swing<\/p>\n

Er bleef dan voor The Eddie Martin Band nauwelijks een half uurtje over om de menigte van hun kunnen te overtuigen. Ze brachten uitstekende vertolkingen van \u2018Blue To The Bone\u2019, \u2018Good Time Blues\u2019 en \u2018Let It Slide\u2019. Het publiek bleef om bisnummers vragen, maar er was geen lieveheren aan. We hadden achteraf een babbel met Eddie Martin en het dient gezegd dat hij er zijn goed humeur niet bij verloren had.<\/p>\n

\n

Er werd tijd en plaats gemaakt voor\u00a0Jo Harman,<\/strong> voor ons wel de revelatie van zaterdag. Jo Harman is een frisse verschijning en haar grote wapen is haar uitstekende podiumpr\u00e9sence. Ze werd daarbij geholpen door een sterke band met George Hutchison (gitaar), Carl Hudson (keyboards), Andy Tolman (bas) en Martin Johnson (drums), Rosie and Faye (backing vocals).<\/p>\n

\"Swing
\nJo Harman kruidde haar optreden op Swing Wespelaar met uiterst expressief gezongen nummers als \u2018Cold Heart\u2019, \u2018My Amnesty\u2019 en \u2018Underneath The River\u2019. Er waren te weinig zitplaatsen om van een staande ovatie te kunnen gewagen, maar de prestatie van Jo Harman mag in die categorie worden ondergebracht.<\/p>\n

\n

Swing Wespelaar moest dit jaar wel enkele tegenslagen verwerken. Naast de problemen met Eddie Martin was er ook het feit dat \u2018top of the bill\u2019 Mavis Staples haar Europese tournee noodgedwongen had afgelast. Miss Staples werd vervangen door\u00a0John Mayall.<\/strong>
\nEn John zag er goed uit. Hij was reeds op voorhand (-en met de glimlach) gesigneerde cd\u2019s aan het verkopen.<\/p>\n

\"Swing<\/p>\n

Hij zag het duidelijk zitten. Dit bleek ook uit zijn concert dat een stuk beter meeviel dan gevreesd. De man wordt er dit jaar tachtig, en kon rekenen op een goed geoliede band met Rocky Athas (gitaar), Greg Rzab (bas) en Jay Davenport (drums). \u2018Dream About The Blues\u2019, \u2018One More Day\u2019 en \u2018Congo Square\u2019 waren hier de blikvangers. John Mayall bleek een waardige stand-in te zijn voor Mavis Staples, en we mogen \u2013 niettegenstaande de tegenslagen \u2013 de zaterdageditie van Swing Wespelaar als uiterst geslaagd klasseren. Een grote verdienste van de organisatoren.<\/p>\n

\n

Vrijdag 19 augustus 2011<\/strong>\u2026\u00a0 De Tilburgse Bradley\u2019s Circus<\/strong> is uit heel ander hout gesneden en hebben dan ook\u00a0 heel wat meer ervaring. De strelende Mattanja Bradley krijgt nog steeds backing van zanger\/gitarist Andr\u00e9 Van den Boogaert, Lidewij Veenhuis op harp, Toine Stout met upright bass en drummer Beewee Nederkoorn.<\/p>\n

\"Swing<\/p>\n

Na de al eerder betoverende release \u2018Shotgun Bunny\u2019uit 2008, heeft de band nu een nieuw album \u2018Bang Bang Wa Wee\u2019s\u2019, te promoten. Met Mattanja\u2019s hees stemgeluid, Andre\u2019s glinsterende gitaarriffs en Lidewij\u2019s knappe overblows, werd de set perfect afgewisseld door heel wat nieuwe tracks en knappe coverversies zoals \u2018Wang Dang Doodle\u2019 en het geweldig rockende \u2018My Babe\u2019 van Ron Holden en wereldbekend van The Fabulous Thunderbirds. Net voor het inzetten van \u2018Please, Don\u2019t Throw Your Underwear\u2019, plezierde Mattanja haar uitzinnige fans met een gratis cd voor de eerste die zijn onderbroek het podium opkatapulteerde. Het duurde dan ook niet lang voor het eerste projectiel op de b\u00fchne belande en belofte maakte uiteraard schuld. Met een gezellige en subtiele mix van Amerikaanse roots muziek, blues en een country getinte sound, kenmerkt Bradley\u2019s Circus zich vanavond als Nederlandse beste Americana band.<\/span><\/p>\n

\n

The Animals & Friends<\/strong> mochten op festivaldag \u00e9\u00e9n de stekker uit het stopcontact halen. Maar niet voor Pete Barton (vocals, bas), John Williamson (gitaar), Mick Aslager (keyboard) en het enig origineel overgebleven bandlid John Steel op drums een propvol kerkplein muzikaal wisten te ontroeren. \u2018Special guest\u2019 Spencer Davis moest wegens ernstige gezondheidsperikelen alweer verstekt laten gaan.<\/p>\n

\"Swing<\/p>\n

Met \u2018Baby Let Me Take You home\u2019 was de toon meteen gezet voor een gezellig avondje jukebox melancholie. Het luid meegekeilde \u2018Don\u2019t Let Me Be Misunderstood\u2019, het Vietnam gevoelige \u2018We Gotta Get Out Of This Pleace\u2019, \u2019It\u2019s My Live\u2019 en \u2018Don\u2019t Bring Me Down\u2019 zijn uiteraard zeer retrospectieve klassiekers, die perfect werden verweven met \u2018Dimples\u2019 en \u2018Boom Boom\u2019 van John Lee Hooker, \u2018I Put A Spell On you\u2019 origineel van Screamin\u2019Jay Hawkins en \u2018I Believe\u2019 van ene Ray Charles. De band nagelde ons toch nog even stevig aan de grond met enkele Spencer Davis passages zoals \u2018Somebody Help Me\u2019 en natuurlijk \u2018Keep On Running\u2019. Als toegift serveerde The Animals logischerwijs \u2018The House Of The Rising Sun\u2019, de festivalsite ontplofte nog een allerlaatste keer voor de fuif kon beginnen. Na heel wat line-up veranderingen blijven de klassiekers makkelijk overeind, al is er allang geen sprake meer van een Britse beat- explosie.<\/p>\n

Swing Wespelaar kenmerkte zich opnieuw met een breed spectrum aan bluesklanken, al kenden de optredens dan ook weinig verrassingen. Toch sloeg de ultieme balans meer dan behoorlijk positief over.<\/p>\n

\n
\n

Op Zaterdag 21 augustus 2010\u2026<\/strong> was er Ash Grunwald,<\/strong> een Aussie die uit Melbourne komt en de Delta Blues traditie combineert met elektrische blues. In de namiddag liep Ash doodleuk met dochter lief op de arm, over het stilaan volgelopen kerkplein.<\/p>\n

\"SwingMet diepe grooves bracht Grunwald een verzameling van origineel werk en uitgekiende coverversies van de meesters die hij zo fel begeert. Zeven albums heeft de man reeds op zijn actief en met zijn stilaan klassiek geworden \u2019stompbox\u2019 en steel resonator vloeien heel wat songs uit zijn pas verschenen release \u2018Hot Mama Vibes\u2019. En de vibes waren overduidelijk hot in Wespelaar. Met \u2018John The Revelator\u2019, een a capella mee gekeild nummer, het voetstampend \u2018Smokestack Lichting\u2019 (Chester Burnett) of het Aboriginal be\u00efnvloede en handgetrommelde\u00a0 \u2018Oh Rosie\u2019 ontpop Ash Grunwald zich tot een vroeg allereerste hoogtepunt.<\/span><\/p>\n

\n

Tijd voor misschien wel het grootste talent van de laatste decennia op Engelse bodem, Oli Brown.<\/strong>\u00a0 Toen pas het groen achter de oren ontgroeid, maar wat een podium presence. In januari 2008 tekende Oli een lucratief contract bij Thomas Ruf en registreerde meteen \u2018Open Road\u2019. Een jaar later maakte Brown deel uit van de stilaan legendarische Ruf Records Blues Caravan Tour, wat zijn bekendheid een enorme boost meegaf. \u2018Heads I Win Tails You Loose\u2019 liet duidelijk niet lang op zich wachten en net deze release kwam Oli Brown hier voorstellen.<\/p>\n

\"Swing<\/p>\n

Samen met Simon Dring op de drumvellen en Roger Innes met de 6-strings baslijnen overheerst Oli overduidelijk aan de Wespelaarse kerk. Plots vroeg Oli of wij Muddy Waters nog kenden, met een geheel eigen interpretatie van \u2018Hoochie Coochie Man\u2019 die hij voorzag met geweldige gitaarloopjes, bracht hij zijn fans bijna in extase. Brown maakte solerend ook een omegang op het plein en eens terug op de b\u00fchne barste de hel daadwerkelijk los. Vooral het zeer funky \u2018Open Road\u2018, \u2018Evil Soul, \u2018Speechless\u2019 en het popgevoelige \u2018Feever\u2019 kregen de mis -blues- dienaars aan het dansen.<\/p>\n

\"Swing<\/p>\n

Menheer pastoor keek en zag dat het goed was. Natuurlijk volgden ook nog een encore, het verassende \u2018Black Betty\u2019 van Ram Jam (maar origineel van Leadbelly) knalde spontaan uit de woofers.<\/p>\n

\n

If You Wanna Boogie, Don\u2019t Forget To Boogie. Canned Heat<\/strong> dat werd opgericht in \u201865 door Bob \u2018The Bear\u2019 Hite en Alan \u2018Blind Owl\u2019 Wilson, staat nog steeds bekend als een van de grootste podiumacts. De naam werd ontleed uit een Tommy Johnson \u2018Canned Heat Blues\u2019 song uit 1928. Een nummer over een alcohol verslaafde die verdunde Sterno nuttigde. Sterno was een alcoholproduct in blik, die werd gebruikt voor verwarmingstoestellen.<\/p>\n

\"Swing<\/p>\n

Adolf \u2018Fito\u2019 de la Parra op drums en Larry \u2018The Mole\u2019 Taylor op bas zijn de langst overlevende bandleden. Gitarist Harvey \u2018The Snake\u2019 Mandell verving Henry Vestine gedurende de periode 1996-\u201970, en stond zo dus ook op Woodstock. In weliswaar en in noodgedwongen wisselende bezettingen, gaat de band onverwoed verder en wordt de band nu versterkt door Dale Spalding met de vocals, gitaar en harmonica. \u2018Boogie with Canned Heat\u2019 bracht het barstensvolle kerkplein meermaals in beroering. Wereldhits als (hier de openingsong) \u2018On The Road Again\u2019 en (afsluiter) \u2018Let\u2019s Work Together\u2019 staan gelukkig nog steeds op hun playlist.<\/p>\n

\"Canned<\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

Wat prijkt dan tussen deze wereldhits? Wel, vooral \u2018Future Blues\u2019 uit 1970 was een geweldige rocksong met Harvey Mandell op het voorplan. \u2018Big Fat Mama\u2019 met The Mole op gitaar en Spalding op bas waren uitstekend en \u2018So Sad\u2019 stak in een keurig boogie jasje. \u2018Sugar Bee\u2019 oorspronkelijk van Eddie Shuler, maar voor het eerst op plaat gezet door Cleveland Crochet in 1960 is een Cajun en Louisiana getinte parel en \u2018Amphetamine Annie\u2019 uit het album \u2018Boogie With Canned Heat\u2019 (\u201868) is een tekstueel zwaar beladen song, zeg maar een nummer op speed. Fitto nam ons mee naar Woodstock, \u2018al hebben jullie hier een eigen Woodstock\u2018 grapte hij, en zette gezwind \u2018On The Road Again\u2019in. Fitto die hier niet zo toonvast bleek, kreeg snel vocaal ondersteuning van Dale Spalding. Een laatste leuk wapenfeit was uiteindelijk \u2018Christo Redemtor\u2019 voor de gelegenheid geleend bij Charlie Musselwhite. Bij het uitgesponnen bisnummer \u2018We Wanna Boogie\u2018, kwam die diepe vette boogie groove nog eens het licht opsteken. Met een heuse medley drijven wij de nacht in, \u2018All Night Long.\u2019<\/p>\n

\n
\n

Tekst: Ivan Van Belleghem, Frank Jacobs, Philip Verhaege<\/p>\n

Foto’s: Philip Verhaege<\/p>\n

\n

Met dank aan Swing Wespelaar<\/a><\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Geen festivals deze zomer..! Maar wanneer je Wespelaar binnenrijdt kun je niet naast het uitnodigende bord kijken waarop staat vermeld: \u2018Welkom in Wespelaar \u2013 bluesdorp\u2019. De bluesliefhebber voelt zich er ieder jaar thuis en daar zal de voortreffelijk programmatie en de gezellige omgeving niet vreemd aan zijn. Het is haast ieder jaar een pelgrimage van gelijkgezinde zielen ! Elk sprookje heeft een begin. Dat van Swing Wespelaar begon in 1988. Wij doken in ons archief en geven u graag een beknopte \u2018flashback\u2019 mee van de afgelopen tien afgelopen edities. Onder het nom de plume \u2018Blues For The People\u2019 vierde Swing Wespelaar hun twee\u00ebndertigste verjaardag op Vrijdag 17 augustus 2019. Traditiegetrouw, drie dagen blues en aanverwante muziekstijlen van een heel hoog niveau. Onze nationale trots Steven Troch mocht toen het festival op gang trekken. Sinds zijn solodebuut\u00a0 \u2018Nice \u2019n Greay\u2019 uit 2016 gaat het hard voor Steven Troch. Wij kennen Steven al langer uit zijn periode bij de verrukkelijke band Friend Bourbon. Maar hij geniet uiteraard ook waardering bij heel wat gerenommeerde Internationale artiesten en stond op het podium met haast alle hedendaagse groten der aarde. Sinds vorig jaar heeft hij de succesvolle plaat \u2018Rhymes For Mellow Minds\u2019 in de winkelrekken. Harpvirtuoos en vocalist Steven Troch laat zich nu omringen door gitarist Matt T. Mahony, de immer sympathieke en gedreven musicus die met passie haar basgitaar beroerd Liesbeth Sprangers en drummer Bernd Coene. Het schuchtere is er lang niet meer, en heeft plaats gemaakt voor een gezellige muzikale brutaliteit. Heel wat nummers vloeiden uit zijn nieuwe plaat. De song \u2018Bad Taste\u2019 gaat over mensen met een slechte smaak \u00e9n met \u2018White Lane Express\u2019 nam hij ons mee voor een lange treinrit. Gypsy blues en reggae tunes werden fijntjes gealterneerd met een swingende \u2018Mister Jones\u2019 en het Chicago blues begeesterde \u2018Don\u2019t Lose Your Hat\u2019. Troch staat al een tijdje hoog aan het blues firmament. Zou de Mechelse klei dan toch niet zo heel veel divergeren met de Missisippi Delta Blues clay ground. Tinsley Ellis werd geboren in 1957 te Atlanta, maar groeide op in het zuiden van Florida. Hij bespeeld zijn lievelingsinstrument, de gitaar, sinds zijn achtste levensjaar. Vooral de drie Kings (Albert, B.B. en Freddie) waren zijn grote voorbeelden en inspiratiebronnen. Zijn lot werd als het ware bezegeld tijdens een concert van B.B. King. De toen pas veertienjarige Ellis kreeg van B.B. King een gebroken snaar van diens Lucille. Betovert door de snaar raakte hij na het concert ook nog aan de praat met King, en het was die warme indruk dat gensters deed overslaan bij de kleine Ellis. Na enkele omzwervingen en evenveel bands besloot Ellis het solo en overhandigde een tape van zijn eerste release \u2019Cool On It\u2019 aan Bruce Iglauer. Eigenaar van het befaamde Chicago blues label Alligator Records. De rest is zowaar geschiedenis. Tinsley speelt nog steeds in de traditie van zijn Deep South muzikale helden en heel wat nummers uit zijn recente release \u2018Winning Hand\u2019 prijkten hier op de playlist. Strak openen met de blues rocker \u2018Broken Man\u2019. De affectie groeide meer dan considerabel \u00e9n ook de knarsende blues trage \u2018Saving Grace\u2019 en de rocker \u2018Cut You Loose\u2019 waren culminatiepunten. In een ruk raasde Tinsley door met \u2018To The Devil For A Dime\u2019 en \u2018A Quitter Never Wins\u2019. Tijdloze blues funky shuffle\u2019s en probate gitaarriffs zijn Ellis\u2019 trademark. En als ook \u2018Highwayman\u2019 door de woofer knalt kan onze avond alvast niet meer stuk. Volgens Atlanta Magazine is Tinsley Elis een van de meest significante blues artiest uit Atlanta\u00a0 sinds Blind Willie McTell. En dat heeft Swing Wespelaar geweten. Zaterdag 18 augustus\u2026\u2018Wanted\u2019\u2026 Dos Hombres! Met Johnny Burgin and Quique Gomez kregen we onversneden Chicago blues. Zanger\/gitarist Rockin \u2018Johnny Burgin \u2018hangs his fedora in the Frisco Bay\u2019 \u00e9n harp man en vocalist Quiqu\u00e9 Gomez \u2018hails from Madrid\u2019. Samen en\/of afzonderlijk hebben ze vele muzikale trajecten afgelegd met enkele van de laatste grote Chicago-blues artiesten. De in Madrid geboren en getogen vocalist\/mondharmonica virtuoos Quique Gomez is voor ons allang geen onbekende meer. We leerde Senior Quique Gomez kennen via onze \u2018long time buddy\u2019 Luca Giordano. Johnny Burgin komt uit South Carolina en zag het eerste levenslicht in 1969. Hij ging in de eerste plaats niet naar Chicago om te musiceren, maar om er te studeren aan de prestigieuze University of Chicago. Johnny was dj op het college-radiostation WHPK \u00e9n begon zijn muzikale carri\u00e8re als begeleider van Tail Dragger in de getto clubs van Chicago\u2019s West Side. Niet veel later toerde hij met Howlin\u2019 Wolf drummer Sam Lay en de betreurde pianolegende Pinetop Perkins. Johnny absorbeerde de blues sound en prefereerde een loopbaan als bandleider. The Rockin\u2019 Johnny Band is een van de meeste geliefde blues bands sinds 1995 in Chicago. Vandaag zijn beiden de gevreesde revolverhelden van de internationale blues sc\u00e8ne. In de winter van 2018 gingen ze een muzikale co\u00f6peratie aan met release \u2018Dos Hombres Wanted\u2019. En dat knap dingsigheidje kwamen ze graag voorstellen in Wespelaar. Na een knappe instrumentale Chicago blues shuffle intro mocht Quique vocaal \u2018Don\u2019t Blame Shorty\u2019 in de steigers zetten. Rockin\u2019 Johnny presenteerde \u2018Your Charm Won\u2019t Help You\u2019 en het Chicago South Side begeesterde \u2018Let Me Be Your Teddy Bear\u2019, in de versie van L.V. Banks. Uit zijn pas verschenen release \u2018California Blues\u2019 presenteerde Johnny de titeltrack. Als er een duo is die de Chicago blues belichaamt dan is het wel Rockin\u2019 Johnny en Quique Gomez! Als er iemand Swing Wespelaar zou verbluffen, dan was het Chicagoan Jamiah Rogers wel. Hij groeide op in het gezellige Calumet City, een zuidelijke buitenwijk van Chicago. Wie nu nog durft beweren dat de blues geen toekomst heeft, is meer dan een zwartkijker, een hypocriet of loopt met ferme muzikale ooglappen rond op deze wereldbol. Jamiah groeide op in een huis dat bol stond van bluesmuziek. Zijn vader Tony, tevens manager en bassist, is zelf een gerespecteerd bluesgitarist in Chicago. Telkens Tony met zijn band repeteerde in de kelder zat kleine Jamiah te luisterde op de trap. Al snel mocht hij enkele nummers mee-jammen op drums. Jamiah was pas zeven jaar toen hij de drumsticks hanteerde op pa\u2019s album \u2018In The Pocket\u2019. Hij werd dan ook vrij snel opgemerkt in het blues milieu en genomineerd voor \u2018the most talented kid under the age of 12 for the Chicago Music Awards\u2019, een award die hij liefst drie keer op rij in de wacht sleepte. Op zijn 16de\u00a0 stichtte hij dan het trio Jamiah On Fire and The Red Machine. Jamiah is het trio ontgroeid en is echt een podiumbeest. The little kid is no more. Neen, hier staat een volwassen artiest op het podium. Jamiah is een existent blues superman. Zijn performen was hier eigenlijk een lang uitgerekte jamsessie. Op speelse wijze klonken \u2018The Sky Is Crying\u2019, \u2018Hey Joe\u2019, \u2018Further On Up The Road\u2019, \u2018Along The Watchtower\u2019 en andere \u2018Miss You\u2019, met flarden baslijntechnieken van \u2018Another One Bites The Dust\u2019 door de woofer. Uiteraard was er ook eigen werk met \u2018The Boy Next Door\u2019. Als apotheose spijkert Jamaih \u2018Mannish Boy\u2019 en \u2018Hoochie Cooche Man\u2019 op Hendrixiaanse wijze doorheen het blues dorp. Zondag 19 augustus 2019\u2026 Itali\u00eb heeft met Dany Franchi eindelijk terug een bluestopper die aan een internationale loopbaan timmert. De 29 jarige in Genua geboren gitarist begon na afronding van zijn muzikale studies in 2008 professioneel muziek te maken. In 2011 won hij in Itali\u00eb de Blues for Youth Award en kort daarna verscheen zijn debuut \u2018Free Feeling\u2019. Een eerste keer internationale aandacht kreeg hij in januari 2016 toen hij als vertegenwoordiger van Itali\u00eb de halve finale haalde op de International Blues Challenge te Memphis. Dany besefte dat als hij als muzikant progressie wilde maken, dat hij vaak in Amerika moest optreden. Hij werkte hard om naam te maken in de VS en alles kwam in een stroomversnelling toen hij Anson Funderbergh ontmoette en Anson zijn 3de album \u2018Problem Child\u2019 produceerde. Dit vorig jaar verschenen album zorgde voor de Europese doorbraak. In maart 2019 deed Dany zijn eerste uitgebreide Europese clubtoer en deze zomer zet hij zijn opmars verder in het festivalcircuit. Daar mag een halte op Swing Wespelaar zeker niet ontbreken. Dani Franchi is als gitarist\/producer een boeiende figuur op het podium. Met zijn begeleidingsband (drums\/bas\/keys) zet hij een volwassen sound neer. Dit is een gitaarband in de eerste plaats. Veel solowerk dus, met een mooie opbouw in de songs \u00e9n solo\u2019s. Soms komt een jonge Bonamassa om de hoek kijken. Inventief gitaarwerk, melodieus en verhalend, dat belooft een grote toekomst voor deze Italiaanse bluesrocker. Ook Breezy Rodio maakt zijn Belgische debuut in Wespelaar. Deze in Rome geboren Italiaan heeft al bijna 20 jaar Chicago als uitvalsbasis. Toen hij in de Windy City arriveerde, ontmoette hij Guy King en Guy introduceerde hem in het bluescircuit. Hij werd opgemerkt door Linsey Alexander en deze nam hem in loondienst als bandleider. Hun samenwerking zou 8 jaar duren. In 2011 maakte Breezy zijn eerste soloalbum. Zijn derde album \u2018Sometimes The Blues Got Me\u2019 verscheen vorig jaar bij Delmark Records en bracht hem internationale bekendheid. Ondanks zijn woonplaats in Chicago laat Breezy zich meer inspireren door de sound van B.B. King, T-Bone Walker en Albert Collins. Met zijn prachtig telecastergeluid zal hij zeker de gevoelige snaar weten te raken. Chicago blues is wellicht de rode draad tijdens dit concert, maar het gitaarwerk van Breezy Rodio is zo uiteenlopend dat we niet echt van 1 stijl mogen spreken. De man is in zowat alle bluesstijlen thuis en etaleert dat ook op zijn eigen fysieke speelmanier. Zoals we vandaag al enkele keren merkten is blues niet altijd aan een supermooie of krachtige stem gelinkt in deze tijd. Gitaarwerk daarentegen is volop in. Ook nu horen we prachtige songs die er op zich allemaal staan, maar een groeiende flow in een optreden voelen we niet echt. Met Dani Franchi en Jamiah Rogers als gastgitaristen op het podium kan de show even niet stuk, maar toch missen we soms charisma en begeestering op het podium. Alsof we heel goede sessiemuzikanten aan het werk zien. Wat op zich muzikaaltechnisch helemaal niet hoeft te vervelen natuurlijk. Wij sluiten onze 32ste editie af met de klassieke Chicagoblues waarvan iedereen houdt. De meest bekende legende van deze Chicagoblues is ongetwijfeld Muddy Waters. De 65 jarige Mud Morganfield is de oudste zoon van Muddy en heeft als missie de muzikale erfenis van zijn vader verder te zetten. Als zevenjarig jongetje kreeg hij van zijn vader een drumstel en later schakelde hij over naar basgitaar. Het was pas op zijn 54ste dat Mud zijn job als trucker omruilde voor een bestaan als professioneel muzikant. Deze overstap heeft hem geen windeieren gelegd en bracht hem faam over de ganse wereld. Zijn vierde album \u2018They Call Me Mud\u2019 verscheen vorig jaar en laat zijn soulvolle kant zien. Authentieker dan met deze charismatische frontman kan de blues niet geserveerd worden. Het was even wachten, maar met Mud Morganfield krijgen wij als afsluiter \u2018The Blues\u2019 voorgeschoteld. In al zijn glorie, met swingende band en een frontman die komt tonen hoe men blues beleeft. Het is drummen vooraan het podium, het publiek heeft honger. En die wordt gestild. Mud Morganfield heeft de looks, de waardigheid, de inleving en het charisma van de dag. En ook de muziek. Je wordt er zowaar stil van. Ook wanneer hij zijn instrument (de bas) ter hand neemt en samen met de contrabas de accenten in de muziek legt. Hoe funky kan echte blues soms zijn ! Het zit in de genen en in de stad, Chicago blijft de roots van de muziek bewaren en verspreiden. Vrijdag 17 augustus 2018… \u00a0Het werd moeilijk om ons weg te rukken rond het podium\u00a0 want Melodie Angel bleek een meer waardige vervangster te zijn voor Jimmy Johnson. Deze 28-jarige schoonheid leerde we kennen in Chicago tijdens het Blues Fest. 2016. Melody Angel woont al heel haar leven in Chicago\u2019s South Side. Ze werd geboren nabij 86th en Cottage Grove en groeide op in een hip-hop wereld met een grote affiniteit voor blues en rootsmuziek. Melodie komt uit een muzikale familie en leerde als autodidact…<\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":17449,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[2],"tags":[66,113],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-17380","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-losse-berichten","tag-front","tag-swing-wespelaar"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":19,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/17380","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=17380"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/17380\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/17449"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=17380"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=17380"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=17380"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=17380"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=17380"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}