{"id":17301,"date":"2020-07-26T09:55:00","date_gmt":"2020-07-26T07:55:00","guid":{"rendered":"http:\/\/liveactsbelgium.com\/?p=17301"},"modified":"2020-07-26T09:55:00","modified_gmt":"2020-07-26T07:55:00","slug":"duvel-blues-retro-2013-2019","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/?p=17301","title":{"rendered":"Duvel Blues – retro 2013 – 2019"},"content":{"rendered":"

In het laatste weekend van mei trekken heel wat blues liefhebbers massaal\u00a0 op muzikale bedevaart richting Puurs. Neen, niet allen voor zijn geestrijke Duvel.. maar voor het Duvel Blues Festival. Bestemming is al enkele jaren JH Kabal en zijn omliggende Chiro terreinen. Naar goede gewoonte kiest de organisatie elk jaar voor twee podia. Naast de \u2018grote tent\u2019 wordt de Kabal zaal omgetoverd tot een intimistische setting. Helaas is er anno 2020 geen Duvel Blues wegens het COVID-19 pandemie. We geven dan ook heel graag een ‘flashback’ mee van wat hoogtepunten uit voorgaande editie’s.<\/strong> De negentiende editie zal -normaal- doorgaan op:<\/strong>
\nZaterdag 29 mei 2021..! TICKETS HERE!<\/a><\/strong><\/span><\/p>\n

\"img_0005-2\"<\/p>\n

Voor de achttiende editie op zaterdag 28 mei 2019<\/strong> had Duvel Blues misschien wel zijn meest eclectische affiche ooit samengesteld. In de Kabal zaal werd zelfs een Piedmont \u00a0Blu\u0304z workschop<\/strong> georganiseerd.<\/p>\n

\"IMG_0014\"<\/p>\n

Valerie en Ben Turner<\/strong> legden haarfijn uit wat het verschil is tussen geliefkoosde Piedmont blues en Delta blues. Ben demonstreerde zijn zelfgeproduceerde wasboard en bones, \u00e9n Valerie pleegde heel wat vingerzettingen op haar Stella gitaar. Een perfect gekopieerd model uit de jaren twintig, waar zowel alternerende bas als drums op gitaar worden gespeelt. Een hele ritmesectie dus op zes snaren. Dit alles luisterde het duo op met songs van ondermeer Memphis Minnie\u00a0 en haar \u2018Drunken Barrelhouse Blues\u2019 uit 1934, Tony Johnson\u2019s \u2018Big Road Blues\u2019 en het Piedmont fingerpicking style \u2018Joe Turner\u2019s Blues\u2019.<\/p>\n

\n

De volgende formatie in de tent was de Hollandse band The Ragtime Rumours<\/strong>. Vocalist en akoestisch gitarist Tom Janssen, Thimo Gijezen (elektrische gitaar, accordeon en piano), drummer Sjaak Korsten en het jonge geweld Niki van der Schuren (bariton sax, upricht bass en dwarsfluit) komen uit Midden Limburg en zorgen met hun gezellige old-school ragtime, rock-\u2018n-roll en gypsy jazz voor een aangename introductie.<\/p>\n

\"IMG_0081\"<\/p>\n

Ze verwoorden dit amalgama graag als \u2018Rag \u2019n Roll\u2019. Maar blues blijft uiteraard ook hier de hoofdmaat. Dat Niki naast haar muzikale virtuositeit ook een heel mooie stem heeft staafde ze in songs als \u2018Everywhere I Go\u2019. Het nummer \u2018Ain\u2019t Nobody\u2019 werd zelf opgesmukt door washboard en kazoo schikkingen, wat de diversiteit van The Ragtime Rumours alweer bewerkstelligde.<\/p>\n

\n

In de tent steeg de temperatuur naar een ongekend hoogtepunt door en met Griot Blues<\/strong>. Het succesvolle concept van de in California gebaseerd Chicagoan Mighty Mo Rodgers & Baba Sissoko. De Malinees Baba Sissoko is waarschijnlijk de meest onbekende artiest van dit duo. Baba komt uit Timbuktu, een oude stad gelegen op zo\u2019n 20 km van de rivier Niger. De zeer gerespecteerde\u00a0 Italiaanse blues band van stergitarist Luca Giordano, met bassist Walter Monini en drummer Eric Cisbani, vergezellen wel vaker Mighty Mo op zijn Europese passage.<\/p>\n

<\/p>\n

Ook nu fungeren ze als ritmesectie voor dit Europese concertluik. Special guest Sydou Sissokho is een waar duivelskunstenaar en toonaangevende djemb\u00e9 artiest uit Senegal. De band speelt integraal het album \u2018Griot Blues\u2019 en ze openen dan ook met de hypnotiserende reggae tune \u2018Shake \u2018Em Up Charlie\u2019. De chemie zit vrijwel meteen raak en met nummers als \u2018Mali To Mississippi\u2019 en het impredicatieve \u2018Djeli \/ Griot \/ Storyteller\u2019 zitten we recht in hart van de Malinese blues. Luca zorgt met zijn gitaarriffs voor enige Chicago blues structuur.<\/p>\n

\"IMG_0144\"<\/p>\n

Het afsluitende \u2018Griot Blues\u2019, met zijn aanhoudende en simpele refrein zorgen voor vele insisterende lalala\u2019s bij een dolgedraaide meute. Een Griot of djeli is een verteller en een \u2018keeper\u2019 van de mondeling overgebrachte tradities en geschiedenis. Griotten genoemd. En dat is net wat ook Mighty Mo Rodgers & Baba Sissoko dan ook doen op de schitterende release \u2018Griot Blues\u2019.<\/p>\n

\n

Terug naar een overvolle Kabal zaal voor singer-songwriter\/gitarist Lisa Mills. <\/strong>Ze is een Mississippi inheemse schoonheid die momenteel in Mobile, Alabama woont. Lisa groeide op in en rond Hattiesburg Mississippi en begon haar zangcarri\u00e8re in de kerk die haar grootouders bouwden.<\/p>\n

\"IMG_0334\"<\/p>\n

Later werd ze be\u00efnvloed door grootheden als Etta James en Bonnie Raitt \u00e9n wordt ze vaak vergeleken met Janis Joplin. Lisa is muzikaal rijper geworden, en net dat heeft haar artistieke vrijheid toch enigszins mee bepaald. Ze staat solo in de zaal, gewapend met haar gitaar. Ook voor ons is het even wennen. Met haar zwoele soulvolle stem en solide gitaarspel pakte ze ons vrijwel onmiddellijk bij het strot. Nummers als \u2018Good Days For The Blues\u2019, het gospel begeesterde \u2018Sing, Sing Hallelujah\u2019, Wet Willie\u2019s Keep On Smiling\u2019 en Etta James\u2019\u2018I\u2019m A Woman\u2019 zijn maar enkele hoogtepunten. Vol passie, intensiteit en pure uitbundigheid schuurt haar stemstrot van enige emotie. Luisteren naar Lisa Mills is een betoverende ervaring..!<\/p>\n

\n

Voor de laatste act The James Hunter Six<\/strong> moeten we terug naar de tent. James Hunter is een van de beste stemmen in de Britse soul en R&B wereld. Hij staat reeds drie decennia op de planken, speelde op straat in Londen en verzorgde naast heel wat back-upzang ook voor de gitaartunes bij Van Morrison. James opende shows voor Aretha Franklin, Etta James, Willie Nelson en de betreurde Tom Petty. In 2006 werd Hunter genomineerd voor een Grammy Award (Best Traditional Blues Album) en een American Music Award (Best New\/Emerging Artist).<\/p>\n

\"IMG_0418\"<\/p>\n

Vorig jaar had hij met de plaat \u2018Whatever It Takes\u2019, op het label Daptone Records, een dijk van een album in de winkelrekken. James is nog steeds die charismatische leading man van zijn getalenteerde Six band. De relaxte soulnummers zijn net zo aangrijpend als begeesterend. De titeltrack van zijn laatste album had zelfs een feelgroove en ska ritmiek. Openen deed hij in stijl met soulgroove \u2018Chicken Switch\u2019 uit zijn album \u2018Minute By Minute\u2019 en (Baby) \u2018Hold\u00a0 On\u2019. De bandleden krijgen ook hier de nodige ruimte om te soleren. Vooral de blazerssectie is prominent voor zijn soulsound.\u00a0 In songs als \u2018No Smoke Without Fire\u2019 en \u2018I Can Change Your Mind\u2019 bleef de ziel en animus van Sam Cooke en Otis Redding wel heel lang ronddwarrelend. Nog een laatste napretje van die zweemzoete soulmuziek was er met \u2018Talkin\u2019 Bout My Love\u2019. De modern-maar-retro-soulmoves van James Hunter zijn onvolprezen verbonden met de Stax Sound. Duvel Blues, see you next year\u2026!<\/p>\n

\n
\n

Op zaterdag 26 mei 2018 <\/strong>vervoegen we onze weg naar \u2018de grote tent\u2019, want daar staat onze vriendin Jj Thames<\/strong> al te wachten. Waarom Jj zo vroeg geprogrammeerd stond, is ook voor ons nog steeds een onbeantwoorde vraag. We leerde haar enkele jaren geleden kennen op het Chicago Blues Festival. Ze had toen net het fantastische \u2018Tell You What I Know\u2019 uitgebracht. Toen al werd het ons heel snel duidelijk dat deze diva heel wat in haar mars had. Twee jaar geleden was er dan ook nog eens het succesvolle verhaal met de release \u2018Raw Sugar\u2019.<\/p>\n

\"IMG_0044\"<\/p>\n

Ze komt uit een buitenwijk van Detroit maar ervaarde de harde levenslessen in Jackson, Mississippi. Ze zwermde als het ware heel Amerika door. Sliep in opvanghuizen en treinen \u00e9n werkte tussendoor als manager bij General Motors. Maar haar muzikale droom deed haar uiteindelijk weer in Jackson, Mississippi belanden. Ze is een echte overlever. Thames begon haar carri\u00e8re in de late jaren \u201890 met muzikanten en vrienden als Bobby Blue Bland, Peggy Scott Adams, Willie Clayton en Denise LaSalle. Op Duvel Blues laat Jj zich begeleiden door Yann Cuyeu (gitaar), C\u00e9dric le Goff (Keys), Kris Jefferson (bas) en drummer Fabrice Bessouat. Ze opende sterk met \u2018Bright Lights, Big City\u2019 en het soul begeesterde \u2018Hey You\u2019. Van de swingende blues chapiters \u2018Hattie Pearl\u2019 en \u2018I\u2019m Leaving From Raw Sugar\u2019 ging het naar de emotionele ballade \u2018Woman Scorned\u2019. Bij de perspirerende John Lee Hooker\u2019s cover \u2018Boom Boom\u2019 steeg de temperatuur haast bovenmenselijk. Jj katapulteert ons even naar haar thuishaven Jackson met \u2018Last Two Dollars\u2019 en het overheerlijke \u2018Don\u2019t Stop My Shine\u2019. Het bruisende en meerstemmige \u2018No Turning Back\u2019 uit de release \u2018Tell You What I Know\u2019, bracht ons uiteindelijk naar het afsluitende \u2018I\u2019d Rather Go Blind\u2019. Van een uitsmijter gesproken! . Met een kleurrijke mix van traditionele blues en soul begeesterd Jj Thames haar show van start tot finish. Net iets meer dan dertig graden, en kippenvel hebben\u2026 Dat kan alleen bij een concert van Jj Thames\u2026<\/p>\n

\n

Voor Chicagoan Corey Dennison Band <\/strong>moeten we alweer naar de \u2018grote tent\u2019. Daar steeg de temperatuur haast boven het onmenselijke. Net zoals Lon Eldridge komt ook Corey oorspronkelijk uit Chattanooga, Tennessee. Als kleine jongen absorbeerde hij de krachtige en soulvolle blues klanken op de \u2018late night radioshows\u2019. Hij werd zo gefascineerd door de muziek dat hij op zes jarige leeftijd zijn allereerste gitaar kreeg. Corey imiteerde meteen songs van Gatemouth Brown, Albert Collins en Albert King.<\/p>\n

\"IMG_0128\"<\/p>\n

Hij hield ook van soulmuziek en neuriede moeiteloos mee op nummers van Wilson Pickett, Curtis Mayfield en Sam Cooke. Deze blijvende indrukken hebben een impressie nagelaten op zijn soulvolle zang en vurige gitaarsolo\u2019s. Hij heeft dan ook een ongelooflijk stembereik en is hierbij een meer dan begenadig Chicago blues gitarist. Op zijn 12de<\/sup>\u00a0 begeleide hij Carl Weathersby, die ook buiten de muziek een grote mentor bleef. Corey Dennison debuteerde\u00a0 in Chicago blues sc\u00e8ne in het najaar van 2013. Hij heeft met Gerry Hundt (gitaar), Joel Baer (drums) en bassist Aaron Whittier zijn ideale soulmates gevonden. Na een funky intro duikt Corey plots uit het niets in het midden van de tent op.<\/p>\n

\"IMG_0151\"<\/p>\n

Als hij ook nog eens \u2018The Deacon\u2019 vocaal aanzet ontstaat er een muzikale chemie. Eens op het podium gaat het feestje onverstoord verder met het beukende \u2018Nothings To Good\u2019 (For My Baby). We wanen ons haast in Kingston Mines als Corey ook \u2018Down In Virginia\u2019 neerpoot. Relaxte blues composities die in aangename divergentie staan met knappe soul en\u00a0 funky tunes, dat is de kracht die uitstraalt van Corey Dennison. Net zoals de vlotjes ingestudeerde danspasjes met de bandleden. En dan komt plots Aaron Whittier in de spotlights met zijn diepe bas grooves en zet de band een swingend \u2018Everyday People\u2019 van Sly & The family Stone op de roedels. Corey zweet als een rund (wie niet?) en neemt ons nog een laatste keer mee voor een sensationeel rit op de Chicago Blues Loop met het betoverende \u2018Getcha\u2019 Pull\u2019. Hell Yeah\u2026!<\/p>\n

\n

In de \u2018Kabal zaal\u2019 werden we opgewacht door Nico Backton & Wizards of Blues. <\/strong>Hij\u00a0werd in 1974 geboren in Gent en begon reeds op zijn zevende piano te spelen. De bluesmuziek en zijn gitaar kwamen slechts vijf jaar later en Nico zou worden opgeleid aan de befaamde Antwerpse Jazzstudio\u2019s. Op gerenommeerde festivals in de Benelux begeleide hij Marc Lelangue en toerde hij zowel met Ba\u00ef Kamara, Freddy Stark, Thierry Gutmann en de Italiaanse gitaarvirtuoos Enrico Crivellaro.<\/p>\n

\"IMG_0201\"<\/p>\n

Nico verliet al snel de Oost-Vlaamse hoofdstad, om verliefd te worden op het diepe zuiden van Frankrijk en de streek rond Perpignan. Hij omringd zich hier met uiterst getalenteerde muzikanten en zet gelukkig ook zijn eigen arrangementen onder Tommy Johnson\u2019s \u2018Big Fat Mama\u2019 en \u2018Good Morning Little Schoolgirl\u2019, een nummer van Sonny Boy Williamson. Zijn subliem en soepel stembereik leent zich ook perfect voor bluesy songs als \u2018Hot Time In Old Time\u2019 en \u2018Before You Accuse Me\u2019. De sfeer zat ook hier meteen raak en als we ook nog eens diep afzakken naar de Mississippi Delta met het dobro behekste \u2018Drifting Blues\u2019, weten we wel vrij zeker dat Nico Backton in zijn opzet geslaagd is.<\/p>\n

\n

Kitty, Daisy & Lewis<\/strong> mochten iets voor middernacht hun instrumenten inpluggen in de \u2018grote tent\u2019. De twee retro zusjes Kitty, Daisy en broer Lewis Durham komen uit het noorden van Londen. Na de zelf titelende debuutplaat in 2008 was er drie jaar later het succesvolle \u2018Smoking In Heaven\u2019. Nu had het trio na \u2018The Third\u2019 uit 2015 met \u2018Superscope\u2019 een nieuwe knaller van een release te promoten.<\/p>\n

\"IMG_0354\"<\/p>\n

Het vintage geluid doet ons ook hier op Duvel Blues watertandend toekijken. Met enige heimwee denken we ongewild terug aan die fifties analoge sound. Heel hun doen en laten ademt dan ook deze sfeer uit en zorgt voor een betamende atmosfeer. KD&L blijken allen multi-instrumentalisten te zijn en switchen haast bij elke song van instrument. Het tippel beweegt zich haast rond hun instrumenten zoals een carrousel.<\/p>\n

\"IMG_0411\"<\/p>\n

Hun vierde album \u2018Superscope\u2019 zag dus vorig jaar het daglicht en de openingssong \u2018Slave\u2019 was vanavond meteen een voldongen feit. \u2018It Ain\u2019t Your Businees\u2019 en \u2018Baby Bye Bye\u2019 werden ingekleurd door Daisy\u2019s extatische \u00a0harptunes en Lewis prikkelende gitaarriffs. \u2018The Game Is On\u2019 was ook hier een meer dan spreekwoordelijke titel. En als ook de Jamaicaanse trompettist Eddie \u2018Tan Tan\u2019 Thorton het gezelschap komt vervoegen met zijn ska arrangementen in het nummer \u2018Turkisch Delight\u2019 gaat het spreekwoordelijk dak er voor de zoveelste af. Het concorderende \u2018Good Looking Woman\u2019 was dan weer toepasselijk op de zusjes.<\/p>\n

\"IMG_0338\"<\/p>\n

En als ook \u2018Going Up The Country\u2019 en het publieke hoogtepunt \u2018Say You\u2019ll Be Mine\u2019 op de setlist prijken is er haast geen houden meer aan. Papa Graeme Durnham, op akoestische gitaar, keek goedkeurend toe. Kitty, Daisy & Lewis vari\u00ebren tussen oude en nieuwe nummers en li\u00ebren vloeiend tussen verschillende instrumenten. Met de oorspronkelijke configuratie en Daisy, die wild op de skins drumde, sluiten KD&L hun show af met het schitterende \u2018Mean Son Of a Gun\u2019. En dat gaat gepaard met een meeslepend applaus.<\/p>\n

\n
\n

Zaterdag 27 mei 2017<\/strong>… en Duvel Blues is het allereerste grote evenement die we deze zomer aandoen. Het kwik van onze thermometer steeg tot ruim boven de dertig graden. Het werd dus een tropische editie die de hoofdsponsor met plezier aanschouwde. Duvel Blues verhuisde alweer van locatie. Back the roots, zeg maar\u2026.teug naar Ruisbroek, waar het eigenlijk allemaal begon voor Gust Meeus en zijn team trouwe medewerkers.<\/p>\n

Al snel komen Hat Fitz & Cara<\/strong> het podium opgewandeld. De Australische singer-songwriter\/gitarist Hat Fitz ontmoette de Noord-Ierse Cara Robinson op zijn tournee doorheen de Keltische highlands. Hij werd getipt door enkele \u2018locals\u2019 om zangeres Cara Robinson te gaan bewonderen.<\/p>\n

\"IMG_0138\"<\/p>\n

Maar Hat werd deze avond niet alleen verliefd op haar stem. Cara trok mee in zijn spoor \u2018down under\u2019, ze werden een echtelijk koppel en samen offreren ze vorig jaar met \u2018After The Rain\u2019 een vierde langspeler. Naast Cara\u2019s indrukwekkend mooi stemgeluid speelt ze ook washboard en vintage drums. Hat beperkt zich nu vocaal tot enkele nummers, maar toont zich een meester op zijn Beton resonator gitaar, mandoline en elektrische gitaar. De minimalistische instrumentatie en heavy sound zijn meteen een constante in een inmiddels verhitte zaal. We kregen vooral nummers uit de recentste cd. Tijdens songs als \u2018After The rain\u2019, \u2018Rosie Hackett\u2019 en Jessie Mae Hemphill\u2019s \u2018Black Cat Bone\u2019 druiste de zweetdruppels langs Fitz goddelijk baardhaar. \u201cI believe my baby got a black cat bone. I believe my baby got a black cat bone. Seems like everything I do, seem like I do it wrong\u201d \u2018Heerlijk!<\/p>\n

\n

In de coulissen hoorden we dat Walter \u2018Wolfman\u2019 Washington<\/strong> al langer op het verlanglijstje stond van de organisatoren. Een zwaargewicht uit de blues, weliswaar ge\u00efnd in een breekbaar corpus. De inmiddels 73-jarige Washington is dan ook een icoon uit de New Orleans blues sc\u00e9ne. Zijn geboortestad. Tijdens zijn tienerjaren speelde hij in Lee Dorsey\u2019s band. Maar midden jaren zestig vormde Walter zijn eigen band en speelde in clubs in en rond New Orleans.<\/p>\n

\"IMG_0172\"<\/p>\n

Tien jaar later trad hij toe tot de Johnny Adams Band, tot hij in de late jaren zeventig zijn Roadmaster oprichtte en zijn eerste soloalbum \u2018Ranin\u2019 In My Life\u2019 promootte. De kern van zijn sound omkaderd zich nog steeds tussen blues, NewOrleans funk en R&B. Zo cre\u00ebert Walter zijn eigen uniek sound.\u00a0 Met bassist Jack Cruz, Wayne Moureau (drums), Steve De Troy (keys), saxofonist Tom Fitzpatrick en trompettist Antonio Gambrell werd een uniek funky New Orleans feest geconstrueerd. The Wolfman is bijzonder goed geluimd en krachtig bij stem. Zijn overheerlijke groovy gitaarlicks komen meteen tot uiting in de openingssong \u2018Heatin It Up\u2019. De toon bleek meteen gezet. Een oogwenk naar de uitstekend spelende bassist Jack Cruz was voldoende om een volgend nummer in te zetten. De tent liep vol. Het was party time bij funky nummers als\u00a0 \u2018Two Dollars\u2019, The Meters-achtige \u2018Shake It Up\u2019 en het aanjagende \u00a0\u2018Funk Is In The House\u2019. Washington werd zoals verwacht teruggeroepen voor een bisronde. De band repliceerde met de nummers \u2018Please Come Back To Me\u2019 en het tropische \u2018At Night In The City\u2019.<\/p>\n

\n

Tot slot mochten we nog Rick Estrin & The Nightcats<\/strong> verwelkomen in de tent. Toen deze West-Coaster het podium betrad waren we haast middernacht. Deze band werd opgericht nadat Little Charlie & The Nightcats na dertig jaar werd ontbonden. Harmonica virtuoos\/zanger, tekstschrijver en Award winnende Rick Estrin , de Noorse import gitarist Kid Andersen , bassist Lorenzo Farrell en drummer Alex Peterson vormden de basis voor deze Nightcats.<\/p>\n

\"IMG_0322\"<\/p>\n

En ze zijn gelukkig nog steeds een van de meest veelzijdige en moderne blues bands. Estrin is stijlvol uitgedost in maatpak en leidt zijn band doorheen een set van opwindende West Coast blues tunes. Met zijn ingetogen humor en wrange teksten ondersteund hij haast zijn stellaire en opwindend harpspel. Al haalt Kid Andersen even vaak de spotlight naar zich toe. \u00a0Met zijn innemende gitaarriffs brengt hij met het nummer \u2018Keep Your Big Mouth Shut\u2019 heel wat sfeer in de zaal. Estrin\u2019s genuanceerde bindteksten en unieke bluesharp fraseringen houden uiteraard ook onze aandacht. Als comfortabele bandleider waren zijn nummers \u2018Never Trust A Woman\u2019 en \u2018My Old Ex-Wife\u2019 culminerende hoogtepunten. Het klinkt allemaal zo astrant, maar toch oh zo uniek. En net dat kenmerkt de sound van Rick Estrin & The Nightcats!<\/p>\n

\n
\n

Op zaterdag 26 mei 2016<\/strong> zou Bert Deivert & The Copperhead Run<\/strong> ons verblijden op het kleine podium. Helaas zou Bert wegens gezondheidsreden afzeggen voor deze editie. Maar met Johnny Rawls<\/strong> werd toen een meer dan waardige vervanger gevonden..!<\/p>\n

\"IMG_6190<\/p>\n

Na 15 edities werd echter uitgeweken naar een nieuwe locatie en werd JOC Wijland te Puurs omgetoverd tot een ideale festivalstek. Het was voor de trouwe bezoekers van Duvelblues dus even wennen maar al snel vond iedereen er zijn draai en heerste er al vroeg op de namiddag een gezellige drukte in de zaal en rond de tent, waar trouwens ook een ruim en uitnodigend buitenterras was voorzien.<\/p>\n

De Grammy Award winnende Alvin Youngblood Hart<\/strong> was toen een van de grote kleppers op de affiche. In tegenstelling tot zijn naam doet vermoeden is Alvin een beer van een vent. Al wat strings heeft is hem niet vreemd.<\/p>\n

\"IMG_6280\"<\/p>\n

Sinds zijn prille jeugd werd hij be\u00efnvloed door country blues. Toch laat Alvin zich muzikaal niet in een eenzijdig hoekje drummen. Gedurende de jaren \u201960 en \u201970 was hij zelfs de fakkeldrager van de gitaarrock. Nu heeft hij met zijn gestileerde stem vooral songs als \u2018Big Mama\u2019s\u2019 uit zijn debuutalbum op Okeh Records uit 1996 heeft ons met enige verstomming geslagen. Het belangrijkste element in zijn muziek is Hart\u2019s pure kracht. Hij heeft alle muzikale elementen en stijlen van de blues onder de knie.<\/p>\n

\n

Met Steven Troch<\/strong> had de organisatie misschien wel het grootste Belgische talent uit de Mechelse klei gehaald. Steven verwierf naam en faam als frontman bij de band Fried Bourbon en had met \u2018Little Steve\u2019 Van Der Nat (gitaar, Miss Liesbeth Sprangers (bas) en drummer King Berik zijn vaste begeleidingsband meegebracht.<\/p>\n

\"IMG_6078\"<\/p>\n

Steven himself is een van de fijnste vintage harpspelers op het Europese grondgebied. Voor op opnames van zijn nieuwste release \u2018Nice \u2018N\u2019 Greasy trok hij zelfs naar de vermaarde Greasland Studios in Californi\u00eb, waar hij een horde topmuzikanten rond hem wist te verzamelen. Het Chicago blues\u00a0 gedrenkte \u2018Extra Extra\u2019 doet ons wat weg mijmeren naar Little Walter, maar voor de pure bluespuristen waren ook nummers als \u2018Grease Me Up\u2019 en \u2018\u00a0\u00a0 \u2018 lekker meeswingende chapiters.<\/p>\n

\n

Sean Carney & Shaun Booker<\/strong> waren de volgende smaakmakers. Carney is voor ons allang geen onbekende meer. Shaun Booker daarentegen komt\u00a0 De Ohio bluesman zijn lekkere gitaarsolo\u2019s vloeien recht in Shaun\u2019s soulvol stemgeluid.<\/p>\n

\"IMG_6342\"<\/p>\n

Shaun\u2019s ongrijpbare charme werkt aanstekelijk en net daarom werden ook de eerste danspassen ingezet. Het talrijk opgekomen publiek eert de diva en ze beantwoord met knappe soulsongs als \u2018Blues Plate Special\u2019, uit hun gezamelijke cd. Al was het ook volop genieten van de nummers \u2018Zero Hero\u2019 en Sunset Key West\u2019 die naast het soulgevoel ook doorspekt werd met de nodige blues arrangementen. En onze bewondering stijgt als we backstage Shaun zien genieten van een Duvel!<\/p>\n

\n
\n

Duvelblues was dit jaar aan zijn veertiende editie toe. Voor het eerst werd dit gezellige evenement over twee festivaldagen uitgespreid, vrijdag 29 mei en zaterdag 30 mei 2015<\/strong><\/p>\n

\"Duvel<\/p>\n

Het Italiaans-Spaans vrienden-duo Luca Giordano en Quique Gomez<\/strong> mochten op vrijdag<\/strong> met hun band om 19u30 het vuur aan de lont steken. Ze deden dit op een sublieme wijze en wel zodanig dat hun optreden nu reeds als \u00e9\u00e9n van de absolute hoogtepunten van de ganse festival mocht worden gecatalogeerd.
\nLuca en Quique lieten zich niet pramen en zorgden voor dynamiet met krakers als \u2018Cheaper To Keep Her\u2019, Don\u2019t Start Me To Talking\u2019 (van Sonny Boy Williamson) en \u2018One More Chance With You\u2019. Uit hun schitterende cd \u2018Chicago \u201c3011 Studios\u201d Sessions\u2019 brachten ze \u2018Traveling Man\u2019. Het publiek was meteen opgewarmd en, zoals ik reeds aanhaalde, startte Duvelblues onmiddellijk met een hoogtepunt.<\/p>\n

\n

Nick Moss & The Flip Tops<\/strong> sloten de eerste dag af op een manier die er best mocht zijn. Nick Moss serveert zuivere Chicago Blues, rijkelijk voorzien van uitstekende gitaarlicks met nummers als \u2018Time Ain\u2019t Free\u2019 uit zijn vorig jaar verschenen album. en het aan B.B. King opgedragen \u2018Whole Lotta Love\u2019.<\/p>\n

\"Duvel<\/p>\n

Vooral Michael Ledbetter, die trouwens uit de operawerld komt, is een meerwaarde voor Nick sound. Samen met de strakke backing van Mike Zabin op bas, drummer Patrick Seals en Taylor Streif op keys werd het publiek op zijn wenken bediend. NMB, een waardige afsluiter van dag 1 !<\/p>\n

\n

Een uitstekende opwarmer voor het eerste hoogtepunt van de zaterdag<\/strong>, namelijk Rick Vito.<\/strong>Hij verwierf vooral rond 1990 (de periode van de cd \u2018Behind The Mask\u2019) enorme bekendheid als gitarist bij Fleetwood Mac. Rick Vito heeft niet bepaald een bluesstem maar verrassend genoeg prijkten er heel wat bluesnummers op zijn setlist. Rick Vito is daarbij ook nog eens een echt slide monster, zodat Elmore James nooit ver uit de buurt was en dat we beslist over een fantastisch bluesconcert mogen spreken. Rick Vito toonde ook veel respect voor zijn voorganger bij Fleetwood Mac, namelijk Peter Green van wie hij \u2018Black Magic Woman\u2019 vertolkte.<\/p>\n

\"Duvel
\nRick Vito kreeg de tent op kookpunt toen hij nummers als \u2018Shake Your Moneymaker\u2019, \u2018Cadillac Boogie\u2019 en \u2018You Can Run But You Can\u2019t Hide\u2019 aansneed. Als bisnummer had Rick Vito nog een prachtige uitvoering van Albatros in de aanbieding.
\nNa zijn optreden ging Rick Vito backstage uitgebreid kennismaken met zijn fans voor een fotootje en een handtekening. Niets dikke nek, maar wel een aanstekelijke glimlach. Rick Vito prees hier vooral zijn begeleiders.<\/p>\n

\n

We hadden de Canadese Layla Zoe<\/strong> vorig jaar op Moulin Blues in Ospel al eens meegemaakt en haar optreden bij Duvelblues verschilde daar niet veel van. E<\/p>\n

\"Duvel<\/p>\n

en goed concert, maar sommige nummers werden een tikkeltje te lang uitgesponnen en zodoende volgden de gitaarsolo\u2019s elkaar nogal vlug op, zodat achteraan in de tent de aandacht van het publiek wel eens wilde verslappen. Layla Zoe zong meestal nummers die ze zelf schreef samen met Henrik Freischlader, met name \u2018I\u2019ve Been Down\u2019, \u2018Pull Yourself Together\u2019,\u2019Green Eyed Love\u2019, Mother\u2019s House\u2019, Give It To Me\u2019 en \u2018Why You\u2019re So Afraid\u2019.<\/p>\n

\n

Tegen de tijd dat Gordy McKeenan zijn tweede set in de tiendenschuur had afgewerkt was het podium gezet voor de afsluitende act van het weerom geslaagde Duvelblues.
\nLuca Giordano (gitaar) en Quique Gomez mochten het festival afsluiten.<\/p>\n

\"Duvel<\/p>\n

\u2018De cirkel is rond\u2019 zul je dan zeggen. Maar nu traden ze op als begeleiders van Jimmy Burns<\/strong> en dit werd een afsluiter van jewelste. Een ronduit schitterende set met prachtnummers als \u2018Twenty Four Hours A Day\u2019, The Blues Got To Me\u2019, Mississippi\u2019, en \u2018The Sky Is Crying\u2019. Er werd hulde gebracht aan de onlangs overleden Ben E. King met \u2018Stand By Me\u2019 en aan B.B. King met \u2018Whole Lotta Loving\u2019. Jimmy Burns sluit moederziel alleen af met een prachtige versie van \u2018Cold As Ice\u2019.<\/p>\n

\n
\n

Duvelblues was op zaterdag 21 mei 2014<\/strong> aan zijn dertiende editie toe, maar het is alles behalve een ongelukseditie geworden. Een heerlijk zonnetje zorgde er voor dat de meerderheid van de festivalgangers tot het invallen van de duisternis op het grasperk kon vertoeven. Die festivalgangers waren, uitgenodigd door de fraaie affiche, trouwens in grote getallen naar het Hof van Coolhem afgezakt.<\/p>\n

\"Duvel<\/p>\n

Corey Harris<\/strong>\u00a0mocht zijn set op het grote podium afwerken. Misschien was hij beter tot zijn recht gekomen in de Tiendenschuur en had men Elliott Murphy zodoende overgeheveld naar het hoofdpodium, maar dit kunnen we enkel maar veronderstellen.
\nCorey Harris leverde een ietwat ongelijke set af, maar dan toch met meerdere briljante momenten zoals het prachtige \u2018Catfish Blues\u2019. Saxspeler Gordon \u2018Saxman\u2019 Jones speelde zich hierbij in de kijker.<\/p>\n

\n

Eerder op de dag om 18u15 waren we aan het hoofdpodium getuige van een sterk optreden van\u00a0Tom Rigney & Flambeau<\/strong>. Vooral boogie woogie pianiste Caroline Dahl kreeg de handen op elkaar met haar swingende toetsenspel.<\/p>\n

\"Duvel<\/p>\n

Fiddler Tom Rigney was ooit lid van The Sundogs, maar met zijn overstap naar Flambeau leunde hij dichter tegen de Cajun muziek uit Louisiana aan. Op de setlist van Tom Rigney & Flambeau stonden verder nog aanstekelijk werkende songs als \u2018Orange Blossom Special\u2019, \u2018Drive That Thing\u2019 en \u2018Going To The Party Gras\u2019. Ook hier werden de artiesten tot een bisnummer gedwongen en Tom Rigney en zijn maten zetten vervolgens \u2018Shake, Rattle & Roll\u2019in.<\/p>\n

\n

Tom Rigney & Flambeau werden op het hoofdpodium opgevolgd door niemand minder dan\u00a0Johnny Winter<\/strong>. Ooit behoorde de uit Beaumont, Texas afkomstige albino tot de absolute wereldtop qua gitaarspel, maar momenteel zit er wel sleet op zijn techniek, zodat we een beetje het ergste vreesden.<\/p>\n

\"Duvel<\/p>\n

Dit was nu ook weer niet nodig want Johnny Winter kende zaterdag in het \u2018Hof van Coolhem\u2019 \u00e9\u00e9n van zijn betere dagen. We moeten er wel bijzeggen dat Johnny Winter op een beresterke begeleidingsband kon rekenen. Wanneer Johnny Winter al eens een steek op gitaar liet vallen werd die vakkundig opgeraapt door Paul Nelson. Deze band trekt nu toch al meerdere jaren samen de hort op en ze zijn ondertussen wel een goed geoliede machine geworden met Scott Spray (bas) en Tommy Curiale (drums) als ritmesectie. Johnny Winter opende in de hoogste versnelling met de Chuck Berry klassieker \u2018Johnny B. Goode\u2019 om te vervolgen met \u2018Good Morning Little Schoolgirl\u2019. Andere \u2018eyecatchers\u2019 waren \u2018Jumpin\u2019 Jack Flash\u2019, \u2018Don\u2019t Take Advantage Of Me\u2019 en \u2018It\u2019s All Over Now\u2019. En of je het nu gelooft of niet, maar ook Johnny Winter kreeg vanuit het publiek de roep om een bisnummer en hij beantwoorde die met \u2018Dust My Broom\u2019.<\/p>\n

\n

In de barstensvolle Tiendenschuur was\u00a0Elliott Murphy<\/strong>\u00a0inmiddels aan zijn concert begonnen en zoals ik eeder opmerkte had het podium in de grote tent misschien beter bij de capaciteiten van deze laatste gepast.<\/p>\n

\"Duvel<\/p>\n

Samen met zijn onvolprezen gitarist Olivier Durand raasde Elliott Murphy doorheen zijn rijke repertoire met klassiekers als \u2018You \u2018ll Never Know What I\u2019m Looking For\u2019, \u2018Last Of The Rock Stars\u2019, \u2018Murphyland\u2019, \u2018Take Your Love Away\u2019 en als bisnummer \u2018Green River\u2019. Na een dergelijke sterke show begrijpt men al beter waarom Elliott Murphy al eens met Bruce Springsteen wordt vergeleken.<\/p>\n

\n
\n

Zaterdag 25 mei 2013… <\/strong>Op het hoofdpodium hadden Eric \u2018Guitar\u2019 Davis<\/strong> en de band van Luca Giordano<\/strong> de zware kannonnen in stelling gebracht. We hadden Eric \u2018Guitar\u2019 Davis al eens eerder op het Chicago Blues Fest en in Buddy Guy\u2019s aan het werk gezien en telkens waren we zwaar onder de indruk van \u2018s man kunnen gekomen. Het was dan ook met hooggespannen verwachtingen dat ik voor het podium had postgevat.<\/p>\n

\"Duvel<\/p>\n

Eric \u2018Guitar\u2019 Davis heeft die verwachtingen op geen enkel ogenblik beschaamd. Naarmate het optreden vorderde kwam de gitaarwizard steeds maar beter onder stoom. Het publiek smulde van de gitaarduels tussen Eric \u2018Guitar\u2019 Davis en Luca Giordano. \u2018Have You Ever Been Mistreated?\u2019 , \u2018If You Love Me Like You Say ‘en \u2018Supersticion\u2019 van Stevie Wonder deden de tent op haar grondvesten daveren. Het duurde wel eventjes voor aleer Eric \u2018Guitar\u2019 Davis uit zijn cd materiaal begon te putten, maar hij maakte dit ruimschoots goed met \u2018Trouble Makin\u2019 Man\u2019, \u2018Eew-Wee\u2019 en \u2018Young Man Singing The Blues\u2019. De fans schreeuwden luidkeels om een bisnummer en Eric \u2018Guitar\u2019 Davis voldeed aan dit verzoek met een medley van \u2018Sweet Home Alabama\u2019 en \u2018Sweet Home Chicago\u2019.<\/p>\n

\n

De Tiendenschuur was in feite te klein voor een klepper als Eric Bibb<\/strong>, maar de uitstekende akoestiek maakt alles goed. De uit New York afkomstige Eric Bibb is reeds lang geen onbekende meer voor de bluesliefhebbers.<\/p>\n

\"Eric<\/p>\n

Hij bracht niet alleen prachtig nieuw werk zoals \u2018Dig A Little Deeper In The Well\u2019 en \u2018I Heard My Angel Sing\u2019 maar ook songs uit zijn beginperiode, met name \u2018Needed Time\u2019 en \u2018Don\u2019t Ever Let Nobody Drag Your Spirit Down\u2019. Eric Bibb kreeg hierbij heel wat steun van Michael Jerome Browne op slide gitaar en dobro en dit resulteerde in een over verdiende staande ovatie van de vele liefhebbers. De opmerking \u2018Dit is het beste dat er ooit in de Tiendenschuur werd opgedist\u2019 was niet van de lucht.<\/p>\n

\n

De uit Kansas City afkomstige broertjes Nick (gitaar) en Chris Schnebelen en hun zusje Dani\u00eblle vormen samen een trio dat momenteel steeds maar meer bekendheid verwerft onder de naam Trampled Under Foot<\/strong>. Een naam die ze haalden bij Led Zeppelin en de gelijknamige track op hun lp \u2018Physical Graffiti\u2019. Samen met Eric \u2018Guitar\u2019 Davis mogen we Trampled Under Foot aanzien als de nieuwe jonge wolven in de blues en het strekt Gust Meeus tot eer dat hij zijn nek uitsteekt voor jong talent.<\/p>\n

\"Duvel
\nTrampled Under Foot vloog er op het hoofdpdium meteen frontaal in en Dani\u00eblle zette haar klep meermaals wijd open bij songs als \u2018Last Time I Fool Around With You\u2019, \u2018Goodbye\u2019, \u2018Love My Baby\u2019, \u2018Leave This Town\u2019, \u2018Killing Floor\u2019 en \u2018Start It Up\u2019. \u2018Een mooie versie van Bob Dylan\u2019s \u2018Don\u2019t Think Twice It\u2019s All Right\u2019 diende als mooi ingepast rustpunt. Een bisnummer kon dan ook niet uitblijven en alles werd nog eens extra uit de kast gehaald met een verschroeiende versie van Led Zeppelin\u2019s \u2018Rock \u2018n\u2019 Roll\u2019. Je zou van minder gaan denken dat Trampled Under Foot fans van Led Zeppelin zijn\u2026<\/p>\n

\n

‘Top of the bill’ was Otis Taylor,<\/strong> en ook hij leverde een fel gesmaakt optreden af, zij het dan iets subtieler dan zijn voorgangers.<\/p>\n

\"Duvel<\/p>\n

Otis Taylor is uit de opnamestudio\u2019s niet meer buiten te krijgen want op pakweg een jaar tijd verschenen twee nieuwe albums van hem met name \u2018Contraband\u2019 en \u2018My World Is Gone\u2019. Twee albums waaruit hij voor zijn optreden rijkelijk putte met ondermeer \u2018Huckleberry Blues\u2019 en \u2018Banjo Boogie Blues\u2019, waarbij hij zijn \u2018electric banjo\u2019 aan het publiek voorstelde. Otis Taylor ging ook terug in de tijd met \u2018Rain So Hard\u2019 een track uit zijn fantastische cd \u2018White African\u2019 uit alweer 2001. Een mooie kers op -alweer- een ijzersterke affiche.<\/p>\n

\n
\n
\n

Duvel Blues Zaterdag 29 mei 2021<\/p>\n

TICKETS HERE!
\nGet them while they’re hot!<\/a><\/div>\n<\/div>\n
\n

Met dank aan Duvel Blues<\/a><\/p>\n

Tekst: Ivan Van Belleghem, Jo De Boeck, Philip Verhaege<\/p>\n

Foto’s: Philip Verhaege<\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

In het laatste weekend van mei trekken heel wat blues liefhebbers massaal\u00a0 op muzikale bedevaart richting Puurs. Neen, niet allen voor zijn geestrijke Duvel.. maar voor het Duvel Blues Festival. Bestemming is al enkele jaren JH Kabal en zijn omliggende Chiro terreinen. Naar goede gewoonte kiest de organisatie elk jaar voor twee podia. Naast de \u2018grote tent\u2019 wordt de Kabal zaal omgetoverd tot een intimistische setting. Helaas is er anno 2020 geen Duvel Blues wegens het COVID-19 pandemie. We geven dan ook heel graag een ‘flashback’ mee van wat hoogtepunten uit voorgaande editie’s. De negentiende editie zal -normaal- doorgaan op: Zaterdag 29 mei 2021..! TICKETS HERE! Voor de achttiende editie op zaterdag 28 mei 2019 had Duvel Blues misschien wel zijn meest eclectische affiche ooit samengesteld. In de Kabal zaal werd zelfs een Piedmont \u00a0Blu\u0304z workschop georganiseerd. Valerie en Ben Turner legden haarfijn uit wat het verschil is tussen geliefkoosde Piedmont blues en Delta blues. Ben demonstreerde zijn zelfgeproduceerde wasboard en bones, \u00e9n Valerie pleegde heel wat vingerzettingen op haar Stella gitaar. Een perfect gekopieerd model uit de jaren twintig, waar zowel alternerende bas als drums op gitaar worden gespeelt. Een hele ritmesectie dus op zes snaren. Dit alles luisterde het duo op met songs van ondermeer Memphis Minnie\u00a0 en haar \u2018Drunken Barrelhouse Blues\u2019 uit 1934, Tony Johnson\u2019s \u2018Big Road Blues\u2019 en het Piedmont fingerpicking style \u2018Joe Turner\u2019s Blues\u2019. De volgende formatie in de tent was de Hollandse band The Ragtime Rumours. Vocalist en akoestisch gitarist Tom Janssen, Thimo Gijezen (elektrische gitaar, accordeon en piano), drummer Sjaak Korsten en het jonge geweld Niki van der Schuren (bariton sax, upricht bass en dwarsfluit) komen uit Midden Limburg en zorgen met hun gezellige old-school ragtime, rock-\u2018n-roll en gypsy jazz voor een aangename introductie. Ze verwoorden dit amalgama graag als \u2018Rag \u2019n Roll\u2019. Maar blues blijft uiteraard ook hier de hoofdmaat. Dat Niki naast haar muzikale virtuositeit ook een heel mooie stem heeft staafde ze in songs als \u2018Everywhere I Go\u2019. Het nummer \u2018Ain\u2019t Nobody\u2019 werd zelf opgesmukt door washboard en kazoo schikkingen, wat de diversiteit van The Ragtime Rumours alweer bewerkstelligde. In de tent steeg de temperatuur naar een ongekend hoogtepunt door en met Griot Blues. Het succesvolle concept van de in California gebaseerd Chicagoan Mighty Mo Rodgers & Baba Sissoko. De Malinees Baba Sissoko is waarschijnlijk de meest onbekende artiest van dit duo. Baba komt uit Timbuktu, een oude stad gelegen op zo\u2019n 20 km van de rivier Niger. De zeer gerespecteerde\u00a0 Italiaanse blues band van stergitarist Luca Giordano, met bassist Walter Monini en drummer Eric Cisbani, vergezellen wel vaker Mighty Mo op zijn Europese passage. Ook nu fungeren ze als ritmesectie voor dit Europese concertluik. Special guest Sydou Sissokho is een waar duivelskunstenaar en toonaangevende djemb\u00e9 artiest uit Senegal. De band speelt integraal het album \u2018Griot Blues\u2019 en ze openen dan ook met de hypnotiserende reggae tune \u2018Shake \u2018Em Up Charlie\u2019. De chemie zit vrijwel meteen raak en met nummers als \u2018Mali To Mississippi\u2019 en het impredicatieve \u2018Djeli \/ Griot \/ Storyteller\u2019 zitten we recht in hart van de Malinese blues. Luca zorgt met zijn gitaarriffs voor enige Chicago blues structuur. Het afsluitende \u2018Griot Blues\u2019, met zijn aanhoudende en simpele refrein zorgen voor vele insisterende lalala\u2019s bij een dolgedraaide meute. Een Griot of djeli is een verteller en een \u2018keeper\u2019 van de mondeling overgebrachte tradities en geschiedenis. Griotten genoemd. En dat is net wat ook Mighty Mo Rodgers & Baba Sissoko dan ook doen op de schitterende release \u2018Griot Blues\u2019. Terug naar een overvolle Kabal zaal voor singer-songwriter\/gitarist Lisa Mills. Ze is een Mississippi inheemse schoonheid die momenteel in Mobile, Alabama woont. Lisa groeide op in en rond Hattiesburg Mississippi en begon haar zangcarri\u00e8re in de kerk die haar grootouders bouwden. Later werd ze be\u00efnvloed door grootheden als Etta James en Bonnie Raitt \u00e9n wordt ze vaak vergeleken met Janis Joplin. Lisa is muzikaal rijper geworden, en net dat heeft haar artistieke vrijheid toch enigszins mee bepaald. Ze staat solo in de zaal, gewapend met haar gitaar. Ook voor ons is het even wennen. Met haar zwoele soulvolle stem en solide gitaarspel pakte ze ons vrijwel onmiddellijk bij het strot. Nummers als \u2018Good Days For The Blues\u2019, het gospel begeesterde \u2018Sing, Sing Hallelujah\u2019, Wet Willie\u2019s Keep On Smiling\u2019 en Etta James\u2019\u2018I\u2019m A Woman\u2019 zijn maar enkele hoogtepunten. Vol passie, intensiteit en pure uitbundigheid schuurt haar stemstrot van enige emotie. Luisteren naar Lisa Mills is een betoverende ervaring..! Voor de laatste act The James Hunter Six moeten we terug naar de tent. James Hunter is een van de beste stemmen in de Britse soul en R&B wereld. Hij staat reeds drie decennia op de planken, speelde op straat in Londen en verzorgde naast heel wat back-upzang ook voor de gitaartunes bij Van Morrison. James opende shows voor Aretha Franklin, Etta James, Willie Nelson en de betreurde Tom Petty. In 2006 werd Hunter genomineerd voor een Grammy Award (Best Traditional Blues Album) en een American Music Award (Best New\/Emerging Artist). Vorig jaar had hij met de plaat \u2018Whatever It Takes\u2019, op het label Daptone Records, een dijk van een album in de winkelrekken. James is nog steeds die charismatische leading man van zijn getalenteerde Six band. De relaxte soulnummers zijn net zo aangrijpend als begeesterend. De titeltrack van zijn laatste album had zelfs een feelgroove en ska ritmiek. Openen deed hij in stijl met soulgroove \u2018Chicken Switch\u2019 uit zijn album \u2018Minute By Minute\u2019 en (Baby) \u2018Hold\u00a0 On\u2019. De bandleden krijgen ook hier de nodige ruimte om te soleren. Vooral de blazerssectie is prominent voor zijn soulsound.\u00a0 In songs als \u2018No Smoke Without Fire\u2019 en \u2018I Can Change Your Mind\u2019 bleef de ziel en animus van Sam Cooke en Otis Redding wel heel lang ronddwarrelend. Nog een laatste napretje van die zweemzoete soulmuziek was er met \u2018Talkin\u2019 Bout My Love\u2019. De modern-maar-retro-soulmoves van James Hunter zijn onvolprezen verbonden met de Stax Sound. Duvel Blues, see you next year\u2026! Op zaterdag 26 mei 2018 vervoegen we onze weg naar \u2018de grote tent\u2019, want daar staat onze vriendin Jj Thames al te wachten. Waarom Jj zo vroeg geprogrammeerd stond, is ook voor ons nog steeds een onbeantwoorde vraag. We leerde haar enkele jaren geleden kennen op het Chicago Blues Festival. Ze had toen net het fantastische \u2018Tell You What I Know\u2019 uitgebracht. Toen al werd het ons heel snel duidelijk dat deze diva heel wat in haar mars had. Twee jaar geleden was er dan ook nog eens het succesvolle verhaal met de release \u2018Raw Sugar\u2019. Ze komt uit een buitenwijk van Detroit maar ervaarde de harde levenslessen in Jackson, Mississippi. Ze zwermde als het ware heel Amerika door. Sliep in opvanghuizen en treinen \u00e9n werkte tussendoor als manager bij General Motors. Maar haar muzikale droom deed haar uiteindelijk weer in Jackson, Mississippi belanden. Ze is een echte overlever. Thames begon haar carri\u00e8re in de late jaren \u201890 met muzikanten en vrienden als Bobby Blue Bland, Peggy Scott Adams, Willie Clayton en Denise LaSalle. Op Duvel Blues laat Jj zich begeleiden door Yann Cuyeu (gitaar), C\u00e9dric le Goff (Keys), Kris Jefferson (bas) en drummer Fabrice Bessouat. Ze opende sterk met \u2018Bright Lights, Big City\u2019 en het soul begeesterde \u2018Hey You\u2019. Van de swingende blues chapiters \u2018Hattie Pearl\u2019 en \u2018I\u2019m Leaving From Raw Sugar\u2019 ging het naar de emotionele ballade \u2018Woman Scorned\u2019. Bij de perspirerende John Lee Hooker\u2019s cover \u2018Boom Boom\u2019 steeg de temperatuur haast bovenmenselijk. Jj katapulteert ons even naar haar thuishaven Jackson met \u2018Last Two Dollars\u2019 en het overheerlijke \u2018Don\u2019t Stop My Shine\u2019. Het bruisende en meerstemmige \u2018No Turning Back\u2019 uit de release \u2018Tell You What I Know\u2019, bracht ons uiteindelijk naar het afsluitende \u2018I\u2019d Rather Go Blind\u2019. Van een uitsmijter gesproken! . Met een kleurrijke mix van traditionele blues en soul begeesterd Jj Thames haar show van start tot finish. Net iets meer dan dertig graden, en kippenvel hebben\u2026 Dat kan alleen bij een concert van Jj Thames\u2026 Voor Chicagoan Corey Dennison Band moeten we alweer naar de \u2018grote tent\u2019. Daar steeg de temperatuur haast boven het onmenselijke. Net zoals Lon Eldridge komt ook Corey oorspronkelijk uit Chattanooga, Tennessee. Als kleine jongen absorbeerde hij de krachtige en soulvolle blues klanken op de \u2018late night radioshows\u2019. Hij werd zo gefascineerd door de muziek dat hij op zes jarige leeftijd zijn allereerste gitaar kreeg. Corey imiteerde meteen songs van Gatemouth Brown, Albert Collins en Albert King. Hij hield ook van soulmuziek en neuriede moeiteloos mee op nummers van Wilson Pickett, Curtis Mayfield en Sam Cooke. Deze blijvende indrukken hebben een impressie nagelaten op zijn soulvolle zang en vurige gitaarsolo\u2019s. Hij heeft dan ook een ongelooflijk stembereik en is hierbij een meer dan begenadig Chicago blues gitarist. Op zijn 12de\u00a0 begeleide hij Carl Weathersby, die ook buiten de muziek een grote mentor bleef. Corey Dennison debuteerde\u00a0 in Chicago blues sc\u00e8ne in het najaar van 2013. Hij heeft met Gerry Hundt (gitaar), Joel Baer (drums) en bassist Aaron Whittier zijn ideale soulmates gevonden. Na een funky intro duikt Corey plots uit het niets in het midden van de tent op. Als hij ook nog eens \u2018The Deacon\u2019 vocaal aanzet ontstaat er een muzikale chemie. Eens op het podium gaat het feestje onverstoord verder met het beukende \u2018Nothings To Good\u2019 (For My Baby). We wanen ons haast in Kingston Mines als Corey ook \u2018Down In Virginia\u2019 neerpoot. Relaxte blues composities die in aangename divergentie staan met knappe soul en\u00a0 funky tunes, dat is de kracht die uitstraalt van Corey Dennison. Net zoals de vlotjes ingestudeerde danspasjes met de bandleden. En dan komt plots Aaron Whittier in de spotlights met zijn diepe bas grooves en zet de band een swingend \u2018Everyday People\u2019 van Sly & The family Stone op de roedels. Corey zweet als een rund (wie niet?) en neemt ons nog een laatste keer mee voor een sensationeel rit op de Chicago Blues Loop met het betoverende \u2018Getcha\u2019 Pull\u2019. Hell Yeah\u2026! In de \u2018Kabal zaal\u2019 werden we opgewacht door Nico Backton & Wizards of Blues. Hij\u00a0werd in 1974 geboren in Gent en begon reeds op zijn zevende piano te spelen. De bluesmuziek en zijn gitaar kwamen slechts vijf jaar later en Nico zou worden opgeleid aan de befaamde Antwerpse Jazzstudio\u2019s. Op gerenommeerde festivals in de Benelux begeleide hij Marc Lelangue en toerde hij zowel met Ba\u00ef Kamara, Freddy Stark, Thierry Gutmann en de Italiaanse gitaarvirtuoos Enrico Crivellaro. Nico verliet al snel de Oost-Vlaamse hoofdstad, om verliefd te worden op het diepe zuiden van Frankrijk en de streek rond Perpignan. Hij omringd zich hier met uiterst getalenteerde muzikanten en zet gelukkig ook zijn eigen arrangementen onder Tommy Johnson\u2019s \u2018Big Fat Mama\u2019 en \u2018Good Morning Little Schoolgirl\u2019, een nummer van Sonny Boy Williamson. Zijn subliem en soepel stembereik leent zich ook perfect voor bluesy songs als \u2018Hot Time In Old Time\u2019 en \u2018Before You Accuse Me\u2019. De sfeer zat ook hier meteen raak en als we ook nog eens diep afzakken naar de Mississippi Delta met het dobro behekste \u2018Drifting Blues\u2019, weten we wel vrij zeker dat Nico Backton in zijn opzet geslaagd is. Kitty, Daisy & Lewis mochten iets voor middernacht hun instrumenten inpluggen in de \u2018grote tent\u2019. De twee retro zusjes Kitty, Daisy en broer Lewis Durham komen uit het noorden van Londen. Na de zelf titelende debuutplaat in 2008 was er drie jaar later het succesvolle \u2018Smoking In Heaven\u2019. Nu had het trio na \u2018The Third\u2019 uit 2015 met \u2018Superscope\u2019 een nieuwe knaller van een release te promoten. Het vintage geluid doet ons ook hier op Duvel Blues watertandend toekijken. Met enige heimwee denken we ongewild terug aan die fifties analoge sound. Heel hun doen en laten ademt dan ook deze sfeer uit en zorgt voor een betamende atmosfeer. KD&L blijken allen multi-instrumentalisten te zijn en switchen haast bij elke song van instrument. Het tippel beweegt zich haast rond hun instrumenten zoals een carrousel. Hun vierde album \u2018Superscope\u2019 zag dus vorig jaar het daglicht en de openingssong \u2018Slave\u2019 was vanavond meteen een voldongen feit. \u2018It Ain\u2019t Your Businees\u2019 en \u2018Baby Bye Bye\u2019 werden ingekleurd door Daisy\u2019s extatische…<\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":17332,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[2],"tags":[62,66],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-17301","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-losse-berichten","tag-duvel-blues","tag-front"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":18,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/17301","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=17301"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/17301\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/17332"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=17301"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=17301"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=17301"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=17301"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=17301"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}