{"id":17166,"date":"2020-07-18T16:45:33","date_gmt":"2020-07-18T14:45:33","guid":{"rendered":"http:\/\/liveactsbelgium.com\/?p=17166"},"modified":"2020-07-18T16:45:33","modified_gmt":"2020-07-18T14:45:33","slug":"blues-peer-retro-2013-2019","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/?p=17166","title":{"rendered":"Blues Peer – retro 2011-2019…"},"content":{"rendered":"

Ondanks corona is Blues Peer<\/a> nog altijd springlevend, en kijken we alvast uit naar een volgende editie in juni 2022. Tickets zijn vanaf nu beschikbaar in voorverkoop.<\/strong> En wel hier…\u00a0<\/a><\/p>\n

\"d5daca58-d2e1-2c2f-386e-0fabd003bf6a-1\"<\/p>\n

\n
\n

Het is een zomer zonder festivals, zonder concerten. We duiken dus even in ons archief op zoek naar de strafste acts van Blues Peer anno 2013-2019.<\/strong><\/p>\n

\"IMG_0078\"<\/p>\n

Toch kunnen we er hier ook niet onder uit dat Van Morrison<\/strong> de tapkranen van Blues Peer stillegde op zondag 18 juli 2010. Een stunt van jewelste…. Een Festivalganger en zijn bier, daar blijf je af..! Van haalde toen de woede van het publiek op zijn hals. Iets wat voor eeuwig in zijn geheugen zal gegrift staan. We beginnen deze ‘flashback’ dan ook in 2018 !<\/p>\n

\"BLUES<\/p>\n

Op aanvraag van de fans kreeg Sir Van Morrison <\/strong>een herkansing op zaterdag 14 juli 2018.<\/strong> En die greep hij met beiden handen. In zover dit nog nodig was voor een rasartiest als Van The Man.\u00a0 Zijn songkeuze hangt werkelijk af van zijn humeur en gemoedsstemming. Iets wat van tevoren eigenlijk nooit vaststaat. De Ierse superster staat bekend als een van de nukkigste artiesten uit de pop en rockgeschiedenis. Van Morrison speelde nu een potje blues dat werd afgewisseld met heel wat \u2018greatest hits\u2019. Na \u2018Hold It Right There\u2019 en \u2018Wait A Minute\u2019 kwam hij ons vrijwel meteen overdonderen met \u2018Roll With The Punches, de titeltrack van zijn vorig jaar verschenen blues album. Van Morrison bleek wel heel goed gemutst, maar zoekt traditiegetrouw geen contact met zijn publiek en ook de persfotografen waren niet welkom in de frontstage. En toch flirtte en swingende hij met songs als \u2018All Work And No Play\u2019 en \u2018Baby, Please Don\u2019t Go\u2019, uitdijende in een medley met flarden van \u2018Celtic New Year\u2019 en \u2018Got My Mojo Working\u2019. De song \u2018Automobile Blues\u2019 was een boeiend spektakelstuk omdat Van zijn gitaar omgord \u00e9n hij kreeg zelfs zijn fanbase aan het meezingen bij \u2018Talk Is Cheap\u2019.<\/p>\n

\"IMG_0378\"<\/p>\n

Zijn ‘Cleaning Windows\u2019 liep, met fragmenten uit \u2018Be-Bop-A-Lula\u2019, alweer uit tot een heuse climax. Net zoals de ruimdenkende ballade \u2018Days Like This\u2019, dat werd opgesmukt door Van\u2019s saxofoon arrangementen. En we bemerkten tijdens \u2018Broken Record\u2019 zelfs een glimlach op Van\u2019s fieselemie. En ook de Bo Diddley ritmiek uit \u2018Right On Josephine\u2019 doet het ook nog steeds. \u201cLet\u2019s rock before we go\u201d, riep hij ons toe en zette gezwind \u2018In The Days Before Rock\u2019n\u2019Roll\u2019 en \u2018Brown Eyed Girl\u2019 in de steigers. Van Morrison heeft zijn repertoire aangepast voor Blues Peer en deed zichzelf uitgeleide met het nummer \u2018Help Me\u2019, waar hij medewerking kreeg van boogiewoogie pianist Mitch Woods. Van Morrison begon aanvankelijk wat loom aan zijn set, maar gaandeweg wond het publiek rond zijn vinger. En dat heeft hem weer in de armen gesloten. In zover dit nog nodig was! En \u2018Gloria\u2019..? Maybe next time\u2026<\/p>\n

\n

Diezelfde dag kroonde ook Little Steven & The Disciples Of Soul <\/strong>is tot een absolute hoogtepunt.<\/p>\n

\"BLUES<\/p>\n

Velen kennen hem uit zijn dagen bij Bruce Springsteen’s E Street Band en Southside Johnny & The Asbury Jukes. Begin 2017 bracht Little Steven met \u2018Soulfire\u2019 zijn zevende soloalbum. Een esthetische terugkeer naar zijn rock en soul roots periode, die hem kenmerkt sinds zijn album \u2018Born Again Savage\u2019 uit 1999. De band klonk vanavond strak en energiek. Haast onberispelijk voelde je hier het intense gevoel van speelplezier tussen de indrukwekkende 14-koppige bandleden en hun master. \u2018Do you like good music\u2019 werd Little Steven\u2019s rock-\u2018n-roll attitude\u2026en meteen galmt \u2018Sweet Soul Music\u2019 van Arthus Conley door de woofer. Naadloos ingevolgd door ‘The Breakers\u2019 Soulfire\u2019 en Etta James’ \u2018The Blues Is My Businnes\u2019, want dit is toch een blues festival vraagt Little Steven. \u2018Until The Good Is Gone\u2019 werd ingekleurd met knappe backingvocals en kreeg navolging met \u2018Love On The Wrong Side Of Town\u2019, een cover van Southside Johnny. Stond er ook origineel materiaal op de setlist? Ja, met het mooi opgebouwde \u2018Angel Eyes\u2019 en \u2018Under The Sun\u2019. Little Steven laat ook veel improvisatieruimte aan zijn bandleden en zet naadloos de rocksongs \u2018Ride The Night Away\u2019, \u2018Bitter Fruit\u2019 en \u2018I Give You My Heart\u2019 in de steigers. Memphis soul werd het pas echt met \u2018Down And Out In New York City\u2019. Little Steven vindt het blijkbaar een eer om te mogen openen voor \u2018The Man\u2019 en zet met \u2018I Don\u2019t Want To Go Home\u2019 en \u2018Out Of The Darkness\u2019 zijn potentieel in de verf. Straf!<\/p>\n

\n
\n

Guy Verlinde & The Mighty Gators<\/strong> mochten het festival op zaterdag 19 juli 2018 <\/strong>gang trappen. Niets bijzonders voor Guy, ware het niet dat hij dit jaar niet enkel twintig jaar \u2018on the road\u2019 als muzikant viert, maar tevens ook het tien jarig bestaan van zijn band The Mighty Gators. Samen met Stijn Bervoets (gitaar), Benoit Maddens (drums), bassist Karl Zosel en \u2018special gast\u2019 Toon Eylenbosch exorciseert Lightnin\u2019 Guy ons van bij noot \u00e9\u00e9n met zijn bezwerende veelzijdigheid.<\/p>\n

\"IMG_0009\"<\/p>\n

Mannen, doe het schreeuwde Rick De Leeuw het uit bij de aankondiging. En dat deden ze ook met \u2018Rock & Roll On My Radio\u2019 en het zwoele \u2018Ain\u2019t No Sunshine\u2019, de enige cover op de setlist. Met \u2018Soul Jivin\u2019 veegt Guy voorgoed de slaap uit onze ogen gejaagd. Guy Verlinde & The Mighty Gators, de juiste band op de juiste plaats!<\/p>\n

\n

Ruthie Foster, <\/strong>een volgende grootheid in de blues wereld. De combinatie tussen blues, folk, rock en gospel maken haar sound zo uniek. Met bassist Larry Fulcher en drummer Brannen Temple vormt Ruthie in Blues Peer een uitgelezen trio. Ze deelde het podium met Bonnie Raitt en The Allman Brothers Band en performde samen met The Blind Boys of Alabama op haar Grammy-genomineerde album \u2018Let It Burn\u2019\u00a0 in 2012. Vorig jaar was er dan de mooie plaat \u2018Joy Comes Back\u2019. Haar krachtige spirituele vocalen zorgen samen met haar onfeilbare opgewektheid voor een knappe showcase.<\/p>\n

\"IMG_0187\"<\/p>\n

Met een verbazingwekkende veelzijdigheid en diversiteit kleurt ze haar optreden. Ruth opende meteen met een emotioneel eerbetoon aan haar grootmoeder in de vorm van \u2018Brand New Day\u2019 en het swingende \u2018Singing The Blues\u2019, een nummer dat ze ook wel vaker zingt op de blues cruise. Bij Lucinda Williams leende ze voor de gelegenheid de ballade \u2018Fruits Of My Labor\u2019 en schreef ze in co-schrijverschap samen met William Bell het mooi geconstrueerde \u2018It Might Not Be Right\u2019. Gospel was er dan weer in de vorm van \u2018The Getto\u2019, \u2018Phenomenal Woman\u2019 en \u2018Woke Up This Morning\u2019. Pete Seeger\u2019s \u2018If I Had A Hammer\u2019 kreeg eigen arrangementen aangemeten, net zoals Sister Rosetta Tharpe\u2019s \u2018Up Above My Head\u2019 en Son House\u2019s \u2018People Grinnin\u2019 In Your Face\u2019. Met het reggae getinte \u2018Real Love\u2019 en het funky \u2018I\u2019ll Be There\u2019 zorgde Ruthie Foster voor de nodige muzikale diversiteit. Ruthie Foster, wat een Texas treasure\u2026!<\/p>\n

\n

John Hiatt & The Goners ft. Sonny Landreth <\/strong>mocht het 34ste<\/sup> Blues Peer festival afsluiten. De 66-jarige Hiatt uit Indianapolis, Indiana begon zijn solocarri\u00e8re in 1974 en heeft inmiddels meer dan twintig albums op zijn actief. Zijn grote doorbraak kwam er met \u2019Riding With The King\u2019 (\u201983) maar vooral \u2019Bring The Family\u2019 uit \u201987, \u00a0inclusief de hartveroverende ballad \u2018Have A Little Faith In Me\u2019, legde John geen windeieren op het Europese continent. Ook het Little Village project, met longtime buddy\u2019s Nick Lowe en Ry Cooder sloegen gensters in de muziekwereld. Nu laat John Hiatt zich begeleiden door The Goners \u00e9n Slydeco-virtuoos Sonny Landreth.<\/p>\n

\"37236280_10214523911104564_1614580203449745408_n\"<\/p>\n

Hiatt introduceerde met \u2018Drive South\u2019. Het publiek genoot want Landreth\u2019s sereen gitaarspel was zoals steeds verbluffend en een ontspannen. Hiatt zijn vocaal bereik klonk zoals dertig jaar geleden en het nummer \u2018Trudy And Davy\u2019 was heel wat bluesy-er dan op plaat. Ook het strakke \u2018Tennessee Plates\u2019 was alweer een goosebumps song. Sonny etaleert zijn strakke slide techniek en geeft \u2018Slow Turning\u2019 de perfecte twist mee. John\u2019s inleiding tot \u2018Georgia Rae\u2019, over de geboorte van zijn dochter, was alweer een gedenkwaardig liedje, net zoals \u2018The Tiki Bar Is Open\u2019. En ook wij kregen er zowaar dorst van. Kenneth Blevins op drums en bassist Dave Ranson ware alweer de perfecte begeleiders. John Hiatt & The Goners keerden nog een laatste keer terug om te eindigen met \u2018Memphis In The Meantime\u2019. Deze avond was een showcase van tijdloze songwriting. Thanks John, hope to see you soon! John Hiatt zette een orgel punt achter een schitterende editie Blues peer.<\/p>\n

\n
\n

Zaterdag 16 juli 2011<\/strong>, toen het officieel nog \u2018Belgium Rhythm \u2018n\u2019 Blues Festival<\/strong>\u2019 was…. We hebben het enkele jaren zonder Last Call<\/strong> moeten stellen en daarom deed het dubbel deugd om Henk Van der Sypt (zang, rubboard en accordion), Luke Alexander (gitaar) en Dynamite Steve Wouters (drums) opnieuw samen op een podium zien te staan. Stefan Boret beroert de bassnaren, maar Stefan was er niet bij toen ik Last Call de vorige keer (maar dat moet dan in de beginjaren van deze eeuw zijn geweest) zag optreden.<\/p>\n

\"BRBF<\/p>\n

Henk en zijn vrienden bleken in uitstekende conditie te zijn. Getuige hiervan het haast onherkenbaar gemaakte \u2018Cadillac Walk\u2019 van Moon Martin.\u00a0 Het lang uitgesponnen en op Bo Diddley ritme uitgevoerde \u2018You Gonna Be Mine Tonight\u2019, liet veel ruimte voor improvisatie. Henk maakte daar dankbaar gebruik van om er een harmonicasolo aan op te hangen en zijn rubboard vanonder het stof te halen. Last Call ging helemaal uit de bol bij de Tex-Mex medley \u2018Rosalita\/Anselma\u2019. Tex-Mex of Conjunto is een genre dat wij hier veel te weinig horen en Last Call kan die leemte perfect opvullen. We hopen in de nabije toekomst nog meer zulke prachtconcerten van Last Call bij te wonen want we hebben ze veel te lang moeten missen.<\/p>\n

\n

Ian Siegel<\/strong> trok naar Tennessee en ontmoette daar de muzikale families Dickinson en Burnside. Het is er aan te zien want Ian Siegel oogt op die manier iets minder Brits, met een vette knipoog naar Amerika. Zeker wanneer hij dan nog eens met een witte cowboyhoed op zijn hoofd door de gangen schuifelt. Ian Siegel heeft in de States blijkbaar een muzikale thuis gevonden en ik zou niet durven zeggen dat hij daarmee verkeerd bezig is. Integendeel, want Siegel bracht ons een spannende set met heel wat hoogtepunten.<\/p>\n

\"BRBF<\/p>\n

Ian liet zich begeleiden door volgende mensen : Andy Graham (bas), Paddy Milner (bas) en Cody Dickinson (drums). Cody is de broer van Luther Dickinson en beide maakten deel uit van The North Mississippi All Stars. Luther Dickinson speelt nu slide gitaar bij \u2026 jawel, The Black Crowes en zorgde zaterdagavond voor een hoogtepunt door bij Ian Siegel te komen meejammen. Daarmee is dan weer eens bewezen dat de wereld rond is. De setlist bestond hoofdzakelijk uit materiaal van de laatste cd \u2018The Skinny\u2019 en bevatte nummers als \u2018Picnic Jam\u201d, \u2018Devil\u2019s In The Details\u2019 en \u2018Mooshine Minnie\u2019. Toen Ian Siegel \u2018Sign O\u2019 The Times\u2019 van Prince inzette, dacht ik er plots aan dat ik dorst had en daar dringend iets moest aan doen.<\/p>\n

\n

De tweede vaderlandse band die zaterdag op het podium van BRBF stond was Triggerfinger<\/strong> en je voelde het zo in je nek dat er vele fans voor Ruben Block (zang, gitaar), Paul Van Bruystegem (bas en ook gekend onder zijn pseudoniem Lange Polle) en Mario Goossens (drums) naar Peer waren gekomen. We kunnen er niet meer naast kijken, Antwerp\u2019s Loudest\u00a0 is momenteel zowat de nummer \u00e9\u00e9n band in Belgi\u00eb en daarbuiten. Ze staan op het punt van de grote doorbraak.<\/p>\n

\"BRBF<\/p>\n

Hun jongste cd \u2018All This Dancing Around\u2019 is niet meer of minder dan een voltreffer. Ik zag eerder dit jaar reeds een sterke performance van het trio op het Roots & Roses Festival in Lessinnes, maar zaterdag was het in Peer zo mogelijk nog sterker. Lange Polle beklom als eerste het podium, in de duisternis met een aansteker in de hand en de fez op het hoofd. Sommige eenheden uit het publiek uitten zich over geluidsoverlast en grepen in paniek naar de oordopjes, maar vele fans genoten met volle teugen van kleppers als \u2018I\u2019m Coming For You\u2019, \u2018Let It Ride\u2019 en \u2018My Baby\u2019s Got A Gun\u2019. Onderwijl kwam iemand op mijn schouder tikken om te vragen of ik geen dorst meer had en zodoende volgde ik het einde van het concert vanuit de backstage ruimte.<\/p>\n

\n
\n

Zaterdag 20 juli 2013… <\/strong>Het is niet evident om na de Delta Saints het podium te beklimmen, maar wij waren er van overtuigd dat de Heritage Blues Orchestra<\/strong> het publiek zonder moeite voor zich zou winnen en dit gebeurde ook. Wij zagen ze op de ochtend van Pasen aan het werk op Nederland 3 en we werden haast weggeblazen uit onze zetel door hun vertolking van \u2018Get Right Church\u2019.<\/p>\n

\"Blues<\/p>\n

In Peer gingen ze van start met \u2018Go Down Hannah\u2019 om te vervolgen met het onweerstaanbare\u00a0 \u2018Get Right Church\u2019. Heritage Blues Orchestra is samengesteld uit Bill Sims Jr. (zang,piano en gitaar), zijn dochter Chaney Sims (vocals)en Junior Mack (gitaar, zang). Ze nemen dan ook om beurten de lead zang voor hun rekening. Verder is er ook nog de blazerssectie onder de leiding van Bruno Wilhelm (sax), Jean Gobinet en Bernard Balestier (sax), Didier Havet (schuiftrombone), Michael Caskey (drums) en de verbluffende Vincent Bucher op mondharmonica. \u2018Clarksdale Moan\u2019, \u2018Big Legged Woman\u2019, \u2018In The Morning\u2019 en \u2018Don\u2019t Ever Let Nobody Drag Your Spirit Down\u2019, die laatste origineel van Eric Bibb, misten hun wisselwerking met het publiek niet. Niet te verwonderen dat Matthew Skoller zo hoog oploopt met de Heritage Blues Orchestra.<\/p>\n

\n

Hugh Laurie<\/strong> is vooral gekend om zijn rol in de Amerikaanse ziekenhuisserie \u2018House MD\u2019 en je voelt wel dat hij meer acteur is dan zanger. Zijn vocale minpuntjes worden echter vakkundig weggemoffeld door de background zang van Jean Mac Lain en Gaby Moreno. Hugh Laurie verzamelde ook een uitstekende band achter zich met Mark Goldenberg (gitaar), Vincent Harry (trompet), Elizabeth Lea (trombone) en Herman Matthews (drums).<\/p>\n

\"Blues<\/p>\n

Hugh Laurie, zelf een verdienstelijke pianist, is fan van zowat alles dat uit New Orleans komt \u00e9n van Dr. John, Irma Thomas, Professor Longhair en Allen Toussaint in het bijzonder. Hij opende dan ook niet geheel onverwacht met een klassieker: \u2018Iko Iko\u2019, een bewerking van \u2018Jack A Mo\u2019 van Sugarboy Crawford. Hugh Laurie heeft twee cd\u2019s op de teller staan met name \u2018Let Them Talk\u2019 en Didn\u2019t It Rain?\u2019. Meestal herwerkt hij oudere nummers zoals \u2018Mardi Gras In New Orleans\u2019, Let The Good Times Roll\u2019 en ‘You Never Can Tell\u2019 van Chuck Berry. Soms gaat Hugh Laurie zelfs heel ver in de tijd door een oude draak zoals \u2018Kiss Of Fire\u2019 vakkundig op te kalefateren.<\/p>\n

\n

Het meeste applaus had het publiek blijkbaar opgespaard voor The Fabulous Thunderbirds. <\/strong>Kim Wilson (zang, harmonica), Johnny Moeller (gitaar), Mike Keller (gitaar), Randy Bermudes (bas) en Jay Moeller (drums) namen een verschroeiende start met onder andere \u2018My Babe\u2019, die geweldige rocker van Ron Holden.<\/p>\n

\"Blues<\/p>\n

Daarna werd wat gas teruggenomen met \u2018I Don\u2019t Wanna Go\u2019. The Fabulous Thunderbirds kwamen echter sterk terug met \u2018She\u2019s Tough\u2019 van Jerry McCain, \u2018Wrap It Up\u2019 en \u2018Roll, Roll, Roll\u2019. Dit was \u00e9\u00e9n van de betere concerten die we de laatste tijd van de dondervogels mochten meemaken.<\/p>\n

\"Blues<\/p>\n

\n

Robert Cray<\/strong> is een afsluiter die kon tellen. Hij heeft zich opnieuw in de belangstelling gewerkt met zijn uitstekende cd \u2018Nothin But Love\u2019. In Peer startte hij met het sublieme \u2018Phone Booth\u2019. \u2018Won\u2019t Be Coming Home\u2019 is de mooie openingstrack van \u2018Nothin But Love\u2019, waarna Robert Cray zijn \u2018Greatest Hits\u2019 zoals, \u2018Don\u2019t Be Afraid Of The Dark\u2019, \u2018Bad Influence\u2019, \u2018Right Next Door (Because Of Me), en \u2018Smoking Gun\u2019 ging aanboren.Tussendoor bracht hij nog een subtiele bewerking van Howling Wolf\u2019s \u2018Top Of The World\u2019. Met dit concert heeft Robert Cray nog een beetje meer glans gegeven aan de op alle vlakken geslaagde zaterdag. Met een dikke proficiat aan Jan Meurs \u00e9n zijn medewerkers.<\/p>\n

\"Blues<\/p>\n

\n
\n

Op zaterdag 19 juli 2014<\/strong> werd het programma in gloeiend hete, zeg maar tropische weersomstandigheden afgewerkt. Mede dank zij de mooie bierpotten met daarop het nieuwe logo van Blues Peer piekte het bier en frisdrankenverbruik naar ongekende hoogten. We mochten dan ook spreken over een onvervalste topdag. En zo werd het kwart na vier en tijd voor een eerste absolute hoogtepunt van de dag. Daar zorgde het legendarische trio uit San Diego, Californi\u00eb The Paladins<\/strong> voor.<\/p>\n

\"Blues<\/p>\n

De jaren schijnen geen vat te hebben op Dave Gonzales (zang, gitaar),Thomas Yearsley (double bas) en Brian Fahey (drums) en ze maken er geen geheim van dat ze graag in Peer optreden. The Paladins raasden als een wervelwind door hun schitterende repertoire met klappers als \u2018Looking For A Girl Like You\u2019, Mercy\u2019, \u2018Irene\u2019 en \u2018Fifteen Days Under The Hood\u2019. Deze laatste twee nummers komen uit hun fantastische, maar spijtig genoeg haast onvindbare cd \u2018Rejivinated\u2019.<\/p>\n

\"Blues<\/p>\n

Hun signatuur nummers zoals \u2018Let\u2019s Buzz\u2019 en Goin\u2019 Down To Big Mary\u2019s\u2019 mochten evenmin op de setlist ontbreken. De tent stond haast op zijn kop, maar tot grote ontgoocheling van de fans kon er geen tijd worden vrijgemaakt voor eventuele bisnummers.<\/p>\n

\n

De bloedstollend mooie Ana Popovic<\/strong> verscheen in een knalrode, spannende jurk op het podium. Ze pakte de zaken ook nogal stevig aan met ondermeer \u2018Ana\u2019s Shuffle\u2019 en \u2018Sweet Summer Rain\u2019. Ana Popovic bracht ook hulde aan Stevie Ray Vaughan met het ingetogen instrumentale \u2018Riviera Paradise\u2019.<\/p>\n

\"Blues<\/p>\n

\n

Voor wie er nog zou aan twijfelen, Sonny Landreth<\/strong> uit Lafayette, Louisiana behoort tot de absolute wereldtop der slide gitaristen. Eric Clapton zou anders nooit het podium met hem willen delen op zijn ‘Crossroads Guitar Festival 2010’ in Chicago.<\/p>\n

\"Blues<\/p>\n

In Peer werd Sonny Landreth begeleid door Dave Ronson (bas) en Brian Brignac (drums). Hij stak meteen goed van wal met enkele instrumentale nummers waarbij hij ruimschoots zijn sublieme techniek etaleerde. Het gitaarspel van Sonny Landreth is zwaar be\u00efnvloed door cajun en zydeco muziek, en klinkt bijwijlen net als een viool. Hij bewijst dit in nummers als \u2018Levee Town\u2019, \u2018The U.S.S. Zydecoldsmobile\u2019 en \u2018Promised Land\u2019 (neen, niet dat Chuck Berry nummer). Het hoogtepunt bij het optreden van Sonny Landreth kwam er echter toen Ana Popovic voor instrumentale hulp terug op het podium verscheen, in haar voetspoor gevolgd door de Canadese blueszangeres Layla Zoe. Het drietal bracht een schitterende versie van \u2018Walking Blues\u2019. Later, bij onze terugkeer naar huis, hoorden we Jan Sprengers op Radio 1 hierop terugkomen en hij draaide daarbij het ganse nummer. Pas toen drong het tot ons door wat voor een uniek moment we daar in Peer hadden meegemaakt.<\/p>\n

\n

Met afsluiter Los Lobos<\/strong> weet je nooit op voorhand hoe hun optreden zal verlopen. Ze kunnen subliem zijn, maar kunnen er ook met hun klak naar gooien. Wel, zaterdagavond waren ze subliem. En als Jan Sprengers het zegt zal het wel juist zijn. De huidige bezetting van Los Lobos zag er als volgt uit: David Hidalgo (zang, gitaar), Cesar Rosas (zang, gitaar, bajo sexto), Conrad Lozano (bas), Louie Perez (Zang, gitaar), Steve Berlin (keys en sax) en Enrique \u2018Bugs\u2019 Gonzalez (drums).<\/p>\n

\"Blues<\/p>\n

Ze begonnen er aan in de hoogste versnelling met \u2018Evangeline\u2019 en lieten daarna \u2018Papa Was A Rolling Stone\u2019 naadloos overgaan in \u2018Oye Como Va\u2019. Wanneer de band \u2018The Neighbourhood\u2019 aansneden, mochten ze daarbij op de hulp rekenen van Sonny Landreth. Het leek wel de avond van de ‘jam sessies’ te gaan worden. Niettegenstaande het feit dat we opnieuw een fantastische festivaldag hadden meegemaakt, werden er enkele wanklanken uit het kamp van de fotografen opgetekend. Er was gezegd dat bij iedere act enkel maar bij de eerste drie nummers kiekjes mochten worden geschoten. Tot we dan aan Los Lobos aankwamen. Dan mocht er plots enkel bij het openingsnummer \u2018Evangeline\u2019 worden gefotografeerd. De ontgoocheling en het ongenoegen stond zo op de gezichten van de fotografen te leven en ze uiten daarbij de opmerking: \u2018Hoe kunnen we op die manier ons werk doen?\u2019 Stof genoeg om over na te denken en te discussi\u00ebren.<\/p>\n

Maar, wij feliciteren de inrichters van Blues Peer alvast oprecht met de dertigste uitgave van hun festival.<\/p>\n

\n

Zondag 20 juli<\/strong> 2014.<\/strong>..Blues Peer\u00a0viert zijn 30ste verjaardag en doet dat met stijl. Een heel verzorgde festivallocatie, een nieuwe huisstijl (logo, website) en bovendien een ijzersterke reeks bands op het programma maken van dit bluesfestival de absolute blues headliner van ons land. \"Blues<\/p>\n

Er zijn zo van die groepen die je in de loop der jaren opnieuw mo\u00e9t programmeren, gewoon omdat ze topkwaliteit en blijvende diversiteit bieden. Guy Forsyth<\/strong> zie je nooit t\u00e9 veel, gewoon omdat je hem nooit in \u00e9\u00e9n hokje kan duwen. Bovendien barst hij van het talent, zowel met zijn band op het podium als in zijn muziek. Vandaag horen we veel blueswerk met veel aandacht voor mondharmonica en gitaar in een viermansbezetting. Een uitgelezen setlist voor deze 30ste Blues Peer, want wij weten dat Guy Forsyth ook veel andere paden kan bewandelen. Het is ook mooi dat zijn teksten inhoudelijk belang herbergen, iets wat zich onvermijdelijk vertaalt in boeiende arrangementen en muzikale verhaallijnen. Muziek van de bovenste plank dus, waar we samen met het geboeide publiek onverzadigbaar van genieten. De gespeelde set leeft en groeit \u00e9n boeit, verveling krijgt geen kans. Muziek die we heel graag beleven dus, muziek die ook je \u2018honger\u2019 stilt. Technisch en inhoudelijk. Podiumplaats ! Ondertussen toch ook het vermelden waard : De klank op het festival is heel verzorgd en het podium is steeds uitermate mooi uitgelicht. Er wordt hier blijkbaar niet kritisch bespaard op kwaliteit. Wie op de grote festivals tegenwoordig een stevige ticketprijs en\/of consumptieprijs betaalt ziet dat toch vertaald in een superdeluxe evenement. En dat mag toch even vernoemd worden….<\/p>\n

\n

The Chicago Blues Living History<\/strong>… Het moet gezegd; elke keer dat we Chicago bezoeken, is er wel iemand van de grondleggers van deze muziek die er niet meer is. Maar Chicago blues is verre van met uitsterven bedreigd, daarvoor worden we behoed door Buddy Guy, die met zijn immens populaire bluesclub in Chicago onstopbaar deze muziek blijft promoten en in het daglicht stellen. Wie deze club bezoekt kan dagelijks genieten van een praatje met de klasbakken die vandaag het podium van Blues Peer betreden.<\/p>\n

\"Blues<\/p>\n

De stijl \u2018Chicago Blues\u2019 is zo herkenbaar dat je blindelings weet wat je kan verwachten. De festivaltent loopt dan ook snel vol want zo\u2019n staalkaart en zoveel talent tesamen maak je echt niet heel veel mee in Europa. Bovendien ziet iedereen op het podium er fris en monter uit, iets wat niet zomaar vanzelfsprekend is gezien de respectabele leeftijd van sommige van deze blues giants.<\/p>\n

\"Blues<\/p>\n

Evergreens aan de lopende band vandaag, door originele vertolkers, op een podium dat hen eert. Iedereen krijgt een dik kwartier om onder andere zijn eigenste hits te spelen. Niemand valt uit de boot, en het optreden vormt een mooi geheel op zich. De sfeer in de tent \u00e9n op het podium is hemels, we snoepen van de blues. Matthew Skoller speelt uitstekend presentator en verwelkomt alle muzikanten individueel met een korte inleiding on stage, terwijl hij zelf welverdiend zijn uitzonderlijke harmonicakunsten etaleert. De tijd vliegt voorbij, terwijl een kleine regenbui hier en daar een welgekomen afkoeling bezorgt. What a perfect day for blues !<\/p>\n

\n

Jimmie Vaughan<\/strong> heeft zijn sterrenstatus al vele jaren geleden behaald. The Fabulous Thunderbirds, Texas Blues, \u2019t zijn begrippen die elke bluesliefhebber met de paplepel ingelepeld krijgt. De man behoeft dus nauwelijks introductie en heeft zo hier en daar zelfs die-hard fans, wat men in \u2019t vrouwelijk \u2018groupies\u2019 zou noemen. Nu ben ik zelf niet zo overtuigd van de ultieme zangkunsten van de man, maar wat hij in zijn 35-jarige carri\u00e8re en tientallen cd\u2019s bij elkaar geschreven heeft, daar mag je gerust U tegen zeggen.\u00a0 Respect dus, en benieuwd ook naar de prestaties van vandaag. Het publiek is alvast enthousiast en geeft de band een warm welkom.<\/p>\n

\"Blues<\/p>\n

Jimmy Vaughan loodst zijn band door een niet verrassend maar wel heel gedegen setlist waar de grote nummers, zoals ‘Boom Bapa Boom’ voor herkenbaarheid zorgen, terwijl Lou Ann Barton de \u2018female vocals\u2019 meer dan recht doet. Een optreden met veel routine en zonder valkuilen is wellicht het resultaat van bakken ervaring en vakkennis. Het volledige optreden staat als een huis en wie kwam om Jimmy Vaughan in goede doen mee te maken, was vandaag aan het goede adres. Best leuk voor de organisators ook, want volgens \u2018de wandelgangen\u2019 is het budget voor deze band niet van de poes. Tot dusver, dus vlak voor de grote finale, stelt geen enkele groep teleur. Of beter gezegd : is de dag \u00e9\u00e9n groot succes. Blues Peer 2014 is wellicht vandaag niet volledig uitverkocht, maar wie nu aanwezig is kan alleen spreken van uitermate kwalitatieve blues music op hoog niveau.<\/p>\n

\n

Het zou een ultieme afsluiter worden en wellicht enkele honderden toeschouwers m\u00e9\u00e9r opleveren, maar het mocht niet zijn. Jeff Beck geeft jammer genoeg forfait voor de finale (wegens gezondheidsredenen) van deze jubileum-editie. We gaan er niet te veel bij stilstaan, want vervangend, maar vanuit een heel andere hoek staat Seasick Steve<\/strong> ons op te wachten. Zijn naam is bij iedereen gekend, maar naar ik hoor op de weide denken velen dat het hier gaat om een ietwat oudere zonderling die op zelfgemaakte gitaren tokkelt.<\/p>\n

\"Blues<\/p>\n

Nu is dat geen onwaarheid, maar met die omschrijving verdien je natuurlijk nog geen diploma om zomaar Jeff Beck te vervangen, of te headlinen op Blues Peer (of al die andere Europese festivals waar hij al te gast was). Terwijl de rangen zich in de frontlinies sluiten begeeft Seasick Steve zich samen met drummer Dan Magnusson op het podium. Explosief en rauw en als duiveltje-uit-een-doos barst alle feestvreugde hier los. Hell broke loose lijkt het wel, zowel op het podium als in de tent. Een prille zeventiger is hij weliswaar, maar met de energie van een jonge twintiger dan toch. Seasick Stevie heeft alvast geen last van zeeziekte op het podium, en de eerste paar nummers rocken er op los. Op het eerste zicht kramiekige gitaren, drums en een krachtige stem.<\/p>\n

\"Blues<\/p>\n

Dat zijn de ingredi\u00ebnten waarmee deze cocktail bereid wordt. Uitbundige reacties van het publiek zijn terecht. Geleidelijk aan sluipt hier en daar ook een gevoeliger nummer in de setlist, en als een juffrouw op het podium geroepen wordt om een lieflijke ballade van de man cadeau te krijgen, is het hek helemaal van de dam. \u2018Rauw, hees en teder\u2019 schrijft men op de nieuwe website van Peer Blues. Perfecte omschrijving van deze verrassende zondagfinale. Ikzelf was een beetje op zoek naar Jeff Beck vandaag, maar met een cadeautje als dit is mijn honger best wel gestild. Chapeau Seasick Steve !<\/p>\n

\n
\n

Op zaterdag 18 juli 2015<\/strong> was Shakura S\u2019Aida<\/strong> een van de uitblinkers Ze werd geboren in Brooklyn, New York, groeide op in Zwitserland en resideert momenteel in Toronto, Ontario, Canada.<\/p>\n

\"Blues<\/p>\n

Shakura\u00a0 S\u2019Aida heeft een stem als een klok en je zou het niet zeggen dan ze al 25 jaar op een podium staat. Op haar setlist prijkten soul en aanverwante nummers als \u2018That Ain\u2019t Right\u2019, \u2018Time\u2019, \u2018Guchie Woman\u2019 en \u2018Bring Me Back\u2019.<\/p>\n

\n

Emmylou Harris en Rodney Crowell<\/strong> brachten een uitermate gevarieerde show vol van buitenaards mooie nummers zoals \u2018Luxury Liner\u2019, met een wervelende gitaarsolo van Jedd Hughes in het middenstuk. Pedal steel player Steven Fishell mocht dan weer uitgebreid zijn kunnen tonen bij de nieuwe song \u2018Bring It On Home In Memphis\u2019.<\/p>\n

\"Blues<\/p>\n

\n

En wie nu dacht dat we daarmee zowat alles hadden gehad, dacht totaal verkeerd. Een wervelwind, die Melissa Etheridge<\/strong> heette, heeft de tent in vuur en vlam gezet. Ze kreeg daarvoor de bereidwillige medewerking van het publiek, waarvan haast nog niemand de uitgang had opgezocht.\u00a0 \u2018Like The Way I Do\u2019, \u2018I Won\u2019t Be Alone Tonight\u2019 \u2018Take My Number\u2019 en vooral het flink uitgesponnen \u2018Bring Me Water\u2019, zorgden er voor dat de fans maar om meer bleven roepen….<\/p>\n

\"Blues<\/p>\n

Melissa Etheridge deed haar live reputatie alle eer aan en dan vergeet je helemaal dat deze grote dame veeleer staat voor gebeitelde rootsrock, dan wel voor blues. Ik heb daarover na 23u15 niemand meer horen klagen. Hopelijk krijgen de doemdenkers inzake de verdere ontwikkeling van Blues Peer ongelijk. Een betere afsluiter kon Blues Peer zich op zaterdagavond toen niet wensen.<\/p>\n

\n
\n

Zondag 19 juli 2015…\u00a0<\/strong>Preston \u2018The King Of Beale Street\u2019 Shannon,<\/strong> had eindelijk nog eens een nieuw album te promoten met \u2018Dust My Broom\u2018. Voor zijn Benelux concerten vind de bijna 68- jarige Shannon nu al een enkele jaren backing bij de Nederlandse band van Fat Harry and The Fuzzy Licks. Fat Harry Dorth mocht met een instrumentale introductie Preston Shannon aankondigen. Dat B.B. King \u00e9\u00e9n van zijn grote mentors is blijkt uit Preston\u2019s subtiele gitaartechniek.<\/p>\n

\"Blues<\/p>\n

Het assortiment songs kwam hoofdzakelijk uit de albums \u2018Midnight in Memphis\u2019 daterend uit 1996, en \u2018Goin\u2019 Back To Memphis\u2019. Preston\u2019s sound heeft een brede invalshoek die een sfeervolle combinatie van soul, blues en funky getinte klanken herbergt. Shannon opende knap met een uitgesponnen versie van \u2018Let The Good Time Roll\u2019. Maar ook \u2018Rolling & Tumbling\u2019 was een sensueel soulstyling nummer dat de essentie van Shannon perfect weerspiegelt. Steevast op de playlist, de emotionele en luid meegekeilde coverversie van Prince\u2018s \u2018Purple Rain\u2019. Het nummer \u2018The Streets Will Love You To Death\u2019 werd met zijn indringende vocals en overweldigende gitaarsolo\u2019s een zeer melodieuze expressie. De blazerssectie werd vanavond een minder prominente rol toebedeeld maar stond haaks op Preston\u2019s gitaarsolo\u2018s. De groovy tune in de overtuigende finale \u2018Goin\u2019 Back To Memphis\u2019 was een voor de hand liggend hoogtepunt. De bindtekst \u2018Take my music with you at home tonight\u2019, is intussen een legendarische zinspeling bij Shannon. Hij signeerde dan ook met veel plezier zijn nieuwste album. Preston Shannon heeft nog steeds een vast clubcontract in B.B. King\u2019s Blues Club op Beale Street in Memphis, maar vanavond was hij een openbaring voor velen onder ons. Preston Shannon stond wat ons betreft dan ook veel te vroeg geprogrammeerd.<\/p>\n

\n

Na onze honger te hebben gestild, en ja\u2026 ook onze dorst te hebben gelaafd, wachtte ons het Belgische tweeluik met The Scabs<\/strong> en K\u2019s Choice. Net rond deze twee groepen was heel wat commotie ontstaan op diverse media. Maar zowel Guy Swinnen als Sara Bettens hebben deze criticasters muzikaal met de rug tegen de muur gezet.<\/p>\n

\"Blues<\/p>\n

The Scabs vonden hun oorsprong in het begin van de jaren \u201880 toen vier punks deelnamen aan Humo\u2018s Rock Rally in Herselt. Anno 2015 zijn enkel gitarist Willy Willy en zanger\/gitarist Guy Swinnen nog aan boord. Het voorlaatste studioalbum \u2018Sunset over Wasteland\u2019 dateerde eigenlijk al van 1995. Maar met het nieuwe album \u2018Ways of a wild Heart\u2019 is de re\u00fcnie face dus verleden tijd.<\/p>\n

\"Blues
\nEens de jukebox in gang is geschoten is er geen houden meer aan. Hit na hit rammen The Scabs ons door het strot, en dit tot groot jolijt van heel wat dolgedraaide fans. \u2019Hard Times\u2019, \u2019She\u2019s Jivin\u2019, \u2019Crystal Eyes\u2019 of \u2018Nothing On My Radio\u2019 worden ontzagwekkend afgewisseld met nieuw materiaal zoals \u2018Turn It Up\u2019, de stomende titeltrack \u2019Ways of a wild Heart\u2019 en \u2018Shot\u2019. Willy Willy strooide gretig zijn gitaarriffs de wijde omgeving in. Die man heeft verdomd meer charisma in zijn botten dan de volledige ploeg Rode Duivels. En of de band zou worden teruggefloten ! Tot twee keer toe zelfs. Als uitsmijter hadden ze \u2018Robbin\u2019 the Liquor Store\u2019 en het rockende \u2018Matchbox Car\u2019 voor ons in petto. The Scabs blijven na 30-jaar nog steeds populair, en dat was er ook aan te merken tijdens de signeersessie.<\/p>\n

\n

The Animals…!<\/strong> Eric Burdon is zo\u2019n levende legende die je toch eenmaal live in je leven moet gezien hebben. De geschiedenis rond de persoon Eric Burdon is nagenoeg bij iedereen stilaan bekend, we gaan het er hier dan maar op houden met wat de man performde in Peer. Gehuld in een modern pak en zonnebril werd de kick-off zoals vaak ingezet met \u2019Don\u2019t Bring Me Down\u2019. Meteen is duidelijk dat 74-jarige Burdon nog steeds over een groot stemgeluid beschikt. Ook zijn charismatische uitspattingen hebben nog niets van hun gesticulerende bewegingen verloren. En dat alles was bijzonder goed te merken bij songs als \u2018When I Was Young\u2019 en \u2018Don\u2019t Let Me Be Misunderstood\u2019 .<\/p>\n

\"Blues<\/p>\n

Na drie song was het alweer -zoals bij iedere band trouwens- tijd om de persfotograven weg te jagen uit de frontstage en te vervolgen met het opzwepende \u2018Water\u2019. Hier is het vooral Red Young op toetsen die de aandacht naar zich toehaalt. Een volgende hoogtepunt was toch wel de Ray Charles cover \u2018I Believe To My Soul\u2019, met alweer een heerlijk afwisselende combinatie tussen de gitaararrangementen en het Hammond B3 orgel. Een zeer energetische en kwieke Burdon loopt heen en weer op de stage, en als orgelpunt werd uiteraard ook de wereldhit \u2018The House Of The Rising Sun\u2019 op het publiek losgelaten. Eric Burdon & The Animals, wel die zijn nog steeds een indrukwekkende verschijning op een podium.<\/p>\n

\n
\n

Wel heel vroeg op de middag stond Robben Ford<\/strong> geprogrammeerd op zaterdag 16 juli 2016 .<\/strong> Ford die werd geboren in Woodlake, Califonrni\u00eb in 1951 stond nu voor de derde keer geprogrammeerde op Blues Peer.<\/p>\n

\"IMG_0051\"<\/p>\n

Na enkele knappe albums verwierf hij in 1986 wereldfaam door Miles Davis te vergezellen op diens wereldtournee. Zijn gitaarspel is uiteraard zijn \u2018signature sound\u2019. Zijn blues sound is rijk aan harmonische complexen en samen met Brian Allen (bas) en drummer Wes Little komt haast het bucolische bovendrijven. Robben Ford beukte er oplos in met het trendy \u2018Rainbow Cover\u2019, uit zijn jongste album \u2018Into The Sun\u2019, op de voet gevolgd door \u2018Midnight Comes To Soon\u2019. Hij puurde uiteraard voor de grote majoriteit uit dat album. Net zoals de songs \u2018Rose Of Sharon\u2019 en \u2018Same Train\u2019. Van zijn oudere werk onthouden we vooral kleppers zoals \u2018Cut You Lose\u2019 uit het album \u2018A Day In Nashville\u2019, dat werd ingekleurd door knappe gitaarriffs. Hoogtepunten bij de vleet dus. We bewonderen ook de goddelijk en inventieve instrumentale \u2018Cannonball Shuffle\u2019 dat is opgedragen aan d\u00e9 \u2018Texas Cannonball\u2019 Freddie King en \u2018High Heels And Throwing Things\u2019, waar zowel bassist Brian Allen en drummer Wes Little de ruimte kregen om volop te soleren.<\/p>\n

\n

Wat hebben supergroepen als Ace, Squeeze en Mike & The Mechanics met elkaar gemeen? Wel, dat is eigenlijk maar een naam. En dat is die van Paul Carrack<\/strong>! En toch heeft hij altijd zijn nederigheid behouden. En dat siert nu eenmaal de mens Carrack, en ja\u2026 dit ook na bijna 5 decennia \u2018on the road\u2019. In de band zat wel een opvallende verschijning, want Paul\u2019s zoon Jack hanteerde namelijk de drumsticks. En hij vond zijn soulmates in Steve Beighton (keyboard) en Jeremy Meek met de baslijnen.<\/p>\n

\"IMG_0157\"<\/p>\n

Het nummer \u2018Too Good To Be True\u2019, is net zoals ook hier in Peer, de openingstrack van het nieuwe album \u2018Soul Shadows\u2019. Een flink stuk van de setlist is dus gewijd aan deze release. \u2018Sleep On It\u2019 en \u2018Keep On Loving You\u2019 zijn dan ook onvoorwaardelijk knappe en aanwakkerende songs. Met zijn nieuwe single \u2018Let Me Love Again\u2019 blijkt dat Carrack nog steeds brandend actueel is. Wie op zijn klassieke nummers wachtte werd zeker niet teleurgesteld. \u2018Eyes Of Blue\u2019, \u2018Tempted\u2019, \u2018Living Years\u2019 en zijn eerste Ace hit \u2018How Long\u2019 zijn nummers die we allemaal kennen. Kippenvel dus vanaf minuut een. Tijdens het nummer \u2018Better That Nothing\u2019 soleerde Paul zelfs vlotjes gitaar, om daarna zijn pianoklavier en orgel te bespelen. En dit alles in een en hetzelfde nummer. En dan moest het afsluitende \u2018You Will Keep Us Alive\u2019 nog de revue nog passeren. Een schitterende hommage aan zijn vriend Glenn Frey van The Eagles, van een al even fonkelend performen.<\/p>\n

\n

\u2018Headliner\u2019 die vanavond was de grote Amerikaanse publiekslieveling Joe Bonamassa<\/strong>. Met zijn \u2018mind blowing gitaar virtuositeit\u2019 heeft hij\u00a0 nog steeds een indrukkende schare fans. De in 1977 in Utica, New York geboren Joe Bonamassa wordt steeds meer beschouwd als \u00e9\u00e9n van de beste gitaristen van zijn generatie. In 2007 en \u201808 werd hij zelfs door het Amerikaanse vakblad Guitar Player, verkozen tot \u2018Beste Bluesgitarist\u2019.<\/p>\n

\"IMG_0500\"<\/p>\n

Met \u2018So It\u2019s Like That\u2019 uit 2002 en \u2018You and Me\u2019 (2006) belandde Joe terecht op de eerste plek in de \u201cBillboard Blues Chards\u201d. Hij was pas vier toen hij al een grote bewondering had voor Stevie Ray Vaughan. Op zijn tiende\u00a0 begon hij\u00a0 reeds professioneel op te treden, en amper twee jaar later verzorgde hij het voorprogramma van B.B. King. Kort hierop vormde Joe een eerste jeugdbandje \u2018Bloodline\u2019, waar hij samen met Erin Davis (zoon van Miles) en Waylon Krieger (zoon van Robby Krieger, The Doors) een eerste opname had. Bonamassa heeft de reputatie \u00e9\u00e9n van de grootste gitaarspelers in de hedendaagse bluesscene te zijn. Bonamassa concerteert en toert nu met een exclusieve show waarin hij zijn grote mentors eert zoals Eric Clapton, Jef Beck en Led Zeppelin’s Jimmy Page.<\/p>\n

\"IMG_0490\"<\/p>\n

De muzikale emoties verdwalen hier vanavond \u00a0haast in zijn doorknede obsessies van zijn soleerwerk. Zijn fysiognomie\u00ebn zijn veelzeggend. En dat combineert hij perfect met zijn soulvolle stem. Er was zelfs ruimte voor enkele prachtige solopartijen van drummer Anton Fig, keyboardspeler Reese Wynans en bassist Michael Rhodes. \u00a0Zelfs twee korte stroomonderbrekingen konden Bonamassa\u2019s goed humeur blijkbaar niet verstoren. Het hoogtepunt van de avond was misschien toch wel het minder bekende nummer \u2018SWLABR \u2018 van Cream dat ons kippenvel bezorgde. Net zoals het epische \u2018Motherless Children\u2019 , origineel van Elvie Thomas uit 1930, maar hier in de versie van die andere opperheer Clapton en het blues accommodeerde \u2018I Can\u2019t Quit You Baby\u2019 van Willie Dixon. Of het dwepende \u2018Boogie With Stu\u2019 van Led Zeppelin. Maar alles begon met de goddelijke en grandioze introductie song \u2018Beck\u2019s Bolero\u2019 van Jeff Beck. De opdis was gegeven en wat volgde was een onvoorstelbaar schouwspel van gitaarlicks en al even opvrijende riffs. En dan hebben we het nog niet gehad over het afsluitende \u2018Sloe Gin\u2019. Joe Bonamassa maakte alweer een verpletterende indruk.<\/p>\n

\n

Ook Zondag 17 juli 2016<\/strong> was een echte topdag… Terug van weggeweest; Walter Trout,<\/strong> zou men hier en daar durven zeggen. Walter Trout heeft inderdaad een heel parcours afgelegd, om dan jarenlang te verdwijnen, en nu opnieuw zijn opwachting te maken na zoveel tijd. Dat is inderdaad waar.<\/p>\n

\"IMG_0616\"<\/p>\n

Het is echter te gemakkelijk gedacht dat we hier een flauw afkooksel van een jonge virtuoos zouden aantreffen, zoals we hem vroeger kenden. Het is duidelijk: Walter Trout heeft de dood in de ogen gekeken (levertransplantatie), resultaat van losbandigheid, of een t\u00e9 goed leven zou men nu zeggen. Maar deze verrijzenis, vandaag exclusief in Belgi\u00eb op Blues Peer, toont een heel aimabele en goedgeluimde man, vol speellust, en met respect voor het leven. De manier waarop hij het publiek aanspreekt getuigt van respect, liefde en dankbaarheid voor het leven. De muziek van Walter Trout staat op zichzelf. Dit is blues, soms hard, soms intiem. Altijd herkenbaar door zijn onnavolgbaar gitaarwerk en zijn innemend stemgeluid. Ontroering in tragere nummers, ontelbare noten in uptempo werk. Altijd zichzelf (en soms een kleine verwijzing naar Roy Buchanan zou ik durven zeggen). Zijn vaste begeleidingsband gaat mee op in de muziek, en op die manier is deze som van muzikanten veel meer dan de aparte delen. Drumsolo, gitaarwerk van zijn zoon op het podium, een crazy zangpartij van een roadie (?), keys, bas, iedereen en alles komt aan bod, vakkundig maar gevoelig aan elkaar geweven door de man himself. Respect, met de hoed af !<\/p>\n

\n

Taj Mahal<\/strong> is eigenlijk wereldmuziek, stevig gekruid met een potje blues. The Rising Sons (halfweg de jaren 60, met o.a. ook Ry Cooder) hebben de basis van zijn muziek gelegd, en tot nu is hij onafgebroken muziek blijven schrijven. In samenwerking met en voor de beste muzikanten doorheen de jaren. Net omdat hij zoveel muzikale (wereld)stijlen in zijn muziek verwerkt, is hij altijd een heel gerespecteerde partner geweest. Vandaag horen we een staalkaart van zijn kunnen. Op zijn manier. Omringd door zijn vaste bandleden (drums en bas), op een stoel gezeten, met in handbereik een hele resem akoestische gitaren. Alweer een band in goede doen vandaag.<\/p>\n

\"IMG_0663\"<\/p>\n

Goedgeluimd en in prima vorm. Perfecte begeleiding bij het zomerse weer, geen complexe partituren, rechtdoor muziek, eigenlijk heel minimalistisch, en daardoor ook heel begrijpbaar. Een wandelende encyclopedie maar wellicht het meest bekend met zijn monsterhit \u2018She Caught The Katy\u2019, die hij schreef voor de film \u2018The Blues Brothers\u2019. Na elke song werden wij telkens vriendelijk in het Frans bedankt, maar deze eer valt de man zelf te beurt. Het publiek was aandachtig enthousiast, en blij om deze legende te hebben meegemaakt. Mer\u00e7i Taj Mahal !<\/p>\n

\n
\n
\n

Als je alle superlatieven in de bluesterminologie bij elkaar sprokkeld, dan zijn de meeste wellicht van toepassing op de<\/span> <\/span><\/span>carri\u00e8re<\/span> van Buddy Guy<\/strong>.<\/span> Voor een exclusief optreden vandaag kon Blues Peer hem strikken, wat de bluespurist natuurlijk deed afzakken naar het festival. <\/span><\/span><\/span><\/p>\n

\"IMG_0836\"<\/p>\n

Ik zag hem reeds meermaals aan het werk in Chicago en toegegeven, de man blijft overeind. De jaren eisen ietwat hun tol, maar wat wil je.. Uitzonderlijk goedgeluimd en vol energie verovert Buddy Guy moeiteloos het hele festivalterrein, dit is een hoogdag voor de blues vandaag. Wat een pak energie heeft de man. Tussen de muziek door zag men waarempel een \u2018stand up comedian\u2019 aan het werk terwijl hij ons de link tussen het leven en muziek uitbeeldt. Natuurlijk is de man vergezeld van een ijzersterke begeleidingsband. <\/span><\/span><\/span><\/p>\n

\"IMG_0731\"<\/p>\n

Opvallend is de rol van pianist Marty Sammon die (uitzonderlijk getalenteerd) enorm mooi pianowerk aflevert, maar die ook de volledige set lijkt te dirigeren, als begeleiding voor de master himself. Terwijl deze al zingend en spelend warempel het podium verlaat, in de tent verschijnt en tot achteraan buiten op de weide iedereen begeesterd met, en dat mogen we wel zeggen, \u2018zijn muziek\u2019. Want als iemand blues ademt, dan is het toch wel Buddy Guy. Wat een prachtig weekend mogen we hier beleven ! \u00a0<\/span><\/span><\/span><\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n

<\/div>\n
\n
\n

Jon Cleary<\/strong> was een van de hoofdacts op zaterdag 15 juli 2017. <\/strong>Hij werd geboren in Kent maar besloot ruim 35 jaar geleden om naar New Orleans te verhuizen. Daar werd hij be\u00efnvloed door Dr. John, Professor Longhair en Allen Toussaint \u00e9n werd zelf een meester in de New Orleans funk. Net zoals Barrelhouse is ook Jon Cleary vandaag toe aan zijn tweede passage op Blues Peer. Weliswaar stond hij toen in de backing bij Bonnie Raith.<\/p>\n

\"IMG_0110\"<\/p>\n

Samen met zijn hippe ritmesectie The Absolute Monster Gentlemen\u2019s Cornell Williams (bas), A.J. Hall (drums) en Nigel Hall (keys) kreeg Cleary al snel heel wat enthousiasteling aan het bewegen. \u201cAre you ready for some jazz, funk, R&B and soul\u201d scandeerde een goedgehumeurde Cleary. Met zijn aanstekelijke en authentieke New Orleans funk waanden we ons zelfs even in de befaamde Tipitina\u2019s music venue. In de funky en blues ge\u00ebnthousiasmeerde \u2018So Damn Good\u2019, \u2018Port Street Blues\u2019 en \u2018Groove Me\u2019 zijn The Meters en The Nevill Brothers nooit ver weg. De speelse jazzy fraseringen uit \u2018Old Junkers Blues\u2019 waren een schitterende ode aan Professor Longhair. Naast onze voorliefde voor Gumbo, Poo Boy en andere lekkernijen uit het zuiden hebben we genoten van Jon Cleary\u2019s Mardi Grass showcase.<\/p>\n

\n

The Blind Boys Of Alabama<\/strong> trekken al decennia lang de wereld rond om hun inspirerende blues en gospelklanken. Strak in een zalmkleurig maatpak en met de haast\u00a0 \u2018signature zonnebril\u2019 werden The Blind Boys Of Alabama begeleid tot voor hun stoel. Vrijwel meteen werden ze verwelkomt onder een daverend applaus. De achtkoppige band met vocalisten Jimmy Carter, Ben Moore, Paul Beasley en Eric \u201cRicky\u201d McKinnie, Joey Williams (gitaar), bassist Stephen Ladson, Peter Levin (Hammond B3) en drummer Austin Moore passeerden reeds in Peer vijventwintig jaar geleden.<\/p>\n

\"IMG_0248<\/p>\n

De band opende traditiegetrouw met Curtis Mayfield\u2019s \u2018People Get Ready\u2019, een falsetto gospel uitvoering in al zijn facetten. Ook al werd het originele nummer opgenomen door de soulgroep The Impressions De intense gospel toewijdingen waren haast een statement om het publiek tot tranen toe te beroeren.\u00a0 De on-stage gospelchemie was merkelijk voelbaar tot ver buiten de tent. Nummers als \u2018Nobody\u2019s Fault But Mine\u2019 (Blind Willie Johnson) en \u2018My God Is Real\u2019 waren tevens religieuze en swingende compositum. Tijdens \u2018I Shall Not Be Moved\u2019 ging Carter de volledige tent rond en eens terug bij zijn gospelmates weerklonk een excellerende versie van Stevie Wonder\u2019s \u2018Higher Ground\u2019. \u2018Lord Have Mercy\u2019 kweelde Carter nog een laatste keer.<\/p>\n

\n

De organisatie van Blues Peer had toen voor \u00a0ZZ Top<\/strong> gekozen als afsluiter van de zaterdag editie En dat bleek een terechte keuze te zijn. Het trio uit Houston, Texas werd door fans meteen in de armen gesloten. Zanger\/gitarist Billy Gibbons, Dusty Hill (bas\/vocals) en drummer Frank Beard hebben dan ook nog niets van hun charisma ingeboet. Na haast vijf decennia \u2018on the road\u2019 komt wel een zekere routine om de hoek kijken, maar de heren hebben zoveel m\u00e9tier dat zulks geen bezwaar kan zijn.<\/p>\n

\"IMG_0379\"<\/p>\n

Die avond was het gewoon genieten en het publiek ging met tussenpozen flink uit de bol. Het trio opende met \u2018Got Me Under Pressure\u2019 om te vervolgen met \u2018Have Mercy\u2019, dat op zijn beurt schitterend en naadloos overging in het overweldigende \u2018Jesus Just Left Chicago\u2019 en \u2018Gimme All Your Lovin\u2019. Er waren dus duidelijk al een hele resem hits de revue gepasseerd voor de show goed en wel begonnen was. Maar geen nood, want met nummers als \u2018Pincushion\u2019 en het luid mee gekeilde \u2018I\u2019m Bad, I\u2019m Nationwide\u2019 steeg de sfeer haast crescendo.<\/p>\n

\"IMG_0420<\/p>\n

En toen volgende enkele fijn uitgekiende cover herwerkingen met \u2018Foxy Lady\u2019 van The Jimi Hendrix Experience, \u2018Catfish Blues\u2019 (Robert Petway) en Tennessee Ernie Ford\u2019s \u201916 Tons\u2019, waar Elwood Francis\u2019 lapsteel zorgde voor een unieke sfeer. ‘Time To Take a Little Whiskey’ en \u2018I Gotsa Get Paid\u2019 leidde ons naar het slide gitaar begeesterde \u2018Sharp Dressed Man\u2019, het aanwakkerende \u2018Legs\u2019 en de bisnummers \u2018La Grange\u2019 en \u2018Tush\u2019. Er kwam zelfs nog een tweede toegift in de vorm van \u2018Jailhouse Rock\u2019, dat met Texas blues rock arrangementen werd overgoten.\u00a0 ZZ Top deed als vanouds de tent nog eens ontploffen\u2026. of het scheelde niet veel!<\/p>\n

\"IMG_0394\"<\/p>\n

\n
\n

Zondag 16 juli 2017<\/strong> was misschien wel de meest divergente affiche van de laatste jaren. De muziek van Jethro Tull<\/strong> ligt misschien nog het verst weg van blues. Begonnen als bluesband evolueerde de muziek gaandeweg naar rock, progrock, en noem maar op.<\/p>\n

\"IMG_0229<\/p>\n

Moeilijk te catalogeren onder een bepaalde stijl. Iedereen kent natuurlijk de grote hits uit de tijd van toen, en vandaag krijgen we daar een mooie staalkaart van (Living In The Past, La Bourree, Too Old To Rock\u2019n Roll, Too Young To Die, Thick As A Brick, Hymn 43, Aqualong, Locomotive Breath). Ian Anderson rent alle hoeken van het podium af vanaf de aanvang van het concert. Hij oogt bijzonder fris en strijdvaardig, en brengt zijn songs met diepe inleving. Met zijn dwarsfluit constant in de hand, zijn zo herkenbare stemgeluid en zijn typische \u00e9\u00e9nbeen-standje lijkt hij nog steeds de energie te hebben van zovele jaren terug. Opnieuw staat de tent barstensvol, en ook deze keer is het publiek heel enthousiast. ‘La bourree’ is al snel een hoogtepunt vroeg in de set, maar ook later blijft de set heel enthousiast geapprecieerd worden.<\/p>\n

\"IMG_0242<\/p>\n

Ik heb zo de indruk dat Blues Peer toch een heel nieuw publiek bekoord heeft met de affiche van vandaag. Ian Anderson is opgetogen, maar tegelijkertijd toch ook zeer geconcentreerd op zijn muziek. Steengoede muzikanten die op tijd en stond mogen tonen wat ze kunnen, maar toch altijd functioneel in de muziek. Deze muziek vraagt toch een zekere luisterbereidheid,\u00a0 zeker op dit festival, en bovendien brengt de groep ook nieuw werk, maar de dag kan niet stuk. De formule van vandaag is een succes.<\/p>\n

\n

Jools Holland<\/strong> is een entertainer, en de meesten kennen hem van zijn tv-carri\u00e8re en van zijn Later With Jools Holland, de nieuwjaarsshow Hootenannie\u2026.! Met zijn orkest is hij vandaag welkom op Peer. Opnieuw staat het podium afgeladen vol. Klassieke piano, drum, bas, keys, vocals, en een pak blazers. Eigenlijk altijd wel indrukwekkend, zo\u2019n opstelling. Het valt ook op dat de bandwissels, met afbreken en opstellen van de instrumenten, ongelofelijk snel verlopen op dit festival. Een pluim voor de medewerkers van dienst !<\/p>\n

\"IMG_0319\"<\/p>\n

Jools Holland is een erg getalenteerde showman die , zoals ook in zijn TV-shows, op een energiek-plezante-gedreven manier zijn gasten verwelkomt. Vandaag staan zijn gasten niet achter het podiumgordijn, maar steevast in de band on stage. De show van Jools Holland draait in de eerste plaats om boogiewoogie. De rode draad is zijn pianowerk, maar hier verwerkt hij in de set een wervelende stijl van niet enkel boogiewoogie, maar ook klassiek, jazz enz. Het publiek heeft er zin in en wie graag danst, danst ook. Leuk. En dan krijgen de gastmuzikanten de hoofdrol toegewezen. De backing vocals krijgen elk twee nummers, verschillende blazers krijgen solo opportuniteiten toegedeeld, in duo of in trio en met een frontplaats op het podium. Altijd overtuigend, deze set zit piekfijn in elkaar en verveelt geen moment. Dan krijgt ook de drummer Gilson Lavis, een dikke pluim van orkestleider Jools, voor zijn 35-jarige carri\u00e8re als begeleider van de pianist. De show vliegt, maar het beste moet nog komen. Middenin de set roept Jools zijn hoofdvedette op het podium, en ook dit is een reden waarom ik hier vandaag ben: Ruby Turner.<\/p>\n

\"IMG_0285\"<\/p>\n

We volgen deze zangeres al een aantal jaren. Hoewel ze nooit een megaster werd, vinden we haar \u00e9\u00e9n van de beste zwarte zangeressen van dit ogenblik. Wat kan deze vrouw zingen ! De Goddes Of The Blues, zoals Jools Holland haar noemt, is stijlvol, charismatisch, en ze kan bovenal zingen. Blues, maar ook zo mooi in gospel, en die typische zwarte muziek waarvoor je een stem en longen als luchtballons moet hebben. Let The Good Times Roll ! Ruby Turner leidt ons verder door de show en krijgt oorverdovend applaus. Plus een dankbare knieval van waardering van Jools Holland zelve. Dit optreden is te snel voorbij. Let The Good Times Roll !<\/p>\n

\n
\n

Zaterdag 19 juli 2019… <\/strong>En goede wijn behoeft geen krans. Oude rotten in het vak krijg je er niet onder, en ook dit jaar krijgen we terug een flinke portie Chris Robinson<\/strong>. Het concert heeft even tijd nodig om op volle kruissnelheid te komen.<\/p>\n

\"RW3B0240\"<\/p>\n

Maar dit is gitaarmuziek \u00e0 volont\u00e9, dus wie heeft bezwaar ? Net iets te routineus om een grote pottenbreker te zijn klinkt het vandaag. De muziek zit feilloos, maar er komt geen echt grote apotheose. Herkenbare hitsingles of superhits van The Black Crowes komen vandaag niet aan bod. Daarom ook blijft het optreden vandaag meer een (aangenaam) voortkabbelend beekje, zonder watervallen of stroomversnellingen.<\/p>\n

\n

E\u00e9n brok energie, een podiumbeest, en gloeiend \u2018heet\u2019. Hoeveel beter kan je een concert openen. Met een klok van een stem en de meest sexy attitude trekt Beth Hart<\/strong> meteen alle aandacht naar zich toe. Ze speelt met haar vaste begeleidingsband. De gitarist en bassist hebben zo hun eigen muzikale signatuur, en dat maakt van deze band net iets meer dan een vlotte begeleidingsband.<\/p>\n

\"RW3B0487\"<\/p>\n

Herkenbaarheid is altijd een troef, en de \u2018basis\u2019-bezetting geeft op deze manier wel vorm aan de muziek. Nadat we wat bekomen zijn van een overweldigende intro blijft het optreden echter niet echt op dit hoge niveau voortbouwen. Deze groep heeft het natuurlijk van de frontvrouw, met haar verschijning en een klok van een stem. Nummers als ‘Leave The Light On’ staan als een huis en bewijzen de waarde van de groep. Maar er is een kleine vonk die er vandaag net niet is.\u00a0 We werden vandaag overrompeld door bands met achtmansbezettingen en meer, en het niveau van het festival is ontzettend hoog. Als hoofdact heeft Beth Hart nog net niet een indrukwekkend palmares van superhits, en haar muziekstijl is nog niet echt gedefinieerd.<\/p>\n

\"RW3B0543\"<\/p>\n

Een mengelmoes van blues, rock, jazzy knipogen \u2026 het bewijst allemaal de veelzijdigheid van de band, maar een duidelijke lijn krijgt het publiek niet voorgeschoteld, en soms klinkt alles net een beetje te leeg. Let wel, dit is een heel goed optreden, maar er was net niet de magie die dingen onvergetelijk maakt. En het publiek is na een tweede lange festivaldag natuurlijk ook aan wat rust toe. Headliner zijn, laat op de avond, is soms geen cadeau.<\/p>\n

\n

Opener die dag waren de Travellin’ Blue Kings.<\/strong> Als grootste gemene deler speelt al vrij vlug Duke Robillard door mijn hoofd. Blues music, met een mooie muzikale verhaallijn, en niet altijd gebonden door 3 akkoorden of 12 maten. Eigentijds dus, en overtuigend. Een heel strakke set met overtuigend gitaarwerk en mondharmonica.<\/p>\n

\"RW3B0010\"<\/p>\n

Een PA-klank met ballen ook, strak gemixt met bakken decibels. Terecht. Sympathieke Belgische kerels op het podium, en ze spelen met kennis van zaken. De tent is verrassenderwijze al heel vroeg goed gevuld, dankbaar en welverdiend voor een opener op een festival. Het is zomer, en Blues Peer voelt al direct goed aan. Hopelijk (en terecht) is Travellin\u2019 Blue Kings een lange blijver in het landelijke of internationale blueslandschap.<\/p>\n

\n
\n

Op zondag 19 juli 2019<\/strong> mocht Kyla Brox<\/strong> en band als eerste de instrumenten inpluggen. Ze is de terechte winnares van de European Blues Challenge op de Portugese Azoren. En dat bleek ook in Blues Peer meer dan gerechtvaardigd. \u2018The finest female blues singer of her generation\u2019, had als winnares van de \u2018UK Blues Challenge 2018\u2019 ook de eer om haar thuisland tijdens de\u00a0 \u20182019 International Blues Challenge\u2019 in Memphis te vertegenwoordigen. Kyla is de dochter van Victor Brox en begon met zingen in zijn destijds populaire band The Aynsley Dunbar Retaliation.<\/p>\n

\"RW3B0030\"<\/p>\n

In 2016 had Kyla dan een bescheiden succes met haar debuutplaat \u2018Throw Away\u2019. Op Blues Peer kwam Kyla vooral haar nieuwe release \u2018Pain & Glory\u2019 voorstellen. Het soepel gitaarwerk van Paul Farr, de ge\u00efnspireerd baslijnen van Danny Blomeley en de strakke drums van Mark Warburton vormden de ideale ritmesectie. Blues, een dosis funk, heel wat soul en gospel zijn haast accuraat in haar set. Het gospelgevoelige \u2018If You See Him\u2019 was meteen een schitterende opener. Met haar immens stembereik zet Kyla ook \u2018Beautiful Day\u2019 en de titeltrack van haar nieuwe plaat in de steigers. De toon was gezet voor wat een fijne dag boordevol gave muziek zou worden. Kyla heeft ook al vrij vlug een inmiddels goed volgelopen tent op haar hand.\u00a0 Het werd zelfs lekker meebrullen tijdens \u2018365\u2019. De diepe baslijnen waren ook een constante in \u2018Bluesman\u2019s Child\u2019 en met het funky \u2018For So Many\u2019 werden zelfs de eerste danspasjes van de dag gewaagd. Het emotionele \u2018Hallelujah\u2019, origineel van Leonard Cohen, is net zoals op de plaat ook hier een knappe afsluiter. Kyla Brox, the first lady of British blues, haalde het spirituele uit de ochtendmens op Blues Peer..!<\/p>\n

\n

De Britse gitaarvituoos Matt Schofield <\/strong>heeft met Johnny Henderson (Hammond B3) en drummer Evan Jenkins een strakke ritmesectie rond zich verzameld. Hij werd verkozen door \u2018Guitar & Bass Magazine\u2019 in de \u2018One of Top Ten Britisch Guitarist Of Al Time\u2019. Matt prijkt zo naast Eric Clapton en Peter Green. Schofield komt uit Manchester \u00e9n is professioneel aan de slag sinds zijn achttiende. Van soul naar heavy gitaarriffs.<\/p>\n

\"RW3B0136\"<\/p>\n

Het moet kunnen hebben de organisatoren van Blues Peer gedacht. En inderdaad, de moireer sloeg aan van bij de start. Dertien jaar gelden stond Matt Schofield hier voor het eerst op het podium. Met dit trio is hij al twee decennia \u2018on the route\u2019 en wordt algemeen aanschouwd als een van de meest onderscheiden en innovatieve gitarist van een uitzonderlijke generatie Als een geoliede machine raast het trio door de setlist. Snedig gitaarwerk is haast zijn handelsmerk geworden. Technisch perfecte jazzy gitaarlicks werden ingeweven in zijn bluesrock be\u00efnvloede songs. \u2018What I Wanna Hear\u2019 en \u2018Live Wire\u2019 zijn hiervan de perfecte voorbeelden. Maar vooral de bloedmooie zangers Christine Tambakis zorgde voor enige lafenis in de set. Nummers als \u2018I Don\u2019t Want Nobody\u2019 en vooral Junior Wells\u2019 \u2018Little By Little\u2019, uit 1968 kregen zo nog meer dieptegang. Matt Schofield soleerwerk is haast gerelateerd aan zijn helden en mentors. Een gitaar-eminentie met flik oogjes naar de sound van Wes Montgomery. Op excellerende wijze wordt zijn publiek helemaal koud ingepakt. Matt Schofield is dan ook een welgekomen addendum in het hedendaagse bluesrock wereldje.<\/p>\n

\n

Met Kenny Wayne Shepherd <\/strong>werd echt wel een grote muzikale vis aan de haak geslagen. Net zoals Matt Schofield stond Sheperd zeven jaar geleden hier ook al eens op het podium. Over zijn passage van toen wordt steeds nagepraat. Toen overdonderde hij haast iedereen, nu dribbelde hij ons meermaals. Zanger Noah Hunt \u00a0hijgt vocaal de aandacht naar zich toe. Terwijl \u2018gitaar bender\u2019 Sheperd de fulminante gitaarsolo\u2019s aan elkaar rijgt. Ze openen strak met de rocksong \u2018Woman Like You\u2019.<\/p>\n

\"RW3B0453\"<\/p>\n

Haast naadloos knallen \u2018Mr.Soul\u2019, origineel van Buffalo Springfield, \u2018Long Time Running\u2019 en \u2018I Want You\u2019. We kregen meteen een voorsmaakje, want al deze songs komen uit zijn nieuwbakken album \u2018The Traveler\u2019. Het funky \u2018Diamonds & Gold\u2019 entameerde voor de gelegenheid uit de release \u2018Lay It Down\u2019 uit 2017. Bij Elmore James leende Sheperd hier voor de gelegenheid het slidegitaar ge\u00ebnthousiasmeerde \u2018Talk To Me Baby\u2019. Shepherd vocaliteit leende zich wonderwel voor het nummer. Tijdens de semi-akoestische slow blues \u2018Heat Of The Sun\u2019 ging voor het eerst de voet even van het gaspedaal. Voor de liefhebbers van de twin-gitaartunes was er dan \u2018Down For Love\u2019 en de moirerende gitaarriffs uit \u2018Turn To Stone\u2019, een nummer van Joe Walsh uit 1972.<\/p>\n

\"RW3B0408\"<\/p>\n

Kenny Wayne Shepard bracht als uitsmijters \u2018Blue On Black\u2019, Slim Harpo\u2019s \u2018I\u2019m A King Bee\u2019 en \u00a0een vlijmscherpe versie van Jimi Hendrix\u2019s \u2018Voodoo Chile\u2019 (Slight Return)<\/p>\n

\n

Met dank aan Blues Peer<\/strong><\/span><\/a><\/p>\n

Teksten: Frank Jacobs, Ivan Van Belleghem, Philip Verhaege<\/p>\n

Foto’s: Philip Verhaege<\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ondanks corona is Blues Peer nog altijd springlevend, en kijken we alvast uit naar een volgende editie in juni 2022. Tickets zijn vanaf nu beschikbaar in voorverkoop. En wel hier…\u00a0 Het is een zomer zonder festivals, zonder concerten. We duiken dus even in ons archief op zoek naar de strafste acts van Blues Peer anno 2013-2019. Toch kunnen we er hier ook niet onder uit dat Van Morrison de tapkranen van Blues Peer stillegde op zondag 18 juli 2010. Een stunt van jewelste…. Een Festivalganger en zijn bier, daar blijf je af..! Van haalde toen de woede van het publiek op zijn hals. Iets wat voor eeuwig in zijn geheugen zal gegrift staan. We beginnen deze ‘flashback’ dan ook in 2018 ! Op aanvraag van de fans kreeg Sir Van Morrison een herkansing op zaterdag 14 juli 2018. En die greep hij met beiden handen. In zover dit nog nodig was voor een rasartiest als Van The Man.\u00a0 Zijn songkeuze hangt werkelijk af van zijn humeur en gemoedsstemming. Iets wat van tevoren eigenlijk nooit vaststaat. De Ierse superster staat bekend als een van de nukkigste artiesten uit de pop en rockgeschiedenis. Van Morrison speelde nu een potje blues dat werd afgewisseld met heel wat \u2018greatest hits\u2019. Na \u2018Hold It Right There\u2019 en \u2018Wait A Minute\u2019 kwam hij ons vrijwel meteen overdonderen met \u2018Roll With The Punches, de titeltrack van zijn vorig jaar verschenen blues album. Van Morrison bleek wel heel goed gemutst, maar zoekt traditiegetrouw geen contact met zijn publiek en ook de persfotografen waren niet welkom in de frontstage. En toch flirtte en swingende hij met songs als \u2018All Work And No Play\u2019 en \u2018Baby, Please Don\u2019t Go\u2019, uitdijende in een medley met flarden van \u2018Celtic New Year\u2019 en \u2018Got My Mojo Working\u2019. De song \u2018Automobile Blues\u2019 was een boeiend spektakelstuk omdat Van zijn gitaar omgord \u00e9n hij kreeg zelfs zijn fanbase aan het meezingen bij \u2018Talk Is Cheap\u2019. Zijn ‘Cleaning Windows\u2019 liep, met fragmenten uit \u2018Be-Bop-A-Lula\u2019, alweer uit tot een heuse climax. Net zoals de ruimdenkende ballade \u2018Days Like This\u2019, dat werd opgesmukt door Van\u2019s saxofoon arrangementen. En we bemerkten tijdens \u2018Broken Record\u2019 zelfs een glimlach op Van\u2019s fieselemie. En ook de Bo Diddley ritmiek uit \u2018Right On Josephine\u2019 doet het ook nog steeds. \u201cLet\u2019s rock before we go\u201d, riep hij ons toe en zette gezwind \u2018In The Days Before Rock\u2019n\u2019Roll\u2019 en \u2018Brown Eyed Girl\u2019 in de steigers. Van Morrison heeft zijn repertoire aangepast voor Blues Peer en deed zichzelf uitgeleide met het nummer \u2018Help Me\u2019, waar hij medewerking kreeg van boogiewoogie pianist Mitch Woods. Van Morrison begon aanvankelijk wat loom aan zijn set, maar gaandeweg wond het publiek rond zijn vinger. En dat heeft hem weer in de armen gesloten. In zover dit nog nodig was! En \u2018Gloria\u2019..? Maybe next time\u2026 Diezelfde dag kroonde ook Little Steven & The Disciples Of Soul is tot een absolute hoogtepunt. Velen kennen hem uit zijn dagen bij Bruce Springsteen’s E Street Band en Southside Johnny & The Asbury Jukes. Begin 2017 bracht Little Steven met \u2018Soulfire\u2019 zijn zevende soloalbum. Een esthetische terugkeer naar zijn rock en soul roots periode, die hem kenmerkt sinds zijn album \u2018Born Again Savage\u2019 uit 1999. De band klonk vanavond strak en energiek. Haast onberispelijk voelde je hier het intense gevoel van speelplezier tussen de indrukwekkende 14-koppige bandleden en hun master. \u2018Do you like good music\u2019 werd Little Steven\u2019s rock-\u2018n-roll attitude\u2026en meteen galmt \u2018Sweet Soul Music\u2019 van Arthus Conley door de woofer. Naadloos ingevolgd door ‘The Breakers\u2019 Soulfire\u2019 en Etta James’ \u2018The Blues Is My Businnes\u2019, want dit is toch een blues festival vraagt Little Steven. \u2018Until The Good Is Gone\u2019 werd ingekleurd met knappe backingvocals en kreeg navolging met \u2018Love On The Wrong Side Of Town\u2019, een cover van Southside Johnny. Stond er ook origineel materiaal op de setlist? Ja, met het mooi opgebouwde \u2018Angel Eyes\u2019 en \u2018Under The Sun\u2019. Little Steven laat ook veel improvisatieruimte aan zijn bandleden en zet naadloos de rocksongs \u2018Ride The Night Away\u2019, \u2018Bitter Fruit\u2019 en \u2018I Give You My Heart\u2019 in de steigers. Memphis soul werd het pas echt met \u2018Down And Out In New York City\u2019. Little Steven vindt het blijkbaar een eer om te mogen openen voor \u2018The Man\u2019 en zet met \u2018I Don\u2019t Want To Go Home\u2019 en \u2018Out Of The Darkness\u2019 zijn potentieel in de verf. Straf! Guy Verlinde & The Mighty Gators mochten het festival op zaterdag 19 juli 2018 gang trappen. Niets bijzonders voor Guy, ware het niet dat hij dit jaar niet enkel twintig jaar \u2018on the road\u2019 als muzikant viert, maar tevens ook het tien jarig bestaan van zijn band The Mighty Gators. Samen met Stijn Bervoets (gitaar), Benoit Maddens (drums), bassist Karl Zosel en \u2018special gast\u2019 Toon Eylenbosch exorciseert Lightnin\u2019 Guy ons van bij noot \u00e9\u00e9n met zijn bezwerende veelzijdigheid. Mannen, doe het schreeuwde Rick De Leeuw het uit bij de aankondiging. En dat deden ze ook met \u2018Rock & Roll On My Radio\u2019 en het zwoele \u2018Ain\u2019t No Sunshine\u2019, de enige cover op de setlist. Met \u2018Soul Jivin\u2019 veegt Guy voorgoed de slaap uit onze ogen gejaagd. Guy Verlinde & The Mighty Gators, de juiste band op de juiste plaats! Ruthie Foster, een volgende grootheid in de blues wereld. De combinatie tussen blues, folk, rock en gospel maken haar sound zo uniek. Met bassist Larry Fulcher en drummer Brannen Temple vormt Ruthie in Blues Peer een uitgelezen trio. Ze deelde het podium met Bonnie Raitt en The Allman Brothers Band en performde samen met The Blind Boys of Alabama op haar Grammy-genomineerde album \u2018Let It Burn\u2019\u00a0 in 2012. Vorig jaar was er dan de mooie plaat \u2018Joy Comes Back\u2019. Haar krachtige spirituele vocalen zorgen samen met haar onfeilbare opgewektheid voor een knappe showcase. Met een verbazingwekkende veelzijdigheid en diversiteit kleurt ze haar optreden. Ruth opende meteen met een emotioneel eerbetoon aan haar grootmoeder in de vorm van \u2018Brand New Day\u2019 en het swingende \u2018Singing The Blues\u2019, een nummer dat ze ook wel vaker zingt op de blues cruise. Bij Lucinda Williams leende ze voor de gelegenheid de ballade \u2018Fruits Of My Labor\u2019 en schreef ze in co-schrijverschap samen met William Bell het mooi geconstrueerde \u2018It Might Not Be Right\u2019. Gospel was er dan weer in de vorm van \u2018The Getto\u2019, \u2018Phenomenal Woman\u2019 en \u2018Woke Up This Morning\u2019. Pete Seeger\u2019s \u2018If I Had A Hammer\u2019 kreeg eigen arrangementen aangemeten, net zoals Sister Rosetta Tharpe\u2019s \u2018Up Above My Head\u2019 en Son House\u2019s \u2018People Grinnin\u2019 In Your Face\u2019. Met het reggae getinte \u2018Real Love\u2019 en het funky \u2018I\u2019ll Be There\u2019 zorgde Ruthie Foster voor de nodige muzikale diversiteit. Ruthie Foster, wat een Texas treasure\u2026! John Hiatt & The Goners ft. Sonny Landreth mocht het 34ste Blues Peer festival afsluiten. De 66-jarige Hiatt uit Indianapolis, Indiana begon zijn solocarri\u00e8re in 1974 en heeft inmiddels meer dan twintig albums op zijn actief. Zijn grote doorbraak kwam er met \u2019Riding With The King\u2019 (\u201983) maar vooral \u2019Bring The Family\u2019 uit \u201987, \u00a0inclusief de hartveroverende ballad \u2018Have A Little Faith In Me\u2019, legde John geen windeieren op het Europese continent. Ook het Little Village project, met longtime buddy\u2019s Nick Lowe en Ry Cooder sloegen gensters in de muziekwereld. Nu laat John Hiatt zich begeleiden door The Goners \u00e9n Slydeco-virtuoos Sonny Landreth. Hiatt introduceerde met \u2018Drive South\u2019. Het publiek genoot want Landreth\u2019s sereen gitaarspel was zoals steeds verbluffend en een ontspannen. Hiatt zijn vocaal bereik klonk zoals dertig jaar geleden en het nummer \u2018Trudy And Davy\u2019 was heel wat bluesy-er dan op plaat. Ook het strakke \u2018Tennessee Plates\u2019 was alweer een goosebumps song. Sonny etaleert zijn strakke slide techniek en geeft \u2018Slow Turning\u2019 de perfecte twist mee. John\u2019s inleiding tot \u2018Georgia Rae\u2019, over de geboorte van zijn dochter, was alweer een gedenkwaardig liedje, net zoals \u2018The Tiki Bar Is Open\u2019. En ook wij kregen er zowaar dorst van. Kenneth Blevins op drums en bassist Dave Ranson ware alweer de perfecte begeleiders. John Hiatt & The Goners keerden nog een laatste keer terug om te eindigen met \u2018Memphis In The Meantime\u2019. Deze avond was een showcase van tijdloze songwriting. Thanks John, hope to see you soon! John Hiatt zette een orgel punt achter een schitterende editie Blues peer. Zaterdag 16 juli 2011, toen het officieel nog \u2018Belgium Rhythm \u2018n\u2019 Blues Festival\u2019 was…. We hebben het enkele jaren zonder Last Call moeten stellen en daarom deed het dubbel deugd om Henk Van der Sypt (zang, rubboard en accordion), Luke Alexander (gitaar) en Dynamite Steve Wouters (drums) opnieuw samen op een podium zien te staan. Stefan Boret beroert de bassnaren, maar Stefan was er niet bij toen ik Last Call de vorige keer (maar dat moet dan in de beginjaren van deze eeuw zijn geweest) zag optreden. Henk en zijn vrienden bleken in uitstekende conditie te zijn. Getuige hiervan het haast onherkenbaar gemaakte \u2018Cadillac Walk\u2019 van Moon Martin.\u00a0 Het lang uitgesponnen en op Bo Diddley ritme uitgevoerde \u2018You Gonna Be Mine Tonight\u2019, liet veel ruimte voor improvisatie. Henk maakte daar dankbaar gebruik van om er een harmonicasolo aan op te hangen en zijn rubboard vanonder het stof te halen. Last Call ging helemaal uit de bol bij de Tex-Mex medley \u2018Rosalita\/Anselma\u2019. Tex-Mex of Conjunto is een genre dat wij hier veel te weinig horen en Last Call kan die leemte perfect opvullen. We hopen in de nabije toekomst nog meer zulke prachtconcerten van Last Call bij te wonen want we hebben ze veel te lang moeten missen. Ian Siegel trok naar Tennessee en ontmoette daar de muzikale families Dickinson en Burnside. Het is er aan te zien want Ian Siegel oogt op die manier iets minder Brits, met een vette knipoog naar Amerika. Zeker wanneer hij dan nog eens met een witte cowboyhoed op zijn hoofd door de gangen schuifelt. Ian Siegel heeft in de States blijkbaar een muzikale thuis gevonden en ik zou niet durven zeggen dat hij daarmee verkeerd bezig is. Integendeel, want Siegel bracht ons een spannende set met heel wat hoogtepunten. Ian liet zich begeleiden door volgende mensen : Andy Graham (bas), Paddy Milner (bas) en Cody Dickinson (drums). Cody is de broer van Luther Dickinson en beide maakten deel uit van The North Mississippi All Stars. Luther Dickinson speelt nu slide gitaar bij \u2026 jawel, The Black Crowes en zorgde zaterdagavond voor een hoogtepunt door bij Ian Siegel te komen meejammen. Daarmee is dan weer eens bewezen dat de wereld rond is. De setlist bestond hoofdzakelijk uit materiaal van de laatste cd \u2018The Skinny\u2019 en bevatte nummers als \u2018Picnic Jam\u201d, \u2018Devil\u2019s In The Details\u2019 en \u2018Mooshine Minnie\u2019. Toen Ian Siegel \u2018Sign O\u2019 The Times\u2019 van Prince inzette, dacht ik er plots aan dat ik dorst had en daar dringend iets moest aan doen. De tweede vaderlandse band die zaterdag op het podium van BRBF stond was Triggerfinger en je voelde het zo in je nek dat er vele fans voor Ruben Block (zang, gitaar), Paul Van Bruystegem (bas en ook gekend onder zijn pseudoniem Lange Polle) en Mario Goossens (drums) naar Peer waren gekomen. We kunnen er niet meer naast kijken, Antwerp\u2019s Loudest\u00a0 is momenteel zowat de nummer \u00e9\u00e9n band in Belgi\u00eb en daarbuiten. Ze staan op het punt van de grote doorbraak. Hun jongste cd \u2018All This Dancing Around\u2019 is niet meer of minder dan een voltreffer. Ik zag eerder dit jaar reeds een sterke performance van het trio op het Roots & Roses Festival in Lessinnes, maar zaterdag was het in Peer zo mogelijk nog sterker. Lange Polle beklom als eerste het podium, in de duisternis met een aansteker in de hand en de fez op het hoofd. Sommige eenheden uit het publiek uitten zich over geluidsoverlast en grepen in paniek naar de oordopjes, maar vele fans genoten met volle teugen van kleppers als \u2018I\u2019m Coming For You\u2019, \u2018Let It Ride\u2019 en \u2018My Baby\u2019s Got A Gun\u2019. Onderwijl kwam iemand op mijn schouder tikken om te vragen of ik geen dorst meer had en zodoende volgde ik het einde van het concert vanuit de backstage ruimte. Zaterdag 20 juli 2013… Het is niet…<\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":17195,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[2],"tags":[35,66],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-17166","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-losse-berichten","tag-blues-peer","tag-front"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":14,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/17166","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=17166"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/17166\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/17195"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=17166"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=17166"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=17166"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=17166"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=17166"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}