{"id":16984,"date":"2020-02-28T12:40:23","date_gmt":"2020-02-28T10:40:23","guid":{"rendered":"http:\/\/liveactsbelgium.com\/?p=16984"},"modified":"2025-06-15T15:16:39","modified_gmt":"2025-06-15T15:16:39","slug":"gregory-porter-review-pics","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/?p=16984","title":{"rendered":"GREGORY PORTER (REVIEW & PICS)"},"content":{"rendered":"

Gregory Porter
\nAB, Brussel
\nDonderdag 27 februari 2020
\nReview & Fotoalbum:<\/a> Philip Verhaege<\/p>\n

\n

In een mum van tijd verkoopt de tweevoudige Grammy Award bekroond Gregory Porter met haast alle gemak de auditoria uit waar hij performt. En dat was in Brussel niet anders. Porter werd geboren in Sacramento en groeide op in een \u00e9\u00e9noudergezin in Bakersfield, Californi\u00eb., waar zijn moeder Ruth dominee was. Hij had een sportbeurs aan de San Diego State University, maar een ernstige schouderblessure knalde zijn droom aan diggelen. Op zijn 21ste<\/sup> verloor hij zijn moeder aan kanker en op haar sterfbed smeekte ze hem toe; sing, baby, sing!\u2019<\/p>\n

\"RW3B0030\"<\/p>\n

Porter ging zich vocaal vermaken in lokale jazzclubs en ontmoette Kamau Kenyatta. Dat alles zou voorgoed zijn leven veranderen. Hij trok naar New York en werkte gestaag aan zijn muzikale carri\u00e8re. Hij werd genotuleerd in de Broadway musical \u2018It Ain\u2019t Nothin\u2019 But The Blues\u2019 en stelde\u00a0 in 2010 zijn debuutplaat \u2018Water\u2019 voor. Vier jaar later won Porter een Grammy Award met de release \u2018Liquid Spirit\u2019 als \u2018Best Jazz Vocal Album\u2019 en in 2017 met het album \u2018Take Me To The Alley\u2019.<\/p>\n

\"RW3B0081\"<\/p>\n

Nu stond hij voor de vierde keer \u2013 sinds 2014-\u00a0 in de Brusselse AB en promoot zijn nieuwe en zesde studio plaat \u2018All Rise\u2019 op het label Blue Note Records. Gregory Porter wandelde het podium op, strak in het maatpak en met zijn typerende zwarte pet, een Kangol Summer Spitfire-pet. Zijn onafscheidelijk hoofddeksel waar nooit iets over verteld wordt. Voorafgaande aan een interview wordt steeds medegedeeld door de perschef dat iedere vraag hierover \u2018einde interview\u2019 betekend. De AB werd gevuld met de warme bariton stem van Porter. In zijn kielzog, een vijfkoppige ritmesectie, die vrijelijk de ruimte kreeg tot enig soleer en improvisatiewerk. Porter heeft lak een genres. Een dosis gezonde jazzvibe, soul, gospel, funky tunes en bijwijlen wat pop \u00e9n bluesy leaders zijn hem dus niet vreemd.<\/p>\n

\"RW3B0186\"<\/p>\n

Porter opende enigszins verrassend met het soulnummer \u2018If Love Is Overrated\u2019, een nieuw nummers uit zijn nog te verschijnen release \u2018All Rise\u2019. Haast naadloos komt het autobiografische en\u00a0 funky \u2018On My Way To Harlem\u2019, uit zijn tweede plaat \u2018Be Good\u2019 uit 2012 door de woofer geknald. Tenorsaxofonist Tivon Pennicott komt samen met Hammond virtuoos Ondrej Pivec, vrijwel meteen in de spotlights. De eerste ballade \u2018Don\u2019t Lose Your Steam\u2019 deed haast menig traantjes wegpinken. En dan zijn we al een half uur ver in de setlist. Als bescheiden frontman zette hij met \u2018Take Me To The Alley\u2019 de weg verder in. In het wondermooi opbouwende \u2018Liquid Spirit\u2019, met zijn diepe gospel intro, kreeg Porter ritmisch handgeklap van een dolgedraaide AB.<\/p>\n

\"RW3B0161\"<\/p>\n

Jahmal Nicols\u2019 diepe baslijnen, met flarden van \u2018The Pink Panter Theme\u2019 en andere \u2018Smoke On The Water\u2019s\u2019 leidde ons naar \u2018Papa Was A Rolling Stone\u2019, origineel van The Temptations. Niet alleen in New Orleans is het Mardi Grass, ook in de AB zat er een swampy ritmiek \u00e9n het losgeslagen \u2018Musical Genocide\u2019 wentelde zich rond \u2018What The World Needs Now Is Love\u2026\u2019 Tijdens het jazz en soul begeesterde \u2018In Fashion\u2019, met een schitterende Chip Crawford op \u00a0klavier, gaat Porter met die typerende ge\u00efmproviseerde scatzang als grille verteller haast een sprookje verkondigen. De eerste single uit zijn nieuwe worp \u00a0‘Revival’, begon met dat kenmerkende gospel en handgeklap \u00e9n heeft die m\u00e9tier van een wereldhit.<\/p>\n

\"RW3B0002\"<\/p>\n

Tijdens de intro van de R&B songs \u2018No Love Dying\u2019, werd het plots akelig stil in de AB. Als soulvolle crooner liet Porter zich aanvankelijk enkele accompagneren door Crawford\u2019s pianoarrangementen. Tot de ritmesectie het duo kwam vervoegen en het nummer heel wat meer dieptegang meekreeg. Tenslotte was het funky \u2018Free\u2019 de ideale uitsmijter, met een uitgesponnen drum-outro van Emanuel Harrold. Thank you for let me be myself, zei Gregory Porter!<\/p>\n

\"RW3B0199\"<\/p>\n

Met expressieve uitdrukkingen, heel wat charisma, bescheidenheid en zelfverzekerd brengt hij zijn verhaal. De muziek van Porter is een van hoop en liefde. Hij zingt vanuit het hart, vanuit zijn ziel. Zijn soul! Gregory Porter was een unieke belevenis.<\/p>\n

\"RW3B0058\"<\/p>\n

\"RW3B0067\"<\/p>\n

\"RW3B0222\"<\/p>\n

\"RW3B0134\"<\/p>\n

\n

Tekst en Fotoalbum<\/a>: Philip Verhaege<\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Gregory Porter AB, Brussel Donderdag 27 februari 2020 Review & Fotoalbum: Philip Verhaege In een mum van tijd verkoopt de tweevoudige Grammy Award bekroond Gregory Porter met haast alle gemak de auditoria uit waar hij performt. En dat was in Brussel niet anders. Porter werd geboren in Sacramento en groeide op in een \u00e9\u00e9noudergezin in Bakersfield, Californi\u00eb., waar zijn moeder Ruth dominee was. Hij had een sportbeurs aan de San Diego State University, maar een ernstige schouderblessure knalde zijn droom aan diggelen. Op zijn 21ste verloor hij zijn moeder aan kanker en op haar sterfbed smeekte ze hem toe; sing, baby, sing!\u2019 Porter ging zich vocaal vermaken in lokale jazzclubs en ontmoette Kamau Kenyatta. Dat alles zou voorgoed zijn leven veranderen. Hij trok naar New York en werkte gestaag aan zijn muzikale carri\u00e8re. Hij werd genotuleerd in de Broadway musical \u2018It Ain\u2019t Nothin\u2019 But The Blues\u2019 en stelde\u00a0 in 2010 zijn debuutplaat \u2018Water\u2019 voor. Vier jaar later won Porter een Grammy Award met de release \u2018Liquid Spirit\u2019 als \u2018Best Jazz Vocal Album\u2019 en in 2017 met het album \u2018Take Me To The Alley\u2019. Nu stond hij voor de vierde keer \u2013 sinds 2014-\u00a0 in de Brusselse AB en promoot zijn nieuwe en zesde studio plaat \u2018All Rise\u2019 op het label Blue Note Records. Gregory Porter wandelde het podium op, strak in het maatpak en met zijn typerende zwarte pet, een Kangol Summer Spitfire-pet. Zijn onafscheidelijk hoofddeksel waar nooit iets over verteld wordt. Voorafgaande aan een interview wordt steeds medegedeeld door de perschef dat iedere vraag hierover \u2018einde interview\u2019 betekend. De AB werd gevuld met de warme bariton stem van Porter. In zijn kielzog, een vijfkoppige ritmesectie, die vrijelijk de ruimte kreeg tot enig soleer en improvisatiewerk. Porter heeft lak een genres. Een dosis gezonde jazzvibe, soul, gospel, funky tunes en bijwijlen wat pop \u00e9n bluesy leaders zijn hem dus niet vreemd. Porter opende enigszins verrassend met het soulnummer \u2018If Love Is Overrated\u2019, een nieuw nummers uit zijn nog te verschijnen release \u2018All Rise\u2019. Haast naadloos komt het autobiografische en\u00a0 funky \u2018On My Way To Harlem\u2019, uit zijn tweede plaat \u2018Be Good\u2019 uit 2012 door de woofer geknald. Tenorsaxofonist Tivon Pennicott komt samen met Hammond virtuoos Ondrej Pivec, vrijwel meteen in de spotlights. De eerste ballade \u2018Don\u2019t Lose Your Steam\u2019 deed haast menig traantjes wegpinken. En dan zijn we al een half uur ver in de setlist. Als bescheiden frontman zette hij met \u2018Take Me To The Alley\u2019 de weg verder in. In het wondermooi opbouwende \u2018Liquid Spirit\u2019, met zijn diepe gospel intro, kreeg Porter ritmisch handgeklap van een dolgedraaide AB. Jahmal Nicols\u2019 diepe baslijnen, met flarden van \u2018The Pink Panter Theme\u2019 en andere \u2018Smoke On The Water\u2019s\u2019 leidde ons naar \u2018Papa Was A Rolling Stone\u2019, origineel van The Temptations. Niet alleen in New Orleans is het Mardi Grass, ook in de AB zat er een swampy ritmiek \u00e9n het losgeslagen \u2018Musical Genocide\u2019 wentelde zich rond \u2018What The World Needs Now Is Love\u2026\u2019 Tijdens het jazz en soul begeesterde \u2018In Fashion\u2019, met een schitterende Chip Crawford op \u00a0klavier, gaat Porter met die typerende ge\u00efmproviseerde scatzang als grille verteller haast een sprookje verkondigen. De eerste single uit zijn nieuwe worp \u00a0‘Revival’, begon met dat kenmerkende gospel en handgeklap \u00e9n heeft die m\u00e9tier van een wereldhit. Tijdens de intro van de R&B songs \u2018No Love Dying\u2019, werd het plots akelig stil in de AB. Als soulvolle crooner liet Porter zich aanvankelijk enkele accompagneren door Crawford\u2019s pianoarrangementen. Tot de ritmesectie het duo kwam vervoegen en het nummer heel wat meer dieptegang meekreeg. Tenslotte was het funky \u2018Free\u2019 de ideale uitsmijter, met een uitgesponnen drum-outro van Emanuel Harrold. Thank you for let me be myself, zei Gregory Porter! Met expressieve uitdrukkingen, heel wat charisma, bescheidenheid en zelfverzekerd brengt hij zijn verhaal. De muziek van Porter is een van hoop en liefde. Hij zingt vanuit het hart, vanuit zijn ziel. Zijn soul! Gregory Porter was een unieke belevenis. Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege    <\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":16987,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[21],"tags":[27,66],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-16984","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-all-reviews","tag-ab-brussel","tag-front"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":6,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/16984","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=16984"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/16984\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23737,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/16984\/revisions\/23737"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/16987"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=16984"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=16984"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=16984"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=16984"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=16984"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}