{"id":16418,"date":"2019-08-19T11:03:52","date_gmt":"2019-08-19T09:03:52","guid":{"rendered":"http:\/\/liveactsbelgium.com\/?p=16418"},"modified":"2025-06-15T15:11:22","modified_gmt":"2025-06-15T15:11:22","slug":"swing-wespelaar-dag-2-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/?p=16418","title":{"rendered":"SWING WESPELAAR (DAG 2) – REVIEW & PICS."},"content":{"rendered":"

Swing Wespelaar
\nZaterdag 17 augustus 2019
\nTekst en Fotoalbum<\/a>: Philip Verhaege<\/p>\n

\"45453421_2097501660580711_5824650379853299712_o\"<\/p>\n

Swing Wespelaar was alweer aan dag twee aanbelandt. Gevestigde waarden werden hier alweer gelieerd aan een jonge generatie blues wolven. En die hebben honger, grote honger\u2026! Swing Wespelaar is dan ook al jaren een statement in deze blues wereld.<\/strong><\/p>\n

\"RW3B0033\"<\/p>\n

Dave Warmerdam Band<\/strong>, vijf jonge muzikanten die graag experimenteren, maar steeds de blues als hoofdmoot behouden. Dat klinkt veelbelovend, en dat is ook zo. Dave Warmerdam werd geboren in 2000 en amper zeven jaar later ontdekte hij het pianoklavier. Toch werd hij ge\u00efnspireerd door Muddy Waters en Otis Spann. In 2016 vormde hij een duo met de gerenommeerde Robbert Fossen, en wonnen de Dutch Blues Challenge in de categorie solo\/duo\u2019s. Samen trokken ze naar IBC in Memphis en haalden de halve finales. In 2017 richtte hij zijn eigen Dave Warmerdam Band op. Samen met zangeres Janne Timmer, gitarist Sonny Ray van den Berg, bassist Lars Hoogland en drummer Rick Van de Voort knallen ze van bij de aftrap haast een open deur in.<\/p>\n

\"RW3B0003\"<\/p>\n

Covers werden feilloos afgewisseld met enkel originele nummers. \u2018Little By Little\u2019 en een uitgesponnen \u2018Out Fire Still Burns On\u2019 waren strakke binnenkomers. Janne ontpopt zich als een juveniel podiumbeest en warrelt fulminant over het podium. Met haar sexy moves begeesterd ze haar fanbase. Vooral het duet \u2018Tennessee Whiskey\u2019 en Aretha Franklin\u2019s \u2018Sweet Bitter Love\u2019 waren culminatiepunten. \u2018Proud Mary\u2019 werd dan weer overgoten met heavy arrangementen. De band amuseert zich op een podium, en ook dat is niet onbelangrijk in het muziekjargon.<\/p>\n

\"RW3B0071\"<\/p>\n

El bluesman Vitor Bacalhau <\/strong>is misschien wel de meest onbekende factor op de affiche van Swing Wespelaar. Het is blijkbaar niet al fado wat de klok slaat in Portugal.Gitaar bender Vitor scoorde hoog tijdens de 2018 European Blues Challenge in het Noorweegse Hell. Hij enthousiasmeert ons met heel wat opwindende gitaarriffs en definieert zichzelf als een onbetwistbaar rockbeest. Met een hoge intensiteit serveert hij heel wat songs uit het album \u2018Comsic Attraction\u2019. Het energieke \u2018Happy Man\u2019 en \u2018I\u2019ve Been Dreaming\u2019 zijn werkelijk bijzonder indrukwekkend te noemen. Uit zijn nog te verschijnen EP konden we kennis maken met het heavy \u2018Leave Me Alone\u2019. De melodielijnen die hij cre\u00ebert zijn haast even eminent als zijn ruwe stem. Het zijn haast artistieke vervaardiging. Wat een ontdekking, Vitor Bacalhau!<\/p>\n

\"RW3B0078\"<\/p>\n

\u2018Wanted\u2019\u2026 Dos Hombres! Met Johnny Burgin and Quique Gomez<\/strong> kregen we onversneden Chicago blues. Zanger\/gitarist Rockin ‘Johnny Burgin \u2018hangs his fedora in the Frisco Bay\u2019 \u00e9n harp man en vocalist Quiqu\u00e9 Gomez \u2018hails from Madrid\u2019. Samen en\/of afzonderlijk hebben ze vele muzikale trajecten afgelegd met enkele van de laatste grote Chicago-blues artiesten. De in Madrid geboren en getogen vocalist\/mondharmonica virtuoos Quique Gomez is voor ons allang geen onbekende meer. We leerde Senior Quique Gomez kennen via onze \u2018long time buddy\u2019 Luca Giordano. Johnny Burgin komt uit South Carolina en zag het eerste levenslicht in 1969. Hij ging in de eerste plaats niet naar Chicago om te musiceren, maar om er te studeren aan de prestigieuze University of Chicago. Johnny was dj op het college-radiostation WHPK \u00e9n begon zijn muzikale carri\u00e8re als begeleider van Tail Dragger in de getto clubs van Chicago\u2019s West Side. Niet veel later toerde hij met Howlin\u2019 Wolf drummer Sam Lay en de betreurde pianolegende Pinetop Perkins.<\/p>\n

\"RW3B0088\"<\/p>\n

Johnny absorbeerde de blues sound en prefereerde een loopbaan als bandleider. The Rockin\u2019 Johnny Band is een van de meeste geliefde blues bands sinds 1995 in Chicago. Vandaag zijn beiden de gevreesde revolverhelden van de internationale blues sc\u00e8ne. In de winter van 2018 gingen ze een muzikale co\u00f6peratie aan met release \u2018Dos Hombres Wanted\u2019. En dat knap dingsigheidje kwamen ze graag voorstellen in Wespelaar. Na een knappe instrumentale Chicago blues shuffle intro mocht Quique vocaal \u2018Don\u2019t Blame Shorty\u2019 in de steigers zetten. Rockin\u2019 Johnny presenteerde \u2018Your Charm Won\u2019t Help You\u2019 en het Chicago South Side begeesterde \u2018Let Me Be Your Teddy Bear\u2019, in de versie van L.V. Banks. Uit zijn pas verschenen release \u2018California Blues\u2019 presenteerde Johnny de titeltrack. Als er een duo is die de Chicago blues belichaamt dan is het wel Rockin\u2019 Johnny en Quique Gomez!<\/p>\n

\"RW3B0203\"<\/p>\n

Zeventien Blues Awards Nominaties heeft Watermelon Slim<\/strong> and the Workers sinds 2004 achter hun naam. Enkel Robert Cray, Buddy Guy en B.B. King deden hem dit voor. Voor zijn cd \u2018No Paid Holidays\u2019 kreeg Slim twee awards voor \u2018Best Blues Album\u2019 en als \u2018Best Blues Band of The Year\u2019. Een niet te onderschatten prestatie in dit wereldje. Zijn songs haalt hij uit zijn rijke verleden. Slim was Vietnamveteraan, dertig-jaar truckerdriver, houtzager, begrafenisondernemer en zo veel meer\u2026..en is sindsdien anti-oorlog activist. Op een gegeven moment vluchtte hij terug naar Boston. Had er een job in de landbouw en plukte watermeloenen, vandaar zijn alias. Niemand in deze blues wereld heeft zo\u2019n uitgesproken karakterkop als William P \u2018Watermelon Slim\u2019 Homans. En hij heeft levenservaringen genoeg voor een hele rist blues songs.<\/p>\n

\"RW3B0228\"<\/p>\n

Met \u2018Golden Boy\u2019 heeft Slim een nieuwe plaat in de hand. Een houten plank, een staander en wat tape, meer heeft Slim niet nodig om zijn steel gitaar op te bevestigen. Hierop speelt hij left-handed bottleneck slide gitaar. Naast zijn ruwe en wat lispelende stem is hij ook meer dan behendig op blues harp. Met nummers als \u2018Saint Peter\u2019s Ledger\u2019, \u00a0\u201961 Highway Blues\u2019, Gypsy Woman\u2019 en de meesterlijk groove uit \u2018Post-Modern Blues\u2019 hypnotiseert hij Wespelaar.
\nI\u2019m not postmodern. I\u2019m old school, dolt Slim. Old-school is Watermelon Slim met grote absolutie. Met een welgemeende \u2018Thanks for coming out and support the blues\u2019, uit hij een oprechte waardering voor zijn blues publiek ! Het is nog steeds een voorrecht om Watermelon Slim te zien optreden.<\/p>\n

\"RW3B0262\"<\/p>\n

Bobby Radcliff Band <\/strong>prijkte in 1990 op de affiche van Blues Peer. Sindsdien is hij vooral een graag geziene gast in de New York blues scene. Tijd om deze sympathieke gitaarvirtuoos opnieuw naar onze contreien te brengen. Het begon voor Bobby nadat hij Magic Slim aan het werk zag op twaalfjarige leeftijd.\u00a0 Hij debuteerde in 1984 met het album \u2018Early In The Morning\u2019. Vorig jaar had hij het album \u2018Crime School\u2019 te promootten, de nazaat het al even succesvolle \u2018Absolute Hell\u2019. En dat werd het hier in Wespelaar , een funky party hell. Bobby Radcliff deelt zijn muziek op een rauwe en vrije trant. \u00a0Zijn aangrijpende vocalen en schitterend gitaarwerk werden bewerkstelligd in songs als \u2018Dresses Too Short\u2019, het swingende \u2018Please, Don\u2019t Leave Me\u2019 (Fats Domino) en \u2018One Night\u2019, origineel van Smiley Lewis. Jammer van de druilregen tijdens zijn show.<\/p>\n

\"RW3B0310\"<\/p>\n

Als er iemand Swing Wespelaar zou verbluffen, dan was het Chicagoan Jamiah Rogers <\/strong>wel. Hij groeide op in het gezellige Calumet City, een zuidelijke buitenwijk van Chicago. Wie nu nog durft beweren dat de blues geen toekomst heeft, is meer dan een zwartkijker, een hypocriet of loopt met ferme muzikale ooglappen rond op deze wereldbol. Jamiah groeide op in een huis dat bol stond van bluesmuziek. Zijn vader Tony, tevens manager en bassist, is zelf een gerespecteerd bluesgitarist in Chicago. Telkens Tony met zijn band repeteerde in de kelder zat kleine Jamiah te luisterde op de trap. Al snel mocht hij enkele nummers mee-jammen op drums. Jamiah was pas zeven jaar toen hij de drumsticks hanteerde op pa\u2019s album \u2018In The Pocket\u2019. Hij werd dan ook vrij snel opgemerkt in het blues milieu en genomineerd voor \u2018the most talented kid under the age of 12 for the Chicago Music Awards\u2019, een award die hij liefst drie keer op rij in de wacht sleepte.<\/p>\n

\"RW3B0340\"<\/p>\n

Op zijn 16de<\/sup> \u00a0stichtte hij dan het trio Jamiah On Fire and The Red Machine. Jamiah is het trio ontgroeid en is echt een podiumbeest. The little kid is no more. Neen, hier staat een volwassen artiest op het podium. Jamiah is een existent blues superman. Zijn performen was hier eigenlijk een lang uitgerekte jamsessie. Op speelse wijze klonken \u2018The Sky Is Crying\u2019, \u2018Hey Joe\u2019, \u2018Further On Up The Road\u2019, \u2018Along The Watchtower\u2019 en andere \u2018Miss You\u2019, met flarden baslijntechnieken van \u2018Another One Bites The Dust\u2019 door de woofer. Uiteraard was er ook eigen werk met \u2018The Boy Next Door\u2019. Als apotheose spijkert Jamaih \u2018Mannish Boy\u2019 en \u2018Hoochie Cooche Man\u2019 op Hendrixiaanse wijze doorheen het blues dorp.<\/p>\n

\"RW3B0506\"<\/p>\n

\u00a0<\/strong>The \u2018Queen Of The Blues\u2019, Shemekia Copeland <\/strong>mocht dag twee afsluiten. Shemekia, wat een prachtige voornaam trouwens, had de zware erfenis van haar vader en Texas blueslegende Johnny \u2019Clyde\u2019 Copeland te dragen. Kleine Copeland werd geboren in 1979 in Harlem, New York en vader Johnny heeft haar eigenlijk altijd ge\u00efnstigeerd om te zingen. Zo stond Shemekia op achtjarige leeftijd op het podium van de beroemde Cotton Harlem\u2019s Club. Toch baande ze zich binnen een heel korte tijdspanne een weg binnen deze\u00a0 blues wereld. <\/strong>Op haar 20ste<\/sup>\u00a0 opende Shemekia reeds voor The Rolling Stones en prijkte op het wereldvermaarde Chicago Blues Festival.<\/p>\n

\"RW3B0532\"<\/p>\n

Shemekia heeft een uitmuntende blues en soulstem, net zoals de grote diva\u2019s Ruth Brown, Koko Taylor en Etta James. Shemekia\u2019s\u00a0 muziek komt recht uit haar hart en ziel. In haar karakteristieke stijl, met die dreunende baslijnen en die zweemzoete gitaarlicks waren \u2018Ain’t Got Time To Hate\u2019, \u2018American\u2019s Child\u2019, het swingende \u2018The Wrong Idea\u2019 en \u2018Dirty Water\u2019 \u00e9n John Prine\u2019s \u2018Great Rain\u2019 overheerlijke chapiters. Als Copeland de blues vertolkt hoor je veel grit die ook Koko Taylor zo typeerde.<\/p>\n

Shemekia werd op 12 juni 2011 gekroond tot \u2018Queen Of The Blues\u2019 tijdens een huldiging op het Chicago Blues Festival. Ze kreeg Koko Taylor\u2019s kroon uit handen van Taylor\u2019s dochter Joyce \u2018Cookie\u2019 Threatt.<\/p>\n

Tekst en Fotoalbum<\/a>: Philip Verhaege\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0Met dank aan Swing Wespelaar<\/p>\n

\n

** Op 9 november organiseert Swing Wespelaar een ‘Live CD’ opname van The Bluesbones.**<\/p>\n

 <\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Swing Wespelaar Zaterdag 17 augustus 2019 Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege Swing Wespelaar was alweer aan dag twee aanbelandt. Gevestigde waarden werden hier alweer gelieerd aan een jonge generatie blues wolven. En die hebben honger, grote honger\u2026! Swing Wespelaar is dan ook al jaren een statement in deze blues wereld. Dave Warmerdam Band, vijf jonge muzikanten die graag experimenteren, maar steeds de blues als hoofdmoot behouden. Dat klinkt veelbelovend, en dat is ook zo. Dave Warmerdam werd geboren in 2000 en amper zeven jaar later ontdekte hij het pianoklavier. Toch werd hij ge\u00efnspireerd door Muddy Waters en Otis Spann. In 2016 vormde hij een duo met de gerenommeerde Robbert Fossen, en wonnen de Dutch Blues Challenge in de categorie solo\/duo\u2019s. Samen trokken ze naar IBC in Memphis en haalden de halve finales. In 2017 richtte hij zijn eigen Dave Warmerdam Band op. Samen met zangeres Janne Timmer, gitarist Sonny Ray van den Berg, bassist Lars Hoogland en drummer Rick Van de Voort knallen ze van bij de aftrap haast een open deur in. Covers werden feilloos afgewisseld met enkel originele nummers. \u2018Little By Little\u2019 en een uitgesponnen \u2018Out Fire Still Burns On\u2019 waren strakke binnenkomers. Janne ontpopt zich als een juveniel podiumbeest en warrelt fulminant over het podium. Met haar sexy moves begeesterd ze haar fanbase. Vooral het duet \u2018Tennessee Whiskey\u2019 en Aretha Franklin\u2019s \u2018Sweet Bitter Love\u2019 waren culminatiepunten. \u2018Proud Mary\u2019 werd dan weer overgoten met heavy arrangementen. De band amuseert zich op een podium, en ook dat is niet onbelangrijk in het muziekjargon. El bluesman Vitor Bacalhau is misschien wel de meest onbekende factor op de affiche van Swing Wespelaar. Het is blijkbaar niet al fado wat de klok slaat in Portugal.Gitaar bender Vitor scoorde hoog tijdens de 2018 European Blues Challenge in het Noorweegse Hell. Hij enthousiasmeert ons met heel wat opwindende gitaarriffs en definieert zichzelf als een onbetwistbaar rockbeest. Met een hoge intensiteit serveert hij heel wat songs uit het album \u2018Comsic Attraction\u2019. Het energieke \u2018Happy Man\u2019 en \u2018I\u2019ve Been Dreaming\u2019 zijn werkelijk bijzonder indrukwekkend te noemen. Uit zijn nog te verschijnen EP konden we kennis maken met het heavy \u2018Leave Me Alone\u2019. De melodielijnen die hij cre\u00ebert zijn haast even eminent als zijn ruwe stem. Het zijn haast artistieke vervaardiging. Wat een ontdekking, Vitor Bacalhau! \u2018Wanted\u2019\u2026 Dos Hombres! Met Johnny Burgin and Quique Gomez kregen we onversneden Chicago blues. Zanger\/gitarist Rockin ‘Johnny Burgin \u2018hangs his fedora in the Frisco Bay\u2019 \u00e9n harp man en vocalist Quiqu\u00e9 Gomez \u2018hails from Madrid\u2019. Samen en\/of afzonderlijk hebben ze vele muzikale trajecten afgelegd met enkele van de laatste grote Chicago-blues artiesten. De in Madrid geboren en getogen vocalist\/mondharmonica virtuoos Quique Gomez is voor ons allang geen onbekende meer. We leerde Senior Quique Gomez kennen via onze \u2018long time buddy\u2019 Luca Giordano. Johnny Burgin komt uit South Carolina en zag het eerste levenslicht in 1969. Hij ging in de eerste plaats niet naar Chicago om te musiceren, maar om er te studeren aan de prestigieuze University of Chicago. Johnny was dj op het college-radiostation WHPK \u00e9n begon zijn muzikale carri\u00e8re als begeleider van Tail Dragger in de getto clubs van Chicago\u2019s West Side. Niet veel later toerde hij met Howlin\u2019 Wolf drummer Sam Lay en de betreurde pianolegende Pinetop Perkins. Johnny absorbeerde de blues sound en prefereerde een loopbaan als bandleider. The Rockin\u2019 Johnny Band is een van de meeste geliefde blues bands sinds 1995 in Chicago. Vandaag zijn beiden de gevreesde revolverhelden van de internationale blues sc\u00e8ne. In de winter van 2018 gingen ze een muzikale co\u00f6peratie aan met release \u2018Dos Hombres Wanted\u2019. En dat knap dingsigheidje kwamen ze graag voorstellen in Wespelaar. Na een knappe instrumentale Chicago blues shuffle intro mocht Quique vocaal \u2018Don\u2019t Blame Shorty\u2019 in de steigers zetten. Rockin\u2019 Johnny presenteerde \u2018Your Charm Won\u2019t Help You\u2019 en het Chicago South Side begeesterde \u2018Let Me Be Your Teddy Bear\u2019, in de versie van L.V. Banks. Uit zijn pas verschenen release \u2018California Blues\u2019 presenteerde Johnny de titeltrack. Als er een duo is die de Chicago blues belichaamt dan is het wel Rockin\u2019 Johnny en Quique Gomez! Zeventien Blues Awards Nominaties heeft Watermelon Slim and the Workers sinds 2004 achter hun naam. Enkel Robert Cray, Buddy Guy en B.B. King deden hem dit voor. Voor zijn cd \u2018No Paid Holidays\u2019 kreeg Slim twee awards voor \u2018Best Blues Album\u2019 en als \u2018Best Blues Band of The Year\u2019. Een niet te onderschatten prestatie in dit wereldje. Zijn songs haalt hij uit zijn rijke verleden. Slim was Vietnamveteraan, dertig-jaar truckerdriver, houtzager, begrafenisondernemer en zo veel meer\u2026..en is sindsdien anti-oorlog activist. Op een gegeven moment vluchtte hij terug naar Boston. Had er een job in de landbouw en plukte watermeloenen, vandaar zijn alias. Niemand in deze blues wereld heeft zo\u2019n uitgesproken karakterkop als William P \u2018Watermelon Slim\u2019 Homans. En hij heeft levenservaringen genoeg voor een hele rist blues songs. Met \u2018Golden Boy\u2019 heeft Slim een nieuwe plaat in de hand. Een houten plank, een staander en wat tape, meer heeft Slim niet nodig om zijn steel gitaar op te bevestigen. Hierop speelt hij left-handed bottleneck slide gitaar. Naast zijn ruwe en wat lispelende stem is hij ook meer dan behendig op blues harp. Met nummers als \u2018Saint Peter\u2019s Ledger\u2019, \u00a0\u201961 Highway Blues\u2019, Gypsy Woman\u2019 en de meesterlijk groove uit \u2018Post-Modern Blues\u2019 hypnotiseert hij Wespelaar. I\u2019m not postmodern. I\u2019m old school, dolt Slim. Old-school is Watermelon Slim met grote absolutie. Met een welgemeende \u2018Thanks for coming out and support the blues\u2019, uit hij een oprechte waardering voor zijn blues publiek ! Het is nog steeds een voorrecht om Watermelon Slim te zien optreden. Bobby Radcliff Band prijkte in 1990 op de affiche van Blues Peer. Sindsdien is hij vooral een graag geziene gast in de New York blues scene. Tijd om deze sympathieke gitaarvirtuoos opnieuw naar onze contreien te brengen. Het begon voor Bobby nadat hij Magic Slim aan het werk zag op twaalfjarige leeftijd.\u00a0 Hij debuteerde in 1984 met het album \u2018Early In The Morning\u2019. Vorig jaar had hij het album \u2018Crime School\u2019 te promootten, de nazaat het al even succesvolle \u2018Absolute Hell\u2019. En dat werd het hier in Wespelaar , een funky party hell. Bobby Radcliff deelt zijn muziek op een rauwe en vrije trant. \u00a0Zijn aangrijpende vocalen en schitterend gitaarwerk werden bewerkstelligd in songs als \u2018Dresses Too Short\u2019, het swingende \u2018Please, Don\u2019t Leave Me\u2019 (Fats Domino) en \u2018One Night\u2019, origineel van Smiley Lewis. Jammer van de druilregen tijdens zijn show. Als er iemand Swing Wespelaar zou verbluffen, dan was het Chicagoan Jamiah Rogers wel. Hij groeide op in het gezellige Calumet City, een zuidelijke buitenwijk van Chicago. Wie nu nog durft beweren dat de blues geen toekomst heeft, is meer dan een zwartkijker, een hypocriet of loopt met ferme muzikale ooglappen rond op deze wereldbol. Jamiah groeide op in een huis dat bol stond van bluesmuziek. Zijn vader Tony, tevens manager en bassist, is zelf een gerespecteerd bluesgitarist in Chicago. Telkens Tony met zijn band repeteerde in de kelder zat kleine Jamiah te luisterde op de trap. Al snel mocht hij enkele nummers mee-jammen op drums. Jamiah was pas zeven jaar toen hij de drumsticks hanteerde op pa\u2019s album \u2018In The Pocket\u2019. Hij werd dan ook vrij snel opgemerkt in het blues milieu en genomineerd voor \u2018the most talented kid under the age of 12 for the Chicago Music Awards\u2019, een award die hij liefst drie keer op rij in de wacht sleepte. Op zijn 16de \u00a0stichtte hij dan het trio Jamiah On Fire and The Red Machine. Jamiah is het trio ontgroeid en is echt een podiumbeest. The little kid is no more. Neen, hier staat een volwassen artiest op het podium. Jamiah is een existent blues superman. Zijn performen was hier eigenlijk een lang uitgerekte jamsessie. Op speelse wijze klonken \u2018The Sky Is Crying\u2019, \u2018Hey Joe\u2019, \u2018Further On Up The Road\u2019, \u2018Along The Watchtower\u2019 en andere \u2018Miss You\u2019, met flarden baslijntechnieken van \u2018Another One Bites The Dust\u2019 door de woofer. Uiteraard was er ook eigen werk met \u2018The Boy Next Door\u2019. Als apotheose spijkert Jamaih \u2018Mannish Boy\u2019 en \u2018Hoochie Cooche Man\u2019 op Hendrixiaanse wijze doorheen het blues dorp. \u00a0The \u2018Queen Of The Blues\u2019, Shemekia Copeland mocht dag twee afsluiten. Shemekia, wat een prachtige voornaam trouwens, had de zware erfenis van haar vader en Texas blueslegende Johnny \u2019Clyde\u2019 Copeland te dragen. Kleine Copeland werd geboren in 1979 in Harlem, New York en vader Johnny heeft haar eigenlijk altijd ge\u00efnstigeerd om te zingen. Zo stond Shemekia op achtjarige leeftijd op het podium van de beroemde Cotton Harlem\u2019s Club. Toch baande ze zich binnen een heel korte tijdspanne een weg binnen deze\u00a0 blues wereld. Op haar 20ste\u00a0 opende Shemekia reeds voor The Rolling Stones en prijkte op het wereldvermaarde Chicago Blues Festival. Shemekia heeft een uitmuntende blues en soulstem, net zoals de grote diva\u2019s Ruth Brown, Koko Taylor en Etta James. Shemekia\u2019s\u00a0 muziek komt recht uit haar hart en ziel. In haar karakteristieke stijl, met die dreunende baslijnen en die zweemzoete gitaarlicks waren \u2018Ain’t Got Time To Hate\u2019, \u2018American\u2019s Child\u2019, het swingende \u2018The Wrong Idea\u2019 en \u2018Dirty Water\u2019 \u00e9n John Prine\u2019s \u2018Great Rain\u2019 overheerlijke chapiters. Als Copeland de blues vertolkt hoor je veel grit die ook Koko Taylor zo typeerde. Shemekia werd op 12 juni 2011 gekroond tot \u2018Queen Of The Blues\u2019 tijdens een huldiging op het Chicago Blues Festival. Ze kreeg Koko Taylor\u2019s kroon uit handen van Taylor\u2019s dochter Joyce \u2018Cookie\u2019 Threatt. Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0Met dank aan Swing Wespelaar ** Op 9 november organiseert Swing Wespelaar een ‘Live CD’ opname van The Bluesbones.**  <\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":16434,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[21,2,19],"tags":[113],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-16418","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-all-reviews","category-losse-berichten","category-philip-verhaege","tag-swing-wespelaar"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":7,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/16418","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=16418"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/16418\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23751,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/16418\/revisions\/23751"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/16434"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=16418"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=16418"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=16418"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=16418"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=16418"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}