{"id":16173,"date":"2019-07-22T18:37:06","date_gmt":"2019-07-22T16:37:06","guid":{"rendered":"http:\/\/liveactsbelgium.com\/?p=16173"},"modified":"2025-06-15T15:11:22","modified_gmt":"2025-06-15T15:11:22","slug":"blues-peer-zondag-21-juli-2019","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/?p=16173","title":{"rendered":"BLUES PEER – ZONDAG 21 JULI 2019 (REVIEW & PICS)"},"content":{"rendered":"

-Blues Peer
\n-Zondag 21 juli 2019
\n-Tekst & Fotoalbum<\/a>: Philip Verhaege<\/p>\n

\"shqn_logo--46\"<\/p>\n

Een zonovergoten Blues Peer mocht vijfendertig kaarsjes uitblazen. Robijn of Koraal, een reden om te feesten! Na een schitterende zaterdageditie beloofde ook de programmatie op zondag een muzikale hoogdag te worden. Tussen de winnares van de European Blues Challenge en hoofd-act Kenny Wayne Sheperd door, wachtte alweer heel wat moois. <\/strong><\/p>\n

Hopelijk krijgen de doemdenkers inzake de verdere ontwikkeling van Blues Peer hiermee ongelijk..!<\/strong><\/p>\n

\"RW3B0030\"<\/strong><\/p>\n

Kyla Brox<\/strong> en band mochten als eerste de instrumenten inpluggen op zondagmiddag. Ze is de terechte winnares van de European Blues Challenge op de Portugese Azoren. En dat bleek ook in Blues Peer meer dan gerechtvaardigd. \u2018The finest female blues singer of her generation\u2019, had als winnares van de \u2018UK Blues Challenge 2018\u2019 ook de eer om haar thuisland tijdens de\u00a0 \u20182019 International Blues Challenge\u2019 in Memphis te vertegenwoordigen. Kyla is de dochter van Victor Brox en begon met zingen in zijn destijds populaire band The Aynsley Dunbar Retaliation.<\/p>\n

In 2016 had Kyla dan een bescheiden succes met haar debuutplaat \u2018Throw Away\u2019.
\nOp Blues Peer kwam Kyla vooral haar nieuwe release \u2018Pain & Glory\u2019 voorstellen. Het soepel gitaarwerk van Paul Farr, de ge\u00efnspireerd baslijnen van Danny Blomeley en de strakke drums van Mark Warburton vormden de ideale ritmesectie. Blues, een dosis funk, heel wat soul en gospel zijn haast accuraat in haar set. Het gospelgevoelige \u2018If You See Him\u2019 was meteen een schitterende opener. Met haar immens stembereik zet Kyla ook \u2018Beautiful Day\u2019 en de titeltrack van haar nieuwe plaat in de steigers. De toon was gezet voor wat een fijne dag boordevol gave muziek zou worden. Kyla heeft ook al vrij vlug een inmiddels goed volgelopen tent op haar hand.\u00a0 Het werd zelfs lekker meebrullen tijdens \u2018365\u2019. De diepe baslijnen waren ook een constante in \u2018Bluesman\u2019s Child\u2019 en met het funky \u2018For So Many\u2019 werden zelfs de eerste danspasjes van de dag gewaagd. Het emotionele \u2018Hallelujah\u2019, origineel van Leonard Cohen, is net zoals op de plaat ook hier een knappe afsluiter. Kyla Brox, the first lady of British blues, haalde het spirituele uit de ochtendmens op Blues Peer..!<\/p>\n

\"RW3B0051\"<\/p>\n

Lieve vrienden, kom dichterbij\u2026keilt Rick de Leeuw, want hier staat Tim Easton<\/strong>.
\nDe singer-songwriter en storyteller komt uit de streek van de Canadese grens in de staat New York. Tim reisde de wereld rond, woonde in New York City en Los Angeles \u00e9n werd een echte muzikale troubadour. Momenteel heeft hij Nashville, Tennessee als thuisbasis. Als er iemand zijn plaatsje op Blues Peer heeft verdiend, dan is het Tim Easton wel. In het verleden speelde hij ook met diverse bands en bracht ergens onderweg enkele uitstekende albums uit voor het label New West. Nu zwaait hij met zijn tiende album \u2018Exposition\u2019.<\/p>\n

Do you like my band, vraagt een laconieke Easton. Wel, in Blues Peer staat hij solo op het podium voor een intieme set country blues.Gewapend met zijn akoestische Homestead gitaar en mondharmonica spreidde een relaxte Easton heel wat songs uit zijn recente release over de Peerse weide. De tekstueel gevarieerde set omvatte songs als \u2018Elmore James\u2019, dat in een Sonny Terry & Brownie McGhee tune werd gespeeld, het handgeklap begeleide \u2018Don\u2019t Lie\u2019, het Bluegrass begeesterde \u2018The Old New Straitsville Blues\u2019 en Gershwin\u2019s \u2018Summertime\u2019 zijn slechts enkele chapiters uit zijn setlist.
\nTim Easton heeft hier heel wat blues fans verbluft! En dat deed hij in de late namiddag nog eens fijntjes over op de \u2018Mojojamsessions Stage\u2019.<\/p>\n

\"RW3B0114\"<\/p>\n

De zeer kordate en straffe backingband The Southern Aces <\/strong>zijn de begeleiders van Malford Milligan. <\/strong>Hij werd als albino geboren in Taylor, Texas en ondanks zijn aangeboren gezichtsstoornis studeerde hij in 1981 sociologie aan de Texas Tech University, om dan naar Austin te verhuizen om te studeren aan de Universiteit van Texas. Zijn wekelijkse blues jams op maandagavond in Antone\u2019s zijn haast legendarisch. De grote doorbraak kwam er in 1994 als frontman van de succesvolle rockformatie Storyville. Malford reist wel vaker tussen zijn thuisbasis en Nederland, en net daar vond hij met de \u2018allstar band\u2019 The Southern Aces zijn ideale soulmates. Jack Hustinx (akoestische gitaar & backing vocals), Roel Spanjers (piano, Hammond, accordeon & backing vocals), Eric van Dijsseldonk (elektrische gitaar), Fokke De Jong (drums & percussie) en bassist Roelof Klijn vormen de ritmesectie. De song \u2018The Man I Used To Be\u2019 was een leuke binnenkomer. Maar ook de swingende\u00a0 rocker \u2018I Don\u2019t Mind At All\u2019 ging er vlotjes in. We smulden ook van soulchapiters als \u2018River Runs Deep\u2019, de hard spijkerende bluesrocker \u2018Good Day For The Blues\u2019 en het funky \u2018I Won\u2019t Surrender\u2019, dat werd ingekleurd door Roel\u00a0 Spanjers\u2019 accordeon. Milligan overdonderde ons ook met enkele hemelse coverversies zoals Sam Cooke\u2019s \u2018Change Is Gonna Come\u2019 en \u2018I\u2019ve Got Dreams To Remember\u2019, origineel van Otis Redding. Als uitsmijter verraste Milligan met een harde versie van J.B. Lenoir\u2019s \u2018Talk To Your Daughter\u2019.
\nHeel wat Muscle Shoals en Stax Records be\u00efnvloede soul, blues, rock en zelfs een scheut Tex-Mex waren ons aandeel\u2026!<\/p>\n

\"RW3B0158.jpg\"<\/p>\n

De Britse gitaarvituoos Matt Schofield <\/strong>heeft met Johnny Henderson (Hammond B3) en drummer Evan Jenkins een strakke ritmesectie rond zich verzameld. Hij werd verkozen door \u2018Guitar & Bass Magazine\u2019 in de \u2018One of Top Ten Britisch Guitarist Of Al Time\u2019. Matt prijkt zo naast Eric Clapton en Peter Green. Schofield komt uit Manchester \u00e9n is professioneel aan de slag sinds zijn achttiende. Van soul naar heavy gitaarriffs. Het moet kunnen hebben de organisatoren van Blues Peer gedacht. En inderdaad, de moireer sloeg aan van bij de start. Dertien jaar gelden stond Matt Schofield hier voor het eerst op het podium. Met dit trio is hij al twee decennia \u2018on the route\u2019 en wordt algemeen aanschouwd als een van de meest onderscheidene en innovatieve gitarist van een uitzonderlijke generatie Als een geoliede machine raast het trio door de setlist. Snedig gitaarwerk is haast zijn handelsmerk geworden. Technisch perfecte jazzy gitaarlicks werden ingeweven in zijn bluesrock be\u00efnvloede songs. \u2018What I Wanna Hear\u2019 en \u2018Live Wire\u2019 zijn hiervan de perfecte voorbeelden.<\/p>\n

\"RW3B0180\"<\/p>\n

Maar vooral de bloedmooie zangers Christine Tambakis zorgde voor enige lafenis in de set. Nummers als \u2018I Don\u2019t Want Nobody\u2019 en vooral Junior Wells\u2019 \u2018Little By Little\u2019, uit 1968 kregen zo nog meer dieptegang. Matt Schofield soleerwerk is haast gerelateerd aan zijn helden en mentors. Een gitaar-eminentie met flikoogjes naar de sound van Wes Montgomery. Op excellerende wijze wordt zijn publiek helemaal koud ingepakt.
\nMatt Schofield is dan ook een welgekomen addendum in het hedendaagse bluesrock wereldje.<\/p>\n

\"RW3B0195\"<\/strong><\/p>\n

The Allman Betts Band, <\/strong>de band rond Devon Allman en Duane Betts. De respectievelijke kids van de oprichters van de iconische band\u00a0 The Allman Brothers, Gregg Allman en Dickey Betts. Op basgitaar vinden we met Berry Oakley Jr., nog een eerste graad aanverwante Allman Bros. Bandlid. Zijn vader Berry beroerde de baslijnen in de meest Southern Rocker band aller tijden. Allman en Betts zetten niet alleen de erfenis van The Allman Brothers voort, ze cre\u00ebren ook hun eigen muzikaal erfgoed. Sinds eind juni promoten ze volop de debuutplaat \u2018Down To The River\u2019.<\/p>\n

\"RW3B0263\"<\/p>\n

Met \u2018All Night\u2019 en \u2018Shinin\u2019 zette Allman\/Betts Blues Peer meteen naar hun hand. En dat smulde van hun performen. Een volgelopen festivaltent ging gretig mee in Devon\u2019s avances. Met zijn Golden Gibson gitaar pootte Duane met ‘Blue Sky\u2019 en \u2018Ain\u2019t Wastin\u2019 Time No More\u2019 twee Allman Brothers Band songs neer. En dat bleken meteen, naast enkele coverversies, ook de enige nummers uit de rijkelijke catalogi van The Allman Brothers te zijn. Heel wat nummers vloeiden dus uit de debuutplaat. Van de Southern Rocker \u2018Autumn Breeze\u2019 ging het gezwind naar een uitgesponnen \u2018Dimples\u2019 (I Got My Eyes On You), dat vocaal werd geaccordeerd door Berry Oakley Jr. Al even extraordinair, maar nog steeds op de setlist, Prince\u2019s \u2018Purple Rain\u2019, dat werd ingekleurd met opwindende gitaarsolo\u2019s en opvrijende Hammond B3. Het zoveelste bewijs dat Prince een muzikaal genie was. Isn\u2019t it, Chicagoan Mike Wheeler? De vele hoho\u2019s waren nog niet uitgedoofd of de band nam ons bij het strot met een instrumentaal caput. En als ook Devon met zijn zes-snaren nog even op wandel gaat in de tent, gaat het spreekwoordelijke dak er voor de zoveelste keer af. En dan moest het afsluitende \u2018Long Gone\u2019 nog door de woofer gejaagd worden.
\nThe Almann Betts Band, goosebumps from start till finish\u2026!<\/p>\n

\"RW3B0313\"<\/p>\n

Het is een eer, het is een voorrecht op onze Nationale Feestdag. Black Box Revelation <\/strong>stond terecht hoog op de affiche geprogrammeerd. Het Dilbeekse duo Paternoster (zang, gitaar) en drummer Van Dyck zijn dan ook gegroeid in hun rol als representanten van de Belgische rock-\u2018n-roll. Wie drie AB\u2019s kan vullen en Werchter moeiteloos inpakt, verdiend alvast zijn stek in Peer. Nu hadden ze voor de gelegenheid multi-instrumentalist Jasper Morel meegebracht. Lekker uitgesponnen en relaxed. Openen met \u2018High On A Wire\u2019, het blijft een knaller. En ook \u2018Kick The Habbit\u2019 schalde mateloos door een dolgedraaide (feest)tent. \u2018War Horse\u2019 was een meezinger die Paternoster wel tot vier keer terug inzette. En \u2018Gloria\u2019?\u2026.Wel, dat is inmiddels een instant klassieker. Tijdens \u2018Blown Away\u2019 ging het gaspedaal er dan voor heel even af. Ja, voor heel even\u2026 ! Want ook \u2018Gravity Blues\u2019 en \u2018My Perception\u2019 spijkerde met heavy grooves.
\nHypnotiserende gitaarriffs en beukende drumpartijen, het trademark van een sympathiek duo. Black Box Revelation, ook wij blijven ze hier koesteren<\/p>\n

\"RW3B0453\"<\/strong><\/p>\n

Met Kenny Wayne Shepherd <\/strong>werd echt wel een grote muzikale vis aan de haak geslagen. Net zoals Matt Schofield stond Sheperd zeven jaar geleden hier ook al eens op het podium. Over zijn passage van toen wordt steeds nagepraat. Toen overdonderde hij haast iedereen, nu dribbelde hij ons meermaals. Zanger Noah Hunt \u00a0hijgt vocaal de aandacht naar zich toe. Terwijl \u2018gitaar bender\u2019 Sheperd de fulminante gitaarsolo\u2019s aan elkaar rijgt. Ze openen strak met de rocksong \u2018Woman Like You\u2019. Haast naadloos knallen \u2018Mr.Soul\u2019, origineel van Buffalo Springfield, \u2018Long Time Running\u2019 en \u2018I Want You\u2019. We kregen meteen een voorsmaakje, want al deze songs komen uit zijn nieuwbakken album \u2018The Traveler\u2019.<\/p>\n

\"RW3B0340\"<\/p>\n

Het funky \u2018Diamonds & Gold\u2019 entameerde voor de gelegenheid uit de release \u2018Lay It Down\u2019 uit 2017. Bij Elmore James leende Sheperd hier voor de gelegenheid het slidegitaar ge\u00ebnthousiasmeerde \u2018Talk To Me Baby\u2019. Shepherd vocaliteit leende zich wonderwel voor het nummer. Tijdens de semi-akoestische slow blues \u2018Heat Of The Sun\u2019 ging voor het eerst de voet even van het gaspedaal. Voor de liefhebbers van de twin-gitaartunes was er dan \u2018Down For Love\u2019 en de moirerende gitaarriffs uit \u2018Turn To Stone\u2019, een nummer van Joe Walsh uit 1972. \u00a0Kenny Wayne Shepard bracht als uitsmijters \u2018Blue On Black\u2019, Slim Harpo\u2019s \u2018I\u2019m A King Bee\u2019 en \u00a0een vlijmscherpe versie van Jimi Hendrix\u2019s \u2018Voodoo Chile\u2019 (Slight Return).<\/p>\n

Blues Peer slaat met een eclectische en een vernieuwde programmatie een nieuwe muzikale wind aan\u2026 And we like it!<\/p>\n

* Blues Peer, see you next year: 17 \/ 18 & 19 Juli 2020 *<\/span><\/p>\n

Tekst en Fotoalbum<\/a>: Philip Verhaege\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0Met dank aan Blues Peer<\/a><\/p>\n

Fotoalbum<\/a> Frank Jacobs<\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

-Blues Peer -Zondag 21 juli 2019 -Tekst & Fotoalbum: Philip Verhaege Een zonovergoten Blues Peer mocht vijfendertig kaarsjes uitblazen. Robijn of Koraal, een reden om te feesten! Na een schitterende zaterdageditie beloofde ook de programmatie op zondag een muzikale hoogdag te worden. Tussen de winnares van de European Blues Challenge en hoofd-act Kenny Wayne Sheperd door, wachtte alweer heel wat moois. Hopelijk krijgen de doemdenkers inzake de verdere ontwikkeling van Blues Peer hiermee ongelijk..! Kyla Brox en band mochten als eerste de instrumenten inpluggen op zondagmiddag. Ze is de terechte winnares van de European Blues Challenge op de Portugese Azoren. En dat bleek ook in Blues Peer meer dan gerechtvaardigd. \u2018The finest female blues singer of her generation\u2019, had als winnares van de \u2018UK Blues Challenge 2018\u2019 ook de eer om haar thuisland tijdens de\u00a0 \u20182019 International Blues Challenge\u2019 in Memphis te vertegenwoordigen. Kyla is de dochter van Victor Brox en begon met zingen in zijn destijds populaire band The Aynsley Dunbar Retaliation. In 2016 had Kyla dan een bescheiden succes met haar debuutplaat \u2018Throw Away\u2019. Op Blues Peer kwam Kyla vooral haar nieuwe release \u2018Pain & Glory\u2019 voorstellen. Het soepel gitaarwerk van Paul Farr, de ge\u00efnspireerd baslijnen van Danny Blomeley en de strakke drums van Mark Warburton vormden de ideale ritmesectie. Blues, een dosis funk, heel wat soul en gospel zijn haast accuraat in haar set. Het gospelgevoelige \u2018If You See Him\u2019 was meteen een schitterende opener. Met haar immens stembereik zet Kyla ook \u2018Beautiful Day\u2019 en de titeltrack van haar nieuwe plaat in de steigers. De toon was gezet voor wat een fijne dag boordevol gave muziek zou worden. Kyla heeft ook al vrij vlug een inmiddels goed volgelopen tent op haar hand.\u00a0 Het werd zelfs lekker meebrullen tijdens \u2018365\u2019. De diepe baslijnen waren ook een constante in \u2018Bluesman\u2019s Child\u2019 en met het funky \u2018For So Many\u2019 werden zelfs de eerste danspasjes van de dag gewaagd. Het emotionele \u2018Hallelujah\u2019, origineel van Leonard Cohen, is net zoals op de plaat ook hier een knappe afsluiter. Kyla Brox, the first lady of British blues, haalde het spirituele uit de ochtendmens op Blues Peer..! Lieve vrienden, kom dichterbij\u2026keilt Rick de Leeuw, want hier staat Tim Easton. De singer-songwriter en storyteller komt uit de streek van de Canadese grens in de staat New York. Tim reisde de wereld rond, woonde in New York City en Los Angeles \u00e9n werd een echte muzikale troubadour. Momenteel heeft hij Nashville, Tennessee als thuisbasis. Als er iemand zijn plaatsje op Blues Peer heeft verdiend, dan is het Tim Easton wel. In het verleden speelde hij ook met diverse bands en bracht ergens onderweg enkele uitstekende albums uit voor het label New West. Nu zwaait hij met zijn tiende album \u2018Exposition\u2019. Do you like my band, vraagt een laconieke Easton. Wel, in Blues Peer staat hij solo op het podium voor een intieme set country blues.Gewapend met zijn akoestische Homestead gitaar en mondharmonica spreidde een relaxte Easton heel wat songs uit zijn recente release over de Peerse weide. De tekstueel gevarieerde set omvatte songs als \u2018Elmore James\u2019, dat in een Sonny Terry & Brownie McGhee tune werd gespeeld, het handgeklap begeleide \u2018Don\u2019t Lie\u2019, het Bluegrass begeesterde \u2018The Old New Straitsville Blues\u2019 en Gershwin\u2019s \u2018Summertime\u2019 zijn slechts enkele chapiters uit zijn setlist. Tim Easton heeft hier heel wat blues fans verbluft! En dat deed hij in de late namiddag nog eens fijntjes over op de \u2018Mojojamsessions Stage\u2019. De zeer kordate en straffe backingband The Southern Aces zijn de begeleiders van Malford Milligan. Hij werd als albino geboren in Taylor, Texas en ondanks zijn aangeboren gezichtsstoornis studeerde hij in 1981 sociologie aan de Texas Tech University, om dan naar Austin te verhuizen om te studeren aan de Universiteit van Texas. Zijn wekelijkse blues jams op maandagavond in Antone\u2019s zijn haast legendarisch. De grote doorbraak kwam er in 1994 als frontman van de succesvolle rockformatie Storyville. Malford reist wel vaker tussen zijn thuisbasis en Nederland, en net daar vond hij met de \u2018allstar band\u2019 The Southern Aces zijn ideale soulmates. Jack Hustinx (akoestische gitaar & backing vocals), Roel Spanjers (piano, Hammond, accordeon & backing vocals), Eric van Dijsseldonk (elektrische gitaar), Fokke De Jong (drums & percussie) en bassist Roelof Klijn vormen de ritmesectie. De song \u2018The Man I Used To Be\u2019 was een leuke binnenkomer. Maar ook de swingende\u00a0 rocker \u2018I Don\u2019t Mind At All\u2019 ging er vlotjes in. We smulden ook van soulchapiters als \u2018River Runs Deep\u2019, de hard spijkerende bluesrocker \u2018Good Day For The Blues\u2019 en het funky \u2018I Won\u2019t Surrender\u2019, dat werd ingekleurd door Roel\u00a0 Spanjers\u2019 accordeon. Milligan overdonderde ons ook met enkele hemelse coverversies zoals Sam Cooke\u2019s \u2018Change Is Gonna Come\u2019 en \u2018I\u2019ve Got Dreams To Remember\u2019, origineel van Otis Redding. Als uitsmijter verraste Milligan met een harde versie van J.B. Lenoir\u2019s \u2018Talk To Your Daughter\u2019. Heel wat Muscle Shoals en Stax Records be\u00efnvloede soul, blues, rock en zelfs een scheut Tex-Mex waren ons aandeel\u2026! De Britse gitaarvituoos Matt Schofield heeft met Johnny Henderson (Hammond B3) en drummer Evan Jenkins een strakke ritmesectie rond zich verzameld. Hij werd verkozen door \u2018Guitar & Bass Magazine\u2019 in de \u2018One of Top Ten Britisch Guitarist Of Al Time\u2019. Matt prijkt zo naast Eric Clapton en Peter Green. Schofield komt uit Manchester \u00e9n is professioneel aan de slag sinds zijn achttiende. Van soul naar heavy gitaarriffs. Het moet kunnen hebben de organisatoren van Blues Peer gedacht. En inderdaad, de moireer sloeg aan van bij de start. Dertien jaar gelden stond Matt Schofield hier voor het eerst op het podium. Met dit trio is hij al twee decennia \u2018on the route\u2019 en wordt algemeen aanschouwd als een van de meest onderscheidene en innovatieve gitarist van een uitzonderlijke generatie Als een geoliede machine raast het trio door de setlist. Snedig gitaarwerk is haast zijn handelsmerk geworden. Technisch perfecte jazzy gitaarlicks werden ingeweven in zijn bluesrock be\u00efnvloede songs. \u2018What I Wanna Hear\u2019 en \u2018Live Wire\u2019 zijn hiervan de perfecte voorbeelden. Maar vooral de bloedmooie zangers Christine Tambakis zorgde voor enige lafenis in de set. Nummers als \u2018I Don\u2019t Want Nobody\u2019 en vooral Junior Wells\u2019 \u2018Little By Little\u2019, uit 1968 kregen zo nog meer dieptegang. Matt Schofield soleerwerk is haast gerelateerd aan zijn helden en mentors. Een gitaar-eminentie met flikoogjes naar de sound van Wes Montgomery. Op excellerende wijze wordt zijn publiek helemaal koud ingepakt. Matt Schofield is dan ook een welgekomen addendum in het hedendaagse bluesrock wereldje. The Allman Betts Band, de band rond Devon Allman en Duane Betts. De respectievelijke kids van de oprichters van de iconische band\u00a0 The Allman Brothers, Gregg Allman en Dickey Betts. Op basgitaar vinden we met Berry Oakley Jr., nog een eerste graad aanverwante Allman Bros. Bandlid. Zijn vader Berry beroerde de baslijnen in de meest Southern Rocker band aller tijden. Allman en Betts zetten niet alleen de erfenis van The Allman Brothers voort, ze cre\u00ebren ook hun eigen muzikaal erfgoed. Sinds eind juni promoten ze volop de debuutplaat \u2018Down To The River\u2019. Met \u2018All Night\u2019 en \u2018Shinin\u2019 zette Allman\/Betts Blues Peer meteen naar hun hand. En dat smulde van hun performen. Een volgelopen festivaltent ging gretig mee in Devon\u2019s avances. Met zijn Golden Gibson gitaar pootte Duane met ‘Blue Sky\u2019 en \u2018Ain\u2019t Wastin\u2019 Time No More\u2019 twee Allman Brothers Band songs neer. En dat bleken meteen, naast enkele coverversies, ook de enige nummers uit de rijkelijke catalogi van The Allman Brothers te zijn. Heel wat nummers vloeiden dus uit de debuutplaat. Van de Southern Rocker \u2018Autumn Breeze\u2019 ging het gezwind naar een uitgesponnen \u2018Dimples\u2019 (I Got My Eyes On You), dat vocaal werd geaccordeerd door Berry Oakley Jr. Al even extraordinair, maar nog steeds op de setlist, Prince\u2019s \u2018Purple Rain\u2019, dat werd ingekleurd met opwindende gitaarsolo\u2019s en opvrijende Hammond B3. Het zoveelste bewijs dat Prince een muzikaal genie was. Isn\u2019t it, Chicagoan Mike Wheeler? De vele hoho\u2019s waren nog niet uitgedoofd of de band nam ons bij het strot met een instrumentaal caput. En als ook Devon met zijn zes-snaren nog even op wandel gaat in de tent, gaat het spreekwoordelijke dak er voor de zoveelste keer af. En dan moest het afsluitende \u2018Long Gone\u2019 nog door de woofer gejaagd worden. The Almann Betts Band, goosebumps from start till finish\u2026! Het is een eer, het is een voorrecht op onze Nationale Feestdag. Black Box Revelation stond terecht hoog op de affiche geprogrammeerd. Het Dilbeekse duo Paternoster (zang, gitaar) en drummer Van Dyck zijn dan ook gegroeid in hun rol als representanten van de Belgische rock-\u2018n-roll. Wie drie AB\u2019s kan vullen en Werchter moeiteloos inpakt, verdiend alvast zijn stek in Peer. Nu hadden ze voor de gelegenheid multi-instrumentalist Jasper Morel meegebracht. Lekker uitgesponnen en relaxed. Openen met \u2018High On A Wire\u2019, het blijft een knaller. En ook \u2018Kick The Habbit\u2019 schalde mateloos door een dolgedraaide (feest)tent. \u2018War Horse\u2019 was een meezinger die Paternoster wel tot vier keer terug inzette. En \u2018Gloria\u2019?\u2026.Wel, dat is inmiddels een instant klassieker. Tijdens \u2018Blown Away\u2019 ging het gaspedaal er dan voor heel even af. Ja, voor heel even\u2026 ! Want ook \u2018Gravity Blues\u2019 en \u2018My Perception\u2019 spijkerde met heavy grooves. Hypnotiserende gitaarriffs en beukende drumpartijen, het trademark van een sympathiek duo. Black Box Revelation, ook wij blijven ze hier koesteren Met Kenny Wayne Shepherd werd echt wel een grote muzikale vis aan de haak geslagen. Net zoals Matt Schofield stond Sheperd zeven jaar geleden hier ook al eens op het podium. Over zijn passage van toen wordt steeds nagepraat. Toen overdonderde hij haast iedereen, nu dribbelde hij ons meermaals. Zanger Noah Hunt \u00a0hijgt vocaal de aandacht naar zich toe. Terwijl \u2018gitaar bender\u2019 Sheperd de fulminante gitaarsolo\u2019s aan elkaar rijgt. Ze openen strak met de rocksong \u2018Woman Like You\u2019. Haast naadloos knallen \u2018Mr.Soul\u2019, origineel van Buffalo Springfield, \u2018Long Time Running\u2019 en \u2018I Want You\u2019. We kregen meteen een voorsmaakje, want al deze songs komen uit zijn nieuwbakken album \u2018The Traveler\u2019. Het funky \u2018Diamonds & Gold\u2019 entameerde voor de gelegenheid uit de release \u2018Lay It Down\u2019 uit 2017. Bij Elmore James leende Sheperd hier voor de gelegenheid het slidegitaar ge\u00ebnthousiasmeerde \u2018Talk To Me Baby\u2019. Shepherd vocaliteit leende zich wonderwel voor het nummer. Tijdens de semi-akoestische slow blues \u2018Heat Of The Sun\u2019 ging voor het eerst de voet even van het gaspedaal. Voor de liefhebbers van de twin-gitaartunes was er dan \u2018Down For Love\u2019 en de moirerende gitaarriffs uit \u2018Turn To Stone\u2019, een nummer van Joe Walsh uit 1972. \u00a0Kenny Wayne Shepard bracht als uitsmijters \u2018Blue On Black\u2019, Slim Harpo\u2019s \u2018I\u2019m A King Bee\u2019 en \u00a0een vlijmscherpe versie van Jimi Hendrix\u2019s \u2018Voodoo Chile\u2019 (Slight Return). Blues Peer slaat met een eclectische en een vernieuwde programmatie een nieuwe muzikale wind aan\u2026 And we like it! * Blues Peer, see you next year: 17 \/ 18 & 19 Juli 2020 * Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0Met dank aan Blues Peer Fotoalbum Frank Jacobs<\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":16186,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[21,19],"tags":[35],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-16173","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-all-reviews","category-philip-verhaege","tag-blues-peer"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":13,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/16173","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=16173"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/16173\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23754,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/16173\/revisions\/23754"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/16186"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=16173"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=16173"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=16173"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=16173"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=16173"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}