{"id":15912,"date":"2019-04-01T15:08:22","date_gmt":"2019-04-01T13:08:22","guid":{"rendered":"http:\/\/liveactsbelgium.com\/?p=15912"},"modified":"2025-06-16T16:30:18","modified_gmt":"2025-06-16T16:30:18","slug":"12e-nuit-du-blues-au-feminin","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/?p=15912","title":{"rendered":"12e NUIT DU BLUES AU F\u00c9MININ"},"content":{"rendered":"

12e Nuit Du Blues Au F\u00e9minin
\nZaterdag 30 Maart 2019
\nBondues, Fr.
\nTekst en Foto’s<\/a>: Philip Verhaege<\/p>\n

\n

In Bondues, in het Franse Noorderdepartement (regio Hauts-de-France), waren ze alweer toe aan de twaalfde editie van het Nuit du Blues au F\u00e9minin festival. Als we het programmaboekje van ‘Saison culturelle’ er even op nahouden, bemerken we alvast dat er in het landelijk Bondues haast wekelijks heel wat diverse culturele activiteiten plaatsvinden. De laatste zaterdag van maart is traditiegetrouw voorbehouden voor ‘Nuit du blues au f\u00e9minin’. In een uitverkocht cultureel centrum konden de muziekfans alweer genieten van heel wat eclectische blues, soul en country klanken.<\/p>\n

\"IMG_0052\"<\/p>\n

Lynn Drury & Roberto Luti mochten als eerste hun instrumenten inpluggen. Ze is afkomstig uit Yazoo City, Mississippi en groeide op in Carriere, MS. Ze verhuisde midden jaren \u201990 naar New Orleans, heeft acht albums op haar credits, haast evenveel nominaties en awards in haar prijzenkast \u00e9n stond meermaals op het New Orleans Jazz & Heritage Festival. Lynn\u2019s exponenti\u00eble groei als songwriter is vooral merkbaar op haar recentste plaat \u2018Rise of The Fall\u2019 uit 2017. Ze toert nu met haar Italiaanse soulmate Roberto Luti de wereld rond. Ook hij verliet zijn thuisstad Livorno om zich een tijdlang in New Orleans te vestigen. Op het klavier was ook Paolo \u2018Peewee\u2019 Durante hier een graag gezien gast.<\/p>\n

\"IMG_0039.jpg\"<\/p>\n

Cowboy Boots, een heuse Stetson en een akoestische gitaar, meer heeft Lynn blijkbaar niet nodig om je meteen bij je strot te nemen. Ze opende dan ook ontspannen met het akoestische blues nummer \u2018City Life\u2019. Luti ontpopte zich hier vrijwel meteen tot een heus slide gitaar virtuoos. Het nummer \u2018Butterfly\u2019 is volgens Lynn een NolaAmericana song, net zoals \u2018Frenchmen Street\u2019 met zijn diepe New Orleans Groove, een ode is aan haar geliefkoosde stad New Orleans. Een zeldzame cover was dan weer \u2018Ode to Billie Joe\u2019 origineel van Bobbie Gentry. Met haar akoestische gitaar strelingen was ook de intieme ballade \u2018Call Someone To Love\u2019, het pop-getinte en catchy \u2018Chemical Road\u2019 \u00e9n het stemming wisselende \u2018I Need You\u2019 begeesterd met dat sterke country gevoel.<\/p>\n

\"IMG_0077\"<\/p>\n

De Crescent City en Mardi Gras groove was ook voelbaar in \u2018Iko Iko\u2019, dat luidkeels werd meegezongen door een haast oververhitte menigte. Roberto Luti is werkelijk een tasty slide gitarist die met die typerende swampy deep blues stijl is ge\u00ebnthousiasmeerd. Extatisch geeft hij haast in ieder nummer present. En ook Paolo Durante graaft hier diep in het New Orleans piano opus. Lynn is blijkbaar opgegroeid op een paardenboerderij. Tijdens een ode aan haar vader met de break-up en Mississippi Grit song \u2018There\u2019s a Batter One Down The Road\u2019 werd het wel heel stil in en rond Bondues. Lynn\u2019s akoestische gitaar tokkelt ook gezapig in het enige bis en country nummer \u2018Cold Feet\u2019. Lynn Drury involveert wel heel makkelijk heel wat folk, blues en pop-elementen in haar akoestische country tunes.<\/p>\n

\n

\"IMG_0150\"<\/p>\n

Na een korte break was het tijd om Anastasia Ren\u00e9 & Chris Bergson op het podium te toveren. Beiden komen uit New York City waar Anastasia Ren\u00e9 begon met zingen op haar zesde levensjaar. Ze studeerde aan de prestigieuze Talent Unlimited High School en was lid bij The All City High School Chorus (begeleid door Dizzy Gillespie) in NYC.<\/p>\n

Chris Bergson is al jaren een gevestigde waarde in de New York blues en jazzscene. Hij is inmiddels ook ingewijd in de New York Blues Hall of Fame, is een excellent gitarist met een zuidelijk accent en is haast een re\u00efncarnatie tussen Levon Helm en Gregg Allman. Je kan dan ook nauwelijks geloven dat hij uit NY City afkomstig is. Voor zijn Europese tourneeluik vindt hij steevast backing bij en met Pat Machenaud (drums), Phil Dandrimont (bas) en Damien Cornelis (klavier).<\/p>\n

\"IMG_0087\"<\/p>\n

Met het excellerende \u201861st & 1st\u2019 en het considerabele \u2018The Only One\u2019 mocht Chris de spreekwoordelijk spits afbijten. De kop is eraf, de vingers zijn opgewarmd, dus tijd om Anastasia erbij te halen. Ze heeft een diepe maar conveni\u00ebnte gospelstem. Net of haar stembanden kregen een vetinjectie. Helaas heeft ze geen -of nauwelijks een- eigen repertoire. Ren\u00e9 putte dan maar in het rijkelijke soul, blues en R&B oeuvre. Het soulvolle \u2018The Way You Treaded Me\u2019 en \u2018Ain\u2019t No Love In The Heart Of The City\u2019, leende ze bij Bobby \u2018Blue\u2019 Bland. Met Buddy Guy\u2019s \u2018I Smell Trouble\u2019 gingen we even richting Chicago.<\/p>\n

\"IMG_0159\"<\/p>\n

Bergson komt regulier in de spotlights met zijn overweldigende gitaarriffs en drijft Ren\u00e9 haast tot het extreme. Joe Cocker\u2019s \u2018Unchain My Heart\u2019 kreeg gelukkig een soularrangement toebedeeld. En ook \u2018I Can Stand The Rain\u2019 konden we best smaken. Curtis Mayfield\u2019s \u2018It\u2019s Alright\u2019 en Ray Charles \u2018Hallelujah I Love Her So\u2019 werden in de gospelsaus gedropt. En waren net zoals de slow blues \u2018Ana\u2019s Blues\u2019 en Ann Peebles\u2019 Memphis soul \u2018Chain Of Fools\u2019 hemelse vertolkingen. Als bisnummer verblufte Anastasia Ren\u00e9 en Chris Bergson ons met Amy Whinehouse\u2019s \u2018Valerie\u2019. Ruim na middernacht bleven we in het foyer nog even gezellig keuvelen met onze \u2018long time buddy\u2019 Chris Bergson. De 12de editie van Nuit du Blues au F\u00e9minin was alweer een geslaagde uitgave.<\/p>\n

Met dank aan Service Communication-Culture, Bondues, Pierre Zimmermann.(et toute l’\u00e9quipe)<\/p>\n

Tekst en Foto\u2019s:<\/a> Philip Verhaege<\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

12e Nuit Du Blues Au F\u00e9minin Zaterdag 30 Maart 2019 Bondues, Fr. Tekst en Foto’s: Philip Verhaege In Bondues, in het Franse Noorderdepartement (regio Hauts-de-France), waren ze alweer toe aan de twaalfde editie van het Nuit du Blues au F\u00e9minin festival. Als we het programmaboekje van ‘Saison culturelle’ er even op nahouden, bemerken we alvast dat er in het landelijk Bondues haast wekelijks heel wat diverse culturele activiteiten plaatsvinden. De laatste zaterdag van maart is traditiegetrouw voorbehouden voor ‘Nuit du blues au f\u00e9minin’. In een uitverkocht cultureel centrum konden de muziekfans alweer genieten van heel wat eclectische blues, soul en country klanken. Lynn Drury & Roberto Luti mochten als eerste hun instrumenten inpluggen. Ze is afkomstig uit Yazoo City, Mississippi en groeide op in Carriere, MS. Ze verhuisde midden jaren \u201990 naar New Orleans, heeft acht albums op haar credits, haast evenveel nominaties en awards in haar prijzenkast \u00e9n stond meermaals op het New Orleans Jazz & Heritage Festival. Lynn\u2019s exponenti\u00eble groei als songwriter is vooral merkbaar op haar recentste plaat \u2018Rise of The Fall\u2019 uit 2017. Ze toert nu met haar Italiaanse soulmate Roberto Luti de wereld rond. Ook hij verliet zijn thuisstad Livorno om zich een tijdlang in New Orleans te vestigen. Op het klavier was ook Paolo \u2018Peewee\u2019 Durante hier een graag gezien gast. Cowboy Boots, een heuse Stetson en een akoestische gitaar, meer heeft Lynn blijkbaar niet nodig om je meteen bij je strot te nemen. Ze opende dan ook ontspannen met het akoestische blues nummer \u2018City Life\u2019. Luti ontpopte zich hier vrijwel meteen tot een heus slide gitaar virtuoos. Het nummer \u2018Butterfly\u2019 is volgens Lynn een NolaAmericana song, net zoals \u2018Frenchmen Street\u2019 met zijn diepe New Orleans Groove, een ode is aan haar geliefkoosde stad New Orleans. Een zeldzame cover was dan weer \u2018Ode to Billie Joe\u2019 origineel van Bobbie Gentry. Met haar akoestische gitaar strelingen was ook de intieme ballade \u2018Call Someone To Love\u2019, het pop-getinte en catchy \u2018Chemical Road\u2019 \u00e9n het stemming wisselende \u2018I Need You\u2019 begeesterd met dat sterke country gevoel. De Crescent City en Mardi Gras groove was ook voelbaar in \u2018Iko Iko\u2019, dat luidkeels werd meegezongen door een haast oververhitte menigte. Roberto Luti is werkelijk een tasty slide gitarist die met die typerende swampy deep blues stijl is ge\u00ebnthousiasmeerd. Extatisch geeft hij haast in ieder nummer present. En ook Paolo Durante graaft hier diep in het New Orleans piano opus. Lynn is blijkbaar opgegroeid op een paardenboerderij. Tijdens een ode aan haar vader met de break-up en Mississippi Grit song \u2018There\u2019s a Batter One Down The Road\u2019 werd het wel heel stil in en rond Bondues. Lynn\u2019s akoestische gitaar tokkelt ook gezapig in het enige bis en country nummer \u2018Cold Feet\u2019. Lynn Drury involveert wel heel makkelijk heel wat folk, blues en pop-elementen in haar akoestische country tunes. Na een korte break was het tijd om Anastasia Ren\u00e9 & Chris Bergson op het podium te toveren. Beiden komen uit New York City waar Anastasia Ren\u00e9 begon met zingen op haar zesde levensjaar. Ze studeerde aan de prestigieuze Talent Unlimited High School en was lid bij The All City High School Chorus (begeleid door Dizzy Gillespie) in NYC. Chris Bergson is al jaren een gevestigde waarde in de New York blues en jazzscene. Hij is inmiddels ook ingewijd in de New York Blues Hall of Fame, is een excellent gitarist met een zuidelijk accent en is haast een re\u00efncarnatie tussen Levon Helm en Gregg Allman. Je kan dan ook nauwelijks geloven dat hij uit NY City afkomstig is. Voor zijn Europese tourneeluik vindt hij steevast backing bij en met Pat Machenaud (drums), Phil Dandrimont (bas) en Damien Cornelis (klavier). Met het excellerende \u201861st & 1st\u2019 en het considerabele \u2018The Only One\u2019 mocht Chris de spreekwoordelijk spits afbijten. De kop is eraf, de vingers zijn opgewarmd, dus tijd om Anastasia erbij te halen. Ze heeft een diepe maar conveni\u00ebnte gospelstem. Net of haar stembanden kregen een vetinjectie. Helaas heeft ze geen -of nauwelijks een- eigen repertoire. Ren\u00e9 putte dan maar in het rijkelijke soul, blues en R&B oeuvre. Het soulvolle \u2018The Way You Treaded Me\u2019 en \u2018Ain\u2019t No Love In The Heart Of The City\u2019, leende ze bij Bobby \u2018Blue\u2019 Bland. Met Buddy Guy\u2019s \u2018I Smell Trouble\u2019 gingen we even richting Chicago. Bergson komt regulier in de spotlights met zijn overweldigende gitaarriffs en drijft Ren\u00e9 haast tot het extreme. Joe Cocker\u2019s \u2018Unchain My Heart\u2019 kreeg gelukkig een soularrangement toebedeeld. En ook \u2018I Can Stand The Rain\u2019 konden we best smaken. Curtis Mayfield\u2019s \u2018It\u2019s Alright\u2019 en Ray Charles \u2018Hallelujah I Love Her So\u2019 werden in de gospelsaus gedropt. En waren net zoals de slow blues \u2018Ana\u2019s Blues\u2019 en Ann Peebles\u2019 Memphis soul \u2018Chain Of Fools\u2019 hemelse vertolkingen. Als bisnummer verblufte Anastasia Ren\u00e9 en Chris Bergson ons met Amy Whinehouse\u2019s \u2018Valerie\u2019. Ruim na middernacht bleven we in het foyer nog even gezellig keuvelen met onze \u2018long time buddy\u2019 Chris Bergson. De 12de editie van Nuit du Blues au F\u00e9minin was alweer een geslaagde uitgave. Met dank aan Service Communication-Culture, Bondues, Pierre Zimmermann.(et toute l’\u00e9quipe) Tekst en Foto\u2019s: Philip Verhaege<\/p>\n

<\/div>\n

<\/path><\/svg><\/i> \"Loading\"<\/p>\n

<\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":15916,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"fifu_image_url":"","fifu_image_alt":"","footnotes":""},"categories":[21],"tags":[98],"sp_smart_badges":[],"post_folder":[],"class_list":["post-15912","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-all-reviews","tag-nuit-du-blues-au-feminin"],"a3_pvc":{"activated":true,"total_views":13,"today_views":0},"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/15912","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=15912"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/15912\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23760,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/15912\/revisions\/23760"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/15916"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=15912"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=15912"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=15912"},{"taxonomy":"sp_smart_badges","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fsp_smart_badges&post=15912"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/liveactsbelgium.be\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fpost_folder&post=15912"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}